ႀကိဳးစင္ေပၚမွ မွတ္တမ္းမ်ား ဂ်ဴးလိယက္ဖူးခ်စ္ (အခဏ္း ၇)

လူ႐ုပ္သြင္မ်ားႏွင့္ ႐ုပ္တုကေလးမ်ား (၂)
(ပန္းကရာ့စ္)

ေထာင္တြင္း၌ ဘ၀ႏွစ္မ်ဳိးရွိသည္။ တမ်ဳိးကား အက်ဥ္းစခန္းမ်ားတြင္ ပိတ္ေလွာင္ထားျခင္း ခံရလ်က္၊
တကမၻာလံုးႏွင့္လည္း ျပတ္ျပတ္သတ္သတ္ ႀကီး ျဖတ္ေတာက္ျခင္း ခံေနရသည္။ သို႔စဥ္လ်က္ ႏိုင္ငံေရးသမားသာဆိုလွ်င္၊ ထိုကမၻာႀကီးႏွင့္ ရင္းႏွီးစြာ ဆက္သြယ္မိေနေသာ ဘဝပင္ျဖစ္သည္။ အျခားဘဝတ မ်ဳိးကား၊ အက်ဥ္းစခန္းမ်ား၏ အျပင္ဘက္၊ ႐ွည္လ်ားေသာ စႀကၤ ံအူေၾကာင္းမ်ားတေလ်ာက္၊ မလင္းတဝက္ လင္းတဝက္ျဖင့္႐ွိေသာ သီးသန္႔ကမၻာတရပ္ျဖစ္ေလ သည္။ ယူနီေဖာင္း ဝတ္ထားေသာ ဘဝလည္းျဖစ္၍ ေလာကႏွင့္ အဆက္ျပတ္ေနလိုက္သည္မွာ အက်ဥ္းခန္းတြင္းမွ ဘဝထက္ပင္ဆိုးေသးသည္။ ဤသည္ကား ႐ုပ္ထုကေလး အေျမာက္အမ်ား၊ လူ႐ုပ္သြင္အငယ္စားမ်ားျဖင့္ ျပည့္ေနေသာကမၻာ ျဖစ္ေလသည္။ ထိုအေၾကာင္းကို က်ေနာ္ေျပာျပလိုသည္။
ထိုကမၻာတြင္ ကိုယ္ပိုင္ သဘာဝေဗဒလည္း ႐ွိသည္။ ကိုယ္ပိုင္သမိုင္းပင္ ႐ွိသည္။ ဤေဗဒ၊ ဤသမိုင္းမ်ားသာ မ႐ွိခဲ့ပါမူ က်ေနာ္သည္ ထိုေလာကကို နက္႐ႈိင္းစြာ သိကၽြမ္းခဲ့မည္မဟုတ္ေပ။ က်ေနာ္တို႔ဘက္သို႔ လွည့္ထားေသာ ဇာတ္စင္ျမင္ကြင္း၊ ၎၏ အေပၚယံေၾကာမ်ား၊ စသည္တို႔ကိုသာ ျမင္ေတြ႔ခဲ့ရမည္ ျဖစ္ေလသည္။ ဤသည္တို႔အား အျမင္အားျဖင့္ ၿမဲျမံသည္၊ ခုိင္ခန္႔သည္၊ အက်ဥ္းခန္းတြင့္၌ ေနၾကရသူတို႔အား ဖိႏွိပ္ေနသည့္ သံလံုးႀကီးမ်ားသဖြယ္သာ ျဖစ္ေနေပ လိမ့္မည္။ လြန္ခဲ့ေသာတႏွစ္က၊ လြန္ခဲ့ေသာေျခာက္လက ဆိုလွ်င္ ဤသို႔သာျမင္ေနခဲ့ ရေသးသည္။ ယခုေသာ္ အေပၚယံအလႊာကား အက္ကဲြရာမ်ားျဖင့္ ျပည့္ေန ေလၿပီ။ ထုိပတ္ၾကားအက္ရာမ်ား အၾကားမွာလည္း မ်က္ႏွာမ်ားျပဴ၍ ေနၾကၿပီ။ ထိုမ်က္ႏွာမ်ားကား သနားစဖြယ္လည္း႐ွိသည္။ ေသာကမ်ားသည္လည္း ႐ွိသည္။ ရယ္စရာလည္း ႐ွိသည္။ အမ်ဳိးေပါင္းစံုလွေသာ္လည္း အၿမဲပင္ လူသတၱဝါ၏ အသြင္အျပင္ကို ေဆာင္ေနၾကသည္။ အုပ္စိုးေသာစံနစ္၏ အၾကပ္အတည္းမ်ားသည္ ဤမႈန္သီေသာ ကမၻာတိုင္းသားအေပၚ ဖိစီး၍လာလ်က္၊ သူတို႔၏ ကိုယ္တြင္းမွ လူဆန္ေသာ အရာဟူသ၍ကုိ အလင္းေရာင္သို႔ ညႇစ္ထုတ္ ေဖၚျပလာသည္။ ဤလူ ဆန္ေသာကိစၥတို႔သည္ အခ်ဳိ႕သူမ်ား၌ နည္းပါးလွသည္။ အခ်ဳိ႕တြင္ကား အနည္းငယ္ပိုမိုတက္သည္။ ဤသို႔ အနည္းအမ်ားကြာျခားျခင္းသည္ပင္လွ်င္၊ သူတို႔အား တေယာက္ႏွင့္တေယာက္ ျခားနားေစသည္။ မူကြဲေစသည္။ သူတို႔အၾကားတြင္ က်ပ္ျပည့္ဒင္းျပည့္ လူသားအစစ္မ်ားကိုပင္ ခင္ဗ်ား႐ွာ၍ ေတြ႔ေကာင္းေတြ႔မည္။ သို႔ေသာ္ ဤသို႔ေသာသူမ်ားသည္ ခင္ဗ်ား႐ွာေနသည္ အထိပင္ ေစာင့္မေနၾက။ သူတို႔ကား ကိုယ္တိုင္အၾကပ္အတည္းအတြင္းသို႔ က်ေရာက္မွ၊ အၾကပ္အတည္း တြင္းသို႔ေရာက္ေနေသာ အျခားသူမ်ားကို ကူညီတက္သည့္ လူစားမ်ဳိးမဟုတ္ၾကေပ။
ေထာင္ဟူသည္ကား ႐ႊင္ျမဴးဖြယ္ရာမေကာင္းေသာ ဌာနတခု ျဖစ္ေလသည္။ သို႔ေသာ္ အက်ဥ္းခန္းမ်ား၏ အျပင္ဘက္မွ ကမၻာသည္ အက်ဥ္းခန္း အတြင္း႐ွိ ကမၻာထက္ပင္ ပို၍ စိတ္မခ်မ္းသာစရာ ေကာင္းသည္။ အက်ဥ္းခန္းမ်ား အတြင္း၌ မိတ္ေဆြရင္းခ်ာစိတ္မ်ား႐ွိသည္။ မိတ္ေဆြစိတ္မွ နည္းနည္းေနာေနာ မိတ္ေဆြစိတ္မဟုတ္ ေ႐ွ႕တန္းစစ္မ်က္ႏွာတြင္ အႏၱရာယ္မ်ားကို ကာလ႐ွည္စြာ ရင္ဆိုင္ေနရသည့္အခ်ိန္၊ ယေန႔ခင္ဗ်ား၏အသက္က က်ေနာ္၏ လက္တြင္းသို႔္ ေရာက္၊ နက္ျဖန္ က်ေနာ္၏ အသက္က ခင္ဗ်ား၏လက္တြင္းသို႔ေရာက္ေသာ အခ်ိန္အခါမ်ဳိးတြင္ ဖဲြ႔ႏြဲ႔ေလ့႐ွိေသာ မိတ္ေဆြရင္းခ်ာစိတ္ဓာတ္မ်ဳိး ျဖစ္ေလသည္။ ဤအုပ္ခ်ဳပ္ေရးစံနစ္၏ ဂ်ာမန္ေထာင္ေစာင့္မ်ားအၾကားတြင္ကား မိတ္ေဆြ စိတ္ဓာတ္ဟူ လြန္စြာေခါင္းပါးလွသည္။ ႐ွိလည္းမ႐ွိႏိုင္ေပ။ သူလွ်ဳိသတင္းေပးမ်ားျဖင့္ ျပည့္ႏွက္ေနေသာ ပတ္ဝန္းက်င္သည္ ၎တို႔အား ဝိုင္းရံေနသည္။ တေယာက္ေနာက္တေယာက္လိုက္၍ ေခ်ာင္းၾကသည္။ ဂုန္းေခ်ာၾကသည္။ အလုပ္သေဘာအ ရသာ တေယာက္ႏွင့္တေယာက္ “ ရဲေဘာ္”ဟုေခၚၾကေသာ္လည္း၊ ထို “ရဲေဘာ္” ၏ ေ႐ွ႕တြင္ပင္ သတိထားေနရသည္။ လူတိုင္းလူတိုင္း အေဖာ္မပါပဲ တေယာက္ တည္း ေနၾကသည္။ ၎တို႔အနက္မွ အေကာင္းဆံုးေသာသူမ်ားကား၊ အေဖၚအေပါင္း မိတ္ေဆြေကာင္းမ႐ွိပဲ မေနတက္။ မေနတက္လွ်င္ ထိုမိတ္ေဆြမ်ားကို လိုက္ လံ႐ွာေဖြၾကသည္။ အက်ဥ္းခန္းမ်ား အတြင္း၌ပင္ ႐ွာေဖြၾကရျပန္သည္။
က်ေနာ္တို႔သည္ အေတာ္ႀကီးၾကာသည္အထိ သူတို႔၏ နာမည္အရင္းမ်ားကို မသိခဲ့ရေပ။ နာမည္မ်ားကိုသိရန္ကား အေရးႀကီးွလွသည္မဟုတ္။ က်ေနာ္တို႔အခ်င္းခ်င္း အေနနဲ႔မူ သူတို႔အားနာမည္ေျပာင္မ်ားျဖင့္ ေခၚေဝၚေနခဲ့ၾကသည္။ အခ်ဳိ႕ နာမည္ေျပာင္မ်ားကို က်ေနာ္တို႔ကိုယ္တိုင္ မွည့္ၾကသည္။ အခ်ဳိ႕ကို က်ေနာ္တို႔အရင္ ဤေနရာမ်ားတြင္ ေနသြားေသာသူတို႔က ကင္ပြန္းတပ္ခဲ့ၾက၍၊ အက်ဥ္းခန္းတြင္ ဓေလ့မပ်က္က်န္ေနခဲ့သည္။ အခ်ဳိ႕ေသာ ေထာင္ေစာင့္တို႔ကား အက်ဥ္းခန္းတခန္းတြင္ နာမည္တမ်ဳိးရေနသည္။ ဤသည္ကားပ်မ္းမွ်ျခင္း သာမန္အမ်ဳိးအစားျဖစ္သည္။ ငါးလဲမဟုတ္၊ ဂဏန္းလဲမဟုတ္။ ဤတေနရာတြင္ နံနက္ စာပို၍ေပးသည္။ ေဘးအခန္းတြင္မူ မ်က္ႏွာကိုလက္သီးႏွင့္ထုိးသည္။ အက်ဥ္းသမားမ်ားႏွင့္ ဆံုဆည္းရေသာအခ်ိန္မွာ စကၠန္႔အနည္းငယ္မွ်သာ ျဖစ္ေသာ္လည္း၊ ထိုအခုိက္အတန္႔ကေလးသည္ အက်ဥ္းခန္း၏ အမွတ္သညာတြင္ ၿမဲျမံစြာစြဲသြားသည္သာ ျဖစ္ေလသည္။ သို႔ႏွင့္ တဘက္သတ္အျမင္၊ တဘက္သပ္နာမည္ေျပာင ္မ်ား ေပၚေပါက္လာရေလသည္။ တခါတရံတြင္ကား အက်ဥ္းခန္းမ်ားသည္ နာမည္ေျပာင္ေရြးခ်ယ္ရာ၌ သေဘာတူညီမႈရၾကသည္၊ ဤသို႔ေသာ နာမည္ေျပာင္မ်ဳိးရ သူကား ပိုမို၍ျပတ္သားသည့္ အက်င့္အၤါမ်ားရွိသူတည္း။ ဤသုိ႔ လုပ္လွ်င္လုပ္သည္။ မလုပ္လွ်င္ ထုိသုိ႔လုပ္သည္။ ေကာင္းလွ်င္ ေကာင္းသည္၊ မေကာင္းလွ်င္ ဆုိးသည္။
ဒီပံုစံေတြကို ၾကည့္စမ္းပါ။ ဒီ႐ုပ္တုကေလးေတြကို ၾကည့္လုိက္စမ္းပါ။ ၎တို႔ကား ေျခေခ်ာ္လက္ေခ်ာ္ မေတာ္တဆ စုမိေနၾကသည္မဟုတ္။ ဤသည္ တုိ႔ကား နာဇီ၀ါဒ၏ ႏုိင္ငံေရးတပ္မေတာ္မွ တစိတ္တပိုင္းျဖစ္ေလသည္။ လက္ေရြးစင္ ေရြးထားသူမ်ားျဖစ္သည္။ အုပ္စုိးေသာ စနစ္၏မ႑ိဳင္မ်ားျဖစ္သည္။ ထုိစနစ္ ၏ လူမႈေရးအေဆာက္အအံုကို ပင့္ထားသည့္ ေထာက္တုိင္ႀကီးမ်ား ျဖစ္ေလသည္ .....
....... ....... ....... ....... ....... ....... ....... ....... ....... ....... ....... .......

“သူနာျပဳ”
အရပ္ျမင့္ျမင့္၊ ၀၀ဖိုင့္ဖုိင့္၊ အသံခပ္ျပာျပာႏွင့္ “အက္ဆက္စ္အရံတပ္သား” ရြစၥ ဆိုသူျဖစ္သည္။ ယခင္က ေကာလံုၿမိဳ႕စာသင္ေက်ာင္း တေက်ာင္းတြင္ ေက်ာင္းေစာင့္လုပ္ခဲ့ဘူးသည္။ အျခားအျခားေသာ ဂ်ာမန္စာသင္ေက်ာင္းေစာင့္မ်ား၏နည္းတူ သူသည္လဲ ပထမသူနာျပဳစုျခင္းသင္တန္းကို တက္ခဲ့ဖူးသည္။ ထို႔ ေၾကာင့္ တခါတရံတြင္ ေထာင္တြင္းဗိေႏၶာဆရာ၏ ေနရာသို႔၀င္၍ အစားထုိးရသည္။ ပန္းကရာ့စ္ေထာင္တြင္ က်ေနာ္ပထမဆံုးဆက္ဆံရသူျဖစ္သည္။ သူသည္ က်ေနာ့္အား အက်ဥ္းခန္းထဲသို႔ဆြဲသြင္း၊ ေကာက္႐ုိးေမြ႔ရာေပၚသို႔တင္၊ ဒဏ္ရာမ်ားကိုေဆးထည့္ေပး၍ ပတ္တီးမ်ားကို ပထမဆံုးအႀကိမ္ စည္းေႏွာင္ေပးသည္။ သူ သည္ က်ေနာ္ေသမသြား၇န္ အကယ္ပင္ အကူအညီေပးခဲ့သည္ဟု ထင္စရာအေၾကာင္းရွိသည္။ ဤေကာင္းမႈသည္ ဘာကိုၫႊန္ျပသနည္း။ လူစိတ္ေၾကာင့္ ဤသို႔ ျပဳသေလာ။ သို႔ဟုတ္ သူနာျပဳသင္တန္းတက္ခဲ့ျခင္းေၾကာင့္ေလာ။ ဤသည္ကိုမူ က်ေနာ္မေျဖတတ္။ သို႔ေသာ္ အဖမ္းခံရေသာ ဂ်ဴးမ်ား၏သြားမ်ားကို ႐ုိက္ခ်ဳိး၍ ထုိ သူတို႔အားဆား သို႔မဟုတ္သဲတဇြန္းေမာက္ေမာက္ကို ကိုးဆယ့္ေျခာက္ပါးေသာ ေရာဂါေ၀ဒနာေပ်ာက္သည့္ေဆးအျဖစ္ျဖင့္ ဇြတ္အတင္းၿမိဳခ်ခိုင္းတတ္သည္။ ထုိ အခါ၌ သူ႔ကိုယ္တြင္းမွ ေပၚေပါက္လာသည္ကား စင္စစ္အားျဖင့္ နာဇီ၀ါဒပင္ ျဖစ္ေပသတည္း။

“ဖုိးစပ္စု”
ဘူဂ်္ေယာဗစ္စဲၿမိဳ႕၊ ေဖဘီယန္ဘီယာခ်က္႐ံုတြင္ ျမင္းလွည္းေမာင္းသမားအျဖစ္ အလုပ္လုပ္ခဲ့ဘူးသည္။ အတြင္းသေဘာ ေကာင္းသည္၊ စကားေၾကာ ရွည္သည္။ အက်ဥ္းခန္းတြင္းသို႔ ျပံဳးျပံဳးရႊင္ရႊင္၀င္လာတတ္သည္။ စားစရာမ်ားယူလာတတ္သည္။ မည္သူတဦးတေယာက္ကိုမွ် အႏၱရာယ္ျပဳေလ့မရွိ။ ထုိ႔ေၾကာင့္ တံခါးအျပင္ဘက္တြင္ တနာရီကုန္တနာခန္းရပ္လ်က္၊ အက်ဥ္းခန္းအတြင္း ဘာမ်ားေျပာဆုိေနၾကသည္ကို တိတ္တဆိတ္နားေထာင္တတ္သည္။ ဘာမဟုတ္ေသာ သတင္းအစအနကေလးမ်ားကိုပင္ အထက္အရာရွိထံ ေျပး၍တိုင္တတ္သည္ဟူေသာ အေၾကာင္းမ်ားကို ခင္ဗ်ားယံုႏုိင္မည္ပင္ မဟုတ္ေပ။

ေကာ့ကလာရ္
သူလဲ ဘူဂ်္ေယာဗစ္စဲၿမိဳ႕၊ ဘီယာခ်က္စက္႐ံုတြင္ အလုပ္လုပ္ခဲ့ဖူးသည္။ ေထာင္အမႈထမ္းမ်ားတြင္ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္သာမက၊ ဆူဒက္တီေဒသမွ အျခားဂ်ာမန္အလုပ္သမားမ်ားလဲ ရွိၾကေသးသည္။ “အလုပ္သမားတေယာက္က ပုဂၢိဳလ္တဦးအေနျဖင့္ ယူဆျခင္း၊ လုပ္ကိုင္ျခင္းတို႔ကား အေရးမႀကီးလွ။ အလုပ္သမားမ်ားက သမုိင္းလာတာ၀န္ကိုထမ္းေဆာင္ရန္ လူတန္းစားတရပ္အေနျဖင့္ လုပ္ရမည့္လုပ္ငန္းသာလွ်င္ အဓိကျဖစ္ေလသည္” ဟု တခါက မာ့က္စ္ေရးသားခဲ့ဘူးသည္။ ဤေနရာသို႔ေရာက္ေနၾကေသာ အလုပ္သမားမ်ားကား မိမိတို႔၏ လူတန္းစားတာ၀န္ဟူ၍ ဘာကေလးတခုမွ် အကယ္ပင္မသိၾကေပ။ ထုိလူတန္းစားမွ ဖဲ့၍အထုတ္ခံထားၾကရသည္။ ထုိလူတန္းစားကို ရင္ဆုိင္ရသည့္ေနရာတြင္ ေရာက္ေနၾကသည္။ သေဘာတရားေရးအရဆုိလွ်င္လဲ ေလထဲတြင္ ေမ်ာက္သစ္ကိုင္းလြတ္ ျဖစ္ေနၾကသည္။ ေနာင္တြင္လဲ ေလထဲ၌ တြဲေလာင္းခိုၾကရမည့္ အလားအလာမ်ား ရွိေနၾကေလသည္။
သူသည္ စားေပါက္ေခ်ာင္ရန္ နာဇီပါဒသို႔ ခ်ဥ္းကပ္ခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ ဤကိစၥမွာ သူထင္သည္ထက္ ပိုမို႐ႈပ္ေထြးေနသည္ကို ေတြ႔ရသည္။ ထိုအခ်ိန္မီ စ၍ မျပံဳးတက္မရယ္တက္ေတာ့။ နာဇီဝါဒ အႏိုင္ရလိမ့္မည္ဟု အေလာင္းကစားျပဳခဲ့သည္။ ယခုေသာ္ ျမင္းေသေပၚ ေငြပံုမိေၾကာင္းမွာ ထင္ရွား၍ လာေလသည္။ ထုိအခ်ိန္မွစ၍ စိတ္မ်ားသည္ ဂေယာင္ေခ်ာက္ခ်ား ျဖစ္ကုန္ေလသည္။ ညဥ့္အခ်ိန္တြင္၊ ဖိနပ္အေပ်ာ့မ်ား စီးလ်က္ စၾကၤ ံမ်ားတေလွ်ာက္ တကိုယ္တည္း ပတၱေရာင္ လွည့္ရသည္။ ထုိအခါမ်ဳိးတြင္ မိမိ၏ ညစ္ညဴးေသာ စိတ္ကူးစိတ္သန္းတို႔မွ သဲလြန္စမ်ားကို ဓာတ္မီးအုပ္ေဆာင္းမ်ားေပၚရွိ ဖံုမႈန္႔မ်ားထဲ၌ အမွန္မထင္ ခ်န္ထားခဲ့မိ ေလသည္။
“ အားလံုးအိမ္သာႁပြန္ထဲ ေရာက္ကုန္ၿပီ” ဟူ၍ထုိေနရာတြင္ ကဗ်ာဆန္ဆန္ေရးကာ၊ မိမိကိုယ္ကို မိမိသတ္ေသရန္ စိတ္ကူးေနေလသည္။
ေန႔ခင္းပိုင္းတြင္ စူး႐ွေသာ အေလာသံုးဆယ္ အသံႀကီးျဖင့္ ဟစ္ေအာ္ရင္း၊ အက်ဥ္းသမားမ်ားကိုသာမက၊ ေထာင္ေစာင့္မ်ားကိုပါ မာန္မဲဆူပူေနတက္ သည္။ သည္နည္းျဖင့္ မိမိ၏ေၾကာက္စိတ္ကို ေျဖေနေလသည္။

“ရစၥလဲရ္”
ပိန္ပိန္ရွည္ရွည္၊ အသံၾသ အသံၾကမ္းႀကီးႏွင့္ လူတေယာက္ျဖစ္သည္။ ဤေနရာတြင္ သူ႔လုိ တကယ္တမ္း ဟက္ဟက္ပက္ပက္ ရယ္ႏိုင္သူမ်ား အေတာ္ပင္ ေခါင္းပါးသည္။ ယာဘေလာနဲ႔စ္ ၿမိဳ႕ နယ္မွ အထည္စက္အလုပ္သမား တေယာက္ ျဖစ္သည္။ အက်ဥ္းခန္းထဲသို႔ ဝင္လာ၍ ေဆြးေႏြးတက္သည္။ တနာ ရီကုန္ တနာရီခန္း ေဆြးေႏြးတက္သည္။
“ က်ဳပ္ဒီကို ဘယ့္ႏွယ့္လုပ္ၿပီးေရာက္လာတယ္ ဟုတ္လား။ ဆယ္ႏွစ္လံုးလံုး အလုပ္ဆိုလို႔ ဟုတၱိပတၱိဘာမွ မရွိခဲ့ဘူး။ တအိမ္ေထာင္လံုးအတြက္ တ ပါတ္ကို အေရာင္းႏွစ္ဆယ္ - ဒါေလာက္ပိုက္ဆံေလးနဲ႔ ဘာသြားလုပ္ရမွာလည္း။ ေနာက္သူတို႔ ေရာက္လာၾကတယ္၊ မင္းကိုအလုပ္ေပးမယ္၊ ဒုိ႔နဲ႔လိုက္ခဲ့တဲ့။ လိုက္ သြားတာေပါ့ - အလုပ္လည္းရလာတယ္။ က်ဳပ္အတြက္လည္း အလုပ္ရတယ္။ တျခားလူေတြ အားလံုးလည္းအလုပ္ရတယ္။ အခုေတာ့ စားႏိုင္တယ္၊ ေသာက္ႏိုင္ တယ္၊ ေနႏိုင္တယ္၊ ထုိင္ႏိုင္တယ္။ ဆုိရွယ္လစ္စနစ္လား။ ေအးေလ...ဆိုပါေတာ့ ဆုိရွယ္လစ္စနစ္ေတာ့ မဟုတ္ဘူးေပါ့။ က်ဳပ္ကဒီလိုျဖစ္လိမ့္မယ္လို႔ မထင္ခဲ့ဘူး။ ဒါေပမဲ့ အခုေခတ္က အရင္ေခတ္ထက္ေတာ့ ေကာင္းတယ္။”
“ မေကာင္းဘူး၊ ဟုတ္လား။ စစ္ႀကီးကို ေျပာတာလား။ က်ဳပ္ကစစ္ကို လိုလားတာ မဟုတ္ပါဘူး။ တျခားလူေတြ မေသေစ့ခ်င္ပါဘူး။ က်ဳပ္လိုခ်င္တာ က က်ဳပ္အသက္ရွင္ၿပီး ေနႏုိင္ ထုိင္ႏုိင္ဖို႔”
“ က်ဳပ္ႀကိဳက္ႀကိဳက္ မႀကိဳက္ႀကိဳက္ လူေတြ မေသေသေအာင္ က်ဳပ္ကကူညီေပးေနတယ္လုိ႔ ဆုိတာလား။ က်ဳပ္ဘာတက္ႏုိင္လို႔လဲ။ က်ဳပ္ဒီက ဘယ္ သူ႔ကိုမ်ား ဒုကၡေပးခဲ့လုိ႔လဲ။ က်ဳပ္ဒီကထြက္သြားၿပီ ဆိုပါေတာ့။ က်ဳပ္ေနရာကို တျခားလူတေယာက္ ေရာက္လာမွာပဲ။ က်ဳပ္ထက္ဆိုးရင္ေတာင္ဆိုးမယ္။ ဒီလိုလုပ္ လုိ႔ဘယ္သူ႔အတြက္ အက်ဳိးရွိသြာမွာလည္း။ စစ္ၿပီးရင္ေတာ့ က်ဳပ္က စက္ရံုကိုျပန္မွာပဲ။”
“ ဘယ္သူႏုိင္မယ္လို႔ ခင္ဗ်ားထင္သလဲ။ က်ဳပ္တို႔မႏိုင္ဘူး၊ ခင္ဗ်ားတုိ႔ႏုိင္မွာတဲ့လား။ ဒါျဖင့္က်ဳပ္တို႔အတြက္ ဘယ္ႏွယ့္လဲ။”
“ ဘာတဲ့ အဆံုးသတ္ေရာတဲ့လား။ အလကားေပါ့ေလ။ က်ဳပ္တြက္ေနခဲ့တာက တမ်ဳိးကိုး - ” သို႔ႏွင့္ သူသည္ ေျခလွမ္းရွည္ႀကီးမ်ားကို ေပါ့တီးေပါ့ဆ လႊဲရင္း အခန္းတြင္းမွ ထြက္ခြာသြားေလသည္။
နာရီဝက္ေလာက္ အၾကာတြင္ေပါက္လာျပန္၍၊ ဆိုဗီယက္ယူနီယံတြင္ အေျခအေနမွန္မ်ား မည္သို႔ရွိသနည္းဟု ေမးျမန္းေလသည္။

“ သတၱဝါ ”
က်ေနာ္တို႔ ပက္ခ်က္နန္းေတာ္သို႔ အစစ္ခံရန္သြာၾကရမည္ ျဖစ္၍၊ တေန႔ေသာ နံနက္ခင္းတြင္ ပန္းကရာ့စ္ ေထာင္ေအာက္ထက္ ဗဟိုစၾကၤ ံထဲ၌ ေစာင့္ေနခဲ့ၾကရပါသည္။ ေန႔စဥ္ႏွင့္အမွ် ေက်ာဘက္၌ ဘာျဖစ္ေနမွန္း မသိႏိုင္ၾကရန္၊ ထရံနားတြင္ နဖူးမ်ားကိုကပ္လ်က္ ထံုးစံအတိုင္း မတ္တတ္ရပ္ေန ခဲ့ၾကသည္။ ထုိ႔ေန႔တြင္ကား၊ က်ေနာ္မၾကားဘူးေသးေသာ အသံတသံ ေနာက္ဘက္မွ ေပၚလာပါသည္။
“ ငါဘာကိုမွ မျမင္ခ်င္ဘူး။ ဘာကိုမွ မၾကားခ်င္ဘူး။ မင္းတို႔ငါ့အေၾကာင္းကို ဘာမွမသိၾကေသးဘူး။ တေန႔ငါ့အေၾကာင္းကို မင္းတို႔သိလာလိမ့္မယ္။”
က်ေနာ္သည္ အသံထြက္ေအာင္ရယ္လိုက္ မိသည္။ ဤသို႔ေသာပံုစံ အေနအထားမ်ဳိးမွာ ဤစကားမ်ားႏွင့္ တကယ္ပင္ အံ့ကိုက္ေနပါသည္။ ဤစကားမ်ားကား “ စစ္သားေကာင္း႐ႊိတ္” ဟူေသာ ဝတၳဳမွ လက္ဖတင္နင္ ဒူးဘ္ ေခၚ၊ သနားစရာ ႐ူးေၾကာင္ေၾကာင္ သတၱဝါ၏ စကားမ်ား ျဖစ္ေလသည္။ ယခုထက္ထိ မည္သူ တဦးတေယာက္မွ် အသံက်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္ႏွင့္ ဤပ်က္လံုးကို မထုတ္ဝံ့ခဲ့ေသးေခ်။ သို႔ေသာ္ ေတြ႔အၾကံဳမ်ားသည့္ ေဘးမွ အေဖၚက၊ တံေတာင္ျဖင့္ ခပ္ဖိဖိကေလး တြက္လိုက္ကာ၊ မရယ္ေမာရန္ သတိေပးသည္။ က်ေနာ့္ အထင္မွာ လြဲေကာင္းလဲြေနမည္။ ျပက္လံုးပ်က္သည့္ အေနျဖင့္ ေျပာျခင္း ျဖစ္ခ်င္မွ ျဖစ္မည္။ အမွန္ကလည္း ပ်က္လံုးပ်က္ေနသည္ မဟုတ္။
က်ေနာ္တို႔ ေနာက္မွေန၍ ထိုစကားမ်ားကိုဆိုလုိက္သည့္ အရာရွိကား အက္ဆက္စ္ ယူနီေဖာင္းဝတ္ထားေသာ လက္တဆုတ္ခန္႔ သတၱဝါေလး တ ေကာင္ ျဖစ္ေလသည္။ ႐ႊိတ္အေၾကာင္းကိုလည္း နည္းနည္းေလးမွ်ပင္ သိပံုမရ။ လက္ဖတင္နင္ ဒူးဘ္ ကဲ့သို႔ စကားေျပာျခင္းမွာ စိတ္ဓာတ္အရ ဒူးဘ္ႏွင့္ သူႏွင့္ အ မ်ဳိးခ်င္း စပ္ေနေသာေၾကာင့္သာ ျဖစ္ေလသည္။ သူကား နာမည္အားျဖင့္ ဗည္ဌာန္ ဟုေခၚသည္။ ယခင္က ခ်က္ကိုစလိုဗားကီးယား တပ္မေတာ္တြင္ ဗီတန္ ဟူေသာ အမည္ကိုခံကာ တပ္စိပ္ဗုိလ္ ရာထူးျဖင့္ ၾကာျမင့္စြာအမႈထမ္းဖူးသည္။ သူေျပာလိုက္ေသာ စကားမ်ားသည္လည္း မွန္ကန္လွသည္။ က်ေနာ္တို႔သည္ သူ႔ အား ေကာင္းစြာသိကၽြမ္းလာရလ်က္၊ ၎၏အေၾကာင္းကို ေျပာၾကဆိုၾကၿပီဆိုလွ်င္၊ အမည္ရင္းကိုလည္း မေခၚ၊ နာမည္ေျပာင္လည္းမသံုးပဲ “ သတၱဝါ” ဟူ၍သာ ေျပာေလ့ဆိုေလ့ ရွိၾကသည္။ အမွန္ကိုဝန္ခံရလွ်င္ က်ေနာ္တို႔ အေနႏွင့္ နာမည္ေျပာင္မ်ားကို မည္မွ်ပင္ ထြင္တက္ထြင္တက္၊ သူႏွင့္သင့္ေတာ္မည့္ နာမည္ကို ရွာ တုိင္းရွာတိုင္း လက္မႈိင္သာခ်၍ ေနခဲ့ၾကရပါသည္။ သူကား ပန္းကရာ့စ္ေထာင္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးစနစ္၏ အေရးႀကီးေသာ မဏၰိဳင္တရပ္လည္း ျဖစ္လ်က္ တန္ဖိုးမရွိမႈ၊ ထံုထုိင္းမႈ၊ ေလးထြားမႈႏွင့္ ဆိုးသြမ္းမႈတို႔ ခပ္ၿမိဳင္ၿမိဳင္ႀကီး ေပါင္းစပ္ထားရာလည္း ျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္တည္း။
ဤသို႔ ေလေဖါတက္သည့္ ႏြယ္ပင္ အစုတ္အႏုတ္ကေလးမ်ား ဆတ္ဆတ္ခါနာသြာေအာင္ ေျပာခ်လုိက္လိုက၊ ဒူးေအာက္က ဝက္ကေလးဟု အရပ္ စကားအရ ေခၚေဝၚေလ့ရွိၾကသည္။ မိမိ၏ ကိုယ္လံုးကိုယ္ေပါက္ ေသးသိမ္ေနသျဖင့္ အၿမဲတမ္းစိတ္ဒုကၡ ေရာက္ေနတက္သည္ဟု ဆုိလွ်င္ ထုိသူ၏စိတ္ဓာတ္မွာ လည္း အလြန္႔အလြန္ ေသးသိမ္ေနေသာ ေၾကာင့္သာ ဤသို႔ခံစားရျခင္း ျဖစ္ေပမည္။ ဗည္ဌာန္ကား ယင္းသို႔ စိတ္ဒုကၡ ေရာက္ေနသူတည္။ ထို႔ေၾကာင့္သူ႔ထက္ ကာယဗလ အရေသာ္၎၊ စိတၱဗလ အရေသာ္၎၊ ႀကီးထြားသူဟူသ၍အေပၚ လက္စားေခ်ေလသည္။ လက္ေတြ႔အားျဖင့္ကား လူတိုင္းအေပၚ ရန္ညႇဳိးဖဲြ႔သည္ လည္း မည္ေပသည္။
လူမ်ားကို ရုိက္ပုတ္ျခင္းကား မျပဳ။ ထို႔သို႔ ျပဳလုပ္ေလာက္သည့္အထိလည္း သတၱိမရွိ၊ သို႔ေသာ္ ထိုသူမ်ားအေၾကာင္း ဂုန္းေခ်ာတက္သည္၊ ဗည္ဌာန္ ၏ သတင္းေပးျခင္းေၾကာင့္ အက်ဥ္းသမားေပါင္းမည္မွ် က်န္းမာေရးခ်ဳိ႕ယြင္းခဲ့ရၿပီနည္း။ အက်ဥ္းသမားေပါင္းမည္မွ်အသက္ေပးခဲ့ရၿပီနည္း-အဘယ္ေၾကာင့္ဆို ေသာ္။ ပန္းကရာ့စ္ေထာင္မွ အက်ဥ္းစခန္းတခုသို႔ ေျပာင္းသြားရသည့္အခါ ေထာင္မွ မည္သို႔ေသာ္မွတ္ခ်က္မ်ားပါလာသည္ ဟူေသာ္ကိစၥကား အေရးမပါအရာမ ေရာက္ေသာ အခ်က္တခုမဟုတ္ေပ။ သိုမွ်သာမကေသး ၊ ပန္းကရာ့စ္မွ အျပင္သို႔လံု၀ေရာက္မွ ေရာက္ပါေတာ့မည္ေလာ ဟူေသာ အခ်က္ကလည္းရွိေနေသး သည္။
သူကား အေတာမသတ္ေအာင္ ေသးဖြဲ႔ေသာသူျဖစ္သည္။ မိမိ၏ အေရးပါ အရာေရာက္ပံုမ်ားကို စိတ္ကူးယဥ္ယင္း၊ စႀကၤ ံတေလွ်ာက္တြင္ က်က္သ ေရျပည့္၀စြာျဖင့္ တကိုယ္ထည္း ရြက္လႊႊင္လာတက္သည္။ မႏုႆလူသားတေယာက္ႏွင့္ ရင္ဆိုင္မိသည္ႏွင့္ တၿပိဳင္နက္လည္း တေနေနရာေပၚသို႕ လွမ္း၍တက္ လိုက္ရန္ ဆႏၵေပၚလာတက္သည္။ ခင္ဗ်ားအား စစ္ေၾကာေနသည့္အခါတြင္ လက္ကိုင္တန္းမ်ားေပၚသို႔ တက္ထိုင္လ်က္ ဤမွ်သက္ေတာင့္သက္သာမရွိလွေသာ အေနအထားႏွင့္ပင္၊ တနာရီေနရေနရ ေပေတ၍ ထိုင္ေနတက္သည္။ ဤနည္းအားျဖင့္ သူသည္ခင္ဗ်ားထက္ ေခါင္းတလံုးပို၍ ျမင့္သကဲ့သို႔ ျဖစ္သြားေသာေၾကာင့္ တည္း။ မုတ္ဆိတ္ရိတ္သည့္ေနရာ၌ တာ၀န္က်ေနသည့္အခါ၀ယ္ ၊ ေလွကားထစ္မ်ားေပၚသို႔ တက္ေနလိုက တက္ေနတက္သည္။ သို႔မဟုတ္ ခုန္တန္းရွည္ေပၚသို႔ တက္၍ ေခါက္တံု႔ ေခါက္ျပန္ လမ္းေလွ်ာက္ယင္း ၊ သူ၏နက္နဲေတာ္မူတက္ထေသာ ၾသ၀ါဒကို ရြက္ဆိုေနတက္သည္။
-ငါဘာကိုမွ မျမင္ခ်င္ဘူး။ ငါဘာကိုမွ မၾကားခ်င္ဘူး။ မင္းတို႔ ငါ့အေၾကာင္းကို ဘာမွမသိၾကေသးဘူး........
နံနက္ခင္းက်န္းမာေရးေလ့က်င့္ရသည့္ နာရီ၀က္အခ်ိန္တြင္ ယုတ္စြအဆံုးျမက္ခင္းေပၚသို႔တက္၍ ေလွ်ာက္သည္။ ျမက္ခင္းသည္ ေဘးပတ္၀န္းက်င္ထက္ သူ႔အား နွစ္လက္မ ၊ သံုးလက္မခန္႔ ပို၍ျမႇင့္ေပးသည္။ သူသည္ အက်ဥ္းခန္းအတြင္းသို႔ မင္းတရားႀကီး၏မ်က္ႏွာေပးျဖင့္ က်က္သေရရွိစြာ၀င္လာေတာ္မူလ်က္ ၊ ကုလား ထိုင္တလံုးေပၚသို႔ ၿဗံဳးကနဲတက္၍ ရပ္လိုက္ကာ အျမင့္မွေန၍ အခန္းကိုစစ္ေဆးေတာ္မူသတည္း။
သူကားအတုိင္းမသိ ေသးဖြဲလွသည္။ သို႔ေသာ္- လူ႔အသက္မ်ားကို ကိုင္တြယ္ေသာရုံးခန္းရွိ ရူးေပါေပါသတၱ၀ါတိုင္းကဲ့သို႔ပင္- အတိုင္းမသိေလာက္ ေအာင္ အႏၱရာယ္ႀကီးလွစြာေပသည္။ သူ၏ က်ဥ္းေျမာင္းမူတြင္အရည္အခ်င္းတရပ္ကို ေၾကာင္လက္သဲကဲ့သို႔ ၀ွက္ထားသည္။ ထိုအရည္အခ်င္းကား တစိတ္ကိုတ အိတ္ျဖစ္ေအာင္ ၊ ပိုးႏွံေကာင္ကို ကုလားအုပ္ျဖစ္ေအာင္ ဖန္တီးတက္ျခင္းပင္ျဖစ္ေလသည္။ သူသည္အိမ္ေစာင့္ေခြးတေကာင္၏ တာ၀န္မွေက်ာ္၍ ဘာကိုမွ်မသိ။ ထို႔ေၾကာင့္ သတ္မွတ္ထားေသာပံုစံမွ အနည္းငယ္ကေလး ေခ်ာ္သြားေသာကိစၥတိုင္းသည္ အလြန္ႀကီးမားေသာကိစၥမ်ားျဖစ္လာေတာ့သည္။ ႀကီးမားေသာကိစၥမ်ား ျဖစ္လာ၍လည္း သူ၏ ဌာနႏၱရႏွင့္ ေလွ်ာ္ကန္ေလွ်ာက္ပတ္ေသာ အရာဟု သေဘာပိုက္တက္သည္။ ေထာင္ပံုစံကို ခ်ဳိးေဖာက္မူမ်ား၊ ေထာင္ပံုစံအေပၚ ရာဇ၀တ္ က်ဴးလြန္မူမ်ား စသည္ျဖင့္ အမူမ်ားဆင္ေနရမွ ၊ ငါသည္ဧရာမပုဂၢိဳလ္ႀကီးပါကလား ဟူေသာ အသိဥာဏ္ျဖင့္ စိတ္ခ်မ္းသာစြာ အိပ္ရာ၀င္ႏိုင္ေလသည္။ သူေပး ေသာသတင္းမ်ား မွန္သည္၊ မွားသည္ဟူ၍လည္း ဤေထာင္တြင္း၌ မည္သူက စစ္ေဆးေလ့ရွိပါသနည္း။

ဆမဲေတာန္႔ဇ္
ကိုယ္လံုးကိုယ္ထည္ ႀကီးႀကီးမားမား၊ ထံုထိုင္းေသာမ်က္ႏွာေပး၊ အဓိပၸါယ္မပါးေသာ မ်က္လံုးမ်ားရွိသည္။ ကာတြန္းဆရာ ဂေရာ့ရွ္ ေရးဆြဲေသာ နာဇီမုန္ တိုင္းတပ္ သားတေယာက္၏ပံု အသက္၀င္လာသည္ႏွင့္ တူသည္။ သူသည္ လစ္သူဧနီးယား နယ္စပ္တြင္ ႏြားႏို႔ညႇစ္သမားလုပ္ခဲ့ဘူးသည္။ သူေက်ာင္းခဲ့ရသည့္ႏြားမ်ား ၊ ထိုလွပေသာတိရိစၦာန္မ်ားသည္ ၊ မိမိတို႔၏ မြန္ျမတ္လွေသာ က်က္သေရမ်ားကို သူ႔ထံ၌ အရိပ္အေငြ႔မွ်ပင္ ခ်န္မထားခဲ့သည္မွာ အံၾသဘြယ္ေကာင္း လွေပ သည္။ အထက္ဆရာႀကီးမ်ားကမူ သူ႔အား ဂ်ာမန္ဂုဏ္ရည္မ်ားျဖင့္ ျပည့္ေနေသာသူတေယာက္ဟု ယူဆသည္။ သူကား ျပတ္သားသည္၊ မာေက်ာ္သည္၊ လာဘ္မစား (ေထာင္ဘာယာမ်ားထံမွ စားစရာေသာက္စရာမ်ား မေတာင္းတက္ေသာ သူ႔လို ေထာင္ေစာင့္မ်ဳိးကား အလြန္နည္းပါးလွသည္)။ သို႔ေသာ္.......
တခါက ဂ်ာမန္ပညာရွိတေယာက္..... မည္သူျဖစ္သည္ကိုကား က်ေနာ္မမွတ္မိ.... သတၱ၀ါတေကာင္လွ်င္ စကားလံုးေပါင္း မည္မွ်ဖြဲ႔ႏိုင္သနည္း ဟူေသာအခ်က္ေပၚ၌ အေျခတည္၍ အဆိုပါသတၱ၀ါ၏ ဥာဏ္စြမ္းကို တြက္ၾကည့္ခဲ့သည္။ ၄င္း၏ အလိုအရဆိုလွ်င္ ၊ ဥာဏ္အနည္းဆံုးေသာ သတၱ၀ါမွာ အိမ္ တြင္း၌ ေမြးထားေသာေၾကာင္ပင္ျဖစ္သည္၊ ေၾကာင္သည္ စကားလံုး ၁၂၈-လံုးသာ ဖြဲ႔ႏိုင္သည္ဟု ဆန္းစစ္ခဲ့သည္ ထင္သည္။ ဆမဲေတာန္႔ဇ္ႏွင့္ စာလွ်င္ ၊ ေၾကာင္ ဟူေသာ တိရိစၦာန္ကား ပညာရွိႀကီးပင္ျဖစ္ေလသည္။ ပန္းကရာ့စ္သည္ ဆမဲေတာန္႔ဇ္ထံမွ စကားေလးလံုးမွ်သာ ၾကားၾကရသည္။
- ပါးစ္ ဘေလာ့စ္ ေအာက္ဖ္၊ မဲန္႔ရွ္။
သူသည္ တပတ္လွ်င္ ႏွစ္ႀကိမ္သံုးႀကိမ္မွ် တာ၀န္ကို တပါးသူအား လႊဲအပ္ေပးရသည္။ တပတ္ႏွစ္ႀကိမ္သံုးႀကိမ္ပင္ တုံးတိုက္ရမလို ၊ ကမ္းတိုက္ရ မလို အခက္ႀကံဳေနတက္သည္- အဆံုးတြင္လည္းဆိုးဆိုး၀ါး၀ါးသာ အစဥ္သျဖင့္ အဆံုသတ္ရသည္။ တခါ ၊ ျပဴတင္းေပါက္မ်ား ဖြင့္မထားသျဖင့္ ေထာင္ပိုင္က သူ႔ အားႀကိမ္းေမာင္းသည္ကိိုု ေတြ႔ခဲ့ရဘူးသည္၊ အသား ေတာင္းလံုးႀကီးသည္ တိုေတာင္းေသာ ေျခေထာက္မ်ားေပၚ၌ မအီမသာ ေခတၱမွ် လူးလြန္႔ေနလ်က္။ ထံုထိုင္း စြာညြတ္ေနေသာ ေခါင္းသည္လည္း ကိုင္းသည္ထက္ ကိုင္းသြားကာ ၊ ယခုကေလးတြင္ နားႏွင့္ၾကားလိုက္ရေသာ စကားလံုးမ်ားကို ပါးစပ္မွ ျပန္၍ရြတ္ရန္ မခ်ိမ ဆန္႔ ႀကိဳးစားယင္း၊ ႏွဳတ္ခမ္းေဒါင့္စြန္းမ်ားလည္း နိမ့္ဆင္းသြားၿပီးေနာက္ ..... အစိုင္အခဲႀကီးတခုလံုးသည္ စက္ဥၾသသံႀကီးကဲ့သို႔ ျဗံဳးကနဲ ဟစ္ေၾကြးလိုက္ေလ သည္။ စႀကၤ ံမ်ားတေလွ်ာက္လံုး ရုန္းရင္းဆန္ခက္ ျဖစ္သြားသည္။ ဘာကိုဆိုလိုသည္ကိုကား မည္သူမွ် နားမလည္လုိက္။ ျပဴတင္းေပါက္မ်ားလည္း ပိတ္ၿမဲပိတ္ေန ကာ ဆမဲေတာန္႔ဇ္အနီးမွ အက်ဥ္းသမားႏွစ္ေယာက္သာ ႏွာေခါင္းမ်ားမွ ေသြးမ်ားက်ဆင္းလာရေလသည္။ ဤနည္းျဖင့္ သူသည္ ထြက္ေပါက္တေပါက္ ေတြ႔ သြား ျပန္ေလသည္။
အၿမဲပင္ ဤသို႔လက္စသိမ္းရေလသည္။ ျမင္ျမင္ခ်င္းထိုးရန္ ၊ ႀကိတ္ရန္ ၊ လူေသလွ်င္ ေသသည့္အထိပင္ ထိုးႀကိတ္ရန္-ဤသည္ကို သူနားလည္ သည္။ ဤတခုသာ သူနားလည္သည္။ တခါအက်ဥ္းသမားတစုေနထိုင္ေသာ အခန္းက်ဥ္းထဲသို႔၀င္လ်က္ လူတေယာက္အား ထိုးလိုက္သည္။ ထိုအက်ဥ္းသမား မွာ မမာေနေသာသူျဖစ္သျဖင့္ ၾကမ္းေပၚသို႔ လဲက်သြားကာ ဆန္႔ငင္ဆန္႔ငင္ႏွင့္ တက္ေနေလေတာ့သည္။ ထိုအခါတြင္ ဆန္႔ငင္ ဆန္႔ငင္ျဖစ္ေနသည့္စသည္းခ်က္ အတိုင္း ၊ အျခားအက်ဥ္းသမားမ်ားအား ဒူးေကြးထိုင္ထလုပ္ခိုင္းသည္။ တက္ေနေသာသူ အားအင္ကုန္ခန္း၍ ေပ်ာ့ၿငိမ္သြားေတာ့မွ ရပ္ၾကရေတာ့သည္- ဆမဲေတာ န္႔ဇ္ကား ရူးေပါေပါျပံဳးယင္း ခါးေထာက္လ်က္ ၾကည္ေနခဲ့သည္။ ၾကပ္တည္းေသာအေျခအေနကို ေကာင္းမြန္စြာ ေျဖရွင္းႏိုင္ခဲ့သည္ဟူ၍လည္း ေၾကနပ္ေနခဲ့ေလ သည္။
သူ႔ကိုသင္ေပးခဲ့ၾကသည့္ အခ်က္အလက္မ်ားအနက္ -ရိုက္ပုတ္ထိုးႀကိတ္ခြင့္ရွိသည္ ဟူေသာ အခ်က္တခုထည္းကိုသာ မွတ္မိေသာလူရိုင္းတ ေယာက္ပင္ ျဖစ္ေလသည္။
ဤသို႔ေသာ္ သတၱ၀ါမ်ဳိး၌ပင္ တစံုတရာကား က်ဳိးပ်က္သြားေလေတာ့သည္။ လြန္ခဲ့ေသာ တလကျဖစ္သည္။ သူႏွင့္“က`တို႔သည္ ေထာင္တြင္းရွိ ဧည့္သည္ခန္းမ၌ ႏွစ္ေယာက္ထည္း အတူထိုင္ၾကကာ၊ `က` ကအေျခအေနမ်ားကို ရွင္းလင္းေျပာျပေနခဲ့သည္။ အခ်ိန္အေတာ္ပင္ ၾကာသည္။ အေတာ္ႀကီးၾကာ ျမင့္ေသာအခါမွလည္း ဆမဲေတာန္႔ဇ္အေနႏွင့္ ရိပ္ဖမ္းသံဖမ္း အနည္းငယ္နားလည္လာသည္။ သူသည္ထိုင္ရာမွ ထ ၊ အခန္းတံခါးကိုဖြင့္ ၊ စႀကၤ ံတေလွ်ာက္ ဟိုဟို သည္သည္ကို လွမ္း၍ စိုးရိ္မ္တႀကီးၾကည့္ရူေလသည္။ ေနရာတကာမွာ တိတ္ဆိတ္၍ေနသည္။ ညဥ္႔အခ်ိန္ျဖစ္၍ တေထာင္လံုးအိပ္ေမာၾကေနသည္။ သူသည္ တံခါးကိုျပန္ပိတ္၊ အတြင္းဘက္မွ ေသေသခ်ာခ်ာ ေသာ့ခတ္လိုက္ကာ ၊ ကုလားထိုင္တလံုးေပၚသို႔ ေခြ၍က်သြားေလ့သည္။
-ဒါျဖင့္မင္းထင္တာက ......
သူသည္ေခါင္းကို မိမိ၏လက္၀ါးႏွစ္ဘက္အတြင္းသို႔ ထိုးအပ္လိုက္သည္။ ႀကီးမားေသာ ကိုယ္လံုးကိုယ္ထည္ႀကီးတဲမွ ေသးငယ္ေသာ စိတ္ဓါတ္က ေလးေပၚသို႔ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ေကာင္းေသာ အေလးခ်ိန္ႀကီးတခု ဘိစီးလာေလသည္။ သူသည္ဤသို႔ပင္ ၾကာျမင့္စြာ ကိုင္းညြတ္၍ ေနေလသည္။ ေနာက္ေခါင္း ကို ေထာင္လိုက္ကာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကင္းမဲ့စြာျဖင့္ေျပာလိုက္သည္။
- မင္းေျပာတာမွန္တယ္၊ ဒို႔မႏိုင္ေတာ့ဘူး။
ပန္းကရာ့စ္အေနႏွင့္ ဆမဲေတာန္႔ဇ္၏ စစ္ပြဲေအာင္သံႀကီးကို မၾကားရသည္ကား တလမွ် ၾကာခဲ့ေလၿပီ။ အက်ဥ္းသမားလူသစ္မ်ားသည္လည္း သူ၏ လက္သံ မည္မွ်ေျပာင္သည္ကို မသိၾကရေတာ့ေပ။

ေထာင္ပိုင္
ခပ္ပုပု၊ အရပ္၀တ္ အရပ္စား၀တ္၀တ္၊ အြန္တဲ့ရ္ ရွတူးရ္္မ္ဖီး ယူနီေဖာင္း၀တ္၀တ္ အၿမဲတမ္းသပ္သပ္ရပ္ရပ္ ၀တ္စားထားေလ့ရွိသည္။ ေဖါေဖါသီသီ သံုးျဖဳန္းယင္း ၊ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ဟုတ္လွၿပီဟု ေၾကနပ္၍ေနသူျဖစ္သည္။ ေခြးမ်ားကို ခ်စ္တက္သည္ ၊ အမဲလိုက္ျခင္း၀ါသနာပါသည္ ၊ မိန္းမ လိုက္စား သည္- ဤ သည္ကာ တဘက္မွေန၍ ၾကည့္ျခင္း ျဖစ္လ်က္ က်ေနာ္တို႔ႏွင့္မဆိုင္။
ဒုတိယတဘက္-ဤသည္ကာ ပန္းကရာ့စ္ ေထာင္အေနႏွင့္သိရသည့္ဘက္ ျဖစ္သည္။ သူကား ရုန္႔ရင္းၾကမ္းတန္းသည္။ ရိုင္းစိုင္သည္။ ပညာမရွိ။ စိုင္ေကာ္ၿခံဳေပၚေရာက္သည့္ နာဇီမ်ဳိးျဖစ္သည္။ ကိုယ့္အတြက္သာ အက်ဳိးရွိမည္ဟုဆိုလွ်င္ မည္သူ႔ကိုမဆို ယာဇ္ပူေဇာ္ရန္အသင့္ရွိသည္။ သူအမည္ကား - အေရး ႀကီးသပဆိုလွ်င္ ေရးၾကစို႔- ေဆာ့ပါးဟုေခၚသည္။ ပိုလန္ျပည္တြင္ေမြးသည္။ သူအေနႏွင့္ ပန္းဘဲဆရာအလုပ္ကို သင္ၾကားခဲ့ဘူးသည္ဟုဆိုသည္။ သို႔ေသာ္ ဂုဏ္ ရွိလွေသာ ဤပညာသည္ သူ၏ ကိုယ္ကာယေပၚ၌ အရာမထင္ရစ္ဘဲ ကြယ္ေပ်ာက္သြားခဲ့သည္။ ဟစ္တလ၏ အလုပ္အေကြ်းျဖင့္ ၀င္ေရာက္လုပ္ကိုင္ခဲ့သည္မွာ ၾကာျမင့္ခဲ့ၿပီ။ တပါးကြ်န္ၿပီးၿပီး အမူထမ္းယင္း ဤရာထူးမ်ဳိးကို ရရွိလာခဲ့သည္။ ဤရာထူးကိုလည္း ျဖစ္သည့္နည္းႏွင့္ ကုပ္ကပ္၍တြယ္ေနသည္။ သူကား အက်ဥ္း သမားေသာ ၊ ေထာင္အမူထမ္းေသာ ၊ ကေလးေသာ ၊ လူႀကီးေသာမေရြး မည္သူကိုမွ် မညႇာ ၊ မည္သူကိုမွ်မငဲ့ေပ။ ပန္းကရာ့စ္ေထာင္ရွိ ၊ နာဇီစံနစ္က ငွားရမ္းထား ေသာ အလုပ္အေကြ်းမ်ား အခ်င္းခ်င္း၀ယ္ မိတ္ေဆြစိတ္ဟူ၍မရွိ။ သို႔ေသာ္ ေဆာ့ပါးေလာက္ မိတ္ေဆြစိတ္ကေလးအရိပ္အေငြ႔မွ်ပင္ ကင္းမဲ့ေနတက္သူကား တ ေယာက္မွ်မရွိေခ်။ ေထာင္တေထာင္လံုးတြင္ သူသည္ လူတေယာက္ထည္းကိုသာ ႏွစ္သက္ပံုအနည္းငယ္မွ်ျပလ်က္ မၾကာခဏ စကားေျပာေဘာ္ ေျပာဘက္ လည္းျပဳသည္။ ထိုသူကား ေထာင္တြင္း ဗိေႏၶာဆရာ ၊ ေပါလိစိုင္း မိုင္စတဲရ္ ဗိုက္စနဲရ္ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ဤေနရာ၌ပင္ တဦးေမတၱာတဦးမွာဟု ဆိုႏိုင္ေကာင္း သည္မထင္ေပ။
သူသည္ကိုယ့္ဘိုသာ ကိုယ္သိတက္သည္။ ဤမွ်ေလာက္ႀကီးမားေသာ ရိုက္ရာကိုခံယူသည္မွာ ကိုယ္ေရးအတြက္သာျဖစ္သည္။ အုပ္စိုးမူစံနစ္အ ေပၚ တြင္ ေနာက္ဆံုးအထိ သစၥာေစာင့္ေနမည္မွာလည္း - ကိုယ္ေရးအတြက္သာျဖစ္ေပမည္။ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ကယ္ဆယ္ႏိုင္မည့္ အျခားနည္းလမ္းတရပ္ရပ္ကို မေတြး ေတာမႀကံစည္သူမွာ ၊ သူတေယာက္သာရွိသည္။ သူ႔အေနႏွင့္ အျခားလမ္းဟူ၍ လံုး၀မရွိေၾကာင္းကိုသိရသည္။ နာဇီစံစနစ္၏က်ဆံုးျခင္းသည္ သူ၏က်ဆံုးျခင္း ျဖစ္မည္။ သူ၏ေဖါသီေသာဘ၀၏ အဆံုးသတ္ ၊ သူ၏ခန္းနားေသာ အိမ္ခန္း၏အဆံုးသတ္ (စကားစပ္မိ၍ဆိုရလွ်င္ ၊ ထိုသို႔သားသားနားနား ၀တ္စားႏိုင္ပါမည့္အ ေရး ၊ အကြပ္မ်က္ခံရေသာ ခ်က္အမ်ဳိးသားတို႔၏ အက်မ်ားကိုပင္ အရွက္ကင္းမဲ့စြာ ၀တ္ဆင္တက္သည္)။
ဟုတ္သည္ ၊ ဤသည္ကား အဆံုးသတ္ပင္ျဖစ္လိမ့္မည္။

ေထာင္တြင္းဗိေႏၶာဆရာ
ေပါလိစိုင္း မိုင္စဘဲရ္ ဗိုက္စနဲရ္- ပန္းကရာ့စ္ေထာင္၏ ပတ္၀န္းက်င္တြင္ ထူးျခားေသာ ႐ုပ္ထုကေလးျဖစ္သည္။ သူသည္ ဤေနရာႏွင့္ မအပ္စပ္ဟု ခင္ဗ်ားအေနႏွင့္ တခါတရံတြင္ထင္မိသည္။ တခါခါတြင္ကား ပန္းကရာ့စ္ကို သူမပါပဲ စဥ္းစားၾကည့္၍ပင္ မရေလာက္ေအာင္ ျဖစ္ျပန္သည္။ သူသည္ လူမမာမ်ား ထားရာ အခန္း၌ ရွိလွ်င္ရွိမည္။ မရွိလွ်င္ ေျခလွမ္း ယိုင္တိယိုင္မ်ားျဖင့္ လွမ္းရင္း စၾကၤ ံမ်ားတေလွ်ာက္ ၾကက္စားေနတက္သည္။ တကုိယ္တည္း စကားေျပာရင္း ဟုိဟုိသည္သည္ကို အၿမဲမျပတ္မွ အၿမဲမျပတ္ အကဲခတ္ေနတက္သည္။ ေနရာတေနရာသို႔ ေခတၱမွ်အလည္ေရာက္လာ၍၊ ထုိ တိုေတာင္းေသာအခ်ိန္ကေလး အ တြင္း အမ်ားဆံုးျမင္သြားခ်င္ေသာ ႏိုင္ငံျခားသား တေယာက္ကဲ့သို႔ပင္ ျဖစ္ေလသည္။ သို႔ေသာ္လည္းသူသည္ အက်ဥ္္လည္ဆံုးေသာ ေထာင္မွဴးတေယာက္ကဲ့သုိ႔ ျမန္လည္းျမန္၊ အသံလည္းမမည္ေစပဲ၊ ေသာ့ကိုေသာ့အိမ္ထဲသို႔ သြင္းလွည့္ကာ တံခါးကိုဆဲြဖြင့္တက္ေသာ အရည္အခ်င္း တခုရွိသည္။ သူ႔တြင္ေျခာက္ေသြ႔ေသာ ဟာသဥာဏ္ရွိသျဖင့္၊ အဓိပၸါယ္ႏွစ္ခြပါေသာ စကားမ်ားေျပာတက္သည္။ ေျပာပင္ေျပာေသာ္လည္း အၿငိအစြန္းဟူ၍လည္း မရွိေစရကား၊ သူ႔ကို သူ၏စကားအရ ဘမ္း၍ မရေပ။ သူသည္လူမ်ားထံခ်ဥ္းကပ္သည္။ သို႔ေသာ္ အျခားလူမ်ားက သူ႔အား ခ်ဥ္းကပ္ရန္အခြင့္ မေပး။ သူသိသမွ်ကား မ်ားျပားလွသည္။ သို႔ေသာ္ မည္သူ႔ ကိုမွ် ဂုန္းေခ်ာျခင္း၊ တိုင္တန္းျခင္းမျပဳ။ သူသည္စီးကရက္ေငြ႔မ်ားျဖင့္ ျပည့္ေနေသာ အက်ဥ္းခန္းတခန္း အတြင္းသုိ႔ဝင္လာသည္။ ႏွာေခါင္းသံျဖင့္ အသံျမည္ေအာင္ ႐ႈံ႕ ၍ အနံ႔ခံသည္။
- ဟင္း- ပါးစပ္က ပ်ပ္ကနဲ လုပ္လိုက္သည္- အက်ဥ္းခန္းေတြထဲမွာ ေဆးလိပ္ေသာက္ၾကသကိုး - ေနာက္တႀကိမ္ထပ္၍ ပ်ပ္ကနဲ လုပ္လိုက္ျပန္သည္ -ၾကပ္ၾကပ္တည္းတည္းႀကီး တားျမစ္ထားတယ္။
သို႔ေသာ္ ထုိကိစၥကို သြားေရာက္ တုိင္တန္းျခင္းမျပဳ။ ႀကီးမားသည့္ ေသာကတရပ္ေၾကာင့္ စိတ္ညစ္ေနသကဲ့သို႔၊ သူ၏မ်က္ႏွာမွာ အစဥ္သျဖင့္ တြန္႔႐ံွဳ႕ ၍ေနသည္။ မသာမယာျဖစ္ေနသည္။ သူ အလုပ္အေကၽြးျပဳေနေသာ ထုိအုပ္စိုးမႈစနစ္၊ သူေန႔စဥ္ျပဳစုေနရေသာ လူမ်ားကုိဥာဥ္းပန္းေနသည့္ ထုိအုပ္စိုးမႈစနစ္၊ ထုိစနစ္ႏွင့္ မပတ္သတ္လုိဟန္႐ွိေပသည္။ သူသည္အဆိုပါ အုပ္စိုးမႈစနစ္ေပၚ၌ အယံုအၾကည္မ႐ွိ၊ ထုိစနစ္တည္တံ့လိမ့္မည္ ဟူ၍လည္း မယံုၾကည္။ ယခင္ကပင္ ထုိစနစ္အေပၚ မယံုၾကည္ခဲ့။ ထုိ႔အတြက္သာ သူ၏အိမ္ေထာင္ကိုပင္ ဗေရာကဝါ့ဗ္ ၿမိဳ႕ မွ ပရာဟာသို႔ ေ႐ႊ႕ေျပာင္း မလာခဲ့ျခင္း ျဖစ္ေပသည္။ အျခားေသာ ႐ိုခ္ အရာ႐ွိ မ်ားသာဆုိလွ်င္၊ သိမ္းပိုက္ထားေသာ တပါးတႏုိင္ငံ၌ အဆီရစ္ရန္ ဤသို႔ေသာ အခြင့္အေရးမ်ဳိးကို လက္လႊတ္ခဲမည္ျဖစ္ေလသည္။ တခ်ိန္တည္း၌ပင္၊ သူသည္ အုပ္စိုးေရးစနစ္အား ဆန္႔က်င္တိုက္ခုိက္ေနေသာ သူမ်ားႏွင့္လည္း မေပါင္းသင္းလို။ ထုိသူမ်ားႏွင့္ တြဲ၍လည္း မႀကီးထြားႏိုင္ခဲ့ေပ။
က်ေနာ့္အား ေဆးကုသည့္အခါတြင္ သူသည္ ႀကိဳးစားပမ္းစား ျပဳစုသည္။ အစြမ္း႐ိွသ၍ ျပဳစုသည္။ အျခားလူနာမ်ားအေပၚတြင္လည္း ထုိနည္းႏွင့္သာ ျပဳစုေလ့႐ွိသည္။ အျပင္းအထန္ဒဏ္ရာ ရထားသူမ်ားကို အစစ္ခံရန္ေခၚသြာၾကမည္ ဆုိလွ်င္လည္း ေခါင္းမာစြာဝင္၍ တားဆီးရဲသည္။ ဤနည္းျဖင့္ မလံုေသာစိတ္ ကို ဖာေထးေနဟန္တူသည္။ တခါတရံ အေရးတႀကီးလို ေနရာမ်ား၌ပင္ လံုးဝအကူအညီမေပး။ ထုိအခ်ိန္မ်ားကား ေၾကာက္စိတ္မ်ား ဖိစီးေနသည့္ အခါမ်ားျဖစ္ ဟန္တူသည္။
သူကားႏုိင္ငံသား အေသးစားကေလးတေယာက္၏ ပံုစံနမူနာတရပ္ပင္ ျဖစ္ေလသည္။ လက္ငင္းအုပ္စိုးေနေသာ အရာကိုလည္းေၾကာက္သည္။ ေနာက္ေပၚထြန္းလာမည့္ အရာကိုလည္း ေၾကာက္သည္။ ဤေၾကာက္စိတ္ ႏွစ္မ်ဳိးႏွစ္သြယ္၏ အၾကားသို႔ အေဖၚမပါ တကိုယ္တည္းသာ ေရာက္ေနေလသည္။ ဤ အေျခအေနမွ ထြက္လမ္းကိုရွာသည္။ တခုမွ်မေတြ႔။ သူကားေႁမြဆိုးမဟုတ္။ ေရေႁမြအေသးစားတေကာင္သာ ျဖစ္လ်က္ ေထာင္ေခ်ာက္ထဲတြင္ ပိတ္၍ မိေနေလသည္။
လြတ္စရာေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ဟူ၍ လံုးဝမ႐ွိ။

“ အေခ်ာင္ခုိသမား”

ဤသူကား ႐ုပ္ထုကေလးမွ်သာမဟုတ္ေတာ့၊ သို႔ေသာ္ လူ႐ုပ္သြင္ အျပည့္အဝလည္းမျဖစ္ေသး။ ဤႏွစ္မ်ဳိး၏အၾကား စပ္ကူးမတ္ကူးတြင္ ႐ွိသည္။ လူ႐ုပ္သြင္ တခုျဖစ္လာရန္ သူ႔တြင္ျပတ္သားေသာ အျမင္မွန္ လုိေနေသးသည္။
အမွန္အားျဖင့္ ဤသို႔ေသာ လူႏွစ္ေယာက္႐ွိသည္။ သူတို႔ကား ႐ိုးသားသူမ်ား ျဖစ္သည္။ ထိလြယ္နာလြယ္သည္။ အစကနဦးတြင္ အစစအရာရာကို ဥေပကၡာျပဳ၍ ဖာသိဖာသာ ေနၾကသည္။ သူ႔တို႔က်ေရာက္သြားေသာ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ အသုိင္းအဝုိင္းႀကီးကုိ အံ့အားသင့္စြာသာ ၾကည့္၍ေနခဲ့ ၾကသည္။ ေနာက္ ပိုင္းတြင္ ထုိေလာကမွ ႐ုန္း၍ထြက္ရန္ ေတာင့္တလာၾကသည္။ သူတို႔ကား ကိုယ့္ဒူးကိုယ္ခၽြန္သူမ်ား မဟုတ္ၾကသျဖင့္ မွီခိုအားထားစရာလူမ်ား ႐ွာေဖြလာၾကသည္။ ႐ွာယင္းေဖြယင္း၊ ေနရာအမွန္သို႔ ေရာက္လာၾကသည္မွာ အသိဥာဏ္ အားကိုးျခင္းထက္ ႏွာေခါင္းအန႔ံခံ ေကာင္းျခင္းေၾကာင့္ ဆုိက္ေရာက္လာၾကျခင္း ျဖစ္သည္။ သူတို႔က ခင္ဗ်ားကိုကူညီၾကသည္မွာ ခင္ဗ်ားထံမွ အကူအညီကိုလည္း လုိခ်င္ၾကေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ သူတို႔အား အကူအညီ ေပးရန္မွာ တရားမွ်တေသာ ကိစၥ ျဖစ္သည္။ ယခုေရာ၊ အနာဂတ္တြင္ပါ သူတို႔အား အကူအညီ ေပးသင့္ေပသည္။
ဤသူႏွစ္ေယာက္သာလွ်င္....ပန္းကရာ့စ္႐ွိ ဂ်ာမန္အရာ႐ွိမ်ားအနက္ ဤသူႏွစ္ေယာက္သာလွ်င္ ေ႐ွ႕တန္းစစ္မ်က္ႏွာသို႔လည္း ေရာက္ခဲ့ဘူးသည္။
ဟာေနာအဲ့ရ္ ဆုိသူကား ဇေနာယီေမာၿမိဳ႕ မွ စက္ခ်ဳပ္သမား၏ ကူေဖာ္ေလာင္ဖက္ ျဖစ္သည္။ အေ႐ွ႕ဘက္စစ္မ်က္ႏွာသို႔ ခဏမွ်ေရာက္သြာသည္ႏွင့္ ကိုယ့္ဖာသာကိုယ္ ေရခဲစားဒဏ္ရာမ်ား မရရေအာင္ လုပ္ကာျပန္လာခဲ့သည္။ “စစ္ဆိုတာလူေတြနဲ႔ မကိုက္ပါဘူး” ဟု ႐ႊတ္ဆန္ဆန္ဝိၿဂိဳလ္က်င္း၍ လင္းေလသည္။ “ဟိုမွာကိုယ္ဘာသြားလုပ္ရမွာလဲ”။
ဟစ္ဖဲရ္ ဆုိသူကား ဘာတာစက္ရံုမွေပ်ာ္ေပ်ာ္ ေနတက္သည့္ ဖိနပ္ခ်ဳပ္သမား တေယာက္ ျဖစ္သည္။ ျပင္သစ္ျပည္သို႔ ခ်ီတက္စဥ္က ပါခဲ့၍၊ ေနာင္ ေသာ္ရာထူးတိုးေပးမည္ဟု ကတိေပးၾကသည္ကိုပင္ လက္မခံပဲ တပ္တြင္းမွ ထြက္ေျပးလာသူျဖစ္သည္။ ထုိအခါမွ စ၍ ေန႔စဥ္ႏွင့္အမွ် ေဂ်ာက္က်ၿပီဆိုတုိင္း၊ ေလကို လက္ျဖင့္ခတ္ကာ “အဲ့ခ္၊ ႐ိႈက္စ္” ဟု ေျပာေသာ အက်င့္ ပါလာဟန္တူသည္။ ေဂ်ာက္က်လို္က္ရသည္မွာလည္း ခဏခဏပင္ ျဖစ္သည္။
သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ကား တေယာက္ႏွင့္ တေယာက္ တူၾကသည္။ ကံၾကမၼာအရလည္း တူသည္။ ဗီဇမ်ား အေနနဲ႔လည္း တူၾကသည္။ သို႔ေသာ္ ဟစ္ဖဲရ္ ကားသူ႔အေဖာ္ေလာက္ မေၾကာက္တက္။ အမူအရာအားျဖင့္ ပို၍ ျပတ္သားသည္။ ပို၍ျပည့္ဝသည္။ အက်ဥ္းခန္းတိုင္းလုိလိုပင္ သူ႔အား နာမည္ေျပာင္ ေပးရာ၌-အ ေခ်ာင္ခုိသမား- ဟူ၍ ေရြးခ်ယ္ မိၾကသည္။
သူ တာဝန္က်ေသာေန႔ကား အက်ဥ္းခန္းမ်ား၌ ေအးခ်မ္းလွေသာ ေန႔ ျဖစ္သတည္း။ ခင္ဗ်ား လုပ္ခ်င္ရာလုပ္ႏိုင္သည္။ သူကေငါက္ငန္းၿပီ ဆိုလွ်င္လည္း ထုိသို႔ ေအာ္ဟစ္သည္မွာ ခင္ဗ်ားအား တကယ္ ႀကိမ္းေမာင္းျခင္း မဟုတ္၊ ေအာက္ထပ္မွာ အာဏာပိုင္မ်ားအေနႏွင့္ သူ၏စည္းကမ္းႀကီးမႈကို ၾကားၾက ဟန္သာ ျဖစ္သည္ဟူေသာ အဓိပၸာယ္ျဖင့္မ်က္စိ မွိတ္ျပတက္သည္။ သို႔ေသာ္လည္း ထုိသို႔ေသာ ႀကိဳးစားမႈကား ဘာမွ် အရာမေရာက္။ သူလွိမ့္တိုင္း ဘယ္သူမွ် မလိမ့္ေတာ့သျဖင့္၊ အျပစ္ဒဏ္မက် တာဝန္ ပိုမယူရေသာ ရက္သတၱပါတ္ဟူ၍ တပါတ္မွ် မရွိေတာ့ေပ။
-အဲ့ခ္၊ ႐ိႈက္- သူသည္ ေလကိုလက္ျဖင့္ပုတ္လိုက္ကာ၊ ထံုးစံအတိုင္း ဆက္လက္ေနထုိင္သြား ျပန္ေလသည္။ သူက ေထာင္ေစာင့္ မပီသ၊ ဖိနပ္ခ်ဳပ္သမား၏ အလုပ္သင္၊ ေပါ့ေပါ့သြား၊ ေပါ့ေပါ့လာေနသည့္ လူငယ္တေယာက္သာ ျဖစ္ေနေသးသည္။ အက်ဥ္းခန္းထဲမွ အက်ဥ္းသမား သူငယ္မ်ားႏွင့္အတူ ထရံသို႔ ပိုက္ဆံျပားမ်ား ပစ္တန္၊ စိတ္အားထက္သန္စြာ ကစားေနသည္ကိုပင္ ဖမ္းမိႏိုင္သည္။ တခါတရံတြင္လည္း အက်ဥ္းသမားမ်ားကို အက်ဥ္းခန္းအတြင္းမွ စၾကၤ ံထဲသို႔ေမာင္းထုတ္ကာ “အက်ဥ္းခန္းစစ္ေဆးေရး” ျပဳလုပ္တက္သည္။ စစ္ေဆးေရးကား အေတာ္ႀကီးၾကာတက္သည္။ ဘာမ်ား လုပ္ေနပါလိမ့္ဟု သိခ်င္သျဖင့္ အခန္းတြင္းသို႔ ေခ်ာင္းၾကည့္မည္ဆုိလွ်င္၊ သူသည္စားပဲြ၍ ထုိင္ကာ လက္ေပၚသို႔ ေခါင္းခ်လ်က္ အိပ္ေနသည္ကို ေတြ႔ရေပမည္။ အိပ္ေနလိုက္သည္မွ ႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခိဳက္ စိတ္ခ်လက္ခ် အိပ္ေနတက္သည္။ ဤသို႔ေသာေနရာမ်ဳိး၌ အိပ္လွ်င္ အထက္လူႀကီးမ်ားက ဖမ္းမိႏိုင္မည္မဟုတ္။ အက်ဥ္းသမားမ်ားကား စၾကၤ ံ တြင္း၌ ကင္းေစာင့္ေနၾကသည္။ ကႏၱရာယ္ တစံုတရာ ေပၚလာလွ်င္ သူ႔ကိုအေၾကာင္းၾကားရသည္။ ေလာကႀကီးတခုလံုးတြင္ သူအခ်စ္ဆံုးျဖစ္သည့္ မိန္ကေလးက၊ သူ အနားယူခ်ိန္တြင္ အိပ္ေရးပ်က္ေအာင္ ဖ်က္လိုကၿပီဆုိက ယုတ္စြအဆံုး အလုပ္ခ်ိန္တြင္ အိပ္ခ်င္သည္။
နာဇီစနစ္ ႐ံႈးမွာလား၊ ႏိုင္မွာလား-အဲ့ခ္၊ ရိႈက္စ္။ ဒီလို ဆပ္ကပ္ပဲြမ်ဳိး မပ်က္ပဲ ဘယ္ခံႏိုင္ပါ့မလဲ။
သူကား မိမိကိုယ္ကိုနာဇီစနစ္ႏွင့္ တဲြ၍ မတြက္။ ဤ အခ်က္တခ်က္တည္းေၾကာင့္ပင္ စိတ္ဝင္စားစရာ ေကာင္းေနေပလိမ့္မည္။ ထုိမွ်သာမကေသး သူသည္ ထုိစံနစ္ႏွင့္အတူ ေပါင္း၍မေနလို၊ ေပါင္း၍လည္း ရပ္တည္ေနသည္ မဟုတ္ေပ။ ခင္ဗ်ား အေနႏွင့္ ေထာင္တြင္းရွိ အျခားဌာနခဲြတခုသို႔ လွ်ဳိ႕ ဝွက္သတင္းပို႔ ရန္ လိုေနသေလာ။ အေခ်ာင္သမားကပင္ ေဆာင္ရြက္ေပးပါလိမ့္မည္။ ခင္ဗ်ားတေယာက္ႏွင့္ စကားေျပာလိုသည္၊ အဆိုပါသူႏွင့္မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္၍ နားေပါက္ ေအာင္ ရွင္းျပျခင္းျဖင့္၊ အျခားသူမ်ားကို ကာကြယ္ေပးလုိသည္ ဆုိလွ်င္လည္း၊ အေခ်ာင္ခိုသမားသည္ ထုိသူအား အက်ဥ္းခန္းအတြင္းသို႔ အေရာက္ေခၚလာ၍၊ အ ျပင္မွ ကင္းေစာင့္ေပးလိမ့္ဦးမည္ - ထုိသို႔ လုပ္ေနသည့္အခါတြင္ တခုခု ေဆာ္ထည့္လိုက္ရသျဖင့္ အေက်နပ္ႀကီး ေက်နပ္ေနေသာ လမ္းဂ်ပိုးဆန္ဆန္ အူျမဴးေန တက္သည္။ သတိထား၍လုပ္ရန္ခင္ဗ်ားကပင္ သူ႔အား မၾကာခဏ ေျပာေပးရသည္။ အႏၱရာယ္၏ အလည္ဗဟိုသို႔ ေရာက္ေနေသာအခ်ိန္၌ပင္ ေဘးရန္ကို မျမင္ တက္။ သူလုပ္ေနေသာေကာင္းမႈတို႔၏ တန္ဖိုးအျပည့္အစံုကို သူအကဲမျဖတ္တက္။ ထုိသို႔ မသိတက္ေသာေၾကာင့္လည္း သူ႔အေနႏွင့္ အလုပ္ကိုပို၍ပို၍ လုပ္လြယ္ ေလသည္။ သို႔ေသာ္ ဤအခ်က္သည္သူ၏တိုးတက္မႈကို ပိတ္ပင္ေနျပန္သည္။ လူ႐ုပ္သြင္ကား ျဖစ္မလာေသး။ သုိ႔ေသာ္ စပ္ကူးမတ္ကူးအဆင့္ အတန္းတြင္ရွိေလ သည္။

“ေကာလင္”
မာရွယ္ေလာကာလအတြင္း တညေနခင္းက ျဖစ္ေလသည္။ အက္ဆက္စ္ယူနီေဖာင္း၀တ္ ေထာင္ေစာင့္တေယာက္သည္ က်ေနာ့္အားအက်ဥ္းခန္း အတြင္းသို႔ ၀င္မခိုင္းမီ က်ေနာ္၏အိတ္မ်ားကို ရွာေဖြသည္။ ၿပီးစလြယ္သာ ရွာေဖြေလသည္။
- ခင္ဗ်ားအမႈ ဘယ့္နဲ႔လဲ - သူက တုိးတိုးကေလးေမးသည္။
- မသိဘူး၊ နက္ျဖန္ က်ေနာ့္ကို ပစ္သတ္မယ္လို႔ ေျပာလုိက္ၾကတာပဲ။
- ၾကားေတာ့ အေတာ္ေၾကာက္သြားသလား။
- ဒါကို က်ေနာ္တြက္ၿပီးသားပဲဟာ။
သူသည္ က်ေနာ္၏ ကုတ္အက်ႌေကာ္လာမ်ားေပၚသို႔ စက္အ႐ုပ္ပမာ ေခတၱမွ် စမ္းသပ္ျပန္ပါသည္။
-လုပ္ခ်င္မွလဲ လုပ္ၾကမွာပဲ။ နက္ျဖန္ေတာ့ ဟုတ္ခ်င္မွ ဟုတ္မယ္။ ေနာက္ကေတာ့မွ လုပ္ခ်င္ခ်င္လုပ္မယ္။ လံုးလံုး ဘာမွ မလုပ္ဘဲနဲ႔လဲ ေနေကာင္း ေနမွာပါ။ ဒါေပမဲ့ အခုလိုအခ်ိန္မ်ဳိးမွာေတာ့ ….. အသင့္ျဖစ္ေနတာ အေကာင္းဆံုးဘဲ။
တဖန္ သူသည္ တိတ္ဆိတ္သြားျပန္သည္။
- ဒါေပမဲ့ တကယ္လုိ႔သာျဖစ္ႏုိင္မယ္ဆိုရင္ … ခင္ဗ်ားလူတေယာက္ေယာက္ဆီ သတင္းကေလး ဘာကေလးမ်ား မပို႔ခ်င္ဘူးလား။ ဒါမွမဟုတ္ စာ ေတြ ေပေတြမ်ား မေရးခ်င္ဘူးလား။ အခုထုတ္ဖို႔ေတာ့ မဟုတ္ဘူးေပါ့။ နားလည္တယ္မဟုတ္ဘူးလား။ ေနာင္အခါအတြက္ဆိုပါေတာ့ … ခင္ဗ်ားဒီကို ဘယ္လုိ ေရာက္လာတယ္။ တေယာက္ေယာက္က ခင္ဗ်ားကို သစၥာေဖာက္ခဲ့သလား။ ဘယ္သူဟာ ဘယ္လိုက်င့္သံုးေနထိုင္တယ္ … ခင္ဗ်ားသိသမွ် အခ်က္ေတြအားလံုး ခင္ဗ်ားနဲ႔ တပါတည္း ေပ်ာက္မသြားေအာင္ဆုိပါေတာ့ …..
စာေတြ ေပေတြမ်ား မေရးခ်င္ဘူးလားတဲ့။ သူကား က်ေနာ္အေတာင့္တဆံုးေသာ ဆႏၵကို ရိပ္မိသကဲ့သို႔ ျဖစ္ေလသည္။
မၾကာမီပင္ သူသည္ က်ေနာ့္ထံသုိ႔ စကၠဴႏွင့္ခဲတံကို ယူလာသည္။ က်ေနာ္လဲအခန္းသို႔ မည္သုိ႔လာ၍ စစ္စစ္၊ ရွာမေတြ႔ႏိုင္ၾကေအာင္ လံုျခံဳစြာသိမ္း ထားလုိက္ပါသည္။
ထုိ႔ေနာက္ပုိင္းတြင္ကား ၎တုိ႔ကို ဘယ္ေသာအခါမွ် ဆြဲ၍မထုတ္ခဲ့ပါ။
ဤသည္ကား ေကာင္းလြန္းလွသည္ - ယံုရမွာခက္ေနသည္။ ေကာင္းလြန္းအားႀကီးလွသည္။ ဤေနရာ၊ ဤေမွာင္မိုက္ေသာ အိမ္ႀကီးအတြင္း၀ယ္ အ ဖမ္းခံၿပီးသည့္ေနာက္ ရက္သတၱပတ္မ်ားစြာ မၾကာေသးမီပင္ ခင္ဗ်ားအား ေငါက္ေဖာ္ ႐ုိက္ေဖာ္သာရေသာ သူတို႔၏ယူနီေဖာင္းကို ၀တ္ထားေသာ လူသတၱ၀ါတ ေယာက္၊ မိတ္ေဆြတေယာက္ကို ေတြ႔ရွိရျခင္းျဖစ္သည္။ ထိုသူသည္ ခင္ဗ်ားအား လက္လွမ္း၍ေပးသည္။ ခင္ဗ်ားလက္ရာေပ်ာက္ ေျခရာေပ်ာက္ ကိစၥတုန္းမသြား ရန္ ေနာင္လာေနာက္သားမ်ားအတြက္ စကားထားခဲ့ႏိုင္ရန္ ဤေတာင္ကိုေက်ာ္မည့္သူမ်ား က်န္ရစ္မည့္သူမ်ားႏွင့္ ယုတ္စြအဆံုး ေခတၱခဏကေလးျဖစ္ျဖစ္ စကား ေျပာခြင့္ရရန္ အကူအညီကမ္းလာသည္။ စႀကႍန္မ်ားအတြင္း၌ သင္းတို႔သည္ အသတ္ခံၾကရမည့္ သူမ်ား၏ အမည္တို႔ကို ဟစ္ေအာ္ ေခၚထုတ္ေနၾကသည္။ ေသြးျဖင့္ ယစ္မူးေနၾက၍လဲ သင္းတို႔၏ေအာ္သံမွာ ၾကမ္းတမ္းေနသည္။ မေအာ္ႏိုင္ေသာသူတို႔၏ လည္ေခ်ာင္းမ်ားမွာလဲ တုန္လႈပ္ျခင္းေၾကာင့္ ပိတ္ဆို႔ေနသည္။ ယခုကဲ့သို႔ေသာ အခ်ိန္ႀကီးမ်ဳိးတြင္မွ ဟယ္၊ ဟုတ္ႏိုင္ပါဘူး၊ ယံုႏုိင္စရာကိုမရွိဘူး။ ဒါမဟုတ္ႏိုင္ဘူး။ ဒါ ေထာင္ေခ်ာက္ဆိုတာ ေသခ်ာတယ္။ ယခုကဲ့သုိ႔ အေျခအ ေနမ်ဳိးတြင္ မိမိ၏အလုိအေလ်ာက္ ခင္ဗ်ားထံလက္လွမ္း၍ ေပးလုိက္ႏုိင္ေသာသူသည္ မည္မွ် ခြန္အားႀကီးမားေသာသူ ျဖစ္ရမည္နည္း။ မည္မွ်လဲ သတၱိေကာင္းရ ေပမည္နည္း။
တလခန္႔ေသာ အခ်ိန္လဲ ကုန္လြန္သြားခဲ့သည္။ မာရွယ္ေလာကိုလဲ ႐ုတ္သိမ္းလုိက္ၿပီ။ ေအာ္သံမ်ားလဲ ၿငိမ္သြား၍ ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္ေသာ အခ်ိန္ တို႔သည္လဲ သတိရစရာမ်ားအျဖစ္သုိ႔သာ ေျပာင္းလဲသြားၾကေပၿပီ။ တဖန္ အစစ္ခံရာမွအျပန္ တညေနခ်င္းတြင္ အထက္ပါေထာင္ေစာင့္ပင္ က်ေနာ့္အား အက်ဥ္း ခန္းအတြင္းသို႔သြင္းရန္ တံခါး၀အထိ ေရာက္လာျပန္ပါသည္။
- ခင္ဗ်ားေတာ့ လြတ္သြားၿပီထင္ပါရဲ႕ - ဟုေျပာလုိက္သည္။ ထုိ႔ေနာက္ က်ေနာ့္အား စူးစူးစမ္းစမ္းၾကည့္လုိက္သည္ - အစစအရာရာ ေခ်ာေခ်ာေမာ ေမာပဲ မဟုတ္လား။
က်ေနာ္သည္ သူ၏ေမးခြန္းမွ အဓိပၸာယ္ကို ေကာင္းစြာနည္းလည္မိပါသည္။ စိတ္ထဲ၌လဲ နက္နက္နဲနဲပင္ နာသြားမိသည္။ သို႔ေသာ္ ထိုေမးခြန္းသည္ သူ၏႐ုိးသားေျဖာင့္မတ္မႈကို အျခားျခားေသာ အခ်က္မ်ားထက္ပုိ၍ သက္ေသထူခဲ့ပါသည္။ ဤသို႔ေသာ ေမးခြန္းမ်ဳိးကို အတြင္းဓာတ္အရ ေမးပိုင္ခြင့္ရွိသူသာ ေမး ႏိုင္ေပသည္။ က်ေနာ္သည္ ထိုအခ်ိန္မွစ၍ သူ႔အေပၚ ယံုၾကည္စိတ္ခ်သြားပါသည္။ သူကား က်ေနာ္တုိ႔၏လူ ျဖစ္ေလသည္။
အျပန္ပန္းအားျဖင့္ေသာ္ သူသည္ အေတြးရၾကပ္ေသာအသြင္အျပင္ကို ေဆာင္သည္။ စႀကႍန္မ်ားတြင္ တေယာက္တည္း လမ္းေလွ်ာက္ေနတတ္ သည္။ ၿငိမ္ၿငိမ္သက္သက္ႏွင့္ ေရငံုေနတတ္သည္။ ႏုိးႏုိးၾကားၾကားႏွင့္လဲ အစစအရာရာကို သတိျပဳအကဲခတ္ေနတတ္သည္။ သူေအာ္ဟစ္ကုိ ခင္ဗ်ားတခါမွ် မ ၾကားဘူးခဲ့။ တစံုတေယာက္ကို ႐ုိက္သည္လဲ တခါမွ်မေတြ႔ဘူးခဲ့။
- ဆမဲေတာန္႔ဇ္ ၾကည့္ေနတဲ့အခ်ိန္မ်ဳိးမွာ က်ေနာ့္ကို ပါးျဖစ္ျဖစ္ ႐ုိက္လုိက္စမ္းပါဗ်ာ - ေဘးခန္းမွ ရဲေဘာ္မ်ားက သူ႔အား တုိက္တြန္းၾကသည္ ခင္ဗ်ာ ထထႂကြႂကြကေလးလုပ္ေနတာ သူတခါတေလေလာက္ ျမင္သြားေအာင္ေပါ့။
သူက ေခါင္းကို ခါျပသည္။
- မလုိပါဘူးဗ်ာ။
ခ်က္စကားမွလြဲ၍ အျခားစကားေျပာသည္ပင္ ခင္ဗ်ားတခါမွ် မၾကားဘူးေပ။ သူ႔အား မည္သုိ႔ၾကည့္ၾကည့္ အျခားသူမ်ားႏွင့္ ကြာျခားသည္ကို သိသာ သည္။ သုိ႔ေသာ္ ဘယ္အခ်က္မ်ားေၾကာင့္ ကြာျခားသည္ကုိမူ ေျပာရန္အေတာ္ခက္သည္။ သင္းတို႔ကိုယ္၌ပင္ ဤအေၾကာင္းကို ရိပ္မိၾကသည္၊ သုိ႔ေသာ္ အေျခခံကို နားမလည္ၾက။
လိုသည့္ေနရာတုိင္းသို႔ သူေရာက္ေနတတ္သည္။ ဗ႐ုသုကၡျဖစ္ေနရာသုိ႔ ၿငိမ္ဆိမ္မႈကို ေဆာင္ယူလာတတ္သည္။ ေခါင္းမ်ား ငုိက္၍ဆင္းေနလွ်င္ အား ေပးသမႈျပဳတတ္သည္။ ျပတ္သြားေသာ ႀကိဳးမွ်င္မ်ားေၾကာင့္ အျပင္ဘက္မွလူမ်ား အႏၱရာယ္ေရာက္ေတာ့မည္ဆုိလွ်င္ သူက ျပန္၍ဆက္သြယ္ေပးသည္။ သူကား အေသးအဖြဲ႔မ်ားတြင္ အနစ္မြန္းမခံ။ စနစ္တက်ႏွင့္ က်ယ္က်ယ္၀န္း၀န္းလုပ္ကုိင္သည္။
ယခုမွသာ ဤသုိ႔လုပ္သည္မဟုတ္။ အစကနဦးတည္းကပင္ ဤသို႔လုပ္ခဲ့သည္။ ဤတာ၀န္အရလဲ နာဇီမ်ားလက္ေအာက္သုိ႔ ၀င္ေရာက္၍ အမႈထမ္း ျခင္းျဖစ္ေလသည္။
အေဒ့ါလ္ဖ္၊ ေကာလင္စကီ ကား ေမာရာဗာျပည္နယ္မွ ခ်က္ေထာင္ေစာင့္တေယာက္ျဖစ္ေလသည္။ ေရွးေဟာင္း ခ်က္မ်ဳိး႐ုိးမွ ဆင္းသက္လာေသာ ဤခ်က္အမ်ဳိးသားသည္ ကုိယ့္ကိုယ္ကုိယ္ ဂ်ာမန္တေယာက္ျဖစ္သည္ဟု ေက်ညာခဲ့သည္။ ထုိနည္းျဖင့္ ဟရားဒဲစ္၊ ကရားေလာဗဲ ေထာင္တြင္ ခ်က္အက်ဥ္းသမား မ်ားအား သြား၍ေစာင့္ႏုိင္ခဲ့သည္။ ၎ေနာက္ ပန္းကရာ့စ္တြင္ေထာင္ေစာင့္ လုပ္လာရေလသည္။ ထုိသုိ႔လုပ္သည့္အတြက္ သူ၏အသိမ်ားသည္ သူ႔အေပၚအ ေတာ္ႀကီး ခ်ဥ္သြားၾကေပမည္။ သုိ႔ေသာ္ ေလးႏွစ္ၾကာမွ် အမႈထမ္းၿပီးသည့္ေနာက္ပိုင္းတြင္ ဂ်ာမန္ေထာင္ပုိင္သည္ သူ၏မ်က္လံုးမ်ားေရွ႕တြင္ လက္သီးကိုေ၀ွ႔ရမ္း ယင္း -
- မင္းကိုယ္ထဲမွာရွိတဲ့ ခ်က္စိတ္ဓာတ္ေတြကို အျမစ္ကစၿပီး ႏႈတ္ပစ္မယ္ကြ။
ဟူ၍ ၿခိမ္းေခ်ာက္ရသည့္အထိ ျဖစ္လာေလေတာ့သည္။ သုိ႔ေသာ္ ေထာင္ပိုင္ကား ေနာက္က်သြားခဲ့ေလၿပီ။ အမွန္အားျဖင့္ ၎၏အကဲခတ္ပံုမွာလဲ ပါ စင္ေအာင္ လြဲေနေလသည္။ ေကာလင္စကီ၏ ကိုယ္တြင္း၌ရွိသည္ကား ခ်က္ဆန္မႈသာမဟုတ္။ ေထာင္ပုိင္အေနႏွင့္သူ၏ လူစိတ္ကိုပါ ေမာင္းထုတ္ပစ္ရေပလိမ့္ မည္။ တုိက္ပြဲတြင္ ၀င္ေရာက္တုိက္ခိုက္ရန္၊ ၀င္ေရာက္ကူညီရန္အတြက္ တာ၀န္ကိုသိတတ္စြာျဖင့္ ကိုယ္ႏွင့္အသင့္ေတာ္ဆံုးေသာ ေနရာသုိ႔ အလုိအေလ်ာက္ ထြက္လာသူျဖစ္သည္။ အႏၱရာယ္မ်ား အစဥ္မျပတ္ေပၚေနသည္ႏွင့္အမွ် ခိုင္ၿမဲ၍သာ လာေသာလူတေယာက္ ျဖစ္ေပသည္။

ဒုိ႔အမ်ဳိးသားေတြ
၁၉၄၃ ခုႏွစ္၊ ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၁၁ - ရက္ေန႔တြင္ နံနက္စာအျဖစ္ ယူလာေနက် ဘာမွန္းမသိ အေဖ်ာ္ရည္မည္းမည္းႀကီးအစား၊ ကိုကိုးတခြက္စီသာ လာ ပို႔ၾကလွ်င္ က်ေနာ္တို႔သည္ အဆိုပါအံ့ဘြယ္သူရဲကုိ သတိျပဳမိၾကမည္မဟုတ္ေပ။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္ က်ေနာ္တို႔၏ အက်ဥ္းခန္းေရွ႕တြင္ ခ်က္အမ်ဳိးသား ပုလိပ္ယူနီေဖာင္းတစု ရိပ္ကနဲ ျဖတ္သြားေသာေၾကာင့္ျဖစ္ေလသည္။
ရိပ္ကနဲသာ ျမင္လုိက္ရသည္။ ေဘာင္းဘီအနက္မ်ားႏွင့္ ဖိနပ္ရွည္မ်ား၏ ေျခလွမ္းတလွမ္း။ အညိဳရင့္ေရာင္ အက်ႌလက္ေမာင္းက ေသာ့ခေလာက္ဆီ သုိ႔ ပင့္လုိက္ကာ တံခါးကိုေစ့လုိက္သည္။ ထို႔ေနာက္ လူရိပ္ကားေပ်ာက္သြားေလသည္။ အခ်ိန္မွာတုိေတာင္းလြန္းလွသျဖင့္ ေနာက္ဆယ့္ငါးမိနစ္ၾကာေသာအခါ က်ေနာ္တို႔ကား ထုိအရာကို မယံုခ်င္သလိုလုိပင္ ျဖစ္လာမိၾကေလသည္။
ပန္းကရာ့စ္လုိေထာင္မ်ဳိးမွာ ခ်က္အမ်ဳိးသားပုလိပ္တေယာက္ … ဤအခ်က္ကေလးတခ်က္ေပၚ အေျခတည္၍ က်ေနာ္တုိ႔သည္ မည္မွ်နက္႐ႈိင္းေသာ တြက္ကိန္းမ်ားကို ေရးဆြဲႏုိင္ၾကေပသနည္း။
ႏွစ္နာရီအတြင္း၌ပင္ က်ေနာ္တုိ႔တြက္ခ်က္ၿပီးၾကေလၿပီ။ အက်ဥ္းခန္းတံခါးလဲ ေနာက္တဖန္ပြင့္သြားျပန္ကာ ခ်က္ပုလိပ္တို႔၏ ကက္ဦးထုပ္တလံုးလဲ အခန္းတြင္းသို႔ ျပဴ၍ၾကည့္လာေလသည္။ က်ေနာ္တုိ႔ အံ့အားသင့္ေနၾကသည္ကို ေတြ႔သျဖင့္လဲ ပါးစပ္ႀကီးၿဖဲ၍ ျပံဳးရင္းက ေက်ညာေလသည္။
- ဖ႐ုိက္ရွတြန္းဒဲ။
ဖ႐ုိက္ရွတြန္းဒဲ - (ဂ်ာမန္စကား) နံနက္ပုိင္းတြင္ အျပင္ဘက္သုိ႔ နာရီ၀က္မွ် ထြက္၍ကိုယ္လက္လႈပ္ရွားေရး လုပ္ရန္ေခၚဆိုျခင္း။
က်ေနာ္တို႔ကား မမွားႏိုင္ေတာ့။ စႀကႍန္မ်ားအတြင္း၌ အက္ဆက္စ္ေထာင္ေစာင့္တုိ႔၏ မီးခုိးစိမ္းေရာင္ ယူနီေဖာင္းမ်ားအၾကားတြင္ အမဲေရာင္အ ေျပာက္မ်ား ေပၚေနသည္။ ဤအေျပာက္မ်ားကား က်ေနာ္တို႔အတြက္ အထူးတလည္ေျပာင္လက္၍ေနသည္။ ဤသည္ကား ခ်က္ပုလိပ္မ်ား ျဖစ္ၾကေလသည္။
ဤကိစၥသည္က်ေနာ္တုိ႔အတြက္ မည္သုိ႔အဓိပၸာယ္သက္ေရာက္သနည္း။ ခ်က္ပုလိပ္မ်ားသည္ မည္သုိ႔ေနၾကမည္နည္း။ မည္သုိ႔ပင္ရွိေစ သူတို႔ဤေန ရာသုိ႔ ေရာက္လာၾကသည္ဟူေသာ အခ်က္တခုတည္းကပင္ ရွင္းလင္းေသာအကြက္မ်ားကို ေဖာ္ျပေနသည္။ ဤဖိႏွိပ္မႈ စက္ယႏၱရားသည္ အုပ္စုိးသူ၏ အားအကိုး ရဆံုးေသာေဒါက္၊ သတိထားရဆံုးေသာ အ႐ႈိက္ျဖစ္သည္။ မိမိတို႔ ဖိႏွိပ္လုိေသာလူမ်ဳိးမွ အမ်ဳိးသားမ်ားကို ဤစက္ယႏၱရားမ်ားအတြင္းသုိ႔ သြင္း၍သံုးရၿပီဆိုလွ်င္ ဤ အုပ္စုိးမႈစနစ္ကား ဘ၀အဆံုးသတ္သုိ႔ ဒလိမ့္ေခါက္ေကြး ဆင္း၍ေနၿပီဆုိသည္မွာ ထင္ရွားသည္။ အလူးအလဲႏွင့္ လူအင္အားမလံုမေလာက္ ျဖစ္ေန၍သာ လူ ကေလးလက္တဆုတ္ခန္႔ ရပါမည့္အေရး မိမိတို႔၏ေနာက္ဆံုးေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ျဖစ္သည့္ ဤသုိ႔ေသာ္ဌာနမ်ဳိးတြင္ အားကိုေဖ်ာ့ခ်လုိက္ျခင္းျဖစ္ေပမည္။ ဤသို႔ဆုိလွ်င္ ေနာင္မည္မွ်ၾကာၾကာ ေတာင့္ခံေနလုိေသးသနည္း။
မွန္သည္။ ဤပုလိပ္မ်ားကား အထူးတလည္ေရြးခ်ယ္ထားေသာ လက္ေရြးစင္မ်ားျဖစ္လိမ့္မည္။ အက်င့္ဆုိးမ်ားလဲ ပါေနမည္။ ဂ်ာမန္ရန္သူမ်ားအေပၚ ႏိုင္ႏုိင္သည္ဟူ၍လဲ ယံုၾကည္မည္မဟုတ္ၾက။ ဂ်ာမန္ေထာင္ေစာင့္မ်ားထက္ပင္ ဆိုးေကာင္းဆုိးေနၾကမည္။ သို႔ေသာ္လဲ ဤအခ်က္ သူတို႔ဤေနရာသို႔ ေရာက္လာ ၾကရၿပီဟူေသာ အခ်က္သည္ပင္ အဆံုးသတ္ကို ေျမႀကီးလက္ခတ္မလြဲ ၫႊြန္ျပေနသည့္ အတိတ္နိမိတ္ျဖစ္ေလသည္။
ဤသုိ႔ပင္ က်ေနာ္တုိ႔ တြက္ဆေနခဲ့ၾကသည္။
သို႔ေသာ္ အေျခအေနမွန္မွာ အစကနဦးတြင္ က်ေနာ္တို႔တြက္ဆ၀ံ့သည္ထက္ပင္ ပို၍ေနေသးသည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္ အုပ္စုိးမႈစနစ္သည္ လက္ေရြးစင္တုိ႔ကိုပင္ မရွာႏုိင္ေတာ့။ ေရြးစရာပင္ လူမက်န္ေတာ့။
ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၁၁ ရက္ေန႔တြင္ က်ေနာ္တုိ႔သည္ ခ်က္ပုလိပ္ ယူနီေဖာင္းမ်ားကို ပထမဆံုးအႀကိမ္ ျမင္ေတြ႔ခဲ့ၾကရသည္။
ေနာက္တေန႔တြင္ပင္ က်ေနာ္တုိ႔သည္ ယူနီေဖာင္းအတြင္းမွ လူတို႔ႏွင့္သိကၽြမ္းလာၾကရေလသည္။
ပထမတေယာက္ ေရာက္လာသည္။ အက်ဥ္းခန္းအတြင္းသို႔ ေခါင္းျပဴကာ ခါးပန္းေပၚတြင္ ေျခကိုဟုိေရြ႕သည္ေရြ႕ျဖင့္ အန္းတန္းတန္းျဖစ္ေနသည္။ ေနာက္ - ဆိတ္ကေလးတေကာင္တြင္ ျမဴးတူးေသာ အင္အားမ်ားျပည့္လာသည္ႏွင့္ တၿပိဳင္နက္ ေျခေလးဘက္စံုၿပိဳင္၍ ခုန္ေပါက္သကဲ့သုိ႔ ျဗဳန္းကနဲေပၚလာေသာ ရဲတင္းမႈျဖင့္
- ဘယ့္နဲ႔လဲ ကိုယ့္ဆရာတို႔ ေနေကာင္းၾကရဲ႕လား။
ဟု ေမးလုိက္သည္။ က်ေနာ္တုိ႔က သူ႔အား ျပံဳး၍ေျဖၾကသည္။ သူကလဲ ျပန္၍ျပံဳးရင္းက ရွက္အန္းအန္းျဖစ္သြားျပန္သည္။
- က်ေနာ္တုိ႔အေပၚ စိတ္မရွိၾကပါနဲ႔ဗ်ာ။ တကယ္ပါ ဒီမွာခင္ဗ်ားတို႔ကုိ ေစာင့္ၾကပ္ေနၾကမယ့္အစား လမ္းမေပၚမွာ ကင္းေစာင့္ေနခ်င္ၾကပါေသးတယ္။ ဒါေပမဲ့ မလာဘဲေနလုိ႔ မရဘူးဗ်။ ဘယ္လုိပဲ ျဖစ္ျဖစ္ဗ်ာ … ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အခုလုိလုပ္ၾကရတဲ့အတြက္ေတာ့လဲ အက်ဳိးေလး ဘာေလး ရွိေကာင္းပါရဲ႕ …..
က်ေနာ္တုိ႔က ဤကိစၥအေပၚ မည္သုိ႔သေဘာထားၾကသည္၊ သူတို႔အေပၚ မည္သုိ႔ျမင္သည္ စသည္တုိ႔ကုိ ေျပာျပလုိက္ေသာအခါ ၀မ္းသာသြားေလ သည္။ သုိ႔ႏွင့္ ေတြ႔ေတြ႔ခ်င္းပင္ က်ေနာ္တို႔လဲ မိတ္ေဆြမ်ားျဖစ္လာခဲ့ၾကသည္။ သူ၏အမည္ကား ဗီးတက္ ဟုေခၚသည္။ ႐ိုးသား၍ သေဘာေကာင္းေသာ လူရြယ္ တေယာက္ျဖစ္သည္။ ယမန္ေန႔နံနက္က က်ေနာ္တို႔၏ အက်ဥ္းခန္းေရွ႕တြင္ ရိပ္ခနဲျဖတ္သြားေသာသူ ျဖစ္ေလသည္။
ဒုတိယတေယာက္ကား တူးမာ ဟုေခၚသည္။ ေရွး႐ိုးခ်က္ေထာင္မွဴးတုိ႔၏ အခ်ဳိးအစားႏွင့္ေနထုိင္သည္ - ဘုက်သည္၊ ေအာ္တတ္ ဟစ္တတ္သည္၊ သို႔ေသာ္ အတြင္းသေဘာ ေကာင္းသည္။ ဤသို႔ေသာ္ ေထာင္ေစာင့္မ်ဳိးကို ယခင္သမတ ႏိုင္ေတာ္ေခတ္တုန္းက ေထာင္မ်ားထဲတြင္ က်ေနာ္တို႔က “ေဖာ့တရ္” ဟု ေခၚေလ့ရွိၾကသည္။ ဤသို႔ေရာက္လာရသည့္အတြက္ မေနတတ္၊ မထုိင္တတ္ မျဖစ္၊ သူ၏ဓေလ့အလိုက္ စကားလံုးၾကမ္းၾကမ္းမ်ားျဖင့္ ရႊတ္ယင္း ေနာက္ယင္း စည္းကမ္းကို ထိန္းသိမ္းေလသည္။ တခ်ိန္တည္း၌လဲ ထုိစည္းကမ္းမ်ားကို ေဖာက္ဖ်က္ေလသည္။ ဤေနရာတြင္ အက်ဥ္းခန္းတြင္းသို႔ ေပါင္မုန္႔ခုိးသြင္းသည္။ ဟုိ ေနရာတြင္ စီးကရက္တလိပ္။ ေနာက္တေနရာတြင္ (ႏိုင္ငံေရးအေၾကာင္းမွလြဲ၍) ေရာက္တတ္ရာရာ စကားလက္ဆံု က်ေနတတ္သည္။ ဤအရာမ်ားကို လုပ္႐ုိး လုပ္စဥ္ဟု ယူဆသည္။ ေထာင္ေစာင့္ဆုိလွ်င္ ဤသို႔ေနရမည္ဟူ၍လဲ သေဘာပိုက္သည္။ ထုိသေဘာထားကိုလဲ ဖံုး၀ွက္၍မထား။ ထုိကိစၥႏွင့္ပတ္သက္၍ ပထမ ဆံုးအႀကိမ္ အပြက္ခံလုိက္ရေသာအခါ သူသည္အေနအထုိင္ ဆင္ခ်င္သြားသည္။ သုိ႔ေသာ္ ေျပာင္းလဲ၍ကား မသြား။ သူကား ေထာင္ေစာင့္ ေဖာ့္တရ္ အျဖစ္ႏွင့္ပင္ ဆက္လက္ေနထိုင္သြားေလသည္။ သူ႔အား ကိစၥႀကီးက်ယ္က်ယ္တခုကို ခင္ဗ်ားလုပ္ခုိင္းရဲမည္မဟုတ္။ သုိ႔ေသာ္ သူရွိေနလွ်င္ အသက္ရွဴရေခ်ာင္ေလသည္။
“ေဖာ့တရ္” - အေဖ။ ဖားသားႀကီး။ အဘုိးႀကီး။
တတိယလူကား မ်က္ေမွာင္ၾကဳတ္ေနတတ္သည္။ စကားမေျပာ မည္သူ႔ကိုမွ် အေလးမမူ။ ဤသို႔လွ်င္ အက်ဥ္းခန္းတ၀ုိက္ လမ္းေလွ်ာက္ေနတတ္ သည္။ သူႏွင့္အဆက္အသြယ္ရရန္ သတိထား၍ စမ္းၾကည့္၊ ေတာက္ၾကည့္ေသာအခါ၌လဲ တံု႔ျပန္ျခင္းမျပဳ။
- ဒီလူနဲ႔ေတာ့ ဒို႔သိပ္ၿပီး အံကိုက္ပံုမရဘူး - အဘသည္ တပတ္မွ်အကဲခတ္ၿပီး ေျပာေလသည္ - ဒီလူသိုက္ထဲမွာ ဒီလူဟာ ဟန္မက်ဆံုးပဲ။
- ဒါေပမဲ့ သူက အလည္ဆံုးျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ေနမွာ - အေသးအဖြဲကိစၥကေလးမ်ားတြင္ သေဘာႏွစ္ခြရွိျခင္းကား အက်ဥ္းခန္းတြင္းရွိ ဘ၀၏ဟင္းေမႊး မဆ လာမ်ားျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္လဲ အတုိက္အခံမွ ျပဳရေစေတာ့ဟူသည့္ သေဘာမ်ဳိးျဖင့္ က်ေနာ္က ဆန္႔က်င္လုိက္ပါသည္။
ဆယ့္ေလးရက္မွ် အၾကာတြင္ ဤမည္ေသာ ေတမိသည္ က်ေနာ့္အား မ်က္လံုးမ်ား ခပ္သြက္သြက္ မွိတ္ျပလုိက္သည္ဟု ထင္မိပါသည္။ ဤလႈပ္ရွားမႈ မ်ဳိးကား ေထာင္တြင္း၌ဆုိလွ်င္ အဓိပၸာယ္ေပါင္း ေသာင္းေျခာက္ေထာင္ ရွိႏုိ္င္ေလသည္။ သို႔ေသာ္ သူ႔ထံမွ အေျဖမရျပန္ေတာ့။ က်ေနာ့္အထင္မွာ မွားခ်င္မွားေနေပ မည္။
တလမွ် ၾကာေသာအခါတြင္ကား ျပႆနာမွာ ရွင္းသြားေလေတာ့သည္။ ပိုးအိမ္အတြင္းမွ လိပ္ျပာကေလးတေကာင္ ေဖာက္ထြက္လာသကဲ့သုိ႔ ျဗဳန္းကနဲ ေပၚထြက္လာသည္။ ပိတ္ေနေသာ ပိုးအိမ္လဲ ေပါက္ကြဲသြားလ်က္ သက္ရွိသတၱ၀ါတေကာင္လဲ ေပၚထြက္လာသည္။ ၎ကား လိပ္ျပာကေလးတေကာင္ မဟုတ္၊ လူတေယာက္ပင္ ျဖစ္ေလသည္။
….. ….. ….. ….. ….. ….. ….. ….. ….. ….. …..
- ကိုယ့္လူက ေက်ာက္တုိင္ကေလးေတြ ထူေနတာကိုး - က်ေနာ္ေရးေနသည့္ အခ်ဳိ႕ေသာလူကို ေလ့လာခ်က္မ်ားႏွင့္ ပတ္သက္၍ အဘကေျပာေလ့ ရွိပါသည္။
ဟုတ္သည္။ အျပင္ဘက္တြင္သာမက၊ ဤေနရာတြင္လဲ သစၥာရွိရွိႏွင့္ ရဲရင့္စြာ တုိက္ပြဲ၀င္ခဲ့လ်က္ က်ဆံုးသြားသူမ်ားကို ေမ့မသြားၾကေစလုိ။ ထို႔နည္း တူ အခက္အခဲဆံုးေသာ အေျခအေနမ်ားတြင္ ထို႔ထက္မနည္းေသာ သစၥာရွိမႈ၊ ထို႔ထက္မေလ်ာ့ေသာ ရဲရင့္မႈျဖင့္ က်ေနာ္တို႔အား ကူညီခဲ့ၾကကာ အသက္ႏွင့္ကိုယ္ ၿမဲလ်က္သား က်န္ရစ္ၾကမည့္သူမ်ားကိုလဲ ေမ့မသြားၾကေစလုိပါ။ ေကာလင္စကီကဲ့သုိ႔ ႐ုပ္သြင္မ်ား၊ ဤခ်က္ပုလိပ္ကဲ့သုိ႔ေသာ ႐ုပ္သြင္မ်ားသည္ ပန္းကရာ့စ္ေထာင္ စႀကႍန္မ်ားရွိ မလင္းတ၀က္ လင္းတ၀က္ေဒသမွေန၍ ဘ၀၏အလင္းေရာင္ေပၚသုိ႔ ေပၚထြက္လာၾကေစလုိသည္။ သူတို႔အား ဂုဏ္ျပဳလုိကားမဟုတ္။ အျခားသူမ်ား အတုခုိးၾကရန္ျဖစ္သည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆုိေသာ လူသတၱ၀ါတို႔၏ တာ၀န္သည္ကား လက္ငင္းတုိက္ပြဲျဖင့္သာ အဆံုးသတ္သြားမည္ မဟုတ္။ တေလာကလံုးရွိ လူမ်ားသည္ က်ပ္ျပည္ဒင္ျပည့္လူမ်ား ျဖစ္မလာၾကသမွ်ကာလပတ္လံုး လူဟူေသာ အမည္ကုိခံယူလုိလွ်င္ ရဲရင့္ေသာ အသည္းႏွလံုးရွိရန္ လုိေနလိမ့္ဦးမည္သာ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္တည္း။
အရင္းကို စစ္လုိက္မည္ဆုိလွ်င္ ေထာင္ေစာင့္ယာေရာစလာ့ဗ္၊ ေဟာရ၏ အေၾကာင္းကား ဇာတ္လမ္းတုိတုိကေလးမွ်သာ ျဖစ္ေလသည္။ သုိ႔ေသာ္ ဤအတၴဳပၸတၱိတြင္ လူက်ပ္ျပည့္တေယာက္၏ သမုိင္းကို ခင္ဗ်ားေတြ႔ျမင္ႏုိင္သည္။
ရဒ္ညစၥေကာ။ ဤသည္ကားကမၻာ၏ ေခ်ာင္က်ေသာေနရာကေလး တေနရာျဖစ္သည္။ လွပေသာေတာနယ္၊ ေဆြးခ်င့္စရာႏွင့္ဆင္းရဲေသာ ေဒသလဲ ျဖစ္သည္။ အေဖျဖစ္သူမွာ ဖလ္ထည္အလုပ္သမားျဖစ္သည္။ သူတို႔၏ဘ၀ကား ခက္ခဲၾကပ္တည္းလွသည္။ အလုပ္ရွိခ်ိန္တြင္ အေသအလဲ အပင္ပမ္းခံၾကရသည္။ အလုပ္မရွိခ်ိန္တြင္ ဆင္းရဲၾကရသည္။ အလုပ္လက္မဲ့အႏၱရာယ္ဆုိသည္မွာလဲ ဤေဒသတြင္ ကိုယ့္အုိးကိုယ့္အိမ္လို အေျခစုိက္ေနသည္။ ထိုသုိ႔ေသာ္ အေျခအေန ဆိုးမ်ဳိးသည္ ခင္ဗ်ားဒူးေထာက္သြားေလာက္ေအာင္ ခ်ဳိးႏွိမ္ပစ္လုိက္ႏုိင္သည္။ သုိ႔မဟုတ္ ကမၻာသစ္အေၾကာင္း စိကူးမ်ားေပၚလာေစ၍ ထုိကမၻာသစ္ႀကီး မုခ်ေပၚ လာရမည္ ဟူ၍လဲယံုၾကည္လ်က္၊ ထုိကမၻသစ္အတြက္ တုိက္ပြဲ၀င္ျခင္းျဖင့္လဲ ခင္ဗ်ား၏ေခါင္းကို ေထာင္လာေစသည္။ ဖခင္ျဖစ္သူသည္ ဒုတိယလမ္းကို လုိက္ခဲ့ သည္။ ကြန္ျမဴနစ္တေယာက္ ျဖစ္လာေလသည္။
ယာရဒါကေလးသည္ မိမိ၏စက္ဘီးမွ ဘီးမ်ားတြင္ ပန္းစကၠဴ အနီေရာင္မ်ားကို ထုိးယက္ကာ၊ ေမေဒးေန႔လွည့္လည္ပြဲတြင္ စက္ဘီးသမားမ်ားႏွင့္တြဲ၍ လွည့္သည္။ စကၠဴအနီလိပ္ကုိ ထုိေနရာ၌ပင္ေမ့မထားခဲ့ေပ။ ကိုယ့္ဖာသာကိုယ္ပင္ မည္သုိ႔လုပ္မွန္းမသိေသာ္လဲ ထုိအနီလိပ္ကုိ ကိုယ္တြင္းတေနရာ၌ သယ္ ေဆာင္ယင္း ေက်ာင္းသင္တန္းမ်ားသို႔ တက္ခဲ့သည္၊ တြင္ခံုသုိ႔ ေရာက္ခဲ့သည္၊ ရွကိုဒါစက္႐ံုမ်ားသုိ႔ ပထမဆံုးအႀကိမ္ အလုပ္၀င္လုပ္ခဲ့သည္။
စီးပြားေရးကပ္၊ အလုပ္လက္မဲ့ဘ၀၊ စစ္အမႈထမ္းခ်ိန္၊ အလုပ္ေနရာကေလး ေပၚလာေသာကာလ၊ ပုလိပ္အတု။ ဤအခ်ိန္တေလွ်ာက္လံုးတြင္ သူ႔ ကိုယ္တြင္းမွ အနီေရာင္ပန္းစကၠဴလိပ္ ဘာျဖစ္ေနခဲ့သည္ကို က်ေနာ္မသိ၊ တေနေနရာတြင္ လိပ္ေကာင္း လိပ္ေနခဲ့မည္။ ေဘးသို႔ေရာက္၍ ေမ့တ၀က္၊ မေမ့တ၀က္ ႏွင့္လဲ ျဖစ္ေကာင္း ျဖစ္ေနမည္။ သုိ႔ေသာ္ လံုး၀ေပ်ာက္လံုးသြားသည္ကား မဟုတ္။ တေန႔ေသာ္ သူ႔အား ပန္းကရာ့စ္ေထာင္သို႔ တာ၀န္ခ်လိုက္ၾကသည္။ သူကား ေကာလင္စကီကဲ့သို႔ မိမိကိုယ္ကိုယ္မိမိ တာ၀န္ေပးကာ ဤေနရာသို႔ အလုိအေလ်ာက္ ေရာက္လာသူမဟုတ္ေပ။ သုိ႔ေသာ္ အက်ဥ္းခန္းတခန္းအတြင္းသို႔ ၀င္၍ ၾကည့္မိသည္ႏွင့္တၿပိဳင္နက္ ကိုယ့္တာ၀န္ကုိ ကိုယ္သိလာေလသည္။ အနီေရာင္စကၠဴလိပ္ကား ျပန္႔၍ထြက္လာေလၿပီ။
သူသည္ ေျမအေနအထားကို စစ္ေဆးအကဲခတ္သည္။ ကိုယ့္အားကို ကိုယ္စမ္းၾကည့္သည္။ ဘယ္ေနရာတြင္ ဘယ္လုိစလုပ္ရလွ်င္ ေကာင္းမည္ နည္းဟူ၍ ျပင္းထန္စြာ ေတြးေတာေနျခင္းေၾကာင့္ မ်က္ႏွာမွာ သုန္မႈန္ေနခဲ့သည္။ သူကား အခ်ိန္ျပည့္ႏိုင္ငံေရးသမားတေယာက္ မဟုတ္။ ျပည္သူတုိ႔၏ သာမန္ သားတေယာက္ ျဖစ္ေလသည္။ သုိ႔ေသာ္လဲ ၎တြင္ ဖခင္ျဖစ္သူ၏အေတြ႔အၾကံဳမ်ား ပါလာသည္။ ခိုင္မာေသာ အျမဳေတရွိသည္။ အျမဳေတ၏ ပတ္၀န္းက်င္တြင္ စိတ္ပုိင္းျဖတ္မႈမ်ား ၀န္းရံ၍ေနသည္။ ထုိ႔အတုိင္းလဲ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်ခဲ့သည္။ သုိ႔ျဖင့္ ပိတ္ေနေသာ ပုိးအိမ္အတြင္းမွ လူတေယာက္ ေဖာက္ထြက္လာေလသည္။
ဤသူကား အတြင္းသဘာ၀အရ အလြန္လွပသည္။ စိတ္သန္႔ရွင္းရာ၌လဲ ရွာမွရွားသည္။ စိတ္ထိခုိက္လြယ္၍ ရွက္လဲ ရွက္တတ္သည့္တုိင္ေအာင္ ေယာက္်ားပီသေသာ သူတေယာက္ျဖစ္သည္။ ဤေနရာတြင္ လုိသပဆုိလွ်င္ ဘာမဆုိလုပ္ရဲေသာသူ ျဖစ္သည္။ ေသးဖြဲေသာကိစၥမ်ားလဲ လိုသည္၊ ႀကီးမားေသာ ကိစၥမ်ားလဲ လိုသည္၊ သူသည္ ေသးဖြဲေသာကိစၥမ်ားကိုလဲ ေဆာင္ရြက္သည္။ ႀကီးမားေသာ ကိစၥမ်ားကိုလဲ ေဆာင္ရြက္သည္။ သူသည္ ဟိတ္ဟန္မျပဘဲ တိတ္ တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ႏွင့္ သတိထား၍အလုပ္လုပ္ရသည္။ ေၾကာက္စိတ္မပါဘဲ အလုပ္လုပ္သည္။ အစစအရာရာကို လုပ္႐ုိးလုပ္စဥ္လုိ လုပ္သည္။ အမိန္႔၏ေစခိုင္းခ်က္ ကို ရင္၀ယ္ပိုက္ထားသည္။ ဒါ လုပ္ဖုိ႔လုိတယ္မဟုတ္လား - ဒါျဖင့္ ဘာမ်ားေျပာေနဖုိ႔ လုိေသးသလဲ။
ဤသည္ကား အမွန္အားျဖင့္ ဤသည္ကား ေျပာစရာရွိသမွ် အကုန္ပင္ျဖစ္ေလသည္။ ဤသည္ကား လူ႐ုပ္သြင္တရပ္၏ ဇာတ္ေၾကာင္းအကုန္ပင္ ျဖစ္သည္။ သုိ႔စဥ္လ်က္ ဤ႐ုပ္သြင္ကား ငါလူအခ်ဳိ႕၏ အသက္မ်ားကို ကယ္ဆယ္ေပးခဲ့သည္ဟု ယူဆႏုိင္ေသာသူျဖစ္ေလသည္။ ပန္းကရာ့စ္ေထာ္အတြင္းမွ ေယာက္်ားတေယာက္အေနႏွင့္ မိမိ၏လူ႔တာ၀န္ကုိ ေၾကႁပြန္ခဲ့ျခင္းေၾကာင့္သာ အဆုိပါလူမ်ားသည္ အျပင္ဘက္၌ ေနထိုင္ကာ အလုပ္လုပ္ေနႏုိင္ၾကျခင္း ျဖစ္ေလ သည္။ ထုိသူမ်ားသည္ သူ႔အားမသိ၊ သူကလဲ ထုိသူမ်ားကိုမသိေပ။ ေကာလင္စကီကုိ မသိၾကသလိုပင္ျဖစ္သည္။ အနည္းဆံုး ေနာင္အခါတြင္ သူတို႔အား သိလာ ၾကေစလိုသည္။ ဤသူႏွစ္ေယာက္သည္လဲ တေယာက္ႏွင့္တေယာက္ လ်င္ျမန္စြာ တြဲမိသြားၾကသည္။ တြဲမိၾကေသာေၾကာင့္လဲ သူတို႔၏ လုပ္အားမွာ အဆေပါင္း မ်ားစြာ တုိးတက္ခဲ့ေလသည္။
သူ႔တုိ႔အား စံနမူနာအျဖစ္ သတ္မွတ္ထားၾကပါ။ (ေနရာမွန္တြင္ ကိုယ့္ေခါင္းကို ေနရာခ်တတ္ေသာ လူမ်ားအျဖစ္ စံနမူထားၾကပါ) အထူးသျဖင့္ ႏွလံုး သားကိုေနရာမွန္တြင္ ထားတတ္ေသာသူမ်ားျဖစ္ၾကေလသည္။

အေဖႀကီး စေကာယ်က္ပါ
မေတာ္တဆ သူတို႔သံုးေယာက္သားကို တြဲလ်က္သားေတြ႔ရမည္ဆုိလွ်င္ ခင္ဗ်ားသည္ ေသြးေသာက္အသင္းအပင္းတခုကို အသက္၀င္လ်က္သား ျမင္ရေပလိမ့္မည္။ အက္ဆက္စ္ ေထာင္ေစာင့္၏ မီးခုိးစိမ္းေရာင္ယူနီေဖာင္းႏွင့္ ေကာလင္စကီ။ ခ်က္ပုလိပ္ ယူနီေဖာင္းအနက္ေရာင္ႏွင့္ ေဟာရ။ အေရာင္ႏုေသာ္ လည္း စိတ္ခ်မ္းသာစရာမရွိေသာ ေထာင္ဘာယာယူနီေဖာင္းႏွင့္ အေဖႀကီးစေကာယ်က္ပါ။ သို႔ေသာ္ သူတို႔သံုးေယာက္အား တြဲလ်က္သား ျမင္ရခဲသည္။ အေတာ့္ ကို ျမင္ရခဲသည္။ တဂိုဏ္းတည္းသားမ်ား ျဖစ္ေသာေၾကာင့္လဲ တူတူတြဲ၍ မေနၾကျခင္းျဖစ္ေလသည္။
ေထာင္၏ စည္းကမ္းမ်ားတြင္ ေထာင္စႀကႍန္မ်ားအတြင္း သန္႔ရွင္းေရးအစားအေသာက္မ်ား လုိက္လံေ၀ငွေရးစေသာ အလုပ္မ်ားအတြက္ “အထူးယံု ၾကည္စိတ္ခ်ရ၍ စည္းကမ္းလဲေသ၀ပ္ကာ အျခားသူမ်ားႏွင့္ လံုး၀အဆက္ျဖတ္ထားေသာ အက်ဥ္းသမားမ်ားကိုသာလွ်င္” အသံုးခ်ရမည္ဟု ပါရွိေလသည္။ ဤ သည္ကား စာ၏အလုိမွ်သာ ျဖစ္သည္။ မ်က္ႏွာငယ္ကေလးႏွင့္ အသက္မပါ အေသဖြားလာေသာ စာသြားမွ်သာျဖစ္သည္။ ဤသို႔ေသာ ေထာင္ဘာယာမ်ဳိး ဟူ သည္ကားမရွိ၊ ယခင္ကလဲ မရွိခဲ့။ အထူးသျဖင့္ ဂက္စတာပိုတို႔၏ ေထာင္တြင္ဤသုိ႔ေသာ ဘာယာမ်ဳိးမရွိေပ။ မရွိသည္မက၊ ဤေနရာမွ ေထာင္ဘာယာမ်ားကား အက်ဥ္းခန္းမ်ားအတြင္းရွိ အက်ဥ္းသမားတို႔၏ အစုအေပါင္းက လြတ္လပ္ေသာကမၻာႏွင့္ နီးကပ္စြာေနႏိုင္ရန္၊ တည္တံ့ႏုိင္ရန္၊ အခ်င္းခ်င္း နားလည္မႈရႏိုင္ရန္ လႊတ္ထားေသာ တပ္ေထာက္မ်ားပင္ ျဖစ္ေနခဲ့ေလသည္။ ေပါက္ၾကားသြားေသာ သတင္းစကားအတြက္ ကိုယ္ေပၚတြင္မိသြားေသာ လွ်ဳိ႕၀ွက္စာတေစာင္အတြက္ အသက္ေပးခဲ့ရေသာ ေထာင္ဘာယာေပါင္း မည္မွ်ရွိၿပီနည္း။ သုိ႔ေသာ္လဲ အက်ဥ္းသမားတို႔၏ အစုအေပါင္းမွ ဥပေဒကား၊ ထုိက်ဆံုးသြားေသာ သူတို႔၏ေနရာသုိ႔ ေရာက္လာသူတိုင္းအား အႏၱရာယ္ႀကီးမားလွေသာ အဆုိပါအလုပ္ကို ဆက္လက္လုပ္ကိုင္ၾကရန္ တင္းၾကပ္စြာ ေတာင္းဆိုေလသည္။ ဒီအလုပ္ကို သတၱိနဲ႔လုပ္ ရင္လုပ္၊ ဒါမွမဟုတ္ ေၾကာက္ဆုတ္ ေၾကာက္ဆုတ္လုပ္ခ်င္လုပ္ - ေရွာင္လုိ႔ေတာ့ ရမွာမဟုတ္ဘူး။ ေၾကာက္ေနရင္ မဟုတ္တယုတ္ေတြ ေလွ်ာက္လုပ္မိမယ္၊ ပ်က္စီးကုန္မယ္၊ အစစအရာရာမွာေတာင္ လူးသြားႏိုင္တယ္ - ေျမေအာက္လုပ္ငန္းဆိုတာ ဒီလုိခ်ည့္ပဲ။
ဤသို႔ေသာ အလုပ္မွာလဲ ေျမေအာက္လုပ္ငန္းမ်ားတြင္ သရဖူေဆာင္းေသာ လုပ္ငန္းမ်ဳိးျဖစ္ေလသည္။ ထုိလုပ္ငန္းကို ဖ်က္ဆီးလုိေသာ သူတို႔၏ လက္တြင္း ေထာင္ေစာင့္မ်ား၏ မ်က္စိေအာက္၊ သူတို႔ထားရာေနရာ၊ သူတို႔ေရြးခ်ယ္သည့္ စကၠန္႔အတြင္း သူတို႔ဖန္တီးသည့္ အေျခအေနမ်ားအလည္တြင္ပင္ လုပ္ ရေသာကိစၥမ်ား ျဖစ္ေလသည္။ အျပင္ဘက္တြင္ ခင္ဗ်ားေလ့လာခဲ့သမွ်ေသာ အရာတို႔ကား ဤေနရာတြင္ မဖူလံုေတာ့။ သို႔ေသာ္လဲ ခင္ဗ်ားထမ္းေဆာင္ရမည့္ တာ၀န္ကုိ မည္သူကမွ် ေလွ်ာ့မေပး။
အျပင္ဘက္တြင္ ေျမေအာက္လုပ္ငန္းမ်ား၌ ပါရဂူေျမာက္ေသာသူမ်ားရွိသည္။ ေထာင္ဘာယာမ်ား၏ အၾကားတြင္လဲ ေျမေအာက္လုပ္ငန္း ပါရဂူမ်ား ရွိၾကသည္။ အေဖႀကီး စေကာယ်က္ပါသည္လဲ ပါရဂူတဦးျဖစ္ေလသည္။ သူသည္ ေထာင္လႊားျခင္းမရွိ၊ ေလာဘမျပ၊ အျပင္ပန္းအရ တိတ္ဆိတ္ေသာ သူတ ေယာက္ျဖစ္လ်က္ - ငါးကေလးတေကာင္ကဲ့သုိ႔လဲ လႈပ္လႈပ္ရွားရွား ရွိလွသည္။ ေထာင္ေစာင့္မ်ားက သူ႔အား ခ်ီးမြမ္းၾကသည္ - ၾကည့္စမ္း၊ ေခၽြးဒီးဒီးက်တဲ့အထိ ဘယ္ေလာက္ႀကိဳးစားသလဲ။ ဘယ္ေလာက္စိတ္ခ်ရသလဲ။ ကုိယ့္တာ၀န္ကိုသာ ကိုယ္လုပ္ၿပီး၊ ခြင့္မျပဳထားတဲ့ဟာမ်ဳိးဆုိရင္ ဘယ္ေတာ့မွ လက္နဲ႔မတုိ႔ဘူး။ ေဟ့ … ေထာင္ဘာယာေတြ … သူ႔ကို အတုခုိုးၾက။
ေအးေဟ့ … ေထာင္ဘာယာေတြ သူ႔ကိုအတုခိုးၾက။ သူကား အက်ဥ္းသမားတေယာက္ နားလည္ႏိုင္သည့္အဓိပၸာယ္အရ အကယ္ပင္ စံျပဘာယာတ ေယာက္ ျဖစ္ေလသည္။ အက်ဥ္းသမားမ်ား၏ အစုအေပါင္းအတြက္ အခိုင္အမာဆံုး၊ အထိေရာက္ဆံုးေသာ တပ္ေထာက္တေယာက္ ျဖစ္ေလသည္။
သူသည္ အက်ဥ္းခန္းတုိင္းတြင္ ေနသူဟူသ၍ သိသည္။ လူသစ္တေယာက္ ေရာက္လာလွ်င္လဲ ခ်က္ျခင္းသိသည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ ဤေနရာသို႔ ေရာက္လာရသည္၊ မည္သူမ်ားႏွင့္ဆက္သြယ္ခဲ့သည္၊ မည္သုိ႔ေသာ လူစားျဖစ္သည္၊ သူ၏အဆက္အသြယ္မ်ားသည္လဲ မည္သုိ႔ေသာ လူစားမ်ဳိးျဖစ္ၾကသည္ စ သည္တို႔ကိုသိသည္။ သူသည္ “ကိစၥ” မ်ားကို ေလ့လာ၍ ထိုကိစၥမ်ားအတြင္းသို႔ ေဖာက္ထြင္း၀င္ေရာက္ႏိုင္ရန္ ႀကိဳးစားေလသည္။ သူ႔အေနႏွင့္ အၾကံဉာဏ္မ်ား ေပးလုိလွ်င္၊ သို႔မဟုတ္ သတင္းစကားမ်ားကို မွန္ကန္စြာ ပို႔ေပးရမည္ဆိုလွ်င္ ဤအခ်က္ကား အေရးႀကီးလွေပသည္။
သူကား ရန္သူကုိ သိတတ္သည္။ ေထာင္ေစာင့္တုိင္းကို ေသခ်ေစ့ငုစြာ အကဲခတ္သည္။ ထုိေထာင္ေစာင့္၏ အေလ့အထမ်ား၊ သန္ရာ သန္ရာ၊ ႏုရာ ႏုရာ၊ မည္သည့္ေနရာမ်ားတြင္ သူ႔အား အထူးသတိထားရမည္၊ မည္သည့္ေနရာတြင္ အသံုးခ်ရမည္၊ မည္သုိ႔ အငုိက္ဖမ္းရမည္၊ မည္သုိ႔တပတ္႐ုိက္ရမည္ ဟူ၍ ေသခ်ာစြာေလ့လာထားေလသည္။ က်ေနာ္အသံုးျပဳခဲ့ေသာလူကို ေလ့လာခ်က္မ်ားအနက္ အမ်ားအျပားမွာ အေဖႀကီးစေကာယ်က္ပါက က်ေနာ့္အားေျပာျပခဲ့ ေသာ အခ်က္မ်ားျဖစ္ေလသည္။ သူသည္ ေထာင္ေစာင့္အားလံုးကိုသိသည္၊ လူတိုင္းလူတိုင္းကို သီးသန္႔၍ ပံုၾကမ္းဆြဲျပႏိုင္သည္။ ေကာင္းစြာ သ႐ုပ္ေဖာ္ႏိုင္သည္။ သူ႔အေနႏွင့္ စႀကႍန္မ်ားတေလွ်ာက္ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ လႈပ္ရွားသြားလာ၍ ထိေရာက္စြာလဲ အလုပ္လုပ္ရမည္ဆုိလွ်င္ ဤအရည္အခ်င္းကား အေရးႀကီးလွေပ သည္။
အထူးသျဖင့္ကား သူသည္ မိမိ၏တာ၀န္ကိုသိတတ္သည္။ ကြန္ျမဴနစ္တေယာက္ဟုဆုိလွ်င္ ပါတီ၀င္အျဖစ္မွ ရပ္တန္႔သြားေသာေနရာ “လႈပ္ရွားျခင္း ကိုရပ္စဲ” ၍ လက္ပုိက္ေနႏိုင္ခြင့္ရွိေသာေနရာဟူ၍ ေလာကတြင္တေနရာမွ မရွိေၾကာင္းကိုသိတတ္ေသာ ကြန္ျမဴနစ္တေယာက္ျဖစ္ေပသည္။ ဤကဲ့သုိ႔ အႏၱရာယ္ အႀကီးဆံုးေနရာ၊ ဖိႏွိပ္ျခင္းအျပင္းထန္ဆံုးေနရာကား သူႏွင့္အသင့္ေတာ္ဆံုးေသာ ေနရာျဖစ္သည္ဟူ၍ပင္၊ က်ေနာ္ေျပာေလာက္သည္။ သူကား ဤေနရာတြင္ပင္ ရင့္က်က္လာေလသည္။
သူကား ၫႊတ္လြယ္ ေကြးလြယ္သည္။ ေန႔စဥ္ႏွင့္အမွ်၊ နာရီႏွင့္အမွ် အေျခအေနသစ္မ်ားေပၚလာ၍ နည္းသစ္လမ္းသစ္မ်ားလဲ လုိအပ္လာသည္။ သူ သည္ ထုိလုပ္ဟန္အသစ္မ်ားကို စူးစူးရွရွ၊ လ်င္လ်င္ျမန္ျမန္ ရွာ၍ေတြ႔တတ္သည္။ သူ႔အေနႏွင့္အခ်ိန္ဆို၍ တမိနစ္၏ တစိတ္တပိုင္းကေလးသာ ရတတ္သည္။ အက်ဥ္းခန္းတံခါးကိုေခါက္၊ အသင့္ျပင္ထားေသာ သတင္းစကားကို နားေထာင္၊ ပထမအထပ္သို႔ ကင္းေစာင့္အသစ္မ်ား တက္မလာမီကေလးတြင္ စႀကႍန္၏ တဘက္အစြန္သို႔ေျပး၍ သတင္းစကားကို တုိတိုတုတ္တုတ္ႏွင့္ ျပတ္ျပတ္သားသား ျပန္ၾကားသည္။ သူကား သတိလဲ ႀကီးသည္၊ လ်င္လဲ လ်င္သည္။ ရာေပါင္းမ်ား စြာေသာ လွ်ဳိ႕၀ွက္စာမ်ားသည္ သူ႔လက္တြင္းမွ ျဖတ္သြားခဲ့သည္ - တခုမွ် ေပၚမသြား၊ မသကၤာမႈပင္ ျဖစ္မလာခဲ့ေပ။
သူကား အထူးသိတတ္သည္။ မည္သည့္ေနရာတြင္ မည္သူအၾကပ္႐ုိက္ေနသည္ကို သိတတ္သည္။ မည္သည့္ေနရာသုိ႔သြား၍ အားေပးရမည္၊ မည္ သည့္ေနရာသို႔သြား၍ အျပင္ဘက္မွ သတင္းတိတိက်က် ကိုေပးရမည္၊ မည္သည့္ေနရာတြင္ စိတ္ဓာတ္က်ေနေသာ္ လူတေယာက္အား မိမိ၏တကယ္တန္း ဖခင္ ဆန္ေသာ မ်က္လံုးမ်ားျဖင့္ၾကည့္လုိက္လွ်င္ ထုိသူ႔အေနႏွင့္အင္အားမ်ား တုိးတက္လာႏိုင္သည္၊ မည္သည့္ေနရာတြင္ ေပါင္မုန္႔ကေလးတလံုး သုိ႔မဟုတ္ စြတ္ျပဳတ္ ကေလးတေယာက္ခ်ဳိမွ် ပို၍ေပးလွ်င္ “ေထာင္တြင္းမွ အငတ္” ဘ၀သုိ႔ အေျပာင္း ခင္ခဲလွေသာ ၾကားျဖတ္ကာလကုိ ေက်ာ္လြန္ႏုိင္ေစသည္ - သူကား ဤအခ်က္ တို႔ကုိ သိသည္။ က်င္နာေသာ အလုိက္သိမႈ၊ နက္နဲေသာ အေတြ႔အၾကံဳမ်ားအရလဲ အကခဲတတ္သည္။ ထို႔အတုိင္းလဲ လုိသ၍ကို ေဆာင္ရြက္ေပးေလသည္။
သူသည္ တုိက္ပြဲ၀င္တပ္သားတေယာက္ ျဖစ္သည္။ ၾကံ့ခုိင္၍ ေၾကာက္စိတ္လဲ မရွိ။ သူကား ေၾကးမေရာေသာ လူစင္စစ္ပင္ျဖစ္သည္။ ဤသည္ကား အေဖႀကီး စေကာယ်က္ပါ ျဖစ္ေလသည္။
တေန႔ ဤစာကို ဖတ္ေကာင္း ဖတ္ရမည့္ ခင္ဗ်ားတို႔သည္ သူ႔အား ေတြ႔ၾကသည့္အခါ၌ အေဖႀကီးစေကာယ်က္ပါ အျဖစ္ျဖင့္သာ မျမင္ၾကေစလုိပါ။ ဖိ ႏွိပ္သူမ်ားက မိမိတို႔၏ကုိယ္က်ဳိးအတြက္ သူ႔အားအလုပ္လုပ္ခုိင္းရာတြင္ ထုိအလုပ္သည္ အဖိႏွိပ္ခံရသူမ်ားအတြက္ အက်ဳိးရွိေစေအာင္ လံုး၀ေျပာင္းပစ္သူ တေယာက္၊ ေကာင္းမြန္ေသာ စံနမူနာကိုျပသည့္ ေထာင္ဘာယာတေယာက္အေနျဖင့္ ျမင္ၾကေစလုိပါသည္။ အေဖႀကီး စေကာယ်က္ပါ ဟူသည္ကား သူတ ေယာက္တည္းသာ ရွိသည္။ သုိ႔ေသာ္ သူ႔လုိလုပ္ၾကေသာလူမ်ဳိးကား အမ်ားအျပားရွိသည္။ လူအလိုက္ အမူအရာမ်ား ကြဲျပားေသာ္လည္း၊ လူ႐ုပ္သြင္အျဖစ္ကား သူ႔ထက္ေသးငယ္ၾကသည္ မဟုတ္ေပ။ ဤသုိ႔ေသာ္ သူမ်ားကို ပန္းကရာ့စ္တြင္လဲ ေတြ႔ႏိုင္သည္။ ပက္ခ်က္နန္းေတာ္တြင္လဲ ေတြ႔ႏုိင္သည္။ က်ေနာ္သည္ ၎တို႔ ၏ ပံုပန္း႐ုပ္သြင္မ်ားကို ေရးဆြဲျပလုိသည္၊ သို႔ေသာ္ အခ်ိန္ကားမရွိေတာ့။ “အၾကာႀကီးခံစားေနရတဲ့အေၾကာင္းကို တုိတုိကေလးပဲ ဖြဲ႔လုိက္ရတဲ့သီခ်င္း” အတြက္ပင္ အခ်ိန္ကား တိုေတာင္းလွေပသည္။
သုိ႔ျဖစ္သည့္အတြက္ နာမည္အနည္းငယ္၊ နမူနာကေလးအခ်ဳိ႕ေလာက္သာ ေရးျပလုိက္မည္။ မေမ့အပ္ေသာသူအားလံုးတို႔၏ စာရင္းအျပည့္အစံုကား မဟုတ္။
ဆရာ၀န္ မီးေလာ့ရွ္၊ နဲဒၿဗဲဒ္။ ေကာင္းမြန္၍ စိတ္ထားျမင့္ျမတ္ေသာ သူငယ္တေယာက္ျဖစ္သည္။ ေထာင္က်ေနေသာ ရဲေဘာ္မ်ားအား ေန႔စဥ္ႏွင့္အမွ် အကူအညီေပးခဲ့သျဖင့္ ၾသရွၿဗဲန္က်င္ အက်ဥ္းစခန္းတြင္ အသက္ဆံုး႐ႈံးရသည္။
အာရေနာ့ရွ္၊ ေလာရဲန္ဇ္။ မိမိ၏ရဲေဘာ္မ်ား၏ အမည္တို႔ကုိေဖာ္ထုတ္ရန္ ျငင္းဆိုေနခဲ့သျဖင့္ သူ၏ဇနီးကို နာဇီတို႔က သတ္ျဖတ္ပစ္လုိက္ၾကသည္။ တႏွစ္မွ်ၾကာေသာအခါ နံပါတ္ေလးရာရွိ လုပ္ေဖာ္လုပ္ဖက္ ေထာင္ဘာယာမ်ားႏွင့္ အစုအေပါင္းႀကီးတခုလံုးကို ကာကြယ္ရန္၊ တေယာက္တည္း ႀကိဳးစင္သို႔ တက္ သြားခဲ့ေလသည္။
ဉာဏ္ရႊင္သည့္ေနရာတြင္ ထူးလဲထူးခၽြန္၊ အခ်ဳိးႏွိမ္လဲ မခံေသာ ဗားရွက္။ စကားလဲ မ်ားမ်ားမဟ၊ အနစ္နာလဲ ခံတတ္ေသာ အန္ကာ၊ ဗိေကာဗား - သူ ကား မာရွယ္ေလာေခတ္က အသတ္ခံရသည္။ ထထႂကြႂကြရွိလွေသာ အၿမဲတန္းရႊင္ရႊင္လန္းလန္း ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ေနတတ္၍ လမ္းသစ္၊ နည္းသစ္မ်ား ရွာေတြ႔တတ္ သည့္ “စာၾကည့္တုိက္မွဴး” စပရင္ဂဲရ္။ သိမ္ေမြ႔၍ ငယ္ရြယ္လွေသာ ဘီးလက္ …..
ဥပမာမ်ားသာျဖစ္သည္ နမူနာမ်ားျဖစ္သည္။ လူ႐ုပ္သြင္မ်ားအေနႏွင့္ ႀကီးသူကႀကီးသည္ ငယ္သူကငယ္သည္။ သို႔ေသာ္လဲအားလံုးပင္ လူ႐ုပ္သြင္ မ်ား ျဖစ္ၾကသည္။ မည္သူ႔ကိုမွ် ႐ုပ္တုကေလးဟု မေခၚႏုိ္င္ေပ။

အျပည့္အစံုသို႔...

ျပန္ေခါက္ထားပါ...

ဆႏၵနဲ႔လက္ေတြ႔

အခုတေလာ နအဖစစ္အုပ္စုကို တုိက္ပဲြဝင္ေနတဲ့ ဒီမိုကေရစီေရး တိုက္ပြဲ၀င္ ႏိုင္ငံေရးအဖြဲ႔အစည္းမ်ား အၾကား အေတာ္ကို လႈပ္ခတ္သြားေစတဲ့ ႏုိင္ငံေရးေလထုတရပ္ ျဖစ္ထြန္းေနပါတယ္။ အဖဲြ႔အစည္းအလုိက္ေသာ္ လည္းေကာင္း၊ တသီးပုဂၢလအရေသာ္လည္းေကာင္း လႈပ္ခတ္တာပါ။ ဒီမိုကေရစီေရးတိုက္ပဲြဝင္ေနၾကတဲ့ အဖိႏွိပ္ ခံျပည္သူမ်ားအတြက္ အေရးတႀကီးဆံုးျဖတ္ရမယ့္ ႏိုင္ငံေရး ျပႆနာတခုပါ။ ျပႆနာကို စတင္လုိက္သူကေတာ့ စစ္အုပ္စု နအဖပါပဲ။
ျမန္မာႏုိင္ငံရဲ႕ ၂၀၀၇ ခုႏွစ္ကို သံဃာေတာ္ေတြဦးေဆာင္တဲ့ စက္တင္ဘာလူထုအံုႂကြမႈႀကီးက ပုဒ္မ ျဖတ္ေပးလုိက္ပါတယ္။ ၂၀၀၇ ကုန္ဆံုးသြားေပမယ့္ ၂၀၀၈ နိဒါန္းဟာ သံဃာေတာ္ေတြ အပါအ၀င္ တိုက္ပြဲ၀င္ လူထုေသြးေတြနဲ႔ တအံု႔ေႏြးေႏြး ဖြင့္လွစ္ခဲ့တာပါ။ စစ္အုပ္စု အေတာ္အၾကပ္႐ုိက္သြားခဲ့ပါတယ္။ ႏုိင္ငံေရးအရ ခံစစ္ျဖစ္သြားတယ္။ ကုလသမဂၢနဲ႔အိပ္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနတဲ့ ႏုိင္ငံတခ်ဳိ႕လည္း အလန္႔တၾကား ထၾကည့္ေျပာ ဆုိလာရတယ္။ ကုလသမဂၢက သံတမန္နည္းအရ ခ်ဥ္းကပ္ပါတယ္။ ဂမ္ဘာရီလာတယ္။ ေဒၚေအာင္ဆန္း စုၾကည္နဲ႔ ေတြ႔ခြင့္ရတယ္။ နအဖ ကဗုိလ္ေအာင္ၾကည္ကို ကုိယ္စားလွယ္ခန္႔ၿပီး ေနအိမ္အက်ဥ္းက်ခံေနရသူ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔ ေတြ႔ဆံုေစတယ္။ ဒိုင္ယာေလာ့မဟုတ္ပါ။ အဓိကကေတာ့ နအဖရဲ႕ လမ္းျပေျမပံု (၇) ခ်က္ကို ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္အား အတင္းအဓမၼ လက္ခံခုိင္းေစတာပါ။ ခ်ဳပ္ေတာ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ႕ စကားတခြန္း ထြက္လာပါတယ္။ “အေကာင္းဆံုးကိုေမွ်ာ္လင့္၊ အဆိုးဆံုးကို ရင္ဆိုင္ဖို႔ ျပင္ဆင္ထားၾက” ျဖစ္ပါ တယ္။
ျမန္႔မာ့ႏုိင္ငံေရးသမိုင္းမွာ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းလည္း ဒီစကားကို ေျပာခဲ့ပါတယ္။ အခု ေဒၚေအာင္ ဆန္းစုၾကည္က ထပ္ေျပာပါတယ္။ အေျခအေနျခင္း လံုးဝမတူပါ။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းေျပာခဲ့တုန္းက အစစ အရာရာ အသားစီးကပါ။ “ရရင္ရ မရရင္ခ်” ပါ။ အဲဒီတုန္းက လြတ္လပ္ေရး “မရ” ရင္ “ခ်” ႏုိင္မယ့္ အေျခအေန ေတြ အားေကာင္းပါတယ္။ ညီၫြတ္ေရးအရေရာ၊ တုိက္ပဲြ(လက္နက္ကိုင္၊လူထု) အရေရာ အေျခအေန ေကာင္း ၿပီးသားပါ။ ဖက္ဆစ္ဂ်ပန္ကို ေတာ္လွန္ႏုိင္ခဲ့တာလည္း ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းအတြက္ စကားေနာက္တရားပါသလုိ တရားေနာက္မွာပါမယ့္ အားကလည္း အဆင္သင့္ပါ။ အခု ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ႕ အေျခအေနက ဗုိလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္းရဲ႕ အေျခအေနနဲ႔ ကြာတယ္ဆိုရင္ မျငင္းၾကဖူးလို႔ ထင္ပါတယ္။ ဒါ ပကတိ အရွိတရား ျဖစ္ပါတယ္။
ဒါေၾကာင့္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရ႕ဲ ေျပာစကားမွာပါတဲ့ “အေကာင္းဆံုးကိုေမွ်ာ္လင့္” ဆုိတာမွာ အဆုိး ဆံုးကို ရင္ဆုိင္ေက်ာ္လႊားၿပီးမွ သီးပြင့္လာမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ No pain, No game (အနာခံမွ အသာစံရမယ္) လို႔ ေျပာလိုက္တာျဖစ္တယ္လို႔ ယံုၾကည္ပါတယ္။ ဒါ ဆႏၵစဲြလား၊ ပကတိလက္ေတြ႔လားဆိုတာေတာ့ စက္တင္ဘာ အံုႂကြမႈႀကီးနဲ႔ လူထုအေရးေတာ္ပံုအဆက္ဆက္က သက္ေသျပခဲ့ၿပီးပါၿပီ။ အဆိုးဆံုးကို ရင္ဆိုင္ဖို႔ က်ေနာ္တို႔ ဘာေတြ ဘယ္လို ျပင္ဆင္ထားပါသလဲ။ က်ေနာ္တို႔ကိုယ္ က်ေနာ္တုိ႔ အသိဆံုးပါ။ ဒီအခ်ိန္မွာ နအဖစစ္အုပ္စုက (၁/၂၀၀၈) နဲ႔ (၂/၂၀၀၈) ေၾကညာခ်က္မ်ားနဲ႔ ျပည္သူလူထုႀကီးကို စိမ္ေခၚလိုက္ပါတယ္။ (၁/၂၀၀၈) က နအဖရဲ႕ ေညာင္ႏွစ္ပင္ အေျခခံဥပေဒကို အတည္ျပဳဖုိ႔ ဆႏၵခံယူပဲြလုပ္မယ္။ ၂၀၀၈၊ ေမလမွာ ျဖစ္တယ္။ (၂/၂၀၀၈) ကေတာ့ ေ႐ြးေကာက္ပဲြက်င္းပမယ္။ (၂၀၁၀) ခုႏွစ္မွာ လုပ္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။
ဒီေတာ့ ဒီမိုကေရစီေရး တိုက္ပဲြဝင္အဖဲြ႔အစည္းမ်ားနဲ႔ လူပုဂၢဳိလ္ေတြရဲ႕ အသံေတြ ထြက္လာရပါတယ္။ နအဖရဲ႕ ဆႏၵခံယူပဲြကို သပိတ္ေမွာက္မလား၊ ကန္႔ကြက္ဆႏၵမဲေပးမလား။ အခ်ိန္ကလည္း (၃) လေက်ာ္ေက်ာ္ပဲ ရွိေတာ့တာ။ ျမန္ျမန္ဆံုးျဖတ္၊ ျမန္ျမန္အေကာင္အထည္ေဖာ္လႈပ္ရွား။ အဓိကအက်ဆံုးက အဖိႏွိပ္ခံ ျပည္သူ လူထုႀကီးကို ဘယ္လို မက္ေဆ့ခ်္ေပးၿပီး ဘယ္လို နည္းပရိယာယ္နဲ႔ တုိက္ပဲြဝင္မလဲဆုိတာပါ။ အေရးႀကီးၿပီး အမွား မခံပါဘူး။ ဆႏၵစဲြနဲ႔ ေျပာလုိ႔မရပါဘူး။ လက္ေတြ႔နဲ႔ ကိုက္ညီရပါမယ္။ လက္ေတြ႔ဆုိတာမွာ နအဖစစ္အုပ္စုရဲ႕ သေႏၶ နဲ႔ လကၡဏာ၊ အဖိႏွိပ္ခံျပည္သူလူထုႀကီးရ႕ဲ စစ္အာဏာရွင္ ဆန္႔က်င္ေရးတိုက္ပဲြ အစဥ္အလာနဲ႔ လက္ရွိမိမိ တို႔ရဲ႕ ပကတိအေနအထားတို႔ ပါရပါမယ္။ ျဖစ္ခ်င္တာကို အူထဲ၊ အသည္းထဲကေန ေျပာရရင္ နအဖစစ္အုပ္စုနဲ႔၊ စစ္အာ ဏာရွင္စနစ္ကို တစကၠန္႔မဆုိင္းအမႈန္႔ေခ် ဖ်က္သိမ္းလုိက္ခ်င္တာပါ။ ဒါဆႏၵပါ။ ဘဝကေတာ့ အဲဒီလုိ ခြင့္ျပဳ၊ မျပဳ အမ်ားသိၿပီး ျဖစ္ပါတယ္။
ျမန္မာျပည္စစ္အုပ္စုနဲ႔၊ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ကို အဖိႏွိပ္ခံ ျပည္သူလူထုႀကီးက မေစ့စပ္စတမ္း တုိက္ပဲြဝင္ ခဲ့ပါတယ္။ ဒါသမုိင္းပါ။ အက်ဳိးစီးပြားအရ စစ္အုပ္စု၊ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ဟာ တုိင္းျပည္နဲ႔ ျပည္သူလူထုအတြက္ ရန္ဘက္ပါ။ စစ္အုပ္စု၊ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ ရွိေနသေ႐ြ႕ ဒီမုိကေရစီစနစ္နဲ႔ အက်ဳိးစီးပြား မျဖစ္ထြန္းႏိုင္ပါ။ ၁၉၈၈ အေရးေတာ္ပံုႀကီးရ႕ဲ ရလဒ္အျဖစ္ ဗုိလ္ေနဝင္းစစ္အုပ္စုနဲ႔ မဆလ ျပဳတ္က်ခဲ့ရပါတယ္။ ဗိုလ္ေစာေမာင္ (နဝတ) စစ္အုပ္စုက (၁၉၉၀) ပါတီစံုဒီမိုကေရစီေ႐ြးေကာက္ပဲြကို မတတ္္သာလို႔ က်င္းပေပးရတယ္။ အမ်ဳိးသား ဒီမိုကေရ စီအဖဲြ႔ခ်ဳပ္ (NLD) အျပတ္အသတ္ႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ စစ္အုပ္စုက ရွင္းပါတယ္။ ဘယ္ေတာ့မွ ဒီမိုကေရစီ မေပးပါဘူး။ ဗိုလ္ေစာေမာင္ကို စိတၱဇေဝဒနာရွင္အ႐ူးအျဖစ္နဲ႔ ရာထူးက ဖယ္ရွားပစ္လုိက္ၿပီး ကတိအားလံုးကို ဖ်က္ပစ္ပါတယ္။ နအဖက အခ်ိန္ဆဲြတဲ့ ဗ်ဴဟာနဲ႔ အတုအေယာင္ အမ်ဳိးသားညီလာခံကို က်င္းပပါတယ္။ ျမန္မာ့နည္းျမန္မာ့ဟန္ စည္းကမ္းျပည့္ဝတဲ့ ဒီမုိကေရစီႏိုင္ငံ ျဖစ္ရမယ္ဆိုၿပီး စစ္အာဏာရွင္စနစ္ သက္ဆိုးရွည္ ေစမယ့္ အေျခခံဥပေဒကို အဓမၼေရးဆဲြပါတယ္။ နအဖရဲ႕ လမ္းျပေျမပံု (၇) ခ်က္ကို အေကာင္အထည္ ေဖာ္ပါ တယ္။ တခ်ိန္ထဲမွာ ျပည္သူလူထုနဲ႔ ဒီမုိကေရစီတိုက္ပဲြဝင္သူမ်ားရဲ႕ တိုက္ပဲြရလဒ္ေတြကို ျငင္းပယ္ပါတယ္။ ႐ႈပ္ေထြးေအာင္လုပ္ပါတယ္။ ဝယ္ယူ၊ ဖမ္းဆီး၊ ေထာင္ခ်၊ သတ္ျဖတ္.....စတဲ့ ေခ်မႈန္းေရးကိုလည္း အစဥ္တစိုက္ လုပ္ပါတယ္။ စစ္အာဏာရွင္စနစ္က စစ္အာဏာရွင္အလုပ္ကို လုပ္ပါတယ္။
အဖိႏွိပ္ခံျပည္သူလူထုႀကီးက နည္းလမ္းေပါင္းစံုနဲ႔ တိုက္ပဲြဝင္ပါတယ္။ နအဖစစ္အုပ္စုရဲ႕ လမ္းျပေျမပံု (၇) ခ်က္ကို လက္မခံပါဘူး။ စစ္အုပ္စုရဲ႕ အေျခခံဥပေဒကိုလည္း လံုးဝလက္မခံပါဘူး။ ဒီမိုကေရစီေရး အဖဲြ႔ အစည္း၊ ေခါင္းေဆာင္ေတြရဲ႕ တုိက္ပဲြဝင္ ေႂကြးေၾကာ္သံေတြကို အသက္နဲ႔ရင္းၿပီး အံုႂကြတုိက္ပဲြဝင္ေနတာ ျပည္သူလူထု ျဖစ္ပါတယ္။ အခု နအဖက (၁/၂၀၀၈) ျပည္သူ႔ဆႏၵခံယူပဲြဆိုတဲ့ ေၾကညာခ်က္နဲ႔ ျပည္သူလူထုကို စိန္ေခၚလုိက္ပါၿပီ။ ျပည္သူလူထု ဘာလုပ္မလဲ။ သပိတ္ေမွာက္မလား၊ ကန္႔ကြက္ဆႏၵမဲသြားေပးမလား။ ဒါကို ဒီမိုကေရစီေရး တုိက္ပြဲဝင္ အဖဲြ႔အစည္းမ်ားနဲ႔ ပုဂၢိဳလ္မ်ားက လူထုကို ဘယ္လို မက္ေဆ့ခ်္ေပးၿပီး ဘယ္လို ေႂကြး ေၾကာ္သံနဲ႔ ဦးေဆာင္တိုက္ပဲြဝင္ၾကမယ္ဆုိတာ အေရးႀကီးဆံုး ဆံုးျဖတ္လုပ္ကိုင္ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။
ဒီေနရာမွာ လြတ္ေျမာက္နယ္ေျမေရာက္ ဒီမုိကေရစီ ေခါင္းေဆာင္ႏွစ္ဦးနဲ႔ မီဒီယာအင္တာဗ်ဴးထဲက ေကာက္ႏုတ္ခ်က္တခ်ဳိ႕ကို ကုိးကား ေဖာ္ျပလုိပါတယ္။ သူတို႔က ဆႏၵခံယူပဲြကို သပိတ္ေမွာက္ေရးဘက္ကပါ။
NLD အမတ္ လည္းျဖစ္ MPU ရဲ႕ တဲြဖက္အတြင္းေရးမႉး လည္းျဖစ္တဲ့ ခြန္ျမင့္ထြန္းရဲ႕အျမင္ကေတာ့.....

(“က်ေနာ္တဦးတည္း အျမင္အရ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ နအဖေရးတဲ့ ဖဲြ႔စည္းပံုအသြင္ကူးေျပာင္း ေရးဆုိတဲ့ ကာလဆိုတဲ့ အခ်က္ထဲမွာ အခ်က္တခ်က္က ဘာပါသလဲဆုိရင္ မဲေပးပိုင္ခြင့္ရွိသူအားလံုးရဲ႕ ထက္ဝက္ ေက်ာ္မဲနဲ႔ အတည္ျပဳျပဌာန္းမယ္လို႔ ပါတယ္။ ဟို မဲလာေပးတဲ့ လူထက္ဝက္ေက်ာ္ မဟုတ္ဘူးေနာ္၊ မဲေပးပိုင္ခြင့္ ရိွသူအားလံုးရ႕ဲ ထက္ဝက္ေက်ာ္လို႔ ေျပာတဲ့အတြက္ က်ေနာ္တဦးတည္းရဲ႕ သေဘာထားကေတာ့ ဒီဆႏၵခံယူပဲြကို သပိတ္ေမွာက္ေစခ်င္ပါတယ္။ ျပည္သူလူထုအေနနဲ႔ ပါဝင္ပူးေပါင္းေဆာင္႐ြက္မႈ မလုပ္ဖို႔အတြက္ကို က်ေနာ့္ တဦးတည္းသေဘာထား အဲဒီလိုရွိပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ျပည္သူလူထုကေတာ့ သူ႔ဘဝလက္ေတြ႔ အေျခအေနမွာ ေတာ့ရင္ ေသနတ္နဲ႔ ေထာက္ၿပီးေတာ့ မဲထည့္ခုိင္းရင္ သူက ဒါ ဆန္႔က်င္ကန္႔ကြက္တဲ့မဲ ေပးသြာမွာပါပဲ။ ဒီအေျခ အေနကို လူထုက ဆံုးျဖတ္သြားမယ္လို႔ ျမင္ပါတယ္”)။ ေဖေဖာ္ဝါရီ ၂၃၊ ၂၀၀၈။ BBC (ျမန္မာပိုင္းအစီအစဥ္)

ေနာက္တဦးကေတာ့ ေဒါက္တာတင့္ေဆြပါ။ Burma Digest မွာ ေဖာ္ျပထားတဲ့ ေဒါက္တာတင့္ေဆြရဲ႕ “အတုအေယာင္ လူထုဆႏၵခံယူပဲြ တုိက္ဖ်က္ရန္မွာ (ဒိုင္လင္မာ) မဟုတ္” ဆိုသည့္ ေဆာင္းပါးမွ ေကာက္ႏုတ္ ခ်က္ပါ။
(အကယ္၍ နအဖ၏ ၂၂/၂/၂၀၀၆ ေန႔ထုတ္ ျမန္မာ့အလင္း စာမ်က္ႏွာ ၆-၇ ကပါ။ ကူးေျပာင္းေရးကာလ ျပဌာန္းခ်က္မ်ား အမွတ္ (၁) အရ “ဤဖဲြ႔စည္းပံု အေျခခံဥပေဒသည္ ျပည္လံုးကၽြတ္ဆႏၵ ခံယူပဲြတြင္ ဆႏၵမဲေပးပိုင္ ခြင့္ရွိသူအားလံုး၏ ထက္ဝက္ေက်ာ္ဆႏၵမဲျဖင့္ အတည္ျပဳ ျပဌာန္းၿပီးသည့္ ေန႔မွစ၍ ႏုိင္ငံေတာ္တဝွမ္းလံုး၌ အာဏာ တည္သည္” ဟူသည့္အတိုင္း တကယ္လုပ္မည္ဆုိပါက၊ ဆႏၵခံယူပဲြအား “သပိတ္ေမွာက္ရန္” ေဆာ္ဩရပါမည္။ လုိ႔ ဆုိထားပါတယ္။
ဒီေနရာမွာ ခြန္ျမင့္ထြန္းနဲ႔ ေဒါက္တာတင့္ေဆြတုိ႔ ႏွစ္ဦးစလံုးရဲ႕ အာေဘာ္(ႏုတ္ထြက္စကား)ဟာ အေရး ႀကီးပါတယ္။ သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္စလံုးဟာ ဒီမိုကေရစီေခါင္းေဆာင္ေတြလည္းျဖစ္၊ ၁၉၉၀ ခုႏွစ္ ေ႐ြးေကာက္ပဲြရဲ႕ ေ႐ြးေကာက္ခံျပည္သူ႔ကိုယ္စားလွယ္ စစ္စစ္ေတြလည္း ျဖစ္ေနလုိ႔ပါပဲ။ ဆႏၵခံယူပဲြကို သပိတ္ေမွာက္ေရးဘက္က ေျပာခဲ့ပါတယ္။ ႏွစ္ဦးစလံုး ကိုင္တြယ္ေျပာဆုိခဲ့တာက နအဖ ေရးဆဲြေနတဲ့ အေျခခံဥပေဒမူၾကမ္းပါ အသြင္ ကူးေျပာင္းေရးကာလ ျပဌာန္းခ်က္မ်ားကို ကုိင္ေျပာတာပါ။ ခက္တာက နအဖရဲ႕ အေျခခံဥပေဒမူၾကမ္းက အတည္ မျပဳရေသးပါ။ ဆႏၵခံယူပဲြကို ျဖတ္သန္းရမွာပါ။ အတည္ျဖစ္၊ မျဖစ္ကလည္း ဆႏၵခံယူပဲြရလဒ္က ဆံုးျဖတ္ရမွာပါ။ ဆႏၵမဲေပးပုိင္ခြင့္ရွိသူ တဝက္ေက်ာ္ရဲ႕ ဆႏၵမဲျဖင့္ အတည္ျပဳ၊ မျပဳကိုလည္း နအဖက ရွင္းရွင္းလင္းလင္း မေၾကညာပါဘူး။ နအဖ ရဲ႕ ေဖေဖၚ၀ါရီ ၂၆ ရက္မွာ ထုတ္ျပန္ခဲ့တဲ့ “ဖဲြ႔စည္းပုံ အေျခခံဥပေဒမူၾကမ္း အတည္ျပဳေရး၊ ျပည္လုံးကြ်တ္ဆႏၵခံယူပဲြဥပေဒ” ဆုိတာမွာလည္း ဒီအခ်က္ကုိ ဘာမွ ေျပာမထားပါဘူး။ ဒါကုိ ခြန္ျမင့္ထြန္းနဲ႔ ေဒါက္တာတင့္ေဆြတုိ႔က “တကယ္လုပ္မည္ဆုိပါက” ကို အေျခခံၿပီး နအဖ အေနနဲ႔ ဆႏၵခံယူပဲြဥပေဒ ေနာက္ ဆက္တဲြထပ္ထုတ္ေလဦးမလားဆိုၿပီး ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္နဲဲ႔ ပကတိ အေပၚ အေျခမခံဘဲ ဆႏၵခံယူပဲြကုိ သပိတ္ ေမွာက္ေရးတုိက္ပဲြနည္းနာ တင္ျပထားတာကေတာ့ တာ၀န္ခံမႈအပုိင္းအရ ေျပာရရင္ မလုပ္သင့္ဘူးလုိ႔ ထင္ပါ တယ္။ ဥပေဒမဟုတ္တာကုိ အဟုတ္လုပ္ကုိးကားတဲ့အတြက္ လူထုကုိ မွားယြင္းတဲ့ မက္ေဆ့ခ်္ ေပးသလုိ ျဖစ္ေနပါတယ္။ ဆႏၵခံယူပဲြလုပ္မယ့္အခ်ိန္ကလည္း အေတာ့ကို နီးကပ္ေနပါတယ္။ မီဒီယာေတြရဲ႕ စြမ္းေဆာင္ႏိုင္မႈကလည္း အခ်ိန္နဲ႔တေျပးညီ လူထုဆီကို ေရာက္ရွိေနပါတယ္။ မွန္ကန္တဲ့ တုိက္ပဲြနည္းနာ ေတြ လူထုဆီကုိေရာက္ဖုိအေရးႀကီးပါတယ္။ တဦးခ်င္းသေဘာထားလို႔ ဆိုရာမွာလည္း ျပည္သူလူထုကို ကုိယ္စားျပဳ ခဲ့တဲ့ ကိုယ္စားလွယ္ေတြျဖစ္လုိ႔လည္း အေရးပါ၊ အေရးႀကီးလြန္းလွပါတယ္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္၊ ဦးတင္ဦး၊ ဦးဝင္းတင္တို႔ရဲ႕ အက်ဥ္းက်အေျခအေနကေန ရွားရွားပါးပါး ထြက္ေပၚလာတဲ့ ႏႈတ္ထြက္စကားေတြလိုမ်ဳိး တန္ဖိုး ႀကီးလို႔ပါ။
ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရး ျဖစ္ထြန္းမႈေတြကို နအဖစစ္အုပ္စုနဲ႔ အဖိႏွိပ္ခံ ျပည္သူလူထုႀကီးအၾကား “ေဘာလံုး” စကားနဲ႔ေျပာၾကတာ ၾကားရပါတယ္။ ေဘာလံုးက သူ႔ဘက္မွာလား၊ ကိုယ့္ဘက္မွာလားေပါ့။ “ဂႏၵီ” ခန္းမၿပီး ကတည္း က ေဘာလံုးဟာ က်ေနာ္တို႔ ေျခထဲမွာ မရွိေတာ့ပါ။ ဒါကို ျပည္သူလူထုႀကီးက ၁၉၉၆ လႈပ္ရွားမႈ၊ ၂၀၀၇ စက္တင္ဘာ လႈပ္ရွားမႈ စတာေတြနဲ႔ ျပန္ရေအာင္ မနည္းကို လုပ္ေနရတာပါ။ နအဖက အဓမၼ နည္းနဲ႔ က်ေနာ္တို႔ ျပည္သူလူထုႀကီးဘက္ကို ပယ္နယ္တီခ်ည္း လွိမ့္ကန္ေနတာပါ။ ၁၉၉၀ ေရြးေကာက္ပဲြလႈပ္ရွားမႈ၊ ၂၀၀၇ စက္တင္ဘာ လူထုအံုၾကြမႈႀကီးေတြလို (Counter Offensive) ျပန္လွန္ထုိးစစ္ အဆင္ခံရလို႔ စစ္အုပ္စုအေနနဲ႔ ႏုိင္ငံေရးအရ ခံစစ္ျဖစ္သြားရတာပါ။ စက္တင္ဘာ အံုးႂကြမႈမွာ လူထုရဲ႕ သမိုင္းတာဝန္ေက်မႈက အံ့မခန္းစရာပါ။ တခ်ဳိ႕ဆို ဟုတ္မွဟုတ္ရဲ႕လားလို႔ မွင္တက္မိေနၾကတယ္ မဟုတ္ပါလား။ ျမန္မာျပည္ ျပည္သူလူ ထုႀကီးက သမိုင္းတေလွ်ာက္လံုး တာဝန္ေက်ခဲ့တာပါ။ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ သေႏၶစတည္ဖို႔ ႀကိဳးစားခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ ကာလကစလို႔ ယေန႔ အထိပါပဲ။
က်ေနာ္တို႔ ဒီမိုကေရစီေရး တိုက္ပဲြဝင္ေနၾကသူေတြအေနနဲ႔ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ကို အဆံုးတိုင္ ဖ်က္သိမ္း ပစ္ဖို႔ သမိုင္းတာ၀န္ ေက်ၾကဖို႔ပါပဲ။ ျပည္သူလူထုရဲ႕ ပကတိ အေနအထား က စစ္အာဏာရွင္စနစ္ရဲ႕ ဓားေအာက္ မွာ အခ်ိန္ႏွင့္အမွ် ေနေနရတာပါ။ စစ္အုပ္စု အေၾကာက္ဆံုးကလည္း ျပည္သူလူထုႀကီးကိုပါ။ အေၾကာက္ဆံုး ျဖစ္လို႔လည္း မလွန္ႏိုင္ေအာင္ အႏိုင္က်င့္ ဖိႏွိပ္ထားပါတယ္။ ဒါဟာ နအဖ စစ္အုပ္စုရဲ႕ ပင္ကိုယ္လကၡဏာ လည္းျဖစ္၊ ေသြးရူးေသြးတန္း ရူးသြပ္မႈလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ မရပါဘူး။ လူထုႀကီးက အံုၾကြ တိုက္ပြဲ ၀င္လ်က္ပါ။ ဒီမိုကေရစီေရးတိုက္ပြဲ ဦးေဆာင္သူေတြက လူထုကို မွန္ကန္တဲ့ ဦးေဆာင္မႈ ေပးရမွာပါ။ အဲဒီလို ဦးေဆာင္မႈေပးဖို႔ဆိုရင္ လူထုနဲ႔ တသားတည္းရွိဖို႔ လိုပါတယ္။ ဘယ္လို တသား တည္း ရွိေအာင္လုပ္ မလဲဆိုတာက ကိုယ့္ျပႆနာပါ။ ေတာ္လွန္ေရးပါတီ အဖြဲ႔အစည္းအသီးသီးက ထုတ္ျပန္ေၾကညာခ်က္ေတြနဲ႔ ကန္႔ကြက္ဆႏၵမဲေပးၾကဖို႔ လူထုကိုေရာ အဖြဲ႔အစည္းအသီးသီးကိုပါ တပ္လွန္႔ စည္းရုံးလိုက္ပါတယ္။ တကယ္လို႔ နအဖရဲ႕ အဓမၼဆႏၵခံယူပြဲမွာ နအဖ က တဘက္သတ္အႏိုင္ယူၿပီး ဘယ္သူကမွ လက္မခံတဲ့ ေညာင္ႏွစ္ပင္ အေျခခံဥပေဒကို အတည္ျပဳႏိုင္ခဲ့ရင္ ဆက္လက္ တိုက္ပြဲ၀င္သြားဖို႔ ျပင္ဆင္မႈရွိဖုိ႔ကိုလည္း ေတာ္လွန္ေရး သတိ နဲ႔ပိုင္းျဖတ္ခ်က္ ရွိရပါမယ္။ လူထုကို လက္ေတြ႔က်က် ေရွ႕ကေန မားမားမတ္မတ္ဦးေဆာင္ၿပီး တိုက္ပြဲ၀င္ ခ်ီတက္သြားဖို႔က က်ေနာ္တို႔ ဒီမိုကေရစီေရး တိုက္ပြဲ၀င္ အဖြဲ႔အစည္းမ်ားရဲ႕ တာ၀န္ျဖစ္ပါတယ္။ သမိုင္းက အညွာ အတာကင္းသလို သမိုင္းကိုညာလို႔လည္းမရပါဘူး။
ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ကို ဖ်က္သိမ္းပစ္ေရးဟာ အဖိႏွိပ္ခံျပည္သူေတြရဲ႕ ေသနဂၤဗ်ဴဟာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဘယ္လို တိုက္ပြဲ၀င္ၾကမလဲ ဆိုတာကေတာ့ နည္းနာပိုင္းပါပဲ။ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ကို တိုက္ဖ်က္ ေနတာျဖစ္လို႔ နအဖရဲ႕ လမ္းျပေျမပံု၊ ေညာင္ႏွစ္ပင္ညီလာခံနဲ႔ နအဖရဲ႕ အေျခခံဥပေဒကိုလည္း လံုး၀လက္ မခံႏိုင္ပါဘူး။ အဲဒီ လက္မခံႏိုင္မႈကို လက္ေတြ႔က်က် အေကာင္အထည္ ေဖၚရမွာပါ။ ဆႏၵခံယူပြဲကို သပိတ္ ေမွာက္လို႔ ျဖစ္ႏိုင္၊ မျဖစ္ႏိုင္နဲ႔ ေအာင္ျမင္မႈ ရွိႏိုင္၊ မရွိႏိုင္ဆိုတာ အေရးႀကီးၿပီး အခ်ိန္မီဆံုးျဖတ္ အေကာင္ အထည္ေဖၚရမွာပါ။ ဒါကို ေျပာရတာဟာ လူထုနဲ႔ လူထုတိုက္ပြဲကို ယံုၾကည္လြန္းလို႔ ေျပာရတာပါ။ က်ေနာ္တို႔က လူထုအေပၚ ေတာင္းဆိုရံုသက္သက္နဲ႔ တာ၀န္မေက်ေသးပါဘူး။ လက္ေတြ႔ဦးေဆာင္ျပရမွာပါ။ ေတာင္းဆိုရာမွာ လည္း ဆႏၵစြဲနဲ႔ ေတာင္းဆိုလို႔ မရပါဘူး။ အခ်က္အလက္ခိုင္မာဖို႔လိုပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ ဘက္က ရွစ္ေလးလံုး အေရးေတာ္ပံုႀကီးလုိ၊ ၂၀၀၇ စက္တင္ဘာ လူထုအံုၾကြမႈႀကီးလုိ လူထုတိုက္ပြဲမ်ဳိး (၃)လအတြင္းမွာ ေဖၚေဆာင္ ႏိုင္ပါသလား ဆိုတာ သိပ္ကိုအေရးႀကီးပါတယ္။ ဒါကလည္း လူထုနဲ႔ တသားတည္းျဖစ္ေနတဲ့ လူထုလုပ္ငန္းကို စနစ္တက်လုပ္ကိုင္ေနတဲ့ အဖဲြ႔အစည္း၊ ပုဂၢိဳလ္ေတြက အသိဆံုးပါ။ ဒါ့ေၾကာင့္ လူထုအေနနဲ႔ ကန္႔ကြက္ ဆႏၵမဲ ေပးၿပီး နအဖရဲ႕ အေျခခံဥပေဒကို ရိုက္ခ်ဳိးပစ္ရပါလိမ့္မယ္။ ဒီလို လူထုအေနနဲ႔ မဲ႐ုံသြားၿပီး ကန္႔ကြက္ဆႏၵမဲ ေပးတာကို နအဖရဲ႕ လမ္းျပေျမပံုကို အသိအမွတ္ျပဳသလို ျဖစ္တယ္၊ ၁၉၉၀ ေရြးေကာက္ပြဲ ရလဒ္ကိုပစ္ပယ္ တာျဖစ္တယ္လို႔ တေၾကာင္းဆြဲ ေတြးၿပီး ယတိျပတ္ေျပာလို႔မရပါဘူး။ ကန္႔ကြက္မဲေပးၿပီး လက္ေတြ႔က်က် သပိတ္ ေမွာက္လိုက္တာ ျဖစ္ပါတယ္။ နအဖ စစ္အုပ္စုကလည္း သူ႔စစ္အာဏာရွင္ အက်ဳိးစီးပြားဘက္က နည္းေပါင္း စံုသံုးၿပီး အဓမၼ ေခ်မႈန္းမွာျဖစ္ပါတယ္။ လူထုကလည္း တိုက္ပြဲကို အဆင့္ဆင့္ျမွင့္ၿပီး တိုက္သြားမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီလိုလုပ္ႏိုင္ဖို႔ က်ေနာ္တို႔ အဖြဲ႔အစည္းနဲ႔ လူပုဂၢိဳလ္ေတြ အၾကားမွာ ညီညြတ္ေရးက အေရးႀကီးပါတယ္။ သမိုင္း၀င္ ေနသူရိန္ေခတ္က ညီညြတ္ေရးမ်ဳိး အထူးလိုအပ္ပါတယ္။ ဒါမွလည္း ဘံုရန္သူ စစ္အာဏာရွင္ ကိုတိုက္ဖို႔ အနိမ့္ဆံုး ဘံုလုပ္ငန္းစဥ္တရပ္ အခိုင္အမာေပၚလာႏိုင္ပါမယ္။ အဲဒီကေန တဆင့္ အဆင့္ဆင့္ျမွင့္လို႔ တိုက္ပြဲ၀င္လူထုႀကီးႏွင့္ အတူ ..............။


ရဲေဘာ္ကိုေပါက္

၆၊ ၃၊ ၂၀၀၈။

အျပည့္အစံုသို႔...

ျပန္ေခါက္ထားပါ...

အမွတ္(၁/၂၀၀၈)

ဖြတ္ျမည္းနဲ႔ဖြတ္ကိုျပန္ခ်ည္ၾကဖို႔ ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ ေျပာေရးဆိုခြင့္ရွိသူ၏ထုတ္ျပန္ခ်က္

အျပည့္အစံုသို႔...

ျပန္ေခါက္ထားပါ...

အေ၀းကေပးစာတေစာင္

၂၀၀၈ခုႏွစ္၊ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၂၃။
ကိုဟိုဒင္းေရ-
က်ေနာ္တို႔ဗမာႏိုင္ငံသားေတြ အစြမ္းျပရမယ့္အခ်ိန္ ေရာက္လာျပန္ပါေပါ့လားဗ်ာ။
မ်က္စိလည္မသြားနဲ႔အုန္းေနာ္။ မိတ္ေဆြႀကီး၊ က်ေနာ္ဆိုလိုတာက နအဖက်င္းပေတာ့ မယ့္ လူထုဆႏၵခံယူပဲြႀကီးကိုေျပာတာ။ ဘာတဲ့့၊ ေမလထဲမွာက်င္းပမယ္ဆို မဟုတ္လား။ နအဖ တို႔မ်ား လုပ္ခ်လိုက္တာ၊ ဖြဲ႔စည္းအုပ္ခ်ဳပ္ပံုဥပေဒဆိုတာကို ေၾကညာေတာင္ မေၾကညာရေသး ဘူး။ အတည္ျပဳဖို႔အစီအစဥ္ ေၾကညာေနၿပီီ။
ကေလးမေမြးခင္ကတည္းက သူ႔အတြက္ ပုခက္ တင္ပြဲဘိတ္စာကမ္းေန တာနဲ႔မတူဘူးလား။ တနည္းေျပာရရင္ ဗမာျပည္သားေတြဟာ သတို႔ သားမ်က္ႏွာေတာင္ မျမင္ရပဲ အေပးစားခံရမယ့္သေဘာဗ်။ ေနာက္ၿပီီး ဖြဲ႔စည္းပံုမွ အတည္မျပဳ ရေသးဘူး။ အဲဒီအထဲက ျပဌာန္းတဲ့အတိုင္း ေ႐ြးေကာက္ပြဲက်င္းပဖို႔ ရက္္သတ္မွတ္ေနၿပီီ။ ငါဘုရင္-ခုတင္ကိုဘယ္ႏွစ္ပတ္၊ ပတ္-ပတ္၊ ပတ္လို႔ရတယ္ဆိုၿပီီး လုပ္ေနၾကတာေတြပဲ။ သူတို႔နဲ႔ အ က်ိဳးအေၾကာင္း ေျပာလုိ႔မျဖစ္ပါဘူး။
ဒီတပြဲမွာနအဖဟာ ဘယ့္ကေလာက္ အပိုင္တြက္ထားသလဲဆိုရင္ လူထုကိုႏွစ္လပဲ အခ်ိန္ေပးၿပီီး အျပတ္လုပ္ဖို႔ ျပင္ထားယံုမက ေနာက္ေျခလွမ္းအတြက္ေတာင္ စီမံကိန္းကို ေၾက ညာလိုက္ေသးတယ္။ သူတို႔ဖက္ကဘာေတြ ဘယ္လိုျပင္ဆင္ထားတယ္ေတာ့ မေျပာႏိုင္ဘူး။ လုပ္ပံုေတြကေတာ့ ပံုမွန္မဟုတ္တာအမွန္ပဲဗ်။ ဒီေန႔လိုလူတကာက သူတို႔ကုိ မုန္းတီးမွန္း သိရက္နဲ႔ အခုလို ေၾကညာလိုက္ေတာ့ လူထုအေပၚ အထင္ေသးလွခ်ည့္လားလို႔ ေတြးရေတာ့မွာ ေပါ့ဗ်ာ။
တကယ္က ဒီစစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြဟာ ဗမာျပည္က ျပည္သူေတြရဲ႕ သေဘာထားကို မသိတာ မဟုတ္ပါဘူး။ သိတယ္။ ဒါေပမဲ့သူတို႔ လက္ထဲမွာ ဘာ၀ွက္ဖဲရွိတာကို က်ေနာ္တို႔က မသိဘူး။ ဒီလိုအေျခအေနမွာ သူတို႔ဖက္က တင္လာတဲ့ကိစၥဟာ တိုင္းျပည္ရဲ႕အနာဂတ္ ကံၾကမၼာကို အဆံုးအျဖတ္ေပးမယ့္ကိစၥ ျဖစ္ေနတယ္။ က်ေနာ္တို႔သားစဥ္ေျမးဆက္ေတြပါ စစ္သံဖေနာင့္ေအာက္မွာ ျပားျပား၀ပ္ေနရမယ့္ ကိစၥျဖစ္တယ္။ အရင္ကေတာ့ သူတို႔စစ္တပ္ထဲမွာ ေအာက္ေျခတပ္သားေတြက အထက္အရာရွိေတြကို ဘာမွ လွန္မေျပာႏိုင္ဘဲ ျပားျပား၀ပ္ေနရတယ္ ဆိုတာမ်ိဳးရွိခဲ့တယ္။ အခုေတာ့ တႏိုင္ငံလံုး၊ တိုင္းရင္းသားလူမ်ိဳးအားလံုး ေဆြစဥ္မ်ိဳးဆက္ စစ္ဗိုလ္ေတြကို ျပန္မလွန္ဘဲ ျပားျပား၀ပ္ ေနရမယ့္ အေနအထားျဖစ္တယ္။
ဒါေၾကာင့္ ျပည္သူလူထုနဲ႔ အတိုက္အခံ ႏိုင္ငံေရးအင္အားစုေတြအဖို႔ ေျပာရရင္ ဒီတပြဲဟာ အသဲခ်င္းေပါက္ရမယ့္ ပြဲပဲဗ်။ ဒီပြဲမွာ တခ်က္ေတြေ၀ရင္ တသက္ ေ၀ေလေလလုပ္ ေနရမွာ။ ေနာက္ၿပီီး ေနာင္လာေနာက္သားေတြကလည္း က်ေနာ္တို႔တေတြ ဒီအခြင့္ အေရးရခဲ့ ရက္သားနဲ႔ သူတို႔ကိုပါ စစ္အုပ္စုရဲ႕ေက်းကၽြန္အျဖစ္ ထားခဲ့ရေကာင္းလားလို႔ အျပစ္တင္ၾကမွာ။ က်ေနာ္တို႔တေတြ သူတို႔ကို ေကာင္းေမြ ေပးခ်င္တယ္ဆိုရင္ ဒီကိစၥကိုပါ ေျဖရွင္းေပးခဲ့ႏိုင္သင့္ တယ္ဗ်။
တကယ္ေတာ့ဗ်ာ၊ က်ေနာ္တို႔ ျပည္သူေတြဟာ မဲထည့္တယ္ဆုိတာနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ အေတြ႔အၾကံဳလည္းရွိ၊ သတၱိလည္းရွိွိ၊ တီထြင္မႈလည္းရွိွိၾကပါတယ္။ အေရးႀကီးတာ သူတို႔ကို မွန္ကန္တဲ့ ေခါင္းေဆာင္မႈတခု၊ ရွင္းရွင္းလင္းလင္းေပးဖို႔ပဲဗ်။ က်န္တာကို သူတို႔ဖာသာသူတို႔ လုပ္တတ္တယ္လို႔ က်ေနာ္ေတာ့ ယံုၾကည္တယ္။
ဗမာျပည္ရဲ႕ေခတ္သစ္သမိုင္းမွာ အင္မတန္အေရးပါၿပီီး ထူးျခားတဲ့ ၁၉၆၀ခုႏွစ္နဲ႔ ၁၉၉၀ ခုႏွစ္တုန္းက ေ႐ြးေကာက္ပြဲေတြကိုပဲ ျပန္စဥ္းစားလိုက္ပါဗ်ာ။ ဒီႏွစ္ပြဲစလံုးဟာ စစ္အာဏာရွင္ စနစ္နဲ႔ စစ္တပ္အာဏာသိမ္းမႈကို ဆန္႔က်င္ေၾကာင္း က်ေနာ္တို႔ ျပည္သူလူထုေတြ ျပတ္ျပတ္သားသား ေဖာ္ျပခဲ့တဲ့ ေအာင္ပြဲခံ ေ႐ြးေကာက္ပြဲေတြ မဟုတ္ဘူးလား။ တကယ္ဆိုရင္ ၁၉၅၆ခုႏွစ္ ေ႐ြးေကာက္ပြဲမွာကိုပဲ ျပည္သူေတြဟာ သူတို႔အစြမ္းကို ျပခဲ့ၿပီီလို႔ ေျပာႏိုင္ပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက ဖဆပလ၊ စစ္တပ္နဲ႔ ျပဴေစာထီးေတြကေန အမ်ိဳးမ်ိဳးညစ္ပတ္၊ သတ္ျဖတ္တဲ့ အၾကားကပဲ အတုိက္အခံေတြကို အင္တိုက္အားတိုက္ မဲေပးခဲ့ၾကသဗ်။ အမတ္အေရအတြက္ အေနနဲ႔ေတာ့ ဖဆပလက အမ်ားႀကီးသာတာေပါ့ဗ်ာ။ ဒါေပမဲ့ စုစုေပါင္းရတဲ့ မဲအေရအတြက္ က်ေတာ့ ဖဆပလက ၁၇သိန္းေက်ာ္၊ အတိုက္အခံေတြက ၁၅သိန္းေက်ာ္ ရခဲ့ၾကတယ္ဗ်။ အမတ္အေရအတြက္မွာ ပမညတဆိုတဲ့ ့အဓိကအတိုက္အခံပါတီက ၄၆ ေနရာပဲ ရေတာ့ ၁၄၄ ေနရာရခဲ့တဲ့ ဖဆပလေခါင္းေဆာင္ေတြက ဟားၾကတာေပါ့ဗ်ာ။ ဒါေပမဲ့ ဖဆပလကြဲလို႔ အစိုးရ ျပန္ဖြဲ႔ၾကေတာ့ အဲဒီ အမတ္ ၄၆ဦးကပဲ အဆံုးအျဖတ္ေပးခဲ့တာဟာ သမိုင္းရဲ႕ ေလွာင္ေျပာင္မႈ တခုသဖြယ္ ေျပာစမွတ္ ျဖစ္ခဲ့တယ္ေလ။
ေနာက္တခါ ဖဆပလကြဲၿပီီးတဲ့ေနာက္ စစ္တပ္က ပထမဆံုးအႀကိမ္ အာဏာသိမ္းၿပီီး က်င္းပေပးတဲ့ေ႐ြးေကာက္ပြဲမွာက်ေတာ့ လူထုဟာ (အဲဒီတုန္းက အသံုးအႏႈန္းအတိုင္း ေျပာရ ရင္) အသဲၾကားကမဲျပားေတြနဲ႔ စစ္အာဏာရွင္စနစ္မလိုလားေၾကာင္း ျပတ္ျပတ္သားသား ေဖာ္ျပလိုက္ၾကတယ္ဗ်။ တကယ္က်ေတာ့ အဲဒီတုန္းက တည္ၿမဲနဲ႔သန္႔ရွွင္းအၾကားမွာ မူ၀ါဒအရ တယ္ၿပီီး ကြာျခားလွတာ မဟုတ္ပါဘူး။ အက်င့္ပ်က္ျခစားမႈ ဆိုတာလည္း ဘယ္ဖက္မွ သိပ္ကင္းၾကတာ မဟုတ္ပါဘူးဗ်ာ။ (အဲဒီတုန္းက သူတို႔ခ်င္း ေညာင္ျမစ္တူးၾကတဲ့စာေတြ သတင္းစာေတြထဲမွာ ဖတ္ခဲ့ရတာကို ခင္ဗ်ားလည္းမွတ္မိမွာေပါ့) ဒါေပမဲ့ တည္ၿမဲ-ဆိုရွွယ္လစ္-ဗိုလ္ေန၀င္းစစ္အုပ္စုဆိုတဲ့ ႀတိဂံဆက္စပ္မႈဟာ ေ႐ြးေကာက္ပြဲရဲ႕အ႐ႈံးအႏိုင္ကို ျပဌာန္းသြားတယ္လို႔ ေျပာရမယ္ ထင္ပါတယ္။ အျပတ္အသတ္ပါပဲ။ အဲဒီ ီေ႐ြးေကာက္ပြဲမွာ စစ္တပ္က ေသနတ္ေထာက္ မဲေပးခိုင္းမႈေတြအၾကားကပဲ ပထစ(သန္႔ရွင္း)က အမတ္ေနရာ ေပါင္း ၁၅၉ ေနရာ၊ ဖဆပလ (တည္ၿမဲ)က အမတ္ေနရာေပါင္း ၄၂ ေနရာရခဲ့ၾကၿပီီး ၁၉၅၆ခုႏွစ္ ေ႐ြးေကာက္ပြဲတုန္းက အဓိကအတိုက္အခံ အင္အားႀကီးျဖစ္ခဲ့တဲ့ ပမညတကေတာ့ တေနရာမွ မရခဲ့ဘူးဗ်။
က်ေနာ့္တဦးခ်င္းအေနနဲ႔ အခု ျပန္စဥ္းစားလိုက္ေတာ့ အဲဒီတုန္းက တကယ္လို႔သာ ဖဆပလ(တည္ၿမဲ)ဟာ အာဏာသိမ္း စစ္အုပ္စုနဲ႔ ကင္းကင္းရွင္းရွင္း ရွိွိခဲ့ရင္ ဒီေလာက္ အျပတ္ အသတ္ ျဖစ္ေကာင္းမွျဖစ္မယ္၊တန္းတူေလာက္ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္မယ္လို႔ ေတြးမိေနတယ္။ ေသခ်ာတာကေတာ့ မဲေပးသူလူထုဟာ မဲအေရအတြက္ ျပားမထြက္ေအာင္ စုၿပီီးပံုေအာ တန္ရင္ ေအာရမယ္ ဆိုတာကို နားလည္ေနတာပဲဗ်။
ျပည္သူလူထုရဲ႕ အဲဒီလို တုန္႔ျပန္လုိက္မႈေၾကာင့္ မွတ္ေလာက္သားေလာက္တဲ့ အလွည့္ အေျပာင္းႀကီးႏွစ္ခု ျဖစ္ခဲ့တယ္။ တခုက ဆိုရွယ္လစ္စစ္အုပ္စုနဲ႔ ဖဆပလကို လူထုအၾကားမွာ ပြင့္က်သြားေစခဲ့တယ္။ တခ်ိန္က အရွိွိန္ၾသဇာ အင္မတန္ႀကီးမားလွတဲ့ ဖဆပလဆိုတဲ့ နာမည္ဟာ အဲဒီအခ်ိန္ကစၿပီီး ဗမာ့ႏိုင္ငံေရးဇာတ္ခံုေပၚမွာ အမည္းစက္ေတြနဲ႔ ေခ်ာင္ထဲေရာက္ သြားေတာ့တာပဲဗ်။ ၁၉၉၀ခုႏွစ္ ေ႐ြးေကာက္ပြဲကာလမွာ ျပန္ပြဲထုတ္လို႔ေတာင္ မရေတာ့ သေလာက္ပဲ မဟုတ္လား။ ေနာက္တခ်က္ကေတာ့ စစ္အုပ္စုထဲမွာ ကြဲထြက္သြားတာ ျဖစ္တယ္။ အာဏာကို တနည္းနည္းနဲ႔ ျပန္ယူအုန္းမယ္လို႔ သႏၷိဌာန္ခ်ထားတဲ့ ဗိုလ္ေန၀င္းဟာ သူ႔အနာဂတ္အတြက္ကုိ ရွည္ေမွ်ာ္ၿပီီး တခိ်န္က သူ႔ကို ဒီေနရာေရာက္ေအာင္ ပုခံုးနဲ႔ ထမ္းတင္ခဲ့ၾကတဲ့ ဆိုရွယ္လစ္ပါတီ၀င္ စစ္ဗိုလ္ေတြကို တပ္ထဲက ထုတ္ပစ္လိုက္တယ္။ ဗိုလ္ေန၀င္းဟာ သူ႔စစ္အုပ္စုအဖို႔ အရင္လူ၊ အရင္မူေတြနဲ႔ ဆက္သြားလို႔ မျဖစ္ေတာ့ဘူးလို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ၿပီီး စစ္အုပ္စုထိပ္ပိုင္းမွာ မ်က္ႏွာသစ္အမ်ားအျပား တင္ၿပီီး ဆိုရွယ္လစ္ စကားေတြနဲ႔ စခန္းသြားေတာ့တာပဲေလ။
အလားတူပဲ ၁၉၉၀ခုႏွစ္ ေ႐ြးေကာက္ပြဲအေၾကာင္းေတာ့ အမ်ားသိၿပီီးလ႔ိုမို႔ က်ေနာ္ အက်ယ္မေရးေတာ့ပါဘူး။ ဒီမွာလည္း လူထုႀကီးက မဲေပးပစ္လိုက္တာ စစ္အုပ္စုထဲမွာ ကြဲထြက္သြားၿပီီး ဗိုလ္ေန၀င္းရဲ႕အရွိွိန္ၾသဇာေတြ ေန၀င္သြားေတာ့တယ္ မဟုတ္လားဗ်ာ။
ဒီတခါ နအဖရဲ႕ ဆႏၵခံယူပြဲမွာလည္း လူထုဟာ မဲကေလးထည့္ရံုနဲ႔ စစ္အစိုးရကို တုန္ခါ သြားေစႏိုင္တယ္ဆိုတဲ့ ထံုးကို ႏွလံုးမူၿပီီး အစြမ္းျပၾကရေတာ့မယ္ထင္တယ္ ကိုဟိုဒင္းေရ။ ကမၻာမွာ ႏိုင္ငံေရးႏိုးၾကားမႈ၊ ႏိုင္ငံေရးအသိနဲ႔ ပတ္သက္လာရင္ က်ေနာ္တို႔ ႏိုင္ငံသားေတြဟာ တျခား ဘယ္ႏိုင္ငံသားေတြထက္မွ မနိမ့္ဘူးလို႔ က်ေနာ္မၾကာခဏ ေျပာေလ့ရွိွိတယ္ဗ်။ ဒါဟာလည္း က်ေနာ္တို႔နိုင္ငံကိုက လြတ္လပ္ေရး ရတယ္ဆိုကတည္းက ႏိုင္ငံေရး မတည္ၿငိမ္မႈနဲ႔ ႏိုင္ငံေရးတိုက္ပြဲေတြ အဆက္မျပတ္ဆင္ႏႊဲေနၾကရတာနဲ႔ တိုက္႐ိိုက္ ဆိုင္တယ္လို႔ ထင္တာပဲ။
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေလ၊ အခုတခါမွာလည္း က်ေနာ္တို႔ ျပည္သူေတြဟာ သူတို႔ရဲ႕ႀကီးျမတ္၊ ဂုဏ္ေျပာင္မႈကို ေဖာ္ျပၾကအုန္းမယ္လို႔ပဲ ယံုၾကည္ေမွ်ာ္လင့္ေနမိတယ္ မိတ္ေဆြႀကီးေရ။
ဘယာေဘး ကြာေ၀းၾကပါေစ။
ယာေတာကသာေျဗာ။

အျပည့္အစံုသို႔...

ျပန္ေခါက္ထားပါ...

လာေနၿပီ

အရယ္ရပ္
အငိုရပ္
အေျပာရပ္
အစားရပ္
ေမွ်ာ္သူေမွ်ာ္္၊ စြင့္သူစြင့္
ကိုယ့္အသက္႐ႉသံ၊ ကိုယ္ျပန္ၾကားရတဲ့
ၿငိမ္သက္မႈႀကီးအၾကား
သူတခြန္း၊ ကိုယ္တခြန္း
တိုး-တိုး၊ တိုး-တိုး

ေမးထိုးကာ၊ ေခါင္းညိတ္ကာ
“လာေနၿပီ၊ လာေနၿပီ”တဲ့၊

သူတို႔ၾကည့္တယ္
မျမင္ရ
ဒါေပမဲ့ သိတယ္၊

သူတို႔နားေထာင္တယ္
မၾကားရ
ဒါေပမဲ့ သိတယ္၊

ေခြးမေဟာင္၊ ေၾကာင္မလန္႔
ၾကက္မတြန္၊ က်ီးမသာ
ဒါေပမဲ့၊ မလြဲဘူး
ဒို႔ သိတယ္၊ မယြင္းဘူး
ဒီေျခသံမ်ိဳး၊ ဒို႔ၾကားဖူးတယ္
ဒီေႂကြးေၾကာ္သံမ်ိဳး၊ ဒို႔ ေအာ္ခဲ့ဖူးသေပါ့
သဲ့သဲ့လား၊ တိုးတိုးလား
ဒို႔ နားမမွားဘူး၊
႐ြာဦးကေစတီယံ၊ ဆည္းလည္းသံတရွဲရွဲနဲ႔
ေညာင္႐ြက္ေတြ တ၀ဲ၀ဲရမ္းေနမွေတာ့
အနာဂတ္ကိုသယ္လာတဲ့
မုန္တိုင္းနီႀကီး လာေနၿပီေပါ့
ဒီကို မေရာက္ေသးလို႔သာရယ္၊

လက္တြဲဖို႔အတြက္၊ လက္ကုပ္ေျပာပါ
ေျခလွမ္းျပင္ဖို႔အတြက္၊ ေျခတို႔ေျပာပါ
မ်က္စိလ်င္ဖို႔၊ မ်က္စပစ္ျပပါ

လာတဲ့အခါ
သူတို႔လည္းပါလာမယ္
ခြပ္ေဒါင္းနဖူးစည္း
ရွာၿပီးျပင္ထားပါ
ပိုစတာကားခ်ပ္
ေရးဖို႔ျပင္ထားပါ
ဂ်င္ကလိကိုလည္း
ၿမိေနေအာင္ေသြးထားပါ

မပူပါနဲ႔
ေနထြက္ခ်ိန္မွာ ေနထြက္
ေနတက္ခ်ိန္မွာ ေနတက္
ေနက်ခ်ိန္မွာ ေနက်
ေန၀င္ခ်ိန္မွာ ေန၀င္
ေနာက္ၿပီး သန္းေကာင္
သန္းေကာင့္ဟိုဘက္မွာ
သမိုင္းသစ္
ဒို႔လက္နဲ႔ထုဆစ္မယ္။ ။

ဖိုးသံ (လူထု)

အျပည့္အစံုသို႔...

ျပန္ေခါက္ထားပါ...

နအဖ က ျပည္သူေတြကို စိန္ေခၚလိုက္ၿပီ

(ဗၾသ)

တင္ေအာင္ျမင့္ဦး လက္မွတ္နဲ႔ ထုတ္ျပန္တဲ့ နအဖ ရဲ႕ ၁/၂၀၀၈ နဲ႔ ၂/၂၀၀၈ တို႔ဟာ စစ္ေၾကျငာခ်က္တခုအလား ျပည္တြင္းျပည္ပမွာ ဂယက္ထသြားတယ္။ နအဖ က သူတို႔ရဲ႕လမ္းျပေျမပံုရဲ႕ စတုတၳေျခလွမ္းျဖစ္တဲ့ သူတို႔စိတ္ႀကိဳက္ ေရဆြဲခဲ့တဲ့ ဖြဲ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒအတြက္ ျပည္သူ႔ဆႏၵခံယူပြဲလုပ္ေတာ့မယ္ ေနာင္ ၂ႏွစ္ၾကာရင္ ေရြးေကာက္ပြဲ ကိုလည္း လုပ္ေတာ့မယ္ လို႔ထုတ္ျပန္ခဲ့တယ္... (... ႏွိပ္ၿပီးအျပည့္အစံုသို႔ဆက္သြားပါ...)

အျပည့္အစံုသို႔...

ျပန္ေခါက္ထားပါ...

ပဒိုမန္းရွာ(သို႔မဟုတ္)ဧရာ၀တီ ေဒါန ေရဆန္ ....

(၀င္းတင့္ထြန္း)


ဒီေဖေဖာ္၀ါရီလထဲမွာက တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ အမွတ္ရစရာေတြကလဲ မ်ားျပားလွပါတယ္။ က်ေနာ္နဲ႔ သန္းေခါင္စာရင္း တခုတည္းအတူျဖစ္ေနတဲ့ ကိုႏုိင္၀င္း(ႏုိင္၀င္းေဆြ)ဆံုးခဲ့တာလဲ ေဖေဖာ္၀ါရီလထဲမွာျဖစ္ခဲ့သလို ....

အျပည့္အစံုသို႔...

ျပန္ေခါက္ထားပါ...

နအဖ ၏ ယုတ္မာပက္စက္ေသာ အခိုင္အမာလုပ္ၾကံမႈ ေရတိမ္နစ္က်ဆံုးရသူ ကရင့္ေခါင္းေဆာင္ ဖဒိုမန္းရွာ

--------- Forwarded message ----------
From: "S.H.A.N."
To: shan-eu@onlinehome.de
Date: Wed, 20 Feb 2008 14:19:16 +0700
Subject: Karen leadership takes junta to task for killing
No.15 - 2/2008
20 February 2008
Politics

Karen leadership takes junta to task for killing

Saying 22-more of the top and mid level leaders are on the list of the assassins, the beleaguered Karen National Union (KNU) has pointed an accusing finger at the country’s ruling junta for the Valentine’s Day assassination of its secretary general.

According to a radio conversation intercepted by the KNU, Soe Myint aka San Byoke, a former KNU member, had reported to Col Myat Tun Oo, Burma Army, at 18:37, one and a half hours following the killing of Mahn Sha Laphan, that “the mission” had been “accomplished” and two of his members were now back in Myawaddy, opposite Maesod where the shooting took place.
Two men had taken advantage of the slack in security and shot Mahn Sha to death at his rented house. The two then escaped in a black Toyota truck. It was later discovered by the police at the bank of the Moei that bisects the two countries not far from the Thai-Burma Friendship bridge.
22-more, including himself, are on the hit list, according to Brig-Gen Saw Hsar Gay, a KNU Central Committee member, who was interviewed by SHAN on 18 February during the funeral service.
San Byoke had served as a police major at the KNU’s 7th Brigade until 2003 when he defected to the pro-junta Democratic Karen Buddhist Army (DKBA), he added. He is currently an adviser to the group’s 999th Battalion.
The slain leader’s responsibilities are now shared between his two deputies, Tu Tu Lay, 61, and David Tarkabaw, 73, in accordance with the decisions reached at the ad hoc meeting held by the KNU leadership following his killing.
________________________________________

For further information, please contact S.H.A.N. at:
Shan Herald Agency for News
P.O. Box 15
Nonghoi P.O
Chiangmai 50007
Thailand
e-mail:
Ph: 66-81-5312837
Website:
www.shanland.org, www.bnionline.net,
S.H.A.N. is an independent Shan media group. It is not affiliated to any political or armed organization.
News related to Shan & Burma, including other interested news items are collected and posted from time to time for your information.Those interested are requested to write to "Shan Herald Agency for News" for subscription, and likewise, to unsubscribe.

အျပည့္အစံုသို႔...

ျပန္ေခါက္ထားပါ...

ႀကိဳးစင္ေပၚမွမွတ္တမ္းမ်ား(ဂ်ဴးလီးယက္ဖူးခ်စ္)အခဏ္း(၆)

၁၉၄၂ - ခုႏွစ္၊ မာရွယ္ေလာ
၁၉၄၃ ခုႏွစ္၊ ေမလ ၂၇ ရက္ေန႔။
လြန္ခဲ့ေသာ တႏွစ္တိတိက ျဖစ္ေလသည္။
သူတို႔သည္ စစ္ေဆးေမးျမန္းရာဌာနမွ က်ေနာ့္အား “ဘိုင္စကုပ္႐ံု” သို႔ေခၚခ်သြားၾကသည္။ ဤသည္ကား နံပါတ္ေလးရာမွလူသိုက္၏ ေန႔စဥ္က်င့္ဝတ္ ျဖစ္ေလသည္။ မြန္းတည့္တြင္ ပန္းကရာ့စ္မွ ယူလာၾကေသာ ေန႔လည္စာကို ဆင္း၍စားၾကရသည္။ မြန္းလြဲပိုင္းတြင္ ေလးထပ္ေပၚသို႔ ျပန္တက္ၾကရသည္။ သို႔ေသာ္ ထိုေန႔တြင္ကား က်ေနာ္တို႔သည္ အေပၚထပ္သို႔ ျပန္၍ မတက္ၾကရေပ။
ခင္ဗ်ားသည္ တေနရာတြင္ထိုင္၍ အစာစားရသည္။ ဇြန္းမ်ားျဖင့္တမ်ဳိး၊ ဝါးျမံဳ႕ ျခင္းျဖင့္တဖံု၊ အလုပ္မ်ားေနၾကေသာ အက်ဥ္းသမားတို႔သည္ ခံုတန္း ရွည္မ်ားေပၚ၌ ျပည့္၍ေနသည္။ အေတာ္ကေလးပင္ လူ႔ေလာကဆန္ေနသည္။ နံနက္ျဖန္တြင္ ေသၾကေတာ့မည့္ သူအားလံုးသည္ အ႐ိုးစုမ်ားဘဝသို႔ ယခုတမ ဟုတ္ခ်င္း ကူးေျပာင္းသြားမည္ဆိုပါက ဇြန္းသံ ေျမပန္းကန္သံမ်ားသည္ အ႐ုိးျခစ္သံ၊ ေျခာက္ေသြ႔ေသာ ေမး႐ိုး႐ိုက္သံမ်ားအလည္တြင္၊ ေပ်ာက္ကြယ္သြားေပလိမ့္ မည္။ သို႔ေသာ္ထိုအၾကာင္းကို မည္သူမွ်မရိပ္မိၾကေသး။ လူတိုင္းလူတိုင္းသည္ ရက္သတၱပတ္မ်ား၊ လမ်ား၊ ႏွစ္မ်ားၾကာျမင့္စြာေနထိုင္ၾကရန္ ကိုယ္ခႏၶာကိုအစာခြန္႔ ၍ ေနၾကေလသည္။
စည္းစိမ္႐ွိလိုက္တာဟူ၍ပင္ ေျပာႏိုင္ေလာက္ေပသည္။ ထို႔ေနာက္ ေလအဟုန္သည္ျဗံဳးကနဲ ျပင္းထန္စြာတိုးဝင္လာသည္။ ထို႔ေနာက္ တဖန္ၿငိမ္သက္ သြားျပန္သည္။ ေထာင္ေစာင့္မ်ား၏ မ်က္ႏွာရိပ္မ်က္ႏွာကဲမ်ား အရသာတစံုတခုျဖစ္ေနၿပီကို ခန္႔မွန္း၍ရမည္။ ထို႔ေနာက္ က်ေနာ္တို႔အား ေခၚထုတ္ၾက၍ ပန္းက ရာ့စ္ ျပန္ရန္တန္းစီခိုင္းၾကသည့္အတြက္၊ တခုခုျဖစ္ေနၿပီဆိုသည္မွာ ပို၍ပင္ရွင္းလာေတာ့သည္။ ေန႔လည္မြန္းတည့္ႀကီးမွာ ပါကလား။ ဒီလိုတခါမွ မျဖစ္ဖူးဘူး။ ေန႔ ဝက္မွ် အစစ္အေဆး မခံရေတာ့ျခင္းဟူသည္မွာ အေျဖေပးရန္မ႐ွိေသာ ေမးခြန္းမ်ားေၾကာင့္ ပင္ပန္းႏြမ္းနယ္ေနဆဲတြင္ ထာဝရသခင္၏ ေမတၱာလက္ေဆာင္ ေရာက္လာ သည္ႏွင့္ပင္ တူေနေလသည္။ ထိုသို႔လည္း ထင္ေလာက္ေပသည္။ အမွန္ကား ထိုသို႔မဟုတ္။
စႀကႍထဲတြင္ က်ေနာ္တို႔သည္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး အဲလိယာရွ္ ကိုေတြ႔ၾကသည္။ သူ၏ မ်က္လံုးမ်ားတြင္ တုန္လႈပ္မႈမ်ားေပၚေနသည္။ က်ေနာ့္ကို ျမင္ေသာ အခါ ေထာင္ေစာင့္တအုပ္ႀကီး၏ အလည္၌ပင္ တီးတိုး၍ေျပာျဖစ္ေအာင္ေျပာလိုက္သည္။
အဲလိယာရွ္ - ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး အေလာအိစ္၊ အဲလိယာ့ရွ္ ဆိုသူမွာ ဂ်ာမန္မ်ားထူေထာင္ေသာ ႐ုပ္ေသးအစုိးရတဖြဲ႔တြင္ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္လုပ္ခဲ့သည္။ ေတာ္လွန္ေရးသမား မ်ားႏွင့္ ပူးေပါင္းလုပ္ကိုင္ခဲ့ေသာေၾကာင့္ ၁၉၄၁ ခုႏွစ္တြင္ အဖမ္းခံရသည္။ ေနာက္ အသတ္ခံရသည္။

- မာရွယ္ေလာ။

အက်ဥ္းသမားမ်ားသည္ အေရးႀကီးေသာ သတင္းမ်ားကို ေဖာက္သည္ခ်ရန္ စကၠန္႔၏ တစိတ္တပိုင္းမွ်သာရၾကသည္။ သူကား အသံမထြက္ေသာ ေမးခြန္းကိုေျဖရန္ အခြင့္အေရးမရေတာ့။
မာရွယ္ေလာ - စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရး။ မာရွယ္ေလာေၾကျငာထားေသာ အခ်ိန္တြင္ ေသးငယ္ေသာအျပစ္မ်ားအတြက္ပင္ ႀကီးမားေသာ အျပစ္ဒဏ္မ်ားခတ္ေလ့ရွိသည္။
ပန္းကရာ့စ္႐ိွ ေထာင္ေစာင့္မ်ားကား အခ်ိန္မက်မီ က်ေနာ္တို႔ျပန္လာၾကသျဖင့္ အ့့ံအားသင့္ေနၾကသည္။ က်ေနာ့္အား အက်ဥ္းခန္းအတြင္းသို႔ ျပန္ ေခၚသြားသည့္ ေထာင္ေစာင့္သည္ ယံုၾကည္စိတ္ခ်ေစေလာက္ေသာ အမူအရာကိုျပသည္။ သူ မည္သူမည္ဝါျဖစ္မွန္း ယခုထက္ထိမသိေသး။ သို႔ေသာ္က်ေနာ္ ၾကားခဲ့ရေသာသတင္းကို သူ႔အားေျပာျပလိုက္သည္။ သူက ေခါင္းခါျပသည္။ ဘာမွ်မသိ။ က်ေနာ္ နားၾကားလြဲသည္ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ေပမည္။ ဟုတ္သည္၊ နာၾကား လြဲေကာင္း လြဲခဲ့မည္။ ဤအယူအဆကား လူကိုစိတ္သက္သာခြင့္ ရေစေလသည္။
သို႔ေသာ္ ထိုေန႔ညေနပိုင္းတြင္ပင္ အထက္ပါေထာင္ေစာင့္သည္ အက်ဥ္းခန္းတြင္းသို႔ ေပါက္လာသည္။
ခင္ဗ်ားၾကားတာ ဟုတ္တယ္။ ဟိုင္းဒရစ္ ရဲ႕ အသက္ကိုလုပ္ၾကံဖို႔ ႀကိဳးစားၾကတယ္။ အျပင္းအထန္ ဒဏ္ရာရသြားတယ္။ ပရာဟာၿမိဳ႕မွာမာရွယ္ေလာ။
ေနာက္တေန႔ နံနက္တြင္ စစ္ေဆးေရးဌာနသို႔ ေခၚသြာရန္ က်ေနာ္တို႔အား ေအာက္ထပ္စႀကႍထဲ၌ တန္းစီခိုင္းၾကသည္။ က်ေနာ္တို႔ လူသိုက္ထဲတြင္ ရဲေဘာ္ ဗစ္ကေတာရ္၊ ဆင္းနက္ လည္းပါသည္။ သူကား ၁၉၄၁ ခုႏွစ္ ေဖေဖၚဝါရီလအတြင္း အဖမ္းခံရေသာ ပါတီဗဟိုေကာ္မတီဝင္မ်ားအနက္၊ အသက္ႏွင့္ခႏၶာ ၿမဲ လ်က္သား ေနာက္ဆံုးက်န္ရစ္ေသာသူျဖစ္သည္။ အက္ဆက္စ္ ယူနီေဖါင္းဝတ္ ပိန္ပိန္ေညႇာင္ေညႇာင္ ေထာင္မွဴးတေယာက္သည္ သူ၏မ်က္လံုးေရွ႕တြင္ စကၠဴျဖဴ တရြက္ကို ေဝွ႔ရမ္း၍ေနသည္။ စကၠဴေပၚတြင္ “အဲန္တလာဇြန္းဂ္ဂဘဲ့ဖဲလ္” ဟု စာလံုးမဲမဲႀကီးမ်ားျဖင့္ ႐ိုက္ႏွိပ္ထားသည္ကို ခင္ဗ်ားေတြ႔ႏိုင္သည္။
ဟိုင္းဒရစ္ - ႐ိုင္းဟာ့ရ္တ္၊ ဟိုင္းဒရစ္ခ္။ ထင္ရွားေသာ နာဇီေခါင္းေဆာင္တေယာက္။ ခ်က္ျပည္နယ္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွဴးအျဖစ္ အထူးဖိႏွိပ္ညႇဥ္းပမ္းခဲ့သူျဖစ္သည္။ မ်ဳိးခ်စ္မ်ားက ၁၉၄၂ ခုႏွစ္၊ ေမလတြင္ ၎အား လုပ္ၾကံသုတ္သင္လုိက္ၾကသည္။
“အဲန္တလာဇြန္းဂ္ဂဘဲ့ဖဲလ္” - (ဂ်ာမန္စကား) လႊတ္မိန္႔။
ေထာင္ေစာင့္က ရက္စက္စြာရယ္ေမာေနသည္။
“ေဟ့၊ ဂ်ဴးအေကာင္၊ ဒီမွာေတြ႔လား။ အခ်ိန္တန္ေတာ့ ႏြားပိန္ကန္ၿပီေလ။ လႊတ္မိန္႔တဲ့ကြ...ဖစ္...”
သူသည္ ဗစ္ကေတာရ္၏ ဦးေခါင္း လြင့္ထြက္သြာရမည့္ ေနရာျဖစ္ေသာ လည္ေခ်ာင္းကို လက္ညႇိဳးထုိး၍ ျပေလသည္။ ၁၉၄၁ ခုႏွစ္၊ မာ႐ွယ္ေလာ ေၾကညာစဥ္က ပထမဆံုး ေသဒဏ္ေပးခံရသူမွာ အစ္ကိုျဖစ္သူ ေအာေတာ၊ ဆင္းနက္ ျဖစ္သည္။ ၁၉၄၂ ခုႏွစ္ မာ႐ွယ္ေလာတြင္ ၎၏ညီ ဗစ္ကေထာရ္ ပင္ ပထမ ဆံုး ေသဒဏ္သင့္ေလသည္။ သူ႔အား ေမာင္ေထာင္ဇင္ သို႔ေခၚသြားၾကသည္။ ေသနတ္ႏွင့္ပစ္သတ္ရန္ဟု ဆိုၾကသည္။ ဤကားစကားအလွသံုးျခင္း ျဖစ္ေလ သည္။
ေမာင္ေထာင္ဇင္ - ၾသစႀတီးယားျပည္ရွိ နာဇီမ်ား၏ အက်ဥ္းစခန္း။
ပန္းကရာ့စ္မွ ပက္ခ်က္နန္းေတာ္သို႔ သြားၾကျပန္ရာ လမ္းတလမ္းလံုးကား ေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာေသာ အက်ဥ္းသမားတို႔အတြက္ ေန႔စဥ္အမွ် ကားစင္ တင္၊ လွံခၽြန္ႏွင့္ ထိုးရာျဖစ္လာသည္။ ေလာ္လီကားမ်ားေပၚတြင္ တာဝန္က်ေနၾကေသာ အက္ဆက္စ္တို႔သည္ “ ဟိုင္းဒရစ္အတြက္လက္စားေခ်” ေနၾကေလသည္။ အက်ဥ္းေထာင္ ေမာ္ေတာ္ကား တမိုင္မွ်ေမာင္းမသြားရေသးမီပင္၊ အက်ဥ္းသမား အမ်ားအျပားမွာ အထိုးခံေသာပါးစပ္မ်ားမွ၎၊ ေျခာက္လံုးျပဴးဒင္မ်ားျဖင့္ အေဆာင့္ခံရသျဖင့္ ကြဲသြားေသာေခါင္းမ်ားမွ၎၊ ေသြးမ်ားယိုစီး၍ လာၾကရေတာ့သည္။ ေလာ္လီထဲတြင္ က်ေနာ္ပါလာက အျခားအက်ဥ္းသားမ်ား အေနျဖင့္ သက္သာခြင့္ရၾကသည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ က်ေနာ္၏ေမးမွမုတ္ဆိတ္မ်ားသည္ အက္ဆက္စ္တို႔၏ အာ႐ံုစူးစိုက္ရာမ်ား ျဖစ္လာသည္။ ၾကံႀကီးစီရာ ေနာက္ ၾကေျပာင္ၾကစရာႀကီးျဖစ္လာသည္။ သူတို႔ အႀကိဳက္ဆံုး ေပ်ာ္ပဲြတခုကား တဂ်ဳံးဂ်ဳံး တဂ်ဳိင္းဂ်ဳိင္းႏွင့္ ေဆာင့္ေနေသာ ေလာ္လီကားထဲတြင္ ကိုယ္ကိုထိန္းသည့္ ႀကိဳး ကြင္းကဲ့သို႔ က်ေနာ္၏ မုတ္ဆိတ္ကို အသံုးခ်ၾကျခင္းပင္ ျဖစ္ေလသည္။ ဤသည္ကား က်ေနာ့္အတြက္လည္း အသံုးက်သည္။ အစစ္ေဆးမခံရမီ ျပင္ဆင္ထားသ ကဲ့သို႔ ျဖစ္ေနသည္။ စစ္ေဆးခဏ္းမ်ားမွာလည္း “ နက္ျဖန္မွ မလိမၼာေသးဘူးဆိုရင္ေတာ့ မင္းကို သတ္ပစ္မယ္” ဟူေသာစကားမ်ားျဖင့္ မွန္မွန္ႀကီး အဆံုးသတ္ တတ္ေလသည္။ ညေနတိုင္းညေနတိုင္း ေအာက္ဆံုးအထပ္႐ွိ စႀကၤ ံမ်ားထဲတြင္ နာမည္မ်ား ဟစ္ေအာ္ေခၚထုတ္ေနသည္ကို ခင္ဗ်ားဆက္တိုက္ႀကီးၾကားေနရ သည္။ လူငါးဆယ္၊ တရာ၊ ႏွစ္ရာ၊ တခဏခ်င္းတြင္ပင္ ႏြားသတ္႐ံုသို႔ ပို႔ရမည့္ ကၽြဲ,ႏြားမ်ားပမာ၊ ၎တို႔အား ႀကိဳးမ်ားျဖင့္ တုပ္ေႏွာင္ၾကသည္။ ေနာက္ေလာ္လီကား မ်ားျဖင့္ တင္ေဆာင္ကာ၊ အစုလိုက္အျပံဳလိုက္ သတ္ျဖတ္ပစ္ရန္ ေကာဘီလီဆီ သို႔ေခၚသြားၾကသည္။ ၎တို႔၏ အျပစ္ကား အဘယ္နည္း။ ၎တို႔၏ အျပစ္ကား အျပစ္ မ႐ွိျခင္းတည္း ဟူေသာ အျပစ္ပင္ျဖစ္ေလသည္။ သူတို႔ကား အဖမ္းခံထားရေသာသူမ်ား ျဖစ္သည္။ ႀကီးမားေသာ အမႈအခင္းတခုႏွင့္မွ် မပတ္သတ္။ သူတို႔ အားစစ္ေဆးေနရန္ လံုးဝမလို။ ထို႔ေၾကာင့္လည္း သူတို႔အား သတ္ပစ္ရန္ သင့္ေတာ္လာေလေတာ့သည္။ ရဲေဘာ္တစ္ေယာက္သည္ အျခားလူကိုးေယာက္အား ကဗ်ာေျပာင္တပုဒ္ကို ဖတ္ျပသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ဆယ္ေယာက္ စလံုးအဖမ္းခံၾကရသည္။ ဤအျဖစ္အပ်က္ကား ဟိုင္းဒရစ္ကို မလုပ္ၾကံမီ ႏွစ္လကျဖစ္ေလသည္။ ယခုသူတို႔အား လုပ္ၾကံမႈကိုေထာက္ခံေသာသူမ်ားဟု ေသဒဏ္ေပးရန္ ေခၚသြားၾကေလသည္။ လြန္ခဲ့ေသာ ေျခာက္လက ဥပေဒႏွင့္ဆန္႔က်င္ေသာ စာတမ္းမ်ားကို ေဝငွသည္ဟု သကၤာမကင္း ႐ွိေသာေၾကာင့္ အမ်ဳိးသမီး တဦးအဖမ္းခံခဲ့ရသည္။ သူကမဟုတ္ေၾကာင္း ျငင္းဆိုေန ခဲ့သည္။ ယခုသူ၏ညီမမ်ား၊ သူ၏ေမာင္မ်ား၊ သူ႔ညီမမ်ား၏ ေယာက်္ားမ်ားႏွင့္ သူ႔ေမာင္မ်ား၏ မိန္းမမ်ားပါ ဖမ္းဆီး၍ အကုန္သတ္ပစ္ လိုက္ၾကသည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ မိသားစုအလိုက္ မ်ဳိး႐ိုးအလိုက္ အမ်ဳိးျဖဳတ္ျခင္းကား ဤမာ႐ွယ္ေလာ၏ ေႂကြးေၾကာ္သံ မဟုတ္ပါေလာ။ မွား၍အဖမ္းခံခဲ့ရေသာ စာတိုက္မွမင္းေစတေယာက္သည္ ေအာက္ထပ္ထရံေဘးတြင္ရပ္ လ်က္၊ လႊတ္မိန္႔ကို ေစာင့္၍ေနသည္။ ေနာက္ အမည္ေခၚသံကိုၾကားသျဖင့္ ေ႐ွ႕သို႔ထြက္လာသည္။ ဤတြင္ သူ႔အား ေသဒဏ္ေပးမည့္သူမ်ား တန္းစီထားရာသို႔ သြတ္သြင္းလိုက္သည္။ ေနာက္အျပင္သို႔ ေခၚထုတ္သြားကာ ပစ္သတ္လိုက္ေလသည္။ ေနာက္တေန႔က်ေတာ့မွ ေသဒဏ္ခံရမည့္သူမွာ နာမည္ဆင္တူႏွင့္ အျခား သူတေယာက္ျဖစ္ေၾကာင္း သိလာၾကေလသည္။ ထို႔အတြက္ က်န္ေနေသးေသာ သူကိုလည္း ကြပ္မ်က္ လိုက္ၾကေလသည္။ သည္ေတာ့မွ အစစအရာရာမွာ ေနသားတက် ျဖစ္သြာေလသည္။ အသတ္ခံရမည့္ သူတို႔၏ ပုဂၢိဳလ္အမွတ္အသားမ်ားကို ေသခ်ာေစ့ငုစြာ စစ္ေဆးရန္ ဒါမ်ဳိးေတြနဲ႔ ဘယ္သူကသြားၿပီး အခ်ိန္ျဖဳန္း ေနႏိုင္ပါ့မလဲ။ တမ်ဳိးသားလံုးရဲ႕ အသက္ေတြကို ႏႈတ္ယူ ပစ္ေတာ့မဲ့အတူတူ၊ ဒီလိုကိစၥေတြဟာ အပိုေတြပဲ မဟုတ္လား။
ေကာဘီလီဆီ - ပရာဟာၿမိဳ႕ရွိ ရပ္ကြက္တခု။ ၁၉၄၂ ခုႏွစ္၊ မာရွယ္ေလာအခ်ိန္အတြင္း၀ယ္ နာဇီတို႔သည္ ဤေနရာ၌ ခ်က္အမ်ဳိးသားမ်ားအမ်ားအျပားကို သတ္ ျဖတ္ခဲ့ၾကသည္။
ညေနခင္း အေတာ္ေမွာင္ေနမွက်ေနာ္သည္ အစစ္ခံရာမွ ျပန္လာသည္။ ေအာက္ဘက္ထရံေဘးတြင္ ဗလာဂ်ီစလာ့ဗ္၊ ဗန္ခ်ဴးရား သည္ သူ႔ပစၥည္း ကေလးမ်ားပါေသာ အထုပ္တထုပ္ကို ေျခေထာက္မ်ား အနားတြင္ခ်ထားကာ မတ္တတ္ရပ္ေနသည္။ အဓိပၸါယ္ကို က်ေနာ္ေကာင္းစြာနားလည္သည္။ သူလည္း နားလည္သည္။ က်ေနာ္တို႔ လက္ခ်င္းဆြဲဲ၍ ႏႈတ္ဆက္ၾကသည္။ အေပၚထပ္စႀကၤ ံေပၚသို႔ေရာက္သည္အထိ သူ႔အားျမင္ေနႏိုင္ေသးသည္။ သူကား ေခါင္းကိုအနည္း ငယ္ညႊတ္လ်က္၊ ဘဝတခုလံုး၏အလြန္၊ အေဝး...အေဝးသို႔ အာ႐ံုစိုက္ေနေလသည္။ နာရီဝက္မွ်ၾကာေသာ္ သူ၏အမည္ကို ေခၚထုတ္လိုက္ၾကေလသည္။
ထို႔ေနာက္ ရက္အနည္းငယ္အတြင္း ထိုထရံ၌ပင္ ရပ္၍ေနရသူကား မီးေလာ႐ွ္၊ ကရားဆနီ။ သူကားရဲရင့္ေသာ ေတာ္လွန္ေရး စစ္သားတေယာက္ ျဖစ္သည္္။ ယခင္ႏွစ္ ေအာက္တိုဘာလက အဖမ္းခံရသည္။ ညႇဥ္းပန္းျခင္း၊ တိုက္ပိတ္ျခင္းတို႔၏ ေနာက္ပိုင္းတြင္ပင္ မာန္မက်ဳိးခဲ့သူျဖစ္သည္။ ထရံဆီမွကိုယ္ကို တဝက္လွည့္လ်က္ သူ႔ေနာက္တြင္ ရပ္ေနေသာ ေထာင္ေစာင့္အား၊ တစံုတရာကို ေအးေဆးစြာ႐ွင္းျပေနေလသည္။ က်ေနာ့္ကို ျမင္ေသာအခါ တခ်က္မွ်ျပံဳးလိုက္၍ ေနာက္ဆံုးႏႈတ္ဆက္ျခင္းအေနျဖင့္လည္း ေခါင္းကိုဆက္၍ျပလိုက္သည္။ ၿပီးလွ်င္ ေထာင္ေစာင့္အား ဆက္၍ ေျပာျပေနျပန္သည္။
“ ဒီလိုလုပ္လို႔ မင္းတို႔မွာ ဘာကေလးတခုမွ သက္သာသြားမွာမဟုတ္ဖူး။ ဒို႔တေတြထဲကလည္း လူေတြအမ်ားႀကီး က်ၾကလိမ့္အံုးမယ္၊ ဒါေပမယ့္စစ္႐ံႈး ၾကရမွာကမင္းတို႔...”
တဖန္၊ မြန္းတည့္ပိုင္းအခ်ိန္။ ပက္ခ်က္နန္းေတာ္ေအာက္ထပ္တြင္ က်ေနာ္တို႔သည္ ေန႔လည္စာစားရန္ ရပ္ေစာင့္ေနၾကသည္။ အဲလိယာ့႐ွ္ အားေခၚ သြင္းလာၾကသည္။ သူ၏ခ်ဳိင္းေအာက္တြင္ သတင္းစာတေစာင္ပါလာသည္။ သူကျပံဳး၍ သတင္းစာကိုညႊန္ျပသည္။ သတင္းစာထဲတြင္ ဟုိင္းဒရစ္ကို လုပ္ၾကံသူ မ်ားႏွင့္ သူႏွင့္အဆက္အသြယ္ရွိေၾကာင္းကုိ ယခုပင္ဖတ္႐ႈခဲ့ရေလသည္။
- ၿဖီးေနတာခ်ည့္ပဲ - သူသည္ တုိတုိပဲေျပာကာ အစားအေသာက္ဘက္သို႔ အာ႐ံုစိုက္ေလေတာ့သည္။
ထိုေန႔ညေန အျခားသူမ်ားႏွင့္ ပန္းကရာ့စ္သုိ႔အျပန္တြင္လဲ ထိုကိစၥအေၾကာင္းရယ္ေမာ၍ ေျပာဆိုေနခဲ့ေသးသည္။ ေထာင္သို႔ေရာက္ၿပီး ေနာက္တ နာရီ အၾကာတြင္ သူ႔အား အက်ဥ္းခန္းထဲမွထုတ္၍ ေဘာဘီလိဆီသို႔ ေခၚေဆာင္သြားၾကေလသည္။
အေလာင္းမ်ားကား ေတာင္လိုပံုလာေလသည္။ တခုေသာ္ကား အေလာင္းမ်ားကို တဆယ္၊ ႏွစ္ဆယ္၊ တရာ၊ ႏွစ္ရာဟု ေရတြက္၍မျဖစ္ေတာ့၊ ေထာင္ႏွင့္ခ်ီ၍ ေရတြက္ရေလၿပီ။ အၿမဲတမ္းလတ္ဆတ္၍ေနေသာ ေသြးနံ႔သည္ အဟိတ္တိရိစၦာန္တို႔၏ ႏွာ၀မ်ားကိုဆြေနသည္။ ၎တုိ႔ကား သန္းေခါင္သန္းလြဲအထိ “အလုပ္လုပ္” ၾကသည္။ တနဂၤေႏြေန႔မ်ား၌ပင္ “အလုပ္လုပ္” ၾကသည္။ ယခုေသာ္ ၎တို႔အားလံုးပင္ အက္ဆက္စ္ယူနီေဖာင္းမ်ားကို ၀တ္ဆင္ၾကသည္။ ဤသည္ ကား သူတို႔၏ ေန႔ႀကီးရက္ႀကီး၊ သတ္ျဖတ္ေရးပြဲေတာ္ႀကီး ျဖစ္ေလသည္။ အလုပ္သမားမ်ား၊ ေက်ာင္းဆရာမ်ား၊ လယ္သမားမ်ား၊ စာေရးဆရာမ်ား၊ ႐ံုးစာေရးမ်ား ကို ေသမင္း၏ ခံတြင္းသို႔ပို႔ၾကသည္။ ေယာက္်ား၊ မိန္းမ၊ ကေလးသူငယ္မ်ားကုိပါ သတ္ျဖတ္ပစ္ၾကသည္။ အိမ္ေထာင္လံုးကၽြတ္ သတ္ျဖတ္ပစ္ၾကသည္။ ရြာလံုး ကၽြတ္ သတ္ျဖတ္ၾကသည္။ မီးတုိက္ပစ္ၾကသည္။ က်ည္ဆႏၱရကပ္သည္ ပလိပ္ေရာဂါသဖြယ္ တျပည္လံုးတြင္ လွည့္ပတ္လ်က္ရွိ သည္။ ဘယ္သူဘယ္၀ါဟူ၍ပင္ ေရြးခ်ယ္ျခင္း မျပဳေတာ့။
ဤမွ်ေလာက္ တုန္လႈပ္ဖြယ္ေကာင္းေသာ အခ်ိန္ႀကီးတြင္ လူဟူသည္ကား .....
အသက္ရွင္၍ ေနေလသည္။
ယံုႏိုင္ဖြယ္ရာပင္မရွိ၊ သို႔ေသာ္ လူသည္ အသက္ရွင္ေနသည္၊ စားသည္၊ အိပ္သည္၊ ခ်စ္သည္၊ အလုပ္လုပ္သည္၊ ေသျခင္းႏွင့္ လုံး၀မပတ္သက္ေသာ ကိစၥေပါင္းတေထာင္ကို စဥ္းစားသည္။ သူ၏ ဂုတ္ေပၚတြင္ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ေကာင္းေသာ အေလးခ်ိန္ႀကီးတခု ဖိစီး၍ေနလွ်င္ေနမည္။ သို႔ေသာ္ ထို၀န္ထုပ္ကုိ သယ္ေဆာင္၍ထားသည္၊ ေခါင္းၫႊတ္၍မသြား၊ ေခြေပ်ာ့၍မသြား။
မာရွယ္ေလာေက်ညာထားေသာ အခ်ိန္အတြင္းက၊ အရာရွိတေယာက္သည္ က်ေနာ့္အား ဘရားညစ္အရပ္သို႔ ေခၚေဆာင္သြားသည္။ လွပေသာ ဇြန္လသည္ သမၻာရာပင္အနံ႔မ်ား၊ အခ်ိန္ေႏွာင္းေသာ နန္းလံုးႀကိဳင္ပန္းရနံ႔မ်ားျဖင့္ ႀကိဳင္ေနေလသည္။ အခ်ိန္ကား တနဂၤေႏြေန႔ညေနျဖစ္သည္။ ေနာက္ဆံုး ဓာတ္ ရထားဘူတာ႐ံုအနီးရွိ လမ္းမႀကီးမွာ၊ ေပ်ာ္ပြဲစားထြက္ရာမွ ျပန္လာၾကေသာ ပ်ာယီးပ်ာယာလူအုပ္ႀကီးျဖင့္ ျပည့္ၾကပ္၍ေနေလသည္။ ေန၏အၾကည္အျဖဴ၊ ေရ၏ အယုအယ၊ ခ်စ္သူတို႔၏အေပြ႔အပိုက္တုိ႔ကို ခံထားရသူမ်ားျဖစ္သည္။ ဆူဆူညံညံ၊ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ႏွင့္ ေၾကနပ္စြာပင္၊ ပင္ပန္းေနၾကသည္ - သူတို႔အၾကားတြင္ လွည့္လည္ကာ သူတို႔အတြင္းမွ လူမ်ားကိုလဲ ခ်ိန္ရြယ္ေနသည့္ ေသမင္း၊ ထုိေသမင္းကိုသာ သူတို႔၏ မ်က္ႏွာမ်ားေပၚတြင္ မေတြ႔ရ။ သူတို႔သည္ ယုန္ကေလးမ်ား ကဲ့သို႔ ခ်စ္စဖြယ္တုိးေ၀ွ႔ခုန္ေပါက္ေနၾကသည္။ ယုန္ကေလးေတြလုိပဲ။ သူတို႔တအုပ္ႀကီးထဲကို လက္လွမ္းလုိက္ၿပီး တေကာင္ကို ဟင္းခ်က္စားဘို႔ ဆြဲထုတ္လုိက္စမ္း - သူတို႔ဟာ ေထာင့္တေထာင့္ကို ကပ္သြားလိမ့္မယ္။ ဒါေပမဲ့ တေအာင့္ေလာက္ ၾကာရင္ေတာ့ သူတို႔ရဲ႕ေသာကေတြ၊ ေပ်ာ္စရာေတြနဲ႔ ဆက္လက္တိုးေ၀ွ႔ယင္း၊ ဘ၀ရဲ႕အရသာကို ခံေနၾကဦးမွာပါပဲ။
က်ေနာ္ကား တံတုိင္းခတ္ထားေသာ ကမၻာအတြင္းမွေန၍ ယင္းကဲ့သို႔ ေဟာကနဲ ေဟာကနဲ ဆင္းေနေသာ ေရစီးအတြင္းသို႔၊ ျဗံဳးကနဲေျပာငး္ေရြ႕ျခင္း ကို ခံလုိက္ရပါသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္လဲ အစပထမတြင္ သူတို႔၏ ခ်ဳိဆိမ့္ေသာေပ်ာ္ရႊင္မႈကို ခါးခါးသီးသီး အရသာခံမိပါသည္။
မွားေလစြ၊ မွားေလစြ။
ဤေနရာတြင္ က်ေနာ္ျမင္ရသည္ကား ဘ၀ပင္ျဖစ္ေလသည္။ က်ေနာ္ေပါက္ဖြားခဲ့ရာဘ၀ပင္ျဖစ္သည္။ ျခံဳ၍ၾကည့္က ဤသည္ပင္လွ်င္ ဘ၀ျဖစ္သည္။ ေၾကာက္မက္စဖြယ္ ဖိႏွိပ္ထားသည္ကို ခံေနရေသာ္လဲ ဖ်က္ဆီးတုိင္း မပ်က္သည့္အသက္။ တခါအသတ္ခံရလွ်င္ အႀကိမ္တရာျပန္၍ တိုးလာေသာအသက္။ ေသမင္း ထက္ပို၍ အင္အားေကာင္းေသာ အသက္ျဖစ္ေလသည္။ ဤဘ၀၊ ဤအသက္ကို ခါးသည္ဟု ဆုိရမည္ေလာ။
ဤမွ်သာ မကေသး။ တုန္လႈပ္ဖြယ္ရာမ်ား၏ ဗဟိုတည့္တည့္၊ အက်ဥ္းခန္းအတြင္း၌ ေနထုိင္ၾကရေသာ က်ေနာ္တို႔ကိုယ္တိုင္လဲ ျပန္၍ၾကည့္ၾကဦး ေလာ့ - ဒီအသားနဲ႔မလုပ္လုိ႔ ဘယ္အသားနဲ႔လုပ္ထားတာမို႔လို႔လဲ။
တခါတရံ အစစ္ခံရာသို႔အသြားတြင္ က်ေနာ္သည္ ပုလိပ္ေမာ္ေတာ္ကားျဖင့္သြားရသည္။ ထိုကားမွ အေစာင့္ပုလိပ္မ်ားကား မ်ားစြာမခ်ဳပ္ခ်ယ္ၾက။ ထို႔ေၾကာင့္ က်ေနာ္လဲ ေမာ္ေတာ္ကား ျပဴတင္းေပါက္မ်ားမွေန၍ လမ္းမမ်ား၊ ဆိုင္ေရွ႕မ်က္ႏွာစာမ်ား၊ ပန္းဆုိင္ကေလးတဆုိင္၊ လမ္းသြားလမ္းလာ လူစုလူေ၀းမ်ား၊ အမ်ဳိးသမီးမ်ားကို ၾကည့္႐ႈႏုိင္ပါသည္။ ေျခသလံုး လွလွကေလး ကိုးစံုကိုသာရွာေတြ႔ယင္၊ ငါဒီေန႔အသတ္မခံရဘူးဟု ေရတြက္ကာ၊ စစ္ကာေဆးကာ၊ ႏႈိင္းကာယွဥ္ ကာႏွင့္ ေျခသလံုးတို႔၏ မ်ဥ္းေၾကာင္းမ်ားကို က်က်နနေလ့လာေနမိသည္။ စိတ္၀င္စား အလုပ္မ်ားေနမိသည္။ ထုိကိစၥေပၚ၌ က်ေနာ္၏ အသက္တည္ေနသည္ဟူ ေသာ သေဘာႏွင့္ကားမဟုတ္၊ အသက္ႏွင့္လံုး၀ မပတ္သက္သကဲ့သုိ႔ပင္ ျဖစ္ေလသည္။
က်ေနာ္သည္ အက်ဥ္းခန္းသို႔ အၿမဲတမ္းေနာက္က်၍ ျပန္ရသည္။ ဘ, ပက္ရွက္ကား ျပန္မွျပန္လာပါ့မလားဟူ၍ အၿမဲတေစ စိတ္ပူေနတတ္သည္။ က်ေနာ္ျပန္လာလွ်င္ က်ေနာ့္အား ဆီးဖက္၍ႏႈတ္ဆက္တတ္သည္။ က်ေနာ္ကလဲ ဘာသတင္းထူးသည္၊ ေကာဘီလိဆီတြင္ ဘယ္သူျဖင့္ က်ဆံုးျပန္ၿပီ စသည္တုိ႔ ကုိ တုိတိုတုပ္တုပ္ေျပာျပသည္ - ေနာက္အံခ်င့္စဖြယ္ ဟင္းရြက္ေခ်ာက္မ်ားကို ေလြးၾကၿမိဳၾက၍၊ လန္းဆန္းေသာ သီခ်င္းမ်ားကို ဆိုသည့္အခါ ဆိုၾကသည္။ သို႔မ ဟုတ္ ဉာဏ္တုန္းလွေသာ အံစာလွိမ့္ကစားျခင္းတြင္ စိတ္တုိစြာျဖင့္ကစားယင္း စိတ္၀င္စားသြားၾကသည္။ ထုိသို႔ပင္ ညဥ့္ဦးအခ်ိန္တုိင္း လုပ္ေနကိုင္ေနတတ္ၾက သည္။ သို႔ေသာ္ ထုိသို႔ေသာအခါ၌ပင္ အက်ဥ္းခန္းတံခါးလဲ အခ်ိန္မေရြး ပြင့္ထြက္လာႏိုင္ကာ၊ က်ေနာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္အနက္ တေယာက္ေယာက္အတြက္ ေသမင္း ေခၚသံႀကီး ေပၚလာႏုိင္ေပသည္။
- မင္း ... ဒါမွမဟုတ္ ... မင္း၊ ေအာက္ကို ဆင္းရမယ္၊ ရွိသမွ်ပစၥည္းေတြအကုန္ယူခဲ့။ ျမန္ျမန္လုပ္ ...
ထိုအခါတြင္ကား က်ေနာ္တို႔ကုိ ေခၚမထုတ္ၾက။ က်ေနာ္တုိ႔ကား ထုိတုန္လႈပ္ဖြယ္ရာ အခ်ိန္ႀကီးကို ေက်ာ္လြန္ႏုိင္ခဲ့ၾကသည္။ ယေန႔ေသာ္ က်ေနာ္တို႔ သည္ ထုိကာလႀကီးကို ျပန္လည္သတိရၾကလ်က္ မိမိတို႔ ထိပံုေတြ႔ပံုခံစားပံုတို႔ကိုလဲ အံ့ၾသေနမိၾကသည္။ မခံႏိုင္ေလာက္ေသာ အရာတို႔ကိုပင္ ေတာင့္ခံႏိုင္သည့္ မႏုႆလူသားကား ထူးေထြဆန္းက်ယ္ေသာ တန္ခိုးမ်ားျဖင့္ ျပည့္၀ေပသည္တကား။
က်ေနာ္တုိ႔၏ ကိုယ္၊ က်ေနာ္တို႔၏ စိတ္အတြင္းတေနေနရာ၌ကား ဤအခ်ိန္မ်ားသည္ နက္႐ႈိင္းေသာ အမွတ္အသားမ်ားကို ခ်န္မထားဘဲ ေနမည္မ ဟုတ္ေပ။ ဦးေဏွာက္ထဲတြင္ ဖလင္လိပ္တလိပ္သဖြယ္ ခိုေအာင္း၍ေနေကာင္း ေနလိမ့္မည္။ တကယ့္ ဘ၀၊ အကယ္၍ က်ေနာ္တုိ႔သာ တကယ့္ဘ၀သို႔ ျပန္ေရာက္ ၾကမည္ဆိုလွ်င္ တေန႔ေသာအခါတြင္ ဖလင္လိပ္သည္ ျပန္႔ထြက္လာႏိုင္သည္။ လူကို ႐ူးသြပ္သြားေလာက္ေအာင္ ျပန္႔ထြက္လာႏုိင္သည္။ သို႔တည္းမဟုတ္၊ က်ေနာ္တို႔သည္ ထုိကာလႀကီးကို ႀကီးမားေသာ သုႆန္ႀကီးအျဖစ္ျဖင့္သာ ျမင္ေကာင္း ျမင္ေနၾကေပတာ့မည္။ ထုိသုႆန္ႀကီးကား စိမ္းလန္းေသာ ဥယ်ာဥ္ႀကီး ျဖစ္သည္။ ထုိဥယ်ာဥ္ထဲတြင္ အဖိုးမျဖတ္ႏုိင္ေသာ မ်ဳိးေစ့မ်ားကို ပ်ဳိးက်ဲ၍ထားသည္။
အဘုိးမျဖတ္ႏိုင္ေသာ ထိုမ်ဳိးေစ့မ်ားကား အၫြန္႔အတက္မ်ား ေပါက္လာမည့္မ်ဳိးေစ့မ်ားျဖစ္ေပသည္။

အျပည့္အစံုသို႔...

ျပန္ေခါက္ထားပါ...

ႀကိဳးစင္ေပၚမွမွတ္တမ္းမ်ား(ဂ်ဴးလီယက္ဖူးခ်စ္)အခဏ္း(၅)

လူ႐ုပ္သြင္မ်ားႏွင့္ ႐ုပ္တုကေလးမ်ား (၁)
ဤေခတ္ႀကီးမွ ေက်ာ္ထြက္ႏိုင္ၾကမည့္ ခင္ဗ်ားတို႔တေတြအား-တခုျဖင့္ က်ေနာ္ေတာင္းပန္လုိသည္။ မေမ့ၾကပါနဲ႔။ အေကာင္းကို ေရာ၊ အဆိုးကုိေရာ မေမ့ၾကပါနဲ႔ွ။ ကိုယ့္အေနနဲ႔သာမက၊ ခင္ဗ်ားတို႔ကိုယ္စားပါ အေသခံသြားၾကတဲ့ လူေတြအေၾကာင္း သက္ေသအေထာက္ အထားေတြကို စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ရွာၾကေဖြၾကပါ။ တေန႔တြင္ ပစၥဳပၸန္သည္ အတိတ္အျဖစ္သုိ႔ ကူးေျပာင္းသြားလိမ့္မည္။ ထိုအခါတြင္ ေခတ္ ႀကီးတေခတ္ အေၾကာင္း၊ သမုိင္းကိုဖန္တီးခဲ့ေသာ အမည္မဲ့သူရဲ ေကာင္းမ်ားအေၾကာင္းတို႔ကို ေျပာစမွတ္ျပဳၾကေပလိမ့္မည္။ သို႔ေသာ္ အမည္ မရွိေသာ သူရဲေကာင္းဟူ၍မရွိ၊ ထိုသူတို႔သည္ အမည္မ်ား၊ မ်က္ႏွာမ်ား၊ ဆႏၵအာသီသ မ်ား၊ ေျမႇာ္လင့္ခ်က္မ်ား ရွိခဲ့ၾကေသာ သူမ်ားျဖစ္သည္၊ ၎တို႔အနက္ ေနာက္ဆံုးပိိတ္မွပုဂၢိဳလ္၏ ဒုကၡခံစားရမႈသည္ အမည္က်န္ရစ္ေသာ ေရွ႕ဆံုးမွပုဂၢိဳလ္၏ ခံစားရမႈထက္ မေသးငယ္ေၾကာင္း စ သည္တို႔ကို သိၾကေစလိုသည္။ ခင္ဗ်ားတို႔ သိကၽြမ္းေသာသူမ်ား၊ သို႔မဟုတ္ ခင္ဗ်ားတို႔၏ေသြးသားမ်ား၊ သို႔မဟုတ္ ခင္ဗ်ားတို႔ကိုယ္တိုင္ပင္ျဖစ္ ဘိသကဲ့သို႔၊ ထိုသူတို႔အေပၚ ရင္းႏွီးစိတ္ အၿမဲမျပတ္ေမြးၾကေစလိုသည္။
အခဏ္း (၅)
သူရဲေကာင္းမ်ားကား အိမ္ေထာင္လံုးကၽြတ္အသတ္ခံၾကရသည္လည္း ရွိသည္။ ၎တုိ႔အနက္မွ အနည္းဆံုးတေယာက္ေယာက္ အေပၚ၀ယ္၊ သားမ်ားသမီးမ်ားသဖြယ္ ခ်စ္ခင္ၾကပါ။ ထိုသူကား အနာဂတ္အတြက္ေနထိုင္ခဲ့ေသာ ပုဂၢိဳလ္ႀကီးတေယာက္ျဖစ္သည္ဟူ၍ ဂုဏ္ယူ ရစ္ၾကပါ။ အနာဂတ္အတြက္ သစၥာရွိစြာေနထိုင္ခဲ့လ်က္၊ လွပေသာအနာဂတ္အတြက္ အသက္ေပးသြားသူတုိင္းကား ေက်ာက္ျဖင့္ ထုထား ေသာ လူ႐ုပ္အသြင္အျပင္မ်ားျဖစ္ၾကသည္။ အတိတ္မွ ဖံုမႈန္႔မ်ားကို ေရကာတာျပဳလုပ္လ်က္၊ ေတာ္လွန္ေရး၏ ဒီေရအ ဟုန္ကို တားဆီးလို သူတိုင္းကား ယခုအခါတြင္ ပခုံးမ်ား၌ေရႊခ်ထားေသာ ရာထူးအဆင့္အတန္းတို႔ကို တပ္ဆင္ထားၾကသည့္တုိင္ေအာင္ သစ္ေဆြးျဖင့္ထုလုပ္ ထားေသာ ႐ုပ္တုအငယ္စားကေလးမ်ားသာ ျဖစ္ၾကသည္။ သို႔ေသာ္ ဤ႐ုပ္တုကေလးမ်ားကို ၾကည့္႐ႈသည့္အခါ၌ပင္ ၎တုိ႔၏ အသံုးမက်မႈ ႏွင့္ေသးဖြဲမႈ၊ ၎တုိ႔၏ရက္စက္မႈႏွင့္ထံုထုိင္းမႈတို႔ကို အသက္၀င္စြာ ျမင္တတ္ရန္လုိေပသည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ၎တုိ႔ကား အနာဂတ္ တခ်ိန္တခါ၊ လက္ငင္းေခတ္ကို ျပန္လည္သ႐ုပ္ေဖာ္သည့္အခါတြင္ အသံုး၀င္လာမည့္ အေထာက္အထားမ်ား ျဖစ္ေသာ ေၾကာင့္တည္း။
က်ေနာ္ေရွ႕ဆက္၍ ေျပာျပႏိုင္သည္တို႔ကား၊ သက္ေသတေယာက္၏ထြက္ခ်က္၊ ပစၥည္းအေထာက္အထားမွ်သာ ျဖစ္ေလသည္။ တေနရာ တစိတ္ တပိုင္းကေလးမွ ေျပာက္က်ားေျပာက္က်ား ျမင္ခဲ့ရေသာအခ်က္မ်ားျဖစ္၍ ေ၀ဖန္ပိုင္းျခားျခင္းလည္း ျပဳလုပ္ထားသည္ မ ဟုတ္ပါ။ သို႔ေသာ္ ႀကီးသည္ကႀကီး၍ ငယ္သည္ကငယ္ေသာ လူ႐ုပ္သြင္မ်ားႏွင့္ ႐ုပ္တုကေလးမ်ား၏ တကယ့္ပံုတူမ်ဥ္းေၾကာင္းမ်ား ဤမွတ္စု မ်ားတြင္ ပါရွိပါသည္။

ယဲလီနက္တို႔ ဇနီးေမာင္ႏွံ
ယိုးဇက္ႏွင့္ မာရိယယ္၊ သူကဓာတ္ရထားေမာင္းသမား၊ သူမကအေစခံ။ သူတို႔၏အိမ္ခန္းကို ခင္ဗ်ားသိဖို႔လုိသည္။ ႐ုိး႐ုိးႏွင့္ ေခတ္ မီေသာ အိမ္ေထာင္ ပရိေဘာဂအေခ်ာစား။ စာအုပ္စင္၊ ေႂကြ႐ုပ္ကေလးတ႐ုပ္၊ ထရံေပၚတြင္႐ုပ္ပံုမ်ား၊ သန္႔လုိက္သည္မွ ယံုႏိုင္ဖြယ္မရွိေအာင္ သန္႔ျပန္႔ေနသည္။ ထိုအိမ္မႈကိစၥမ်ားတြင္သာ သူမ၏၀ိညာဥ္တခုလံုးပိတ္၀င္ေန၍ အျပင္ေလာကႀကီးအေၾကာင္း ဘာကေလး တခုမွ်ပင္သိမည္ မဟုတ္ဟု ခင္ဗ်ားအေနႏွင့္ ဆိုေကာင္းဆိုဖြယ္ရာ ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ သူမကား ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ၀င္အျဖစ္ အလုပ္လုပ္ေနခဲ့သည္မွာ ၾကာၿပီ။ ကိုယ့္သဘာ၀အလုိက္ တရားမွ်တမႈအေၾကာင္း စိတ္ကူးယဥ္ခဲ့သည္မွာၾကာၿပီ။ ႏွစ္ ေယာက္စလံုးပင္ သစၥာရွိရွိ၊ ၿငိမ္ၿငိမ္သက္သက္ႏွင့္ အလုပ္ လုပ္ခဲ့ၾကသည္။ ႏိုင္ငံျခားရန္သူမ်ားပို၍ ႀကီးမားလာသည့္အခါ၌လည္း တြန္႔ဆုတ္ျခင္းမရွိခဲ့ၾကေပ။
သံုးႏွစ္မွ်ၾကာေသာအခါတြင္ သူတုိ႔ႏွစ္ဦး၏ အိမ္ခန္းအတြင္းသို႔ ပုလိပ္မ်ား၀င္လာၾကေလသည္။ သူတုိ႔သည္လက္မ်ားကို ေခါင္းေပၚ အထိေျမႇာက္ထား ယင္း၊ ယွဥ္တြဲ၍ရပ္ေနခဲ့ၾကေလသည္။
....... ....... ....... ....... ...... ....... ....... ....... ....... ....... ....... .......
၁၉၄၃ ခုႏွစ္ ေမလ ၁၉ ရက္ေန႔။
ယေန႔ည သူတုိ႔သည္ က်ေနာ္၏ဂုစတီနာကို “အလုပ္လုပ္ခိုင္းရန္” ပုိလန္ျပည္သုိ႔ ေခၚသြားၾကေပေတာ့မည္။ အူေရာင္ေရာဂါျဖင့္ ေသရန္ ဂယ္ေလ မ်ားသုိ႔ ေခၚသြားၾကေပေတာ့မည္။ သူ႔အေနႏွင့္ ရက္သတၱပတ္အနည္းငယ္၊ သုိ႔မဟုတ္ ႏွစ္လ၊ သံုးလေလာက္သာ အသက္ရွင္ေနေကာင္း ရွင္ေနလိမ့္မည္။ က်ေနာ္၏ အမႈတြဲကိုလည္း ႐ံုးသို႔တင္လုိက္ၿပီဟု ေျပာသံၾကားရသည္။ ပန္းကရာ့စ္တြင္ ေနာက္ထပ္ ေလးပတ္ေလာက္ အစစ္ခံရလွ်င္ ခံရဦးမည္၊ ထုိမွတဖန္ အဆံုးသတ္အထိ ႏွစ္လ သံုးလမွ်သာ က်န္ေပေတာ့မည္။ ဤသတင္းမွတ္တမ္းကား အဆံုးသတ္ႏုိင္ေတာ့မည္ မဟုတ္။ ဤရက္အနည္းငယ္ကေလးအတြင္း အေၾကာင္းသင့္က ဆက္၍ေရးရန္ ႀကိဳးစားဦးမည္။ ယေန႔အဖို႔ကား သတင္းမွတ္တမ္းကုိ ဆက္၍မေရးႏိုင္ေတာ့။ ယေန႔အဖို႔ က်ေနာ္၏ ေခါင္းႏွင့္ႏွလံုးသားတို႔ သည္ ဂုစတီနာျဖင့္သာ ျပည့္လွ်ံေနသည္။ သူကား က်က္သေရရွိသူတေယာက္၊ နက္နက္႐ႈိင္း႐ိႈင္းႀကီး သေဘာထားျပည့္သူတေယာက္ျဖစ္သည္။ တိုေတာင္း၍ ၿငိမ္သက္မႈလည္း မရွိခဲ့ေသာ ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀တြင္ ရွာမွရွား၍ အားထားေလာက္ေသာ အေပါင္းအေဖာ္တေယာက္လည္း ျဖစ္ခဲ့ပါသည္။
ဂယ္ေလ - အက်ဥ္းသမားမ်ား အလုပ္ၾကမ္းလုပ္မည့္ေနရာကို တင္စား၍ ေခၚျခင္းျဖစ္သည္။ ဂယ္ေလဆိုသည္မွာ ေရွးကာလတြင္ ကၽြန္မ်ား၊ အက်ဥ္းသမားမ်ား ပင္ ပန္းစြာ ေလွာ္ခတ္ရသည့္ ေလွႀကီးတမ်ဳိးျဖစ္သည္။
ညေနတိုင္းညေနတိုင္း က်ေနာ္သည္ သူႀကိဳက္တတ္ေသာ သီခ်င္းတပုဒ္ကို ဆိုျပေနပါသည္။ စတဲ့ပ္ကြင္းျပင္ႀကီးမွ ျမက္ခင္းျပာ လဲ့လဲ့မ်ားသည္ ေျပာက္က်ားတိုက္ပြဲမ်ား၏ ေမာ္ကြန္းတုိ႔ျဖင့္ အသံျမည္ေနၾကသည့္အေၾကာင္း၊ ေယာက္်ားမ်ားႏွင့္ရင္ေဘာင္တန္း၍ လြတ္လပ္ ေရးေအာင္ပန္းကို ဆြတ္လွမ္းခဲ့ ေသာ ေကာဇာ့က္ အမ်ဳိးသမီးတေယာက္အေၾကာင္း၊ ထုိအမ်ဳိးသမီး၏ သတၱိရွိပံု၊ တုိက္ပြဲတပြဲ၌ကား မည္ကဲ့သို႔ “ေယး ေပါဒညတ္ဆယာ စဇဲမလီ ည္ပရီရွေလာ့စ္” ဟူ၍ ျဖစ္သြားသည့္အေၾကာင္းမ်ားလည္း ပါေလသည္။
ေကာဇာ့က္ - ေရွးဇာဘုရင္မ်ားလက္ထက္က ျမင္းတပ္သားမ်ားအျဖစ္ အသံုးခ်ခဲ့ေသာ လူစုတစု။ ေအာက္တိုဘာ ေတာ္လွန္ေရးႏွင့္ ျပည္တြင္း စစ္ေခတ္မ်ားတြင္ အျမင္မွန္ရေသာ ေကာဇာ့က္တို႔သည္ ေတာ္လွန္ေရးတပ္သားမ်ား ျဖစ္လာၾကသည္။
“ေယး ေပါဒညတ္ဆယာ စဇဲမလီ ည္ပရီရွေလာ့စ္” - (႐ုရွစကား) မထႏိုင္ဘဲ ေျမေပၚတြင္ လဲ၍ေနေတာ့သည္။
ေဗာ့တ္ မာယီ ဒ႐ူေစ်ာ့က္ ေဘာထဲေဗာယီ။ မ်က္ႏွာက ပန္းပုလက္ရာလို ေျဖာင့္ေျဖာင့္ရွင္းရွင္း၊ ကေလးဆန္တဲ့ မ်က္လံုးႀကီး ေတြမွာ ၾကင္နာမႈေတြ အျပည့္၊ ဒါေပမယ့္ ဒီလက္တဆုပ္ ကုိယ္ခႏၶာကေလးအတြင္းမွာ သတၱိေတြ ဘယ္ေလာက္ရွိသလဲလို႔။ တုိက္ပြဲေၾကာင့္၎၊ မၾကာခဏခြဲခြါသြားရျခင္းေၾကာင့္၎၊ က်ေနာ္တို႔ႏွစ္ဦးမွာ ထာ၀ရ သမီးရည္းစားမ်ားသဖြယ္ ျဖစ္ေနခဲ့ၾကပါသည္။ သမီး ရည္းစားမ်ားသဖြယ္ တဘ၀အတြင္း၌ ပထမဆံုးေသာ အေပြ႔အပိုက္၊ ပထမဆံုးေသာ အထိအေတြ႔တို႔ကို တႀကိမ္တည္းသာမဟုတ္၊ အႀကိမ္ ေပါင္းတရာ ၾကံဳေတြ႔ခံစားခဲ့ၾကရပါသည္။ သို႔စဥ္လ်က္ က်ေနာ္တို႔၏ ႏွလံုးသားမ်ားမွ ေသြးတိုးခ်က္မ်ားမွာ တခ်က္တည္း ညီေနသည္။ ေပ်ာ္ရႊင္ မႈ၊ က်ဥ္းၾကပ္မႈ၊ စိတ္လႈပ္ရွားမႈ၊ သို႔မဟုတ္ ၀မ္းနည္းမႈတုိ႔ျဖင့္ ျပည့္ေနေသာ နာရီမ်ားတြင္လည္း တေလတည္းကို ရွဴ႐ႈိက္ခဲ့ၾကပါသည္။
ေဗာ့တ္ မာယီ ဒ႐ူေစ်ာ့က္ ေဘာထဲေဗာယီ။ - (႐ုရွစကား) ၾကည့္လိုက္စမ္း၊ အဲဒါပဲ က်ဳပ္ရဲ႕ အခ်စ္၊ က်ဳပ္ရဲ႕ ရဲေဘာ္ ရဲဘက္။
က်ေနာ္တုိ႔သည္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ တြဲဖက္၍ အလုပ္လုပ္ခဲ့ၾကသည္။ အခ်င္းခ်င္းလည္း ရဲေဘာ္တေယာက္ကသာ ရဲဘက္ တ ေယာက္ကို ကူညီႏိုင္ သည့္နည္းမ်ဳိးျဖင့္ ကူညီခဲ့ၾကပါသည္။ ႏွစ္ေပါင္းၾကာျမင့္စြာပင္ က်ေနာ္ေရးေသာစာတုိင္းကို ပထမဆံုးဖတ္၍ ပထမဆံုး ေ၀ဖန္ခဲ့ပါသည္။ က်ေနာ္၏ေက်ာဘက္ မွေန၍ ခ်စ္စႏိုးျဖင့္ သူၾကည့္ေနသည္ကို မခံစား မထိေတြ႔ရပါက၊ က်ေနာ့္အတြက္ စာအေရးရခက္ေန တတ္ပါသည္။ က်ေနာ္တို႔အဖို႔ လံုး၀မေခါင္းပါးခဲ့ေသာ တိုက္ပြဲမ်ားတြင္၊ ႏွစ္ေယာက္သား ယွဥ္တြဲလ်က္ ရပ္တည္ေနခဲ့ၾကသည္။ က်ေနာ္တို႔ႏွစ္ သက္ေသာ ေဒသအရပ္ရပ္သို႔လည္း၊ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ လက္တြဲ၍လည္ပတ္ခဲ့ၾကပါသည္။ က်ေနာ္တို႔သည္ အခက္အခဲေပါင္းမ်ားစြာကို ခံစားခဲ့ ၾကလ်က္၊ ရႊင္လန္းမႈႀကီးမ်ားကလည္း ေျမာက္မ်ားစြာၾကံဳေတြ႔ၾကရပါသည္။ ထိုရႊင္လန္းမႈ ႀကီးမ်ား၏ အရသာတို႔ကို ခံစားႏုိင္သည္မွာ က်ေနာ္ တို႔အေနႏွင့္ လူဆင္းရဲတို႔၏ ပစၥည္းဥစၥာ၊ ဆိုလုိသည္မွာ ရင္တြင္း၌ရွိေသာ ပစၥည္းဥစၥာအားျဖင့္ ႂကြယ္၀ၾက ေသာေၾကာင့္လည္း ျဖစ္ပါသည္။
ဂုစတီနာလား။ ၾကည့္စမ္းပါအံုး ... ေဟာဒါပဲ ဂုစတီနာ ...
လြန္ခဲ့ေသာ ဇြန္လအလည္ပိုင္း၊ မာရွယ္ေလာေၾကညာၿပီးစအခ်ိန္က ျဖစ္သည္။ က်ေနာ္အဖမ္းခံရၿပီးေနာက္ ေျခာက္ပတ္မွ်အၾကာ တြင္ျဖစ္သည္။ သူချမာ က်ေနာ္ေသၿပီဟူေသာ သတင္းမ်ားကို ၾကားၿပီးသည့္ေနာက္ပုိင္း၊ တျမံဳ႕ျမံဳ႕ေဆြးေနခဲ့ရသည့္ေန႔မ်ား၏ ေနာက္ပိုင္းတြင္ က်ေနာ့္အား ပထမဆံုးအႀကိမ္အျဖစ္ ေတြ႔ဆံုခဲ့ရပါသည္။ က်ေနာ္စိတ္ေပ်ာ့သြားေအာင္ သူ႔အားေခၚသြင္းလာၾကပါသည္။
“ခင္ဗ်ားေယာက္်ားကို နားခ်စမ္းပါ” က်ေနာ္တို႔ႏွစ္ဦးအား မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္ေပးရင္း၊ ဌာနအႀကီးအကဲလုပ္သူက သူ႔အားေျပာပါ သည္။ “ဉာဏ္ကိုလႊာသံုးဖုိ႔ နားခ်စမ္းပါ။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္မငဲ့ရင္၊ အနည္းဆံုးခင္ဗ်ားကိုငဲ့ပါေစ။ ကဲ၊ ခင္ဗ်ားတို႔စဥ္းစားဖို႔အခ်ိန္တနာရီေပးမယ္။ ဒီေနာက္ေတာင္ သူေခါင္းမာေနအံုး မယ္ဆိုရင္ေတာ့၊ ဒီေန႔ညေန ခင္ဗ်ားတို႔ႏွစ္ေယာက္စလံုးကို ပစ္သတ္မယ္ ... ႏွစ္ေယာက္စလံုး ...”
ဂုစတီနာသည္ သူ၏အၾကည့္ျဖင့္ က်ေနာ့္အား ယုယႏွစ္သိမ့္လိုက္သည္။ ၎ေနာက္ ေအးေအးကေလးပင္ အေျဖေပးလုိက္သည္။
“အရာရွိႀကီးရဲ႕ ဒီဟာ ကၽြန္မကို ေၾကာက္သြားေအာင္ လုပ္ႏိုင္မယ့္ၿခိမ္းေခ်ာက္မႈမဟုတ္ပါဘူး။ ဒါဟာကၽြန္မရဲ႕ ေနာက္ဆံုးဆႏၵပါပဲ။ သူ႔ကို သတ္မယ္ဆို ရင္ ကၽြန္မကိုလဲ သတ္ပစ္လုိက္ပါ။”
ၾကည့္စမ္း။ ဒါပဲ ဂုစတီနာ။ အခ်စ္စိတ္နဲ႔ တည္ၿငိမ္တဲ့စိတ္။ ကိုယ္တို႔ကို သူတို႔သတ္ခ်င္သတ္ႏိုင္ၾကတယ္။ ဟုတ္တယ္မဟုတ္လား ဂုစတီနာ။ ဒါေပမဲ့ ကိုယ္တို႔ရဲ႕ ဣေႁႏၵနဲ႔ ကိုယ္တို႔ရဲ႕ အခ်စ္ကိုေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ ေခ်မႈန္းလို႔ ရမွာမဟုတ္ဘူး။
အို ... လူအေပါင္းတို႔ ဒီေကြကြင္းမႈေတြကို ေက်ာ္လြန္ၿပီးၾကတဲ့ေနာက္ က်ေနာ္တို႔ႏွစ္ဟာ ျပန္ေတြ႔ၾကမယ္ဆိုရင္ ဘယ္လိုမ်ားေနၾကမယ္ဆိုတာ ခန္႔မွန္းႏိုင္ၾကပါရဲ႕လား။ အခ်ဳပ္အခ်ယ္ကင္းၿပီး ဖန္တီးတည္ေထာင္မႈေတြနဲ႔ လွပေနမယ့္ လြတ္လပ္တဲ့ဘ၀ႀကီး မွာ ျပန္ေတြ႔ၾကမယ္ဆိုပါေတာ့။ က်ေနာ္တို႔ ေတာင့္တခဲ့ၾကတာေတြ၊ မရရေအာင္ တိုက္ပြဲ၀င္ခဲ့တာေတြ၊ အခုလဲ ဒီရည္မွန္းခ်က္ေတြအတြက္ အသက္ေပးၾကေတာ့မယ္။ အဲဒီဟာေတြအားလံုး တကယ္ေပၚထြန္းလာတဲ့အခါမွာ ျပန္ေတြ႔ၾကမယ္ဆိုပါေတာ့။ အမွန္အားျဖင့္ဆိုေသာ္ ေသၿပီး သည့္တုိင္ေအာင္လဲ က်ေနာ္တို႔သည္ ခင္ဗ်ားတို႔၏ ႀကီးမားေသာ ေပ်ာ္ရႊင္မႈ၏ တေနရာ တစိတ္တပိုင္းကေလးတြင္ ဆက္လက္၍ ေနထိုင္ၿမဲ ေနထိုင္ၾကမည္သာျဖစ္ေလသည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ က်ေနာ္တို႔သည္ ဤေပ်ာ္ရႊင္မႈႀကီးအတြင္းသို႔ က်ေနာ္တုိ႔၏အသက္မ်ားကို ေပး သြင္းခဲ့ၾကေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ ထုိအခ်က္ေၾကာင့္လည္း၊ ခြဲခြါသည့္အခိုက္တြင္ ၀မ္းနည္းစရာ ျဖစ္ေနေသာ္လည္း က်ေနာ္တုိ႔အတြက္ ၀မ္း သာအားရစိတ္ေပၚေနခဲ့ပါသည္။
ဂုစတီနာႏွင့္က်ေနာ့္အား ေနာက္ဆံုးအေနျဖင့္ ႏႈတ္ဆက္ရန္ပင္ ခြင့္မေပးၾက။ ေပြ႔ပိုက္ျခင္း၊ လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္ျခင္းတို႔ကိုပင္ ခြင့္မ ျပဳၾက။ ကာရေလာဗာ ႏွင့္ ပန္းကရာ့စ္ ေထာင္ႏွစ္ေထာင္အၾကား ဆက္စပ္ထားေသာ ေထာင္တြင္းအစုအေပါင္းကသာ က်ေနာ္တုိ႔ႏွစ္ဦးအ တြက္ တေယာက္၏သတင္း တေယာက္ထံသို႔ ေဆာင္က်ဥ္းေပးၾကသည္။
ကိုယ္တို႔ တေယာက္နဲ႔တေယာက္ ျပန္မေတြ႔ၾကဖို႔က မ်ားတယ္ဆိုတာ မင္းလဲသိတယ္၊ ဂုစတီနာ၊ ကိုယ္လဲသိတယ္။ ဒါနဲ႔ေတာင္ မင္းအေ၀းကေနၿပီး လွမ္းေျပာေနတာကို ကိုယ္ၾကားေနေသးတယ္။ ျပန္ၿပီးေတြ႔ၾကအံုးစုိ႔ ... အခ်စ္ေရ ... တဲ့။
ျပန္ေတြ႔ၾကေသးတာေပါ့ ... ေမာင့္ ဂုစတီနာေရ။
....... ....... ....... ....... ....... ....... ....... ....... ....... ....... .......
က်ေနာ္၏ ေသတမ္းစာ။
က်ေနာ့္တြင္ ကိုယ္ပုိင္စာၾကည့္တုိက္မွတပါး ပစၥည္းဟူ၍ ဘာတခုမွ်မရိွခဲ့။ ထုိစာၾကည့္တုိက္ကိုပင္ ဂက္စတာပိုက ဖ်က္ဆီးပစ္ခဲ့ေလၿပီ။
က်ေနာ္သည္ ယဥ္ေက်းမႈဆုိင္ရာ၊ ႏိုင္ငံေရးေဆာင္းပါးမ်ား၊ သတင္းမွတ္တမ္းမ်ား၊ စာေပႏွင့္သဘင္ဆိုင္ရာ ေလ့လာစာတမ္း မ်ား ႏွင့္ အစီရင္ခံစာမ်ားကို အေျမာက္အမ်ားေရးခဲ့သည္။ ၎တို႔အနက္ အမ်ားအျပားမွာ ေခတ္ႏွင့္သာဆုိင္၍ ေခတ္ႏွင့္ပင္ ဘ၀ဆံုးခဲ့သည္။ ၎ တို႔ကုိကား ရွိပါေစေတာ့။ သို႔ေသာ္အခ်ဳိ႕စာမ်ားကား ဘ၀သို႔ အၾကံဳး၀င္သည္။ ယခင္ကေသာ္၊ ဂုစတီနာက ထိုစာမ်ားကို စီစဥ္ထုတ္ေ၀လိမ့္ မည္ဟု ေမွ်ာ္လင့္ေနခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ ထိုသို႔ျဖစ္ႏုိင္မည့္ အလားအလာကား အလြန္နည္းပါးသြားေလၿပီ။ ထုိ႔ေၾကာင့္ အဆိုပါစာမ်ားမွ ေရြးခ်ယ္ ၍ ေအာက္ပါအတိုင္း စာအုပ္ ငါးအုပ္ဖြဲ႔ရန္၊ ႐ုိးသားေျဖာင့္မတ္လွသည့္ မိတ္ေဆြ လားဂ်ာ၊ ရွေတာလ္ အား ေတာင္းပန္ခဲ့ပါသည္။
(၁) ႏိုင္ငံေရးေဆာင္းပါးမ်ားႏွင့္ အျငင္းအခုန္စာေပမ်ား။
(၂) ျပည္တြင္းေရးရာမ်ားႏွင့္ပတ္သက္ေသာ လက္ေရြးစဥ္သတင္းမွတ္တမ္းမ်ား။
(၃) ဆိုဗီယက္ယူနီယံအေၾကာင္း လက္ေရြးစဥ္ သတင္းမွတ္တမ္းမ်ား။
(၄) ႏွင့္ (၅) စာေပႏွင့္ သဘင္ဆုိင္ရာ ေဆာင္းပါးမ်ားႏွင့္ ေလ့လာခ်က္မ်ား။
အမ်ားအားျဖင့္ ထုိစာမ်ားကို တေဗာရဘာ ဂ်ာနယ္ႏွင့္ ႐ူဒဲပရာေဗာ သတင္းစာမ်ားတြင္ ေတြ႔ႏိုင္သည္။ အခ်ဳိ႕ကို ကမဲန္။ ပရာမဲန္။ ပေရာလဲတကုလ္တ္။ ေဒါဘာ။ ေဆာစီယဲလိစတာ၊ အဗန္႔တဂါရ္ဒ္ စသည္တို႔တြင္ ေတြ႔ႏိုင္သည္။
ကမဲန္။ ပရာမဲန္။ ပေရာလဲတကုလ္တ္။ ေဒါဘာ။ ေဆာစီယဲလိစတာ၊ အဗန္႔တဂါရ္ဒ္ - ဒုတိယ ကမၻာစစ္မျဖစ္မီက ထုတ္ေ၀ခဲ့ေသာ ဂ်ာနယ္မဂၢဇင္းမ်ား။
ပံုႏွိပ္ထုတ္ေ၀သူ ဂီရဂါလ္ ထံတြင္ (ရန္သူမ်ား၀င္ေရာက္ စိုးမိုးေနသည့္အခါ၌ပင္ က်ေနာ္၏ ေဘာဇဲနာ၊ ညဲမေစာဗား စာအုပ္ကို မဆုတ္မျငင္း ထုတ္ ေ၀ရဲေသာ သတၱိေၾကာင့္ သူ႔အား က်ေနာ္ခ်စ္ခင္လွပါသည္။)
ေဘာဇဲနာ၊ ညဲမေစာဗား - ညဲမေစာဗား (၁၈၂၀ - ၁၈၆၂) ခ်က္အမ်ဳိးသမီး စာေရးဆရာ။ ဇဲယဲရ္ (၁၈၄၁ - ၁၉၀၁) ခ်က္ကဗ်ာဆရာ။ ဆာဘီနာ (၁၈၁၃ - ၁၈၇၇) ခ်က္သတင္းစာဆရာ၊ စာေရးဆရာ။
ယူးလိယုစ္၊ ဇဲယဲရ္အေၾကာင္း ေလ့လာခ်က္ လက္ေရးစာမူရွိပါသည္။ ယဲလီနက္တို႔၊ ဗီဆုရွီလ္တို႔၊ ဆူခါးနက္တို႔ ေနထိုင္ခဲ့ၾကေသာ အိမ္အတြင္း တေနရာရာ၌လည္း ဆာဘီနာအေၾကာင္း ေလ့လာစာႏွင့္ယန္၊ နဲ႐ုဒါ အေၾကာင္းမွတ္ခ်က္မ်ားကို ၀ွက္ထားသည္။ ထုိအိမ္တြင္ေနခဲ့သူမ်ား အနက္ အမ်ားစုကားအနိစၥေရာက္ခဲ့ၾကေလၿပီ။
က်ေနာ္သည္ က်ေနာ္တို႔၏ေခတ္အေၾကာင္း ၀တၴဳရွည္ႀကီးတပုဒ္ကို စတင္၍ေရးသားခဲ့သည္။ အခဏ္းႏွစ္ခဏ္းမွာ က်ေနာ္၏မိဘ မ်ားထံတြင္ရွိသည္၊ က်န္သမွ်ကား အဖ်က္ဆီးခံရၿပီဟုထင္သည္။ ဂက္စတာပို၏ အမႈဖိုင္တြဲမ်ားထဲတြင္၊ က်ေနာ္၏၀တၴဳတုိ လက္ေရးစာမူ အခ်ဳိ႕ကုိ တေစ့တေစာင္း ျမင္မိပါသည္။
ယန္၊ နဲ႐ုဒါအေပၚ က်ေနာ္ခ်စ္ခဲ့သမွ်တို႔ကို ေနာင္ေမြးဖြားလာမည့္ စာေပသမုိင္းဆရာအတြက္ အေမြျပဳ၍ထားရစ္ခဲ့ပါသည္။ နဲ႐ုဒါ သည္ က်ေနာ္၏အႀကီးဆံုးေသာ ကဗ်ာဆရာႀကီးျဖစ္သည္။ က်ေနာ္တို႔ကိုပင္ ျဖတ္ေက်ာ္လ်က္၊ အနာဂတ္သို႔ေ၀းလံစြာ ျမင္တတ္ခဲ့ေသာ သူျဖစ္သည္။ သို႔စင္လ်က္သူ႔အား သေဘာေပါက္လ်က္ သူ႔ကိုလဲတန္ဘိုးထားေသာ က်မ္းတေစာင္တေလမွ် ထြက္မလာေသး။ နဲ႐ုဒါကို ပစၥည္းမဲ့အျဖစ္ျပရန္လုိသည္။ ဆရာတုိ႔သည္ သူ၏အေပၚအက်ႌ ေနာက္ၿမီးတြင္ ၾကည္ႏူးစရာ မာလာစတရာနာ ၀တၴဳတိုမ်ားကိုသာ တြယ္ခ်ိတ္ ေပးခဲ့ၾကသည္။ သို႔ေသာ္ ေရွးမာလာစတရာနာ ရပ္ကြက္၏ “ၾကည္ႏူးစရာ့” အသုိင္း အ၀ုိင္းတြင္မူ နဲ႐ုဒါမွာ “ေတေလဂ်ပုိးတေယာက္ျဖစ္ခဲ့ သည္” ကို မျမင္ၾက။
“ေတေလဂ်ပုိးတေယာက္ျဖစ္ခဲ့သည္” - နဲ႐ုဒါက မိမိ၏ကေလးဘ၀ကို ေဖာ္ျပေရးသားခဲ့ေသာ ၀တၴဳတိုတပုဒ္၏အမည္။
နဲ႐ုဒါသည္ စမီးေခါဗ္ ရပ္ကြက္၏ အစြန္အဖ်ား၊ အလုပ္သမားမ်ားေနထိုင္ၾကေသာ ပတ္၀န္းက်င္၌ေမြးဖြားခဲ့သည္။ သူ၏ “သခ်ဳႋင္းမွ ပန္းမာလာမ်ား” အတြက္ မာ လာစတရာနာသခ်ဳႋင္းသို႔ သြားရာတြင္ ရင္းဂေဟာဖဲရ္ စက္႐ံုႀကီးမ်ားေဘးမွ ျဖတ္၍သြားရသည္။ ဤသည္တို႔ကို မျမင္ၾက။ ဤအခ်က္တို႔ကို မျမင္လွ်င္ “သခ်ဳႋင္းမွ ပန္းမာလာမ်ား” ဟူေသာ ကဗ်ာအစုအစ “၁၈၉၀ ခုႏွစ္ ေမလတရက္ေန႔” ဟူေသာ စာၫြန္႔ အဆံုး၊ နဲ႐ုဒါအား ခင္ဗ်ားသေဘာေပါက္ႏိုင္လိမ့္မည္မဟုတ္။ နဲ႐ုဒါ၏ ကဗ်ာေရးစပ္ျခင္းမ်ားမွာ၊ သူ၏ သတင္းစာဆရာအလုပ္မ်ားေၾကာင့္ အရွိန္ေသခဲ့ရသည္ဟု ျမင္သူက ျမင္ၾကသည္။ ထိုးထြင္းေပါက္ေရာက္စြာျမင္တတ္ေသာ ရွာလဒါ လို ပုဂၢိဳလ္မ်ဳိးကပင္ ဤသို႔ယူဆသည္။
ရွာလဒါ - ရွာလဒါ (၁၈၆၇ - ၁၉၃၇) ခ်က္စာေပေ၀ဖန္ေရးဆရာ။
သို႔ေသာ္ ထိုအယူအဆကား လံုး၀အေျခအျမစ္မရွိ။ သတင္းစာဆရာျဖစ္၍သာလွ်င္ နဲ႐ုဒါသည္ “ေရွးပံုျပင္မ်ားႏွင့္ ဒ႑ာရီမ်ား” ကဲ့သို႔ ေကာင္း မြန္ခံ့ညားလွသည့္ လက္ရာကိုလည္းေကာင္း၊ သို႔မဟုတ္ “ေသာၾကာေန႔သီခ်င္းမ်ား” ကိုလည္းေကာင္း၊ “အေၾကာင္းအရာ႐ိုး႐ိုး ကေလးမ်ား” ဟူေသာ ကဗ်ာမ်ားမွ အမ်ားစုကိုလည္းေကာင္း၊ ေရးသားႏုိင္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ သတင္းစာဂ်ာနယ္လုပ္ငန္းသည္ လူတေယာက္ တြင္ရွိေသာ အင္အားဟူသ၍တုိ႔ကို စုပ္ယူတတ္သည္။ စိတ္ေလလြင့္ေကာင္းပင္ လြင့္ေစသည္ထင္သည္။ သို႔ေသာ္လဲထုိအလုပ္သည္ သတင္းစာဆရာ အား စာဖတ္သူႏွင့္ဆက္စပ္ေပးသည္၊ ကဗ်ာစပ္ရာတြင္ပင္ ဖန္တီးမႈကိုသင္ေပးသည္ သို႔ေသာ္ သတင္းစာဆရာ ဘက္ကလဲနဲ႐ုဒါ ကဲ့သုိ႔ ေျဖာင့္မတ္ တည္ၾကည္ရန္ လုိေပလိမ့္မည္။ ေခတ္ႏွင့္ဆက္စပ္ေနေသာ သတင္းစာမ်ားႏွင့္သာ မေပါင္းဖက္လွ်င္၊ နဲ႐ုဒါသည္ ကဗ်ာစာ အုပ္ အေျမာက္အမ်ားေရးေကာင္းေရးခဲ့မည္။ သို႔ေသာ္ ထုိစာအုပ္မ်ားကား ယခုလက္ရွိ နဲ႐ုဒါ၏စာမ်ားကဲ့သို႔၊ ရာစုႏွစ္အေဟာင္းမွ လက္ငင္း အခ်ိန္အထိ သက္ဆုိးရွည္ၾက မည္မဟုတ္ေပ။
ဆာဘီနာအေၾကာင္း စာတမ္းကိုလဲ တေယာက္ေယာက္က အဆံုးသတ္လိမ့္မည္ဟု ေမွ်ာ္လင့္ပါသည္။ လုပ္ထိုက္ေသာ အလုပ္တ ရပ္ပင္ ျဖစ္ပါ သည္။
က်ေနာ္၏မိဘမ်ားသည္ သူတို႔၏အခ်စ္၊ သူတို႔၏႐ုိးသားေသာက်က္သေရတို႔အတြက္ ေနပြင့္ေသာေဆာင္းဦးရာသီကုိ မလြဲဧကန္ရ ၾကေစရန္ က်ေနာ္ ၏လုပ္ငန္းအ၀၀တို႔ကို ဦးတည္၍ ထားခဲ့ပါသည္။ သူတို႔အတြက္ခ်ည့္လည္း မဟုတ္ပါ။ က်ေနာ္မရွိေတာ့သည့္ အတြက္ ေၾကာင့္ ဤေစတနာအတုိင္း မျဖစ္ႏိုင္သည္ မရွိ ပါေစသတည္း။ “အလုပ္သမားကား အနိစၥသေဘာတရားကို မလြန္ဆန္ႏိုင္၊ အလုပ္ဟူသည္ ကား ဆက္လက္၍အသက္၀င္ေနသည္”။ ထုိ႔ေၾကာင့္ က်ေနာ့္မိဘမ်ားကုိ ၀န္းရံေနမည့္ အေႏြးဓာတ္ႏွင့္ အလင္းေရာင္၀ယ္၊ က်ေနာ္လည္း အၿမဲမျပတ္ လက္ပြန္းတတီး ရွိေနလိမ့္မည္သာတည္း။
ေဖေဖႏွင့္ေမေမတို႔အေနျဖင့္ က်ေနာ္တို႔မိသားစုအတြင္း ဟာသြားေသာအကြက္ကို ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ျဖစ္ေနရန္ မိမိတို႔၏ သီခ်င္းသံမ်ားျဖင့္ ျဖည့္ တင္းေပးၾကပါမည့္အေၾကာင္း၊ ႏွမျဖစ္သူ လီဘာႏွင့္ၿဗဲရကာ တို႔အား ေမတၱာရပ္ခံခဲ့ပါသည္။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္သည္ ပက္ခ်က္နန္းေတာ္အတြင္းသို႔ ေထာင္၀င္စာ ခံလ်က္ က်ေနာ္တို႔အား လာ၍ေတြ႔ရာတြင္၊ မ်က္ရည္မ်ားကို အႏိုင္ႏိုင္ၿမိဳသိပ္ခဲ့ၾကရရွာသည္။ သုိ႔ေသာ္လဲသူတို႔၏ ကိုယ္တြင္း၌ကား ရႊင္လန္းမႈသည္ ရွင္၍ေန သည္။ ထို႔အတြက္ေၾကာင့္လဲ သူတို႔အား က်ေနာ္ခ်စ္သည္။ ထို႔အတြက္ ေၾကာင့္လဲ က်ေနာ္တို႔တေယာက္ႏွင့္တေယာက္ ခ်စ္ၾကျခင္းျဖစ္သည္။ သူတို႔ကား ရႊင္လန္းမႈသည္ ပ်ဳိးႀကဲသူမ်ားျဖစ္ၾကသည္ - ဤသဘာ၀ သည္ သူတို႔၌အၿမဲမျပတ္ တည္ၿမဲေနပါေစသတည္း။
ဤေနာက္ဆံုးတုိက္ပြဲကို ေဖာက္ထြက္ၾကမည့္ ရဲေဘာ္မ်ားႏွင့္ က်ေနာ္တို႔၏ေနာက္သို႔ လုိက္လာၾကမည့္ ရဲေဘာ္တုိ႔အား လႈိက္လွဲ စြာ လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္ ခဲ့ပါသည္။ က်ေနာ္တို႔ကား က်ေရာက္လာေသာ တာ၀န္ကို ေက်ႁပြန္ခဲ့ၾကပါၿပီ။
ထပ္ေလာင္း၍ ဆိုပါဦးမည္။ က်ေနာ္တို႔သည္ ရႊင္လန္းမႈအတြက္ ဤေလာကတြင္ ေနထိုင္ခဲ့ၾကသည္။ ရႊင္လန္းမႈအတြက္ တုိက္ပြဲ သို႔၀င္ခဲ့ၾက၍၊ ရႊင္လန္းမႈအတြက္ပင္ အေသခံခဲ့ၾကပါၿပီ။ ထုိ႔ေၾကာင့္ပင္ က်ေနာ္တို႔၏ အမည္မ်ားႏွင့္ ပူေဆြး၀မ္းနည္းျခင္းဟူသည္ကား တြဲ လ်က္သားမရွိပါေစသတည္း။

၁၉၊ ၅၊ ၄၃။ ယ၊ ဖ။

၁၉၄၃ ခုႏွစ္၊ ေမလ ၂၂ ရက္။
အဆံုးသတ္၍ လက္မွတ္ထိုးခဲ့ၿပီ။ စစ္ေဆးစံုစမ္းသူတရားသူႀကီးႏွင့္ကား ယမန္ေန႔ကပင္ကိစၥၿပီးခဲ့ၿပီ။ က်ေနာ္တြက္ထားသည္ ထက္ပင္ ပို၍ျမန္ေန သည္။ က်ေနာ္တို႔၏အမႈကို တက္သုတ္႐ုိက္ေနၾကပံုေပၚသည္။ က်ေနာ္ႏွင့္တမႈတည္းစြဲခ်က္ အတင္ခံရသူမ်ားကား လီဒါ၊ ပလာခါ ႏွင့္ မီးရက္ တို႔ျဖစ္သည္။ သူရဲေဘာေၾကာင္မႈသည္၊ သည္လူ႔အတြက္ ဘာကေလးတခုမွ် အက်ဳိးမထူးခဲ့ေပ။
စစ္ေဆးစံုစမ္းသူ တရားသူႀကီး၏ ႐ံုးတြင္ကား အစစအရာရာမွာ စည္းကမ္းဥပေဒအရ တိက်လွသည္။ ေအးစက္လုိက္သည္မွာလဲ ထံုက်င္ေနသည္အထိ ျဖစ္သည္။ ဂက္စတာပိုတြင္ ၾကံဳေတြ႔ရသမွ်တို႔ကား ဘ၀၏တစိတ္တပိုင္းျဖစ္ေနခဲ့ေသးသည္။ ဆိုး၀ါးလွေသာ္လဲ ဘ၀၏ တစြန္းတစပင္ျဖစ္ေနေသးသည္။ စိတ္မ်ားမာန္မ်ားဟူ၍ ရွိေနခဲ့ေသးသည္၊ တဘက္တြင္ တိုက္ပြဲ၀င္ေနသူတို႔၏ စိတ္မာန္မ်ားရွိသည္၊ ဒုတိယ တဘက္တြင္ အမဲလုိက္သူမ်ား၊ သားရဲတိရိစၦာန္မ်ား၊ သို႔မဟုတ္ သာမန္ဓားျပ႐ုိး႐ိုးတို႔၏ စိတ္မာန္မ်ားရွိသည္။ အဆိုပါ ဒုတိယတဘက္မွ အခ်ဳိ႕ ေသာသူတို႔တြင္ ယံုၾကည္ခ်က္ကေလးအစ ဘာကေလးအစပင္ ရွိေနခဲ့ေသးသည္။ ဤေနရာ စစ္ေဆးစံုစမ္းသူ တရားသူႀကီး၏ ႐ံုးခန္းတြင္ ကား ရာထူးဌာနႏၱရဟူသည္သာရွိသည္။ ကုတ္အက်ႌေကာ္လာမ်ားေပၚမွ စၾကာတံဆိပ္ ဘိန္းမုန္႔ႀကီးမ်ားက ကိုယ္တြင္း၌မရွိေသာ ယံုၾကည္ ခ်က္ကို ေဖာ္ျပေနသည္။ ဤဘိန္းမုန္႔ႀကီးမ်ားသည္ ဤေခတ္ႀကီးအတြင္းမွ ၾကံဖန္၍ေက်ာ္ထြက္ရန္ အေလ့က်ႀကိဳး စားေနေသာ သနားစဖြယ္ အရာ ရွိစုတ္ကေလးတေယာက္ကို ဒုိင္းသဖြယ္ကာကြယ္ေပးေနသည္။ သူကား တရားခံအေပၚ ဆိုးလဲမဆိုး၊ ေကာင္းလဲမေကာင္း။ ျပံဳးလဲမ ျပံဳး၊ မ်က္ေမွာင္လဲမၾကဳတ္။ ႐ံုးသာထုိင္ေတာ္မူေလသည္။ သူ၏ကိုယ္တြင္း၌ ေသြးဟူ၍မရွိ၊ ဟင္းခ်ဳိ ေရက်ဲကေလးသာ ရွိေလသည္။
သြန္၍သာ ေရးၾကသည္၊ လက္မွတ္ထုိးၾကသည္၊ ဥပေဒပုဒ္မ်ားႏွင့္ ၀င္ေဆာင့္မိၾကသည္။ စြဲခ်က္တြင္ ႏိုင္ငံေတာ္သစၥာေဖာက္ျခင္း ဟူေသာစကား ေျခာက္ခါေလာက္ ပါသည္။ ဂ်ာမန္အင္ပါယာအား လုပ္ၾကံျခင္း၊ လက္နက္ကိုင္ပုန္ကန္မႈအတြက္ ျပင္ဆင္ျခင္း၊ ေနာက္ဘာမ်ား လဲ မသိထည့္ထားေသးသည္။ ၎ တို႔အနက္ အခ်က္တခ်က္တည္းကပင္လွ်င္ လိုရင္းသို႔ေရာက္ေလာက္ပါေပသည္။
က်ေနာ္သည္ ဆယ့္သံုးလတိုင္တိုင္အျခားသူတို႔၏ အသက္မ်ားႏွင့္ မိမိ၏ အသက္အတြက္ပါ လံုးပန္းေနခဲ့သည္။ သတၱိကိုလဲသံုး သည္။ စဥ္းလဲမႈလဲ သံုးခဲ့သည္။ ရန္သူတို႔သည္ “ေရွးေခတ္ေျမာက္ဘက္ေဒသမွ ပင္လယ္ဓားျပတို႔၏ ေကာက္က်စ္စဥ္းလဲမႈ” ကို အတုယူစရာ တရပ္ဟု မိမိတို႔၏ အစီအစဥ္မ်ားတြင္ ထည့္ထားသည္။ က်ေနာ္သည္လဲ ဤစဥ္းလဲမႈမ်ဳိးကို သံုးတတ္သည္ဟု ထင္ပါသည္။ သူတို႔အေနႏွင့္ ဤအရည္အခ်င္းကိုသာမက၊ လက္ထဲ၌ ပုဆိန္ကိုလဲ ကိုင္ ထားေသာေၾကာင့္သာ က်ေနာ္႐ႈံးရျခင္းျဖစ္ပါသည္။
သို႔ျဖင့္ ဤနပမ္းပြဲကား အဆံုးတုိင္ေလၿပီ။ ေစာင့္ေနရန္သာရိွေတာ့သည္။ စြဲခ်က္ေရးဆြဲ၍ မၿပီးေသးမီႏွစ္ပတ္ သံုးပတ္မွ်ေစာင့္၊ ေနာက္ ႐ိုခ္ သို႔ ခရီး ထြက္၊ ႐ံုးခ်ိန္းသည့္ရက္ကိုေစာင့္၊ အမိန္႔က်၊ ေနာက္ဆံုးတြင္ ကြပ္မ်က္သည့္ေန႔အထိ ရက္ေပါင္း ၁၀၀ ေစာင့္ဆုိင္းေနရ ေပလိမ့္မည္။
႐ိုခ္ - အင္ပါယာ။ ဟစ္တလာလက္ထက္က ဂ်ာမဏီျပည္ကို ႐ိုခ္ ဟု ေခၚၾကသည္။
ဤကား ေရွ႕တြင္ျမင္ႏိုင္သည့္ အလားအလာျဖစ္သည္။ ေနာက္ေလးလ သို႔မဟုတ္ ငါးလၾကာလွ်င္ၾကာမည္။ ဤအခ်ိန္အတြင္း အေျပာင္းအလဲ မ်ား၊ မ်ားစြာေပၚ ေပါက္လာႏုိင္သည္။ ဤအခ်ိန္အတြင္း အစစအရာရာပင္ ေျပာင္းလဲသြားႏိုင္သည္။ ထုိသို႔ေျပာင္းလဲသြားရန္ အေျခအေနမ်ား ရွိေကာင္းရွိမည္။ ဤေနရာမွကား ခ်င့္ ခ်ိန္၍မရ။ သို႔ေသာ္ အျပင္ဘက္မွ အျဖစ္အပ်က္မ်ား ေျခသြက္လာျခင္းသည္ပင္ က်ေနာ္တုိ႔၏ အဆံုး သတ္ကို ျမန္သည္ထက္ျမန္သြားေစႏုိင္သည္။ သို႔ႏွင့္ပင္ ႏွစ္ဘက္စလံုး မွ်၍သြားေလသည္။
ဤသည္ကား ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ႏွင့္စစ္တို႔၏ အေျပးၿပိဳင္ပြဲျဖစ္ေလသည္။ ေသျခင္းႏွင့္ ေသျခင္းတို႔၏ အေျပးၿပိဳင္ပြဲျဖစ္သည္။ မည္ သည့္ေသျခင္းက အလ်င္ေရာက္လာမည္နည္း။ ဖက္ဆစ္၀ါဒီတို႔၏ ေသပြဲေလာ၊ က်ေနာ္၏ေသပြဲေလာ။ ဤေမးခြန္းကို ေမးေနသည္မွာ က်ေနာ္တေယာက္တည္းသာေလာ။ က်ေနာ္ တေယာက္တည္းကားမဟုတ္၊ ေသာင္းႏွင့္ခ်ီေသာအက်ဥ္းသမားမ်ားကလဲ ဤသို႔ေမးေနၾက သည္။ ဥေရာပတ၀ွမ္းလံုး၊ ကမၻာတ၀ွမ္းလံုးရွိ ကုေဋႏွင့္ခ်ီေသာ လူအေပါင္းတို႔သည္လည္း ဤသို႔ေမးေနၾကသည္။ အခ်ဳိ႕တြင္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ပို ၍ႀကီးသည္၊ အခ်ဳိ႕တြင္ ပို၍ငယ္သည္၊ သို႔ေသာ္လဲ ဤသည္ကား ထင္ေၾကးမွ်သာျဖစ္သည္။ ပုပ္ေဆြးၿပိဳဆင္းေနေသာ အရင္းရွင္စနစ္က တ ကမၻာလံုးကို လႊမ္းျခံဳလိုက္သည့္ အႏၱရာယ္ႀကီးမ်ားသည္ လူတိုင္းလူတိုင္းအား ဒင္ျပည့္က်ပ္ျပည့္ ၿခိမ္းေျခာက္လ်က္ ရွိသည္။ ေနာက္ထပ္ လူ ေပါင္းသိန္းခ်ီ၍ က်ဆံုးၾကဦးမည္ - ဘယ္ေလာက္ တန္ဘုိးရွိတဲ့လူေတြလဲ - ထို႔ေနာက္ပိုင္းတြင္မွ က်န္ရစ္ေသာသူမ်ားသည္ က်ဳပ္ေတာ့ ဖက္ဆစ္ေခတ္ကို ေက်ာ္လြန္ႏိုင္ခဲ့ၿပီဟု ေျဖႏိုင္ဆုိႏိုင္ၾကေပလိမ့္မည္။
ယခုအခါတြင္ လပိုင္းေလာက္ကသာ အဆံုးအျဖတ္ေပးလိမ့္မည္။ မၾကာမီတြင္ပင္ ရက္ပိုင္းေလာက္ကသာ အဆံုးအျဖတ္ေပးေပ ေတာ့မည္။ ထုိရက္ မ်ားသည္ပင္ အရက္စက္အၾကမ္းၾကဳတ္ဆံုးေသာ ေန႔မ်ားျဖစ္ေပလိမ့္မည္။ စစ္ပြဲ၏ ေနာက္ဆံုးစကၠန္႔တြင္မွ၊ ႏွလံုးသား အတြင္းသို႔ ေနာက္ဆံုးက်ည္ဆံအ၀င္ခံလုိက္ရေသာ စစ္သား၏အျဖစ္သည္ ၀မ္းနည္းဘြယ္ေကာင္းေလစြဟူ၍ အစဥ္ပင္ ေတြးေတာမိခဲ့ဘူး သည္။ သို႔ေသာ္ တေယာက္ေယာက္သည္ ထုိေနာက္ဆံုးက်ဆံုးသူ၏ ေနရာကိုယူမည္သာျဖစ္ေလသည္။ ထိုေနာက္ဆံုးက်ဆံုးသူ၏ ေနရာကုိ က်ေနာ္ယူႏိုင္သည္ဟု သိရလွ်င္ကား၊ ယခုခ်က္ျခင္းပင္ ထြက္ခြာသြားလိုလွပါသည္။
....... ....... ....... ....... ....... ...... ....... ....... ....... ....... .......
ပန္းကရာ့စ္တြင္ ဆက္လက္ေနထိုင္ရမည့္အခ်ိန္ကား တိုေတာင္းေနၿပီျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ဤသတင္းမွတ္တမ္းကို မူလၾကံရြယ္႐ိုးရွိ သည့္အတုိင္းေရးႏုိင္ ေတာ့မည္ မဟုတ္ပါ။ ပို၍ အက်ဥ္းခ်ဳံ႕ ရေပေတာ့မည္။ ေခတ္တေခတ္လံုးအေၾကာင္း သက္ေသခံျခင္းထက္ လူမ်ားအ ေၾကာင္းကို သက္ေသခံသည္က ပိုလိမ့္မည္။ ဤကိစၥကား အေရးႀကီးဆံုးျဖစ္သည္ ထင္သည္။
က်ေနာ္သည္ ဤလူ႐ုပ္သြင္မ်ားကို ေရးသားေဖာ္ျပရာ၌ ယဲလီနက္တို႔ ဇနီးေမာင္ႏွံႏွင့္အစျပဳခဲ့သည္။ သူတို႔ကား ႐ိုး႐ုိးတန္းတန္း လူမ်ားျဖစ္ၾကသည္။ သာမန္အေျခအေနမ်ားတြင္ ခင္ဗ်ားအေနႏွင့္ သူတို႔ႏွစ္ဦးအားသူရဲေကာင္းမ်ားအျဖစ္ ျမင္တတ္မည္မဟုတ္ေပ။ အဖမ္းခံရ ေသာအခ်ိန္က သူတို႔သည္ လက္မ်ားကို ေခါင္းေပၚအထိ ေျမႇာက္ထားယင္း ႏွစ္ေယာက္သားယွဥ္၍ ရပ္ေနခဲ့ၾကသည္။ သူကား ျဖဴပတ္ျဖဴေရာ္၊ သူမကား နားထင္ေအာက္တြင္ တီဘီေရာဂါေသြးမ်ား လွ်မ္း ေနသည္။ သူမ၏ စံျပဳေလာက္ေအာင္ သန္႔ရွင္းေသာအိမ္ခန္းကို ဂက္စတာပုိက ငါးမိနစ္အတြင္း ေဇာက္ထိုးမုိးေျမႇာ္ လုပ္ပစ္လုိက္ၾကသည္ကို ျမင္ရေသာအခါတြင္ မ်က္လံုးမ်ား၌ ထိတ္လန္႔ေသာ အရိပ္အေရာင္မ်ား ေပၚလာ သည္။ ေနာက္မိမိ၏ ေယာက္်ားဘက္သို႔ ေခါင္းကိုျဖည္းညႇင္းစြာ လွည့္၍ေမးလုိက္သည္။
- ပဲပါ ..... ဘာေတြမ်ားျဖစ္အံုးမွာလဲဟင္ .....
သူကား စကားနည္းသူတေယာက္ျဖစ္သည္၊ စကားလံုးရွာရသည္မွာလဲ သူ႔အတြက္အေတာ္ခက္သည္၊ စကားေျပာေနရလွ်င္ သူ႔အေနႏွင့္ စိတ္မၿငိမ္မသက္ျဖစ္ေနတတ္သည္။ ယခုေသာ္ မပင္မပန္းေအးေအးသက္သာပင္ အေျဖေပးလုိက္သည္။
- သြားၿပီး ေသၾကရေတာ့မွာေပါ့၊ မားညာ။
သူမသည္ ေအာ္လဲမေအာ္၊ ဣေႁႏၵလဲမပ်က္။ သူတို႔အား အစဥ္သျဖင့္ ခ်ိန္ထားေသာ ပစၥတိုေျပာင္း၀မ်ားေရွ႕တြင္ပင္ သူမ၏လက္ ကိုၫႊတ္၍ သူ႔ထံသို႔ လွမ္းေပးလိုက္သည္။ ထုိသို႔ျပဳလုပ္သည့္အတြက္ သူေရာသူပါပထမဆံုးအႀကိမ္ ပါးအ႐ုိက္ခံၾကရေလသည္။ သူမသည္ ပါးကိုပြတ္ယင္း ၀င္ေရာက္က်ဴးေက်ာ္ေသာ သူမ်ားအား အနည္းငယ္အံ့အားသင့္စြာ ၾကည့္ေနခဲ့သည္။ ၿပီးလွ်င္ ေလွာင္သလို ေျပာင္သလို နီးနီး အသံေနအသံထားႏွင့္ .....
- ႐ုပ္ရည္ကေလးေတြက သနားကမားနဲ႔ - ဟုေျပာလုိက္သည္။ ေနာက္သူမ၏အသံမွာပို၍ က်ယ္လာသည္ - ႐ုပ္ရည္ကေလးေတြ က သနားကမားနဲ႔၊ ဒါေပမဲ့ မုိက္ကန္းလိုက္တဲ့ အေကာင္ေတြ။
မားညာ။ - ခ်က္ကိုယ္ပုိင္အမည္မ်ားကိုရင္းႏွီးသည့္သေဘာ။ ခ်စ္စႏိုးသည့္သေဘာျဖင့္ တမ်ဳိးျပင္၍ေခၚေလ့ရွိၾကရာတြင္ ယိုးဇက္အစား ပဲပါ။ မာရိယယ္အစား မား ညာ ဟုေခၚၾကသည္။
သူမသည္ ၎တုိ႔အား မွန္ကန္စြာအကဲျဖတ္ခဲ့ေလသည္။ ေနာက္နာရီအနည္းငယ္ၾကာေသာအခါ သူမအား “အမႈစစ္သူ” အရာရွိ၏ ႐ံုးခန္းမွေခၚထုတ္ သြားၾကရာတြင္ အ႐ိုက္အႏွက္မ်ား အျပင္းအထန္ခံရသျဖင့္ သတိလစ္ေနေလသည္။ သို႔ေသာ္သူမထံမွ ဘာတခြန္းမွ်မရခဲ့ ၾက။ ဤတခါတြင္လဲ မရ၊ ေနာက္အခါ မ်ားတြင္လဲ ဘာကေလးတခ်က္မွ် မရခဲ့ၾကေပ။
အစစ္မခံႏိုင္ဘဲ အက်ဥ္းခန္းထဲတြင္ က်ေနာ္လဲေနစဥ္တုန္းက သူတို႔ဘာေတြ ျဖစ္ခဲ့ၾကသည္ကို က်ေနာ္မသိ။ ထိုတခ်ိန္လံုးတြင္ ဘာတခြန္းမွ်မေဖာက္ ၾကားခဲ့ၾကသည္ကိုကား က်ေနာ္သိသည္။ က်ေနာ့္ကို ေစာင့္ေနၾကသည္။ ထို႔ေနာက္ပိုင္းတြင္လည္း ပဲပါကို လက္ျပန္ ႀကိဳးဘယ္ႏွစ္ခါတုတ္၍၊ ဘယ္ႏွစ္ခါ ႐ိုက္ႏွက္၊ ထုိးႀကိတ္၊ကန္ေၾကာက္ခဲ့ၾကၿပီနည္း။ စစ္ေဆးေမးျမန္းေနသူမ်ား ေရလုိက္လြဲကုန္ၾကရန္မည္ သည့္အခ်က္ကိုေျပာႏိုင္သည္ သုိ႔မဟုတ္ မည္သို႔ေျဖရမည္စသည္ျဖင့္ က်ေနာ္ကသူ႔အားမေျပာႏုိင္သမွ်၊ ယုတ္စြအဆံုး မ်က္ရိပ္ျဖင့္အခ်က္မ ေပးႏိုင္သမွ် ကာလပတ္လံုး စကားတခြန္းမွ် မေျပာခဲ့ေပ။
သူမကား ထိလြယ္ နာလြယ္ခဲ့သည္၊ ၀မ္းနည္းစိတ္ ႀကီးခဲ့ဖူးသည္။ အဖမ္းမခံရမီက ဤသို႔လွ်င္ သူမ၏သဘာ၀ကို အကဲခတ္မိ သည္။ သို႔ေသာ္ ဂက္စတာပို၏ လက္တြင္းရွိေနသမွ်တခ်ိန္လံုးတြင္ သူမ၏ မ်က္စိမ်ား၌ မ်က္ရည္ကေလးတေပါက္တေလမွ်ပင္ မျမင္မေတြ႔ ခဲ့ရ။ သူမသည္ မိမိတို႔၏အိမ္ခန္းအေပၚ သံေယာဇဥ္ႀကီးသည္။ သို႔ေသာ္ အိမ္ေထာင္ပရိေဘာဂမ်ားကို မည္သူခိုးယူသည္ကို သိေၾကာင္း၊ ထုိသူ အား ေစာင့္ၾကည့္ေနၾကေၾကာင္းျဖင့္ အျပင္မွရဲေဘာ္မ်ားက သူမစိတ္သက္သာေစရန္ သတင္းေပးၾကသည့္အခါတြင္ ဤသို႔ ေျဖခဲ့သည္။
အိမ္ေထာင္ပရိေဘာဂေတြ ျဖစ္ခ်င္ရာျဖစ္ပေစ၊ ဒါေတြနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီးအခ်ိန္ကုန္ ခံမေနၾကပါေစနဲ႔။ ဒီထက္ပိုၿပီး အေရးႀကီးတဲ့ ကိစၥေတြရွိေနၾကတဲ့ ၾကားထဲမွာ အခုလဲ က်မတို႔ကိုယ္စား ပိုၿပီးအလုပ္လုပ္ၾကမယ္မဟုတ္လား။ ေအာက္ေျခသိမ္းကေနၿပီး ေဆးေၾကာပစ္ဖို႔က ပထမ။ ဒီအေတာအတြင္းမေသဘူးဆိုရင္ ေနာက္ေတာ့မွက်မအိမ္ကို က်မကိုယ္တိုင္ရွင္းမယ္။
တေန႔ေသာ္ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္အား ေခၚထုတ္သြားၾကသည္။ တေယာက္တကြဲ ေခၚထုတ္သြားၾကသည္။ သူတို႔ဘာေတြျဖစ္ကုန္ၾက သည္ကိုသိရွိရန္ က်ေနာ္စံုစမ္းသမွ်ကား အခ်ည္းအႏွီးပင္ ျဖစ္ခဲ့သည္။ ဂက္စတာပိုလက္တြင္းသို႔ က်ေရာက္သြားေသာ သူမ်ားကား၊ လက္ရာ ေပ်ာက္၊ ေျခရာဆံုး စုန္းစုန္းျမႇဳပ္သြား ၾကသည္သာ ျဖစ္သည္။ သုႆာန္ေပါင္းတေထာင္၀ယ္ ပ်ဳိးႀကဲသလို ျပန္႔ဆင္းသြားၾကသည္။ ဤတံုလႈပ္ ဖြယ္ရာေသာပ်ဳိးခင္းမွ မည္သို႔ေသာစပါးမ်ား ေပၚေပါက္လာ လိမ့္မည္နည္း။
သူမက ေနာက္ဆံုးစကား ဤသို႔မွာၾကားသြားသည္။
ဆရာႀကီး၊ က်မဒီလိုျဖစ္သြားတဲ့အတြက္ သနားမေနၾကနဲ႔၊ ေၾကာက္မသြားၾကနဲ႔လို႔ အျပင္ကိုသတင္းပို႔ေပးပါ။ အလုပ္သမားတာ၀န္ က လမ္းၫႊန္တဲ့အတိုင္း လုပ္စရာရွိတာကိုလုပ္ခဲ့ၿပီ၊ ဒီအတုိင္း အေသခံမွာပါပဲ။
သူမကား “အေစခံတေယာက္မွ်သာ” ျဖစ္ေလသည္။ ဂႏၳ၀င္စာေပကို သင္ၾကားေလ့လာခဲ့ရသည္ မဟုတ္၍လည္း၊ ေရွးယခင္အခါ တရပ္က ေအာက္ပါ အတုိင္း ဆိုခဲ့ၾကဖူးသည္ကို မသိခဲ့ရွာေပ။
အုိဘယ့္ခရီးသည္။ ဥပေဒမ်ားက ငါတို႔အား ၫႊန္ျပခဲ့ၾကသည့္အတုိင္း ဤေနရာတြင္ ငါတို႔တေတြေသၾက လဲေလ်ာင္းေနၾကၿပီဟူ၍ လာကယ္ဒါ အိေမာန္ တို႔အား ေၾကညာလိုက္ပါေတာ့။
လာကယ္ဒါအိေမာန္ - ခရစ္မတုိင္မီ သကၠရာဇ္ ၄၈၀ ျပည့္၌ ႀကီးမားေသာပါရွားစ္စစ္တပ္မ်ားကို ခုခံရင္း အေသခံသြားၾကေသာ စပါရတန္စစ္ သည္ေတာ္မ်ားအား ဂုဏ္ျပဳသည့္ေက်ာက္တုိင္မွ စာတမ္း။

ဗီဆုရွီလ္တို႔ ဇနီးေမာင္ႏွံ
သူတို႔ လင္မယားသည္ ယဲလီနက္တို႔ႏွင့္ တတိုက္တည္းကပ္လ်က္သားအိမ္ခန္းတြင္ ေနထိုင္ခဲ့ၾကသည္။ နာမည္မ်ားမွာလဲ ယိုးဇက္ ႏွင့္ မာရိယယ္ပင္ ျဖစ္သည္။ ေအာက္တန္းစာေရး၏ အိမ္ေထာင္ကေလးျဖစ္၍၊ ယဲလီနက္တို႔ထက္ အနည္းငယ္ပို၍အသက္ႀကီးသည္။ ဆယ့္ ခုႏွစ္ႏွစ္သားအရြယ္က ဤႏုစလယ္ အရပ္သား ေေဒါင္ရွည္ရွည္ကို၊ စစ္ထဲသို႔ ဆြဲသြင္းၾက၍ ပထမကမၻာစစ္ႀကီးထဲသို႔ ထိုးထည့္လုိက္ၾကသည္။ ရက္သတၱပတ္အနည္းငယ္အတြင္း၌ပင္ ဒူးတဖက္ေၾကလ်က္ ျပန္ေခၚလာၾကသည္။ ဒူးမွအနာကား ျပန္၍က်က္မလာေတာ့ေခ်။ သူမမွာ ဘာရေနာၿမိဳ႕ စစ္တပ္ေဆး႐ံုတြင္ သူနာျပဳဆရာမအျဖစ္ အလုပ္လုပ္ေနခဲ့ရာ၊ ေဆး႐ံုတြင္ပင္ နဖူးစာဆံုၾကသည္။ သူမက သူ႔ထက္ရွစ္ႏွစ္မွ် ပို၍ ႀကီးသည္။ စည္း၊၀ါး မကိုက္ေသာ အိမ္ေထာင္ေဟာင္းမွ ဖ်က္ထြက္လာသူျဖစ္သည္။ စစ္ၿပီးေသာအခါ ပဲပီက္ႏွင့္ အိမ္ေထာင္က်သည္။ သူမက သူ႔အေပၚဆက္ဆံပံုမွာ သူနာျပဳဆရာသေဘာ၊ မိခင္သေဘာမေပ်ာက္ဘဲ က်န္ေနေလသည္။ ပစၥည္းမဲ့အိမ္ေထာင္မ်ားမွ ဆင္းသက္လာ ၾကသူမ်ား မဟုတ္သည္သာမက၊ ကိုယ္တိုင္လဲ ပစၥည္းမဲ့အိမ္ေထာင္ကဲ့သို႔ မေနၾက။ ပါတီတြင္းသုိ႔ သူတို႔ေရာက္လာေသာလမ္းမွာ ပို၍႐ႈပ္ေထြး သည္၊ ပို၍ ခက္ခဲ သည္ - သို႔ေသာ္ ထိုလမ္းကို ရွာ၍ေတြ႔ၾကေလသည္။ ထုိလမ္းကား - အျခားအျခားေသာသူမ်ားလဲ အသံုးခ်ခဲ့သလို - ဆိုဗီယက္ယူနီယံမွတဆင့္ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီႏွင့္ ဆက္စပ္ေနေသာလမ္းျဖစ္ေလသည္။ ႏိုင္ငံေတာ္ကို ရန္သူမ်ား၀င္ေရာက္မစီးနင္းမီ ခပ္ေစာ ေစာပိုင္းကပင္ မိမိတို႔လိုလားေသာ အခ်က္ကို မိမိတို႔သေဘာေပါက္ခဲ့ၾက၍ ဂ်ာမန္ရဲေဘာ္မ်ားကို မိမိတို႔၏အိမ္ခန္း၌ ၀ွက္ထားခဲ့ဘူး ၾကသည္။
ပဲပီက္ - ယုိးဇက္။
ဆုိဗီယက္ယူနီယံကို ဂ်ာမန္မ်ား၀င္ေရာက္တုိက္ခုိက္သည့္ေနာက္ အခက္အခဲဆံုးေသာ အခ်ိန္မ်ားတြင္လည္းေကာင္း၊ ၁၉၄၁ ခုႏွစ္ ပထမဆံုးအႀကိမ္မာရွယ္ေလာ ေၾကညာထားေသာကာလတြင္လည္းေကာင္း၊ သူတို႔၏ အိမ္၌ဗဟုိေကာ္မတီ၀င္မ်ား ေတြ႔ဆံုေလ့ရွိၾကသည္။ ထုိအိမ္တြင္ ေဟာန္းဇာ၊ ဇိကာႏွင့္ေဟာန္းဇာ၊ ခ်ာရနီ တို႔ အိပ္ေလ့ရွိၾကသည္။ အထူးသျဖင့္ က်ေနာ္သည္ထုိအိမ္၌ အမ်ားဆံုးအိပ္ခဲ့ဘူး သည္။ ဤေနရာတြင္ က်ေနာ္တို႔သည္ ႐ူးဒဲပေရားေဗာ သတင္းစာကိုေရးၾကသည္။ ဆံုးျဖတ္ခ်က္အမ်ားအျပားကို ျပဳလုပ္ၾကသည္။ ဤေနရာ၌ပင္ “ကားရဲလ္” ဟု အမည္ေပးထားေသာ ခ်ာရနီကို ပထမဆံုးအႀကိမ္ သိကၽြမ္းခဲ့ရပါသည္။
သူတို႔လင္မယားကား အေနအထိုင္က်ဥ္းၾကပ္သည္အထိ အခ်ိန္မွန္တတ္သည္။ အလုိက္သိသည္။ ေျမေအာက္လုပ္ငန္းတြင္ ေတာင္လိုပံုေနတတ္ ေသာ ေရွာင္တခင္ျပႆနာမ်ားကို မည္သို႔ကိုင္ရတြယ္ရမည္ဟု အၿမဲသိတတ္ၾကသည္။ မွင္ေသေသ လုပ္တတ္ၾကသည္။ အမွန္အားျဖင့္ “မီးရထားဘက္မွ” ဤသို႔ ေသာ သေဘာေကာင္းသည့္ ေအာက္တန္းစားစာေရး အရပ္ရွည္ရွည္ႏွင့္ “မမႀကီး” ဗီဆုရွီေလာဗာ တို႔သည္ တရားမ၀င္ေသာ ကိစၥတရပ္ႏွင့္ပတ္သက္ ေနၾကမည္ဟု မည္သူကမွ် စိတ္ကူးထဲသို႔ ထဲ့မိၾကမည္မဟုတ္ေပ။
သို႔ပင္ျဖစ္ေစကာမူ က်ေနာ္အဖမ္းခံရၿပီး မ်ားမၾကာမီပင္ သူလည္းအဖမ္းခံရေလေတာ့သည္။ သူ႔အားျမင္လွ်င္ျမင္ခ်င္း က်ေနာ့္မွာ အထူးတုန္လႈပ္သြားမိ သည္။ သူ႔ဆီကမ်ား ေပါက္ၾကားသြားမယ္ဆိုရင္ ဘယ့္ေလာက္မ်ားဆိုးလိမ့္မလဲလုိ႔။ သို႔ေသာ္ သူကား ေရငံု၍ေနခဲ့သည္။ သူသည္ မိတ္ေဆြတေယာက္အား လွ်ဳိ႕၀ွက္စာတမ္းတခ်ဳိ႕ကို ဖတ္ရန္ေပးခဲ့သည္။ ထိုစာတမ္းမ်ားေၾကာင့္ ဤေနရာသို႔ ေရာက္လာသည္ - ဂက္စတာပုိကလည္း ထုိစာတမ္းကိစၥထက္လြန္၍ ဘာမွ်မသိရ။
လေပါင္းအနည္းငယ္မွ်အၾကာတြင္ ေပါေကာရနီႏွင့္ ပစ္ကေဆာဗာ တို႔၏ စည္းကမ္းမေသ၀ပ္မႈတို႔ေၾကာင့္၊ ဗီဆုရွီလ္၏ ႏွမထံတြင္ ေဟာန္းဇာ၊ ခ်ာရနီ ေနထိုင္ေၾကာင္းကို ဂက္စတာပိုတို႔ သိရွိသြားသည္။ က်ေနာ္တို႔ ဗဟုိေကာ္မတီမွေနာက္ဆံုး ေမာဟိကန္ ျဖစ္သူ၏ ေျခရာ မ်ားကို ေဖာ္ထုတ္ရန္ ပဲပီက္အား ႏွစ္ရက္ ဆက္၍ ထံုးစံအတိုင္း “စစ္” ၾကေလေတာ့သည္။ တတိယေန႔တြင္ နံပါတ္ေလးရာသို႔ေရာက္လာ သည္။ တင္ပါးခ်၍ ထုိင္ရမည္ဆုိလွ်င္ ဒဏ္ရာအစိုမ်ားမွာ အက်ဳိးနည္း နာက်င္ေစသည့္အတုိင္း ခံုတန္းလ်ားေပၚတြင္ ရြရြကေလးထုိင္ခ် လိုက္ ပါသည္။ က်ေနာ္သည္သူ႔အား စိတ္ပူစြာၾကည့္လုိက္သည္။ ထုိအၾကည့္တြင္ ေမးခြန္းလဲပါသည္၊ အားေပးမႈလဲပါသည္။ သူက ရႊန္းရႊန္းစားစား အေျဖေပးသည္။ ႏုစလယ္အရပ္သားပီပီ တစ္တစ္ခြခြလဲ ေျပာလုိက္သည္။
ေမာဟိကန္ - ျပဳတ္ျပဳတ္ျပဳန္းလုၿပီျဖစ္ေသာ အေမရိကန္လူနီမ်ဳိးတမ်ဳိးမွ ေနာက္ဆုံးက်န္ရစ္ေသာသူဟု တင္စားေရးသားျခင္းျဖစ္သည္။
- ဘူးလို႔သာ ေခါင္းကခါလိုက္ရင္၊ ပါးစပ္ေပါက္ကေျပာဖို႔ေနေနသာသာ စအုိကေတာင္ မတြန္ဘူး။
ဤလင္မယားကို က်ေနာ္ေကာင္းစြာသိကၽြမ္းခဲ့ပါသည္။ သူတို႔တေယာက္ႏွင့္တေယာက္ မည္မွ်တြယ္တာၾကသည္ကိုလဲ သိသည္။ တရက္ေလး ႏွစ္ ရက္ကေလးခြဲခြါေနၾကရလွ်င္ပင္ မည္မွ်မေနတတ္မထိုင္တတ္ ျဖစ္ၾကသည္ကို က်ေနာ္သိပါသည္။ ယခုေသာ္ လေပါင္းမ်ား စြာေရြ႕ခဲ့ၿပီ - မိခလယ္ အရပ္ရွိ ေဖၚေရြ လွေသာအိမ္အတြင္းမွ အမ်ဳိးသမီးအတြက္ မည္မွ်စိတ္မခ်မ္းသာစရာ ေကာင္းေနလိမ့္မည္နည္း။ ယခုလိုအရြယ္တြင္ အေဖာ္ကင္းမဲ့ျခင္းသည္ ေသျခင္းထက္သံုးျပန္ပို၍ အခံရခက္ေလသည္။ တေယာက္ႏွင့္တေယာက္ ေဖေဖေလး၊ ေမေမ ေလးဟု ကေလးသလို၊ကလားသလို ေခၚေ၀ၚေနခဲ့ၾကေသာ ေအးရိပ္သာကိုျပန္လည္ တည္ေထာင္ရန္၊ မိမိ၏ေယာက္်ားအား မည္သို႔အကူ အညီေပးရန္ စသည္မ်ားကိုအႀကိမ္ေပါင္းမည္မွ် အိပ္မက္မက္ခဲ့ရွာၿပီနည္း။ သည္တခ်ိန္တြင္လည္း သူမသည္တခုထီးတည္း က်န္ရစ္ေသာ လမ္းကို ရွာေဖြေတြ႔ရွိခဲ့ျပန္သည္။ ထုိလမ္းကား အလုပ္ကုိဆက္လုပ္ရမည္ဟူသည့္လမ္း ျဖစ္ေလသည္။ ကိုယ့္အတြက္သာမက ခင္ပြန္း သည္ ၏ကိုယ္စားပါ ႏွစ္ေယာက္စာ အလုပ္လုပ္ရန္ျဖစ္ေလသည္။
၁၉၄၃ ခုႏွစ္သို႔ ႏွစ္ကူးေသာညတြင္၊ သူမသည္ စားပြဲ၌တေယာက္တည္း ထုိင္ေနခဲ့သည္။ သူထိုင္ေလ့ရွိေသာေနရာတြင္ သူ၏ ဓာတ္ပံုေထာင္ထားသည္။ သန္းေခါင္ယံ႐ိုက္ေဆာ္၍ ႏွစ္သစ္ကူးမိသည့္အခါတြင္ သူ၏အရက္ဖလ္ခြက္ကို မိမိ၏အရက္ဖလ္ခြက္ျဖင့္ ထိခတ္ လိုက္ယင္း က်န္းမာပါေစ၊ ျပန္လာပါေစ၊ လြတ္လပ္ေသာေခတ္ကို ျမင္ေတြ႔ပါေစဟု ေမတၱာပို႔ေလသည္။
တလမွ်ၾကာေသာအခါ သူမလဲအဖမ္းခံရေလသည္။ နံပါတ္ေလးရာရွိ လူအမ်ားအျပားပင္ တုန္လႈပ္သြားၾကသည္။ သူမကား ေထာင္တြင္းႏွင့္ေထာင္ ျပင္အဆက္အသြယ္မ်ားကုိ ကိုင္တြယ္ေနခဲ့သူတေယာက္ျဖစ္ေလသည္။ သူမထံမွကား တခြန္းတပါဒမွ် မေပါက္ၾကား ခဲ့။
သင္းတို႔သည္ သူမအား အ႐ုိက္အပုတ္မ်ားျဖင့္မညႇဥ္းဆဲၾက။ အထူးမမာမက်န္းျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္ သူတို႔၏လက္ေအာက္၌ပင္ အသက္ေပ်ာက္သြား ႏိုင္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ထို႔ထက္ဆိုး၀ါးေသာနည္းျဖင့္ ညႇဥ္းပန္းၾကသည္။ စဥ္းစားခိုင္းၾကသည္။
သူမအား မဖမ္းမီရက္အနည္းငယ္ကပင္ ခင္ပြန္းသည္အား အလုပ္ၾကမ္းလုပ္ခုိင္းရန္ ပိုလန္ျပည္သို႔ေခၚသြားၾကသည္။ ယခုသူမ အား ဤသုိ႔ဆိုလာၾက သည္။
- စဥ္းစားၾကည့္စမ္း၊ ဟုိမွာေနရထုိင္ရတာက အေတာ္ၾကမ္းတာ။ က်န္းမာတဲ့လူေတြအတြက္ေတာင္ ခပ္ခက္ခက္။ ခင္ဗ်ား ေယာက်္ားက ေျခက်ဳိးရယ္၊ ဘယ္နည္းနဲ႔မွခံႏိုင္မွာမဟုတ္ဘူး။ တေနေနရာမွာ ပ်က္စီးသြားမွာပဲ၊ ခင္ဗ်ားလည္း သူ႔ကိုဘယ္ေတာ့မွျမင္ရေတာ့ မွာ မဟုတ္ဘူး။ ခင္ဗ်ားကေကာ၊ ခင္ဗ်ားအရြယ္ ေရာက္မွ ဘယ့္နဲ႔လုပ္ၿပီး ေနာက္တေယာက္ရွာႏိုင္အံုးမွာလဲ။ ဒီေတာ့ဉာဏ္ကိုလႊာသံုးေပါ့။ ခင္ဗ်ား ဘာေတြသိတယ္ဆိုတာ က်ဳပ္တို႔ကိုေျပာ၊ က်ဳပ္တို႔ကသူ႔ကိုခင္ဗ်ားဆီ အေရာက္ ျပန္ေခၚလာခဲ့မယ္။
တေနေနရာမွာ ပ်က္စီးသြားမွာပဲတဲ့။ သနားစရာေကာင္းလုိက္တဲ့ ပဲပီက္ ကေလးရယ္။ ဘယ္လိုအေသဆုိးနဲ႔ ေသရမွာပါလိမ့္။ က်မ ရဲ႕ ညီမကိုလည္း သတ္ပစ္ခဲ့ၾကၿပီ၊ က်မေယာက္်ားကိုလည္း သတ္ျဖတ္ေနၾကၿပီ။ က်မတေယာက္တည္းပဲ က်န္ရစ္ေတာ့မယ္။ တေယာက္ တည္းမွ တေယာက္တည္းရယ္။ ဟုတ္တယ္ေလ ... ဒီလိုအရြယ္ႀကီးမွာ ... ဘယ္မွာသြားၿပီးေတာ့ ေနာက္တပင္ ထူႏုိင္ပါ့မလဲ။ ... တေယာက္ တည္း ... အုိမင္းၿပီးေသတဲ့အထိ အေဖာ္မပါဘဲနဲ႔ ေနရေတာ့မွာ ... က်မ သူ႔ကို ကယ္ႏိုင္တယ္။ က်မဆီအေရာက္ သူ႔ကိုျပန္ေခၚလာၾက လိမ့္မယ္ ... ဟုတ္တယ္ ... ဒါေပမဲ့ ဒါေလာက္ႀကီးတဲ့တန္ဖိုးကို ေပးရမွာလား။ ဒီလုိလုပ္လုိက္ရင္ က်မဟာ က်မ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ သူလည္းပဲ က်မရဲ႕ေဖေဖေလး ဟုတ္ေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူး ...
တခြန္းတပါဒမွ် ဖြင့္မေျပာခဲ့။
သူမသည္ ဂက္စတာပို၏ အမည္မဲ့ေသာ သယ္ယူပို႔ေဆာင္ေရးယာဥ္မ်ားအတြင္းတြင္ ကြယ္ေပ်ာက္သြားသည္။ မ်ားမၾကာမီပင္ ပဲပီက္သည္လဲ ပိုလန္ ျပည္၌ ေသဆံုးသြားၿပီဟူေသာ သတင္းေရာက္လာေလသတည္း။

လီဒါ
က်ေနာ္သည္ ဘာ့က္စ္တို႔၏အိမ္သို႔ တညေနခင္းတြင္ ပထမဆံုးအႀကိမ္ေရာက္လာခဲ့သည္။ အိမ္တြင္ ေယာစ်ကာ တေယာက္ တည္းသာရွိလ်က္၊ သူ ႏွင့္အတူ မ်က္လံုးကေလးကလယ္ကလယ္ႏွင့္ သတၱ၀ါအေသးစားကေလးကို ေတြ႔ရသည္။ ထိုကေလးမအား လီဒါဟု ေခၚၾကသည္။ အမွန္အားျဖင့္သူကား ကေလးမွ်သာရွိေသးသည္။ က်ေနာ္၏ မုတ္ဆိတ္မ်ားကို စပ္စပ္စုစုႏွင့္ခုိးၾကည့္ရင္း စိတ္၀င္စားစရာ အသစ္အဆန္းတခု အိမ္တြင္းသို႔ေရာက္လာသည့္အတြက္ အပ်င္းေျဖ ေဖာ္ရလိမ့္မည္ဟု ေက်နပ္ေနေလသည္။
သူႏွင့္က်ေနာ္ လ်င္ျမန္စြာပင္ မိတ္ေဆြဖြဲ႔မိၾကေလသည္။ အဆုိပါ ခေလးသူငယ္ကေလးမွာ ဆယ့္ကိုးႏွစ္ပင္ျပည့္ေတာ့မည္ဟူ၍ အံ့ၾသစရာသိရွိ လာရသည္။ ေယာစ်ကာႏွင့္ညီမ၀မ္းကြဲေတာ္လ်က္၊ အမည္အားျဖင့္ ပလာခါ ဟုေခၚသည္ဟုလဲသိလာရသည္။ ပလာခါဟူ ေသာစကားလံုးမွာ ရွက္ေၾကာက္ျခင္းဟု အဓိပၸာယ္ရွိသည္။ သို႔ေသာ္လဲ သူ႔တြင္ကား ထိုၾကန္အင္လကၡဏာ မ်ားစြာမရွိ။ ဇာတ္စင္ေပၚသို႔ တခါတရံတက္၍ အေပ်ာ္တန္းကျပတတ္သည္။ ေလာက၌ သူ အတြယ္တာဆံုးမွာ ဇာတ္သဘင္ျဖစ္ေၾကာင္းသိရွိလာရသည္။
က်ေနာ္ကားသူ၏ တုိးတုိးေဖာ္ဘ၀သို႔ ေရာက္သြားသည္။ ထုိအေၾကာင္းေၾကာင့္ က်ေနာ္မွာ အရင္းစစ္လုိက္လွ်င္ လူႀကီးပိုင္း သို႔ ေရာက္ေနၿပီျဖစ္ေၾကာင္း မိမိဘာသာမိမိရိပ္မိလာပါသည္။ သူကသူမ၏ငယ္ရြယ္သည့္ ေသာကမ်ားႏွင့္ႏုပ်ဳိေသာ စိတ္ကူးယဥ္မႈတို႔ကို က်ေနာ္ အားဖြင့္ေျပာသည္။ သူမ၏အမႏွင့္ ျဖစ္ေစ၊ ခဲအိုႏွင့္ျဖစ္ေစ၊ သေဘာခ်င္းမတိုက္ဆိုင္သည့္အခါတြင္ က်ေနာ့္ထံသို႔ ဒိုင္လူႀကီးသဖြယ္ ေျပး၍တိုင္ တတ္သည္။ သူကား မိန္းကေလးငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္မ်ားနည္းတူ စိတ္ဆတ္သည္။ မိဘမ်ားအသက္ႀကီးမွ ေမြးဖြားလာေသာ ကေလးပီပီႏြဲ႔ဆိုး ဆိုးတတ္ေလသည္။
အိမ္တြင္း၌ေျခာက္လမွ် ေအာင္းေနၿပီးသည့္ေနာက္ က်ေနာ့္အေနႏွင့္ ပထမဆံုးအႀကိမ္ အျပင္သို႔လမ္းေလွ်ာက္ ထြက္သည့္အခါ ၀ယ္ သူသည္က်ေနာ္၏အေဖာ္အျဖစ္ လုိက္ပါလာခဲ့သည္။ ေျခေထာ့က်ဳိးႏွင့္အဘိုးႀကီးတေယာက္၊ တေယာက္တည္း လမ္းသြားသည္ထက္ ေဘးတြင္အမ်ဳိးသမီးတေယာက္ပါလာက လူမ်ား၏ အာ႐ံုစိုက္ျခင္းမွ ပို၍သက္သာသည္။ လူတိုင္းသည္ အဘုိးႀကီးကို ၾကည့္မည့္အစား မိန္းကေလးကို ပို၍ၾကည့္ၾကသည္။ ထိုအေၾကာင္းေၾကာင့္ ဒုတိယအႀကိမ္လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ရာ၌လဲ သူပါလာခဲ့ျပန္သည္။ ထိုအေၾကာင္း ေၾကာင့္လဲ လွ်ဳိ႕၀ွက္စြာခ်ိန္းဆိုထားေသာ ေနရာတေနရာသို႔ ပထမဆံုးအႀကိမ္သြားရသည့္အခါတြင္ က်ေနာ္ႏွင့္လုိက္လာခဲ့သည္။ ထို႔အ ေၾကာင္းေၾကာင့္ပင္ ေျမေအာက္ဂိုဏ္း၀င္ အိမ္တအိမ္သို႔အသြား၌ သူပါလာခဲ့ျပန္သည္။ သို႔ႏွင့္ ယခုစြဲခ်က္ထဲတြင္ပါ သည့္အတုိင္း ဒုတ္စက္သ လုိ ဆက္သြား၍ သူလဲက်ေနာ္၏ဆက္သား ျဖစ္လာခဲ့ေလသည္။
သူကား တာ၀န္ကိုႏွစ္သက္စြာ ထမ္းေဆာင္ခဲ့ေလသည္။ အလုပ္တြင္ မည္သို႔အဓိပၸာယ္ပါသည္၊ မည္သည့္အက်ဳိးသို႔ သက္ေရာက္ ေစသည္ စသည္ တို႔ျဖင့္ ေခါင္းအ႐ႈပ္မခံ။ လုပ္ရေသာအလုပ္မွာ အသစ္အဆန္း၊ စိတ္၀င္စားစရာျဖစ္သည္။ လူတိုင္းလုပ္ေသာ အလုပ္မ်ဳိး လည္းမဟုတ္၊ စြန္႔စားခန္းအရသာလဲ ပါ သည္။ ဤအခ်က္တို႔ပင္ သူ႔အတြက္ ဖူလံုေလသည္။
အေသးအဖြဲကိစၥကေလးမ်ားကိုသာ လုပ္ေနသမွ်ကာလပတ္လံုး က်ေနာ္သည္ သူ႔အားလိုသည္ထက္ပို၍ ေျပာမျပလိုခဲ့။ အဖမ္းခံရ မည္ဆုိလွ်င္ “အျပစ္” ရွိသည္ဟူေသာ စိတ္မသိုးမသန္႔ျဖစ္မႈသည္မေကာင္း၊ မသိနားမလည္ျခင္းသည္ သူ႔အား အကာအကြယ္ပို၍ ေပးႏုိင္ေပ လိမ့္မည္။
သို႔ေသာ္ လီဒါကား လုပ္သက္ရင့္လာသည္။ လီဒါကား ယဲလီနက္တို႔အိမ္သို႔ မွာလုိက္ေသာစကားကေလးတခြန္းကို၀င္၍ ေျပာေပး ႐ံုသာမက၊ ထို႔ထက္ႀကီးမားေသာ တာ၀န္မ်ားကို ထမ္းေဆာင္ႏိုင္စြမ္းရွိလာသည္။ သို႔ေသာ္ ထုိအခ်ိန္အခါတြင္မူ ဘာလုပ္၍ ဘာကိုင္ေနမွန္း သေဘာေပါက္ရန္လိုလာေလၿပီ။ က်ေနာ္ကလဲ အစပ်ဳိးပါေတာ့သည္။ သို႔ႏွင့္သင္တန္း ... တကယ့္ေက်ာင္းသင္တန္းတရပ္ကို ဖြင့္ရေတာ့သည္။ လီဒါလည္း ႀကိဳးစားပမ္းစားႏွင့္ ႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခိဳက္ႀကီး ေလ့လာေလသည္။ အေပၚရံေၾကာအရကား လီဒါသည္ယခင္အတုိင္း ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္၊ ေပါ့တီးေပါ့ဆႏွင့္ ေနတတ္ေသာ ဂ်ပမိုးမကေလး ကဲ့သုိ႔ပင္ ဆက္လက္ေနထိုင္ေလသည္။ အတြင္း၌ကား တမူကြဲျပား ျခားနားခဲ့ေလၿပီ။ ေတြးေတာေလၿပီ။ ႀကီးျပင္းလာေလၿပီ။
အလုပ္လုပ္ယင္း မီးရက္ႏွင့္သိကၽြမ္းလာသည္။ မီးရက္မွာအလုပ္ဘက္တြင္ အေတာ္၀ါရင့္ေနၿပီျဖစ္လ်က္ အလုပ္အေၾကာင္းလဲ နား၀င္ေကာင္းေအာင္ ေျပာတတ္သည္။ လီဒါကား သူ႔အေပၚအထင္ႀကီးလာသည္။ မီးရက္၏ အတြင္းအျမဳေတအစစ္ကိုကား လီဒါ့အေနႏွင့္ေသေသခ်ာခ်ာ သ႐ုပ္ဖမ္းမိပံုမေပၚေပ၊ သို႔ေသာ္ ဤေနရာတြင္ က်ေနာ္ကိုယ္တိုင္ပင္ အျမင္မွန္ကိုမျမင္ခဲ့။ အေရးႀကီးသည္မွာ မီးရက္သည္ အလုပ္အရ၊ အျပင္ဘန္း ယံုၾကည္ခ်က္အရ၊ အျခားေယာက္်ား ကေလးမ်ားထက္ ပို၍ လီဒါႏွင့္နီးစပ္ခဲ့ျခင္း ျဖစ္ေလသည္။
ဤစိတ္ဓာတ္သည္ ကေလးမ၏ကိုယ္တြင္း၌ ေပါက္ဖြားလာကာ အျမစ္မ်ားလဲ နက္႐ႈိင္းသည္ထက္ နက္႐ႈိင္းလာေလသည္။
၁၉၄၂ ခုႏွစ္ အစပုိင္းေလာက္တြင္ သူသည္ပါတီ၀င္ေရးကိစၥႏွင့္ ပတ္သက္၍မရဲတရဲ ေမးစျပဳလာသည္။ ယခင္ကဆုိလွ်င္ သူဤမွ်ရွက္ကိုး ရွက္ကန္း ျဖစ္သည္ကို တခါမွ်မေတြ႔ဘူးခဲ့၊ ယခင္က မည္သည့္ကိစၥကိုမွ် ဤမွ်ေလာက္ ေလးေလးနက္နက္မယူဆခဲ့။ က်ေနာ္ကား ဆုိင္းငံ့၍ေနခဲ့ေသးသည္။ သူ႔အား ဆက္ လက္၍ သင္ျပၿမဲသင္ျပေနေသးသည္။ သူ႔အား စမ္းသပ္၍ေနခဲ့ေသးသည္။
၁၉၄၂ ခုႏွစ္ ေဖေဖာ္၀ါရီလတြင္ ဗဟိုေကာ္မတီက သူ႔အားပါတီ၀င္အျဖစ္ တိုက္႐ိုက္လက္ခံခဲ့ေလသည္။ ခုိက္ခိုက္တုန္ေအးေသာ ညဥ့္နက္သန္းေခါင္ ၀ယ္၊ က်ေနာ္တို႔ႏွစ္ဦးသား အိမ္သို႔ျပန္လာေနၾကသည္။ ခါတိုင္းတြင္ သူကား စကားတတြတ္တြတ္ ေျပာေနတတ္သည္။ ယခုေသာ္ တိတ္ဆိတ္ေနသည္။ အိမ္အနီး လယ္ကြင္းျပင္မ်ားသို႔ေရာက္ေတာ့မွ ျဗံဳးကနဲရပ္လုိက္သည္။ ခပ္တုိးတုိးေျပာလိုက္ေသာ ေလသံမွာတိုးလြန္းလွသျဖင့္ ဘိနပ္မ်ားေအာက္မွ ႏွင္းအပြင့္တိုင္း အပြင့္တိုင္းနိမ့္ဆင္းသြားပံုမ်ားကိုပင္ ၾကားေနႏိုင္ပါသည္။
- က်မတသက္မွာ ဒီေန႔ဟာအေရးအႀကီးဆံုးေန႔ ျဖစ္တယ္ဆိုတာကို သိပါတယ္။ အခု က်မကိုယ္ကို က်မမပိုင္ေတာ့ဘူး။ ရဲေဘာ္တို႔ကို ကတိေပးပါ တယ္။ ရဲေဘာ္တို႔ေမွ်ာ္လင့္သမွ်ကို ဘယ္ေတာ့မွ ေယာင္းမျမင္းစီး မဖ်က္ဆီးပါဘူး။ ဘာႀကီးပဲျဖစ္ျဖစ္ ...
အမ်ဳိးမ်ဳိးေသာ ကိစၥမ်ားလည္း ျဖစ္ေပၚလာခဲ့သည္။ လီဒါကား မေဖာက္ျပားခဲ့။
သူသည္ ပါတီေခါင္းေဆာင္ပိုင္း အတြင္းအက်ဆံုးေသာ အဆက္အသြယ္တို႔ကို ကိုင္တြယ္ခဲ့သည္။ အႏၱရာယ္အႀကီးဆံုးေသာ တာ၀န္မ်ားကိုထမ္းေဆာင္ရသည္။ ျပတ္သြားေသာအဆက္မ်ားကိုျပန္ဆက္၍ အႏၱရာယ္၀ိုင္းလာေသာ အဆက္အသြယ္မ်ားကို ကာကြယ္ရ သည္။ အထက္ပိုင္း တေနရာရာတြင္ျဖစ္ ေစ၊ အိမ္တအိမ္၌ျဖစ္ေစ မီးမ်ား၀ိုင္းလာသည့္အခါတြင္ လီဒါသည္ ထုိေနရာသို႔သြား၍ ငါးရွဥ့္သဖြယ္ ေလွ်ာကနဲလြတ္ထြက္သြားတတ္သည္။ ယခင္ကကဲ့သို႔ပင္ လုပ္စရာရွိလွ်င္လုပ္၍၊ ပူပင္ေသာကမပါေပ်ာ္ရႊင္စြာပင္ လုပ္တတ္ ကိုင္တတ္သည္။ သို႔ေသာ္ ထုိအမူအရာ၏ေအာက္၌ကား တာ၀န္သိတတ္ျခင္း တည္းဟူေသာ အသိဉာဏ္က ခုိင္ခုိင္ၿမဲၿမဲႀကီး ၀င္ေရာက္၍ေနေလၿပီ။
က်ေနာ္တို႔အဖမ္းခံရၿပီးသည့္ေနာက္ တလမွ်အၾကာတြင္ သူလဲအဖမ္းခံရသည္။ မီးရက္က ေတာက္ေလွ်ာက္ႀကီးေဖာ္၍ စကားေျပာ ေနခုိက္၊ လီဒါ၏ အမည္မွာ ဂက္စတာပိုထံသို႔ ပါသြားေလသည္။ ထို႔ေနာက္ပိုင္းတြင္ကား အစ္မႏွင့္ခဲအုိျဖစ္သူတို႔ ထြက္ေျပးလြတ္ေျမာက္ကာ၊ ေျမေအာက္ခုိသြားရန္ လီဒါကပင္ အကူအညီေပးလိုက္ေၾကာင္းကို ဆက္စပ္ၾကည့္ရန္ မခက္ေတာ့ေပ။ သူကား ေခါင္းကေလးကို ဆတ္ကာ၊ ေတာ့ကာႏွင့္ မလုပ္သင့္သည္ကို လုပ္မိမွန္းမသိ၊လုပ္မိသမွ်သည္ မိမိအတြက္မည္သို႔ အမႈပတ္လာမည္ကိုမသိေသာ ေပါ့တီးေပါ့ဆ မိန္းက ေလးတေယာက္၏ အခဏ္းကေန၍ မာန္ပါပါ အသံုးေတာ္ခံေလသည္။
သူသိသမွ်ကား မ်ားျပားလွသည္။ ဘာတခြန္းမွ်ကား ဖြင့္၍မေျပာခဲ့။ ထို႔ထက္ အေရးႀကီးသည္ကား ေထာင္ထဲ၌ပင္ အလုပ္ကို ဆက္၍လုပ္ေနျခင္းျဖစ္ ေလသည္။ ပတ္၀န္းက်င္ေျပာင္းသြားသည္၊ လုပ္နည္းကိုင္နည္းမ်ား ေျပာင္းသြားသည္၊ တာ၀န္လုပ္ငန္းမ်ားသည္လဲ ေျပာင္းလဲသြားသည္။ သုိ႔ေသာ္ မည္သည့္ အစိတ္အပိုင္းသို႔ေရာက္ေစကာမူ လက္ပိုက္၍ ထိုင္မေနရဟူေသာ ပါတီ၀င္တို႔၏ နားလည္မႈကား ေျပာင္းမသြား။ ၫႊန္ၾကားခ်က္မ်ားအတိုင္း လုပ္စရာရွိသည္တို႔ကို သစၥာရွိစြာ၊ လ်င္ျမန္စြာ တိက်စြာ လုပ္ကိုင္သည္။ အျပင္ဘက္မွ လူတ ေယာက္ကို ကာကြယ္ရန္ သပြတ္အူလိမ္ေနေသာ အေျခအေနတရပ္မွ ေက်ာ္လႊားရမည္ ဆုိလွ်င္ လီဒါသည္ သူ၏အျပစ္ကင္းမဲ့ေသာ မ်က္ႏွာ ကေလးႏွင့္ အျခားသူတေယာက္ေယာက္၏ “အျပစ္” ကို မိမိေခါင္းေပၚသို႔ ခံယူေလသည္။ ပန္းကရာ့စ္ေထာင္တြင္သူသည္ စႀကႍဘာယာ တေယာက္ ျဖစ္လာသည္။ သူၾကားက ေဆာင္ရြက္ေပးခဲ့ေသာ ေက်းဇူးေၾကာင့္ အျပင္ဘက္ရွိလူအမ်ားအျပား အဖမ္းမခံၾကရေခ်။ သူ ကာကြယ္ခဲ့ေသာ အခ်ဳိ႕သူမ်ားကား လံုး၀လူစိမ္းမ်ားျဖစ္ၾကသည္။ တႏွစ္နီးပါးၾကာလုမွ သူ႔ကိုယ္ေပၚတြင္ လွ်ဳိ႕၀ွက္စာတေစာင္ကို ဖမ္းမိသြား ေတာ့သည္။ ထုိအခါက် မွသာ သူ၏ “ဇာတ္မင္းသမီးအလုပ္” လဲ တစခန္းသိမ္းေလေတာ့သည္။
ယခုသူသည္ က်ေနာ္တို႔ႏွင့္အတူ ႐ံုးအတင္ခံရန္ ႐ိုခ္သို႔ ခရီးထြက္ရေပေတာ့မည္။ က်ေနာ္တုိ႔၏ အစုအေ၀းႀကီးတခုလံုးတြင္ လြတ္လပ္ေရးရသည့္အ ခ်ိန္အထိ အသက္ရွင္ေနရန္၊ အေထာက္အထားႏွင့္တကြ ေမွ်ာ္လင့္ႏိုင္သူကား သူတေယာက္သာရွိေလသည္။ သူကား ငယ္ေသးသည္။ က်ေနာ္တို႔မရွိၾကေတာ့ လွ်င္၊ သူ႔အေနႏွင့္ လမ္းလြဲမသြားပါေစႏွင့္။ သူ႔အေနႏွင့္ ေလ့လာ ဖြယ္ရာအမ်ားအျပား ရွိ ေသးသည္။ သင္ေပးၾကပါ။ တံုးမသြားပါေစႏွင့္။ သူ႔အား ေခါင္းေဆာင္မႈေပး ၾကပါ။ မာန၀င္၍လုပ္ခဲ့သမွ် တင္းတိမ္မသြားပါေစႏွင့္။ အခက္အခဲ ဆံုး အခ်ိန္မ်ားတြင္ မိမိ၏တန္ဘိုးကိုျပခဲ့သည္။ မီးထဲမွ ေဖာက္၍သြားခဲ့သည္။ သတၳဳမ်ဳိးေကာင္း ျဖစ္သည္ကို ေတြ႔ခဲ့ၾကရပါၿပီ။

က်ေနာ္၏ အရာရွိ
ဤသည္ကား လူ႐ုပ္သြင္မ်ားအတြင္းသို႔ အၾကံဳးမ၀င္ေတာ့။ သို႔ေသာ္ ႐ုပ္တုကေလးအေနႏွင့္ဆိုက စိတ္၀င္စားဖြယ္ျဖစ္သည္။ အရြယ္အစားအရလည္း အျခား႐ုပ္တုကေလးမ်ားထက္ သိသိသာသာႀကီး ပို၍ ထြားေလသည္။
လြန္ခဲ့ေသာဆယ္ႏွစ္က ဗီေနာဟရာဒီ ရပ္ကြက္၊ ဖေလာရာ ကဖီးတြင္ ခင္ဗ်ားသည္ အိတ္တြင္းတြင္မွ အေႂကြမ်ားကို လႈပ္လိုလွ်င္ လည္းေကာင္း၊ သုိ႔မဟုတ္ “ဒီမွာဆရာ ... စာရင္းရွင္းၾကစို႔” ဟူ၍ ေခၚလိုေသာအခါ၌လည္းေကာင္း၊ အ၀တ္စံုအနက္ကို၀တ္ထားသည့္ လူပိန္ပိန္ရွည္ရွည္တေယာက္သည္ ကုလားထုိင္မ်ားအၾကား၀ယ္ ေရငုတ္သေဘၤာေျပာင္းတုိင္ကဲ့သို႔ အသံမျမည္ဘဲ လ်င္ျမန္စြာျဖတ္သန္း လာလ်က္၊ ခင္ဗ်ား၏ ဘီလ္စာရြက္ကို ထုိးေပးေပလိမ့္မည္။ သူ႔တြင္ သားရဲတိရိစၦာန္ကဲ့သုိ႔ လ်င္ျမန္လ်က္ႏွင့္တိတ္ဆိတ္ေသာ လႈပ္ရွားမႈလဲရွိ သည္။ အစစအရာရာကို ျမင္တတ္ေသာ သားရဲတိရိစၦာန္၏ စူးရွေသာ မ်က္လံုးမ်ားလဲ ရွိသည္။ ခင္ဗ်ားလိုသမွ်ကို မွာေနရန္ပင္ မလို။ သူကိုယ္တုိင္ကပင္ လက္ေအာက္ခံစားပြဲထုိးမ်ားအား လွမ္း၍ခန္႔ခြဲႏွင့္သည္။ “တတိယစားပြဲ၊ ႏို႔နဲ႔ကာဖီအႀကီးစားတခြက္၊ မလိုင္မထည့္နဲ႔”၊ “ဘယ္ဘက္ျပဴတင္းေပါက္၊ ကိတ္မုန္႔နဲ႔ျပည္သူ႔သတင္းစာ”။ သူကား ေဖာက္သည္မ်ားအတြက္လဲ ေကာင္းမြန္ေသာလုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ တ ေယာက္ျဖစ္သည္။
ထုိအခ်ိန္အခါက သူ႔အားက်ေနာ္မသိေသးခဲ့။ ေနာက္အေတာ္ႀကီးၾကာေတာ့မွ ယဲလီနက္တို႔၏အိမ္တြင္ သူႏွင့္သိကၽြမ္းလာရသည္။ ဤအခါတြင္ကား သူသည္လက္ထဲ၌ခဲတံကို မကိုင္ဘဲ ပစၥတိုတလက္ကို ကိုင္ထားသည္။ က်ေနာ့္အား ၫႊန္ျပရင္းလဲ ...
- ဒီလူ႔ကို ငါစိတ္အ၀င္စားဆံုးပဲေဟ့
ဟု ေျပာခဲ့ေလသည္။ အမွန္ကိုဆိုရလွ်င္ က်ေနာ္ႏွင့္သူကား တဦးႏွင့္တဦး အျပန္အလွန္စိတ္၀င္စားခဲ့ၾကပါသည္။
သူသည္ ပင္ကိုယ္ဉာဏ္ေကာင္းသူတေယာက္ျဖစ္၏။ လူ႔သဘာ၀ကို နားလည္တတ္ေသာ အရည္အခ်င္းေၾကာင့္လည္း အျခား ေသာ ဂက္စတာပိုမ်ားထက္ တပန္းသာေလသည္။ ရာဇ၀တ္ဖက္ဆိုင္ရာ ပုလိပ္ဖက္္တြင္သာ အလုပ္လုပ္မည္ဆုိလွ်င္ ထုိအရည္အခ်င္းေၾကာင့္ ႀကီးပြားမည့္လူစား ျဖစ္ေလသည္။ သူခုိးကေလးမ်ား သုိ႔မဟုတ္ လူသတ္သမားမ်ားဟူသည္ကား ေအာက္သို႔ေလွ်ာက်၍ မိမိတို႔၏ ဂိုဏ္း၀င္ မ်ားႏွင့္လဲ အဆက္ျပတ္သြားၾကၿပီဆိုလွ်င္ ကိုယ့္အသားနာမည္ကုိသာ ပူပင္ေလ့ရွိၾကသည္၊ ထုိအခါမ်ဳိးတြင္ မိမိတို႔၏ ရင္တြင္း၌ရွိသမွ်တို႔ကို သူ႔အားဖြင့္ေျပာရန္ ၀န္ေလးၾကမည္မဟုတ္ဟု ထင္သည္။ သို႔ေသာ္ ႏိုင္ငံေရးပုလိပ္အေနႏွင့္ေသာ္ကား၊ ဤသို႔ေသာ ကိုယ္ေရးကိုယ္သာ ၾကည့္တတ္သည့္လူမ်ဳိးကို လက္တြင္းသို႔ရႏိုင္ခဲၾကသည္။ ဤေနရာမ်ဳိးတြင္ကား ပုလိပ္၏လိမၼာပါးနပ္မႈႏွင့္သာ အစြမ္းၿပိဳင္ရသည္မဟုတ္ေပ။ ထို႔ထက္အဆေပါင္းမ်ားစြာ ႀကီးမားေသာ အင္အားမ်ားႏွင့္ၿပိဳင္ဆုိင္ရေလသည္။ အဖမ္းခံထားရသူ၏ ယံုၾကည္ခ်က္၊ ထိုသူႏွင့္ဆက္စပ္ေန ေသာ အဖြဲ႔အစည္းတခုလံုး၏ ဉာဏ္ႀကီးမႈ၊ ဤသည္တို႔ႏွင့္ အားခ်င္းၿပိဳင္ရသည္။ ထုိသုိ႔ၿပိဳင္ရမည္ဆိုလွ်င္ လိမ္မာပါးနပ္မႈလဲ မလံုေလာက္၊ ထိုး ႀကိတ္ ႐ိုက္ႏွက္ခ်င္းမ်ားလဲ မဖူလံုေပ။
“က်ေနာ္၏အရာရွိ”ထံတြင္ ခင္ဗ်ားရွာၾကည့္မည္ဆုိပါက၊ ခုိင္ၿမဲေသာယံုၾကည္ခ်က္ဟူ၍ ေတြ႔ရလိမ့္မည္မဟုတ္ေပ။ အျခားသူမ်ား ထံတြင္ ေတြ႔ႏုိင္ေသာ ယံုၾကည္ခ်က္မ်ဳိးကို သူ႔ထံ၌ေတြ႔ရမည္မဟုတ္ေပ။ သို႔ေသာ္ အျခားသူတေယာက္ေယာက္ထံတြင္ ဤသို႔ေသာယံုၾကည္ ခ်က္မ်ဳိးရွိသည္ဟုဆိုျပန္က ထုိယံုၾကည္ခ်က္သည္ ဖ်င္းအထံုထိုင္းမႈတုိ႔ႏွင့္သာ ေရာယွက္ေနေလသည္။ လိမ္မာပါးနပ္ျခင္း၊သေဘာတရား မ်ားတြင္ ကၽြမ္းက်င္ျခင္း၊ လူ႔သဘာ၀ကိုနားလည္ျခင္းစေသာ အရည္အခ်င္းမ်ားျဖင့္ ပူးေပါင္းေနေလ့မရွိေပ။ ျခံဳၾကည့္လုိက္သည့္အခါ သူတို႔ ဘက္တြင္ ေအာင္ျမင္မႈမ်ား တေလးသာေနသည္ဆိုပါက ထိုသုိ႔ျဖစ္ရျခင္းမွာ က်ေနာ္တို႔သည္ အျခားအျခားေသာ ေျမေအာက္လႈပ္ရွားမႈမ်ားႏွင့္ မႏႈိင္းသာေလာက္ေအာင္ ခက္ခဲေသာအေျခအေန၀ယ္ က်ဥ္းေျမာင္းေသာ ေဒသတြင္း၌ အလြန္ၾကာျမင့္စြာ တုိက္ပြဲ၀င္ေနရေသာေၾကာင့္ျဖစ္ သည္။ ေျမေအာက္လုပ္ငန္းတြင္ ႏွစ္ႏွစ္ၾကာခံႏိုင္ေသာသူသည္ လူေတာ္တေယာက္ျဖစ္သည္ဟု ႐ုရွေဘာ္လ္ရွီဗစ္မ်ားက ဆိုခဲ့ၾကသည္။ သုိ႔ေသာ္ ၎တို႔အေနႏွင့္ဆိုလွ်င္ ေမာ္စကိုၿမိဳ႕တြင္ မီးမ်ား၀ိုင္းလာက ပဲတေရာဂရဒ္ ၿမိဳ႕သို႔ကူးသြားႏုိင္သည္။ ပဲတေရာဂရဒ္ၿမိဳ႕မွတဖန္ ၾသဂ်က္ ဆာၿမိဳ႕သို႔ေျပာင္း၊ လူသန္းေပါင္းမ်ားစြာရွိေသာ ၿမိဳ႕မ်ားတြင္ မည္သူကမွ်လဲ သူတို႔အားမသိေစဘဲ ေျခေဖ်ာက္၍ေနႏိုင္ၾကသည္။ က်ေနာ္တို႔ တုိင္းျပည္တြင္ကား ပရာဟာ၊ ပရာဟာႏွင့္ ပရာဟာ တၿမိဳ႕တည္းသာ ရွိသည္။ ၿမိဳ႕ေပၚရွိ လူတ၀က္ကလဲ ခင္ဗ်ားကိုသိေနၾကသည္။ ရန္သူက လဲ သူလွ်ဳိမ်ားကို တအုပ္ႀကီးျပံဳ၍ ခ်ထားႏိုင္သည္။ သို႔စဥ္လ်က္ က်ေနာ္တို႔သည္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကံ့ၾကံ့ခံေနခဲ့ၾကသည္။ အခ်ဳိ႕ရဲေဘာ္မ်ားဆို လွ်င္ ဂက္စတာပိုက ေဖာ္မထုတ္ႏိုင္ဘဲ ငါးႏွစ္ၾကာသည္အထိ ေျမေအာက္လွ်ဳိေနခဲ့ၾကသည္။ ယင္းသို႔ေနႏိုင္သည္မွာ က်ေနာ္တို႔အေနႏွင့္ နည္းနာနိသွ်အေျမာက္အမ်ားတို႔ကို သင္ၾကားခံယူခဲ့ရေသာေၾကာင့္လဲျဖစ္သည္။ ဟုတ္သည္။ တခ်ိန္တည္းတြင္လဲ ရန္သူသည္ အင္အားႀကီး မားၾကမ္းၾကဳတ္လွသည့္တိုင္ေအာင္၊ ဖ်က္ဆီးျခင္းမွလြဲ၍ အျခားဘာတခုကုိမွ် မလုပ္တတ္ေသာေၾကာင့္လဲ က်ေနာ္တို႔ ဤသို႔ေနႏုိင္ၾကျခင္း ျဖစ္ေလသည္။
ဌာနခြဲ၊ ဒုတိယ - (က) - ၁ - တြင္ ကြန္္ျမဴနစ္၀ါဒ အျမစ္ကစ၍ ႏႈတ္ပစ္ေရးတြင္ ထိပ္ထိပ္က်ဲျဖစ္သည္ဟူ၍ လူသံုးေယာက္ နာမည္ ႀကီးၾကသည္။ ျပည္တြင္းရန္သူအား တုိက္ခိုက္သည့္ စစ္မ်က္ႏွာတြင္ ရဲရင့္မႈအတြက္ဟူ၍ အနက္၊ အျဖဴ၊ အနီေရာင္ဖဲျပားကို တင္ဆင္ႏိုင္ၾက သည္။ ထိုသူတို႔ကား ဖရိဒရစ္။ ဇန္ဒဲရ္ ႏွင့္“က်ေနာ္၏အရာရွိ” ယုိးဇက္၊ ဘဲမ္းတို႔ျဖစ္ၾကသည္။ သူတို႔သည္ ဟစ္တလာ ၏ ဓနရွင္ဆိုရွယ္လစ္ ၀ါဒအေၾကာင္းကို မ်ားစြာေျပာေလ့ေျပာမရွိ။ ထို၀ါဒအေၾကာင္း သူတို႔သိသမွ်မွာလဲ ထမင္းစားေရေသာက္ေလာက္သာ ျဖစ္သည္။ သူတို႔ကား ႏိုင္ငံေရးသေဘာတရားတခုအတြက္ တုိက္ပြဲ၀င္ေနသူမ်ား မဟုတ္ေပ။ ကိုယ္က်ဳိးကိုသာ ကိုယ္ရွာေနၾကသည္။ ကိုယ္တတ္သလို ကိုယ္လုပ္ ေနၾကသည္။
ဇန္ဒဲရ္ကား ေသးေသးႏုပ္ႏုပ္၊ လူပုသေလာက္လဲ စိတ္တိုတတ္သည္။ ပုလိပ္နည္းမ်ား၊ လုပ္ဟန္ကိုင္ဟန္မ်ားကို အျခားသူမ်ား ထက္ပို၍ တတ္ေျမာက္သည္။ အထူးသျဖင့္ စားေပါက္ထြင္ျခင္း၌ကၽြမ္းက်င္သည္။ တခါက ပရာဟာၿမိဳ႕မွေန၍ ဘာလင္ၿမိဳ႕သို႔ ေလးငါးလမွ် နယ္ေျပာင္းရသည္တြင္၊ သူေတာင္းစား ခၽြဲ ခၽြဲကာ ပရာဟာၿမိဳ႕သို႔ ျပန္မေရာက္ေရာက္ေအာင္လုပ္ခဲ့သည္။ သူ၏အျမင္အရ ႐ိုခ္ေနျပည္ေတာ္ ဘာလင္ၿမိဳ႕တြင္ အလုပ္လုပ္ရျခင္းမွာ ရာထူးေလွ်ာ့ခ်သည္ႏွင့္တူသည္၊ အထူးသျဖင့္ ေငြ၀င္လမ္းေလ်ာ့သြားျခင္း မည္ေလသည္။ နက္ေမွာင္ ေနေသာ အာဖရိက တိုက္တြင္လည္းေကာင္း၊ ပရာဟာၿမိဳ႕တြင္၎၊ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ရသည့္ ကိုလိုနီအရာရွိဟူသည္ကား ဧရာမပုဂၢိဳလ္ႀကီး တေယာက္ျဖစ္သည္။ ဘဏ္တိုက္တြင္းသို႔ ေငြမ်ားသြင္းရန္ အလားအလာပို၍ရွိသည္။ ဇန္ဒဲရ္ကား အလုပ္ႀကိဳးစားသည္။ မိမိဘယ္ေလာက္ ႀကိဳးစားသည္ကို လူျမင္ေစရန္ ထမင္းစားယင္းပင္ အမႈစစ္တတ္သည္။ ႀကိဳးစားပံုတို႔ကို ထိုသုိ႔လူျမင္ပါမွ၊ တာ၀န္၏ အျပင္အပတြင္ ထို႔ထင္ပင္ ႀကိဳးစားတတ္ေၾကာင္းကို လူမသိမည္ျဖစ္သည္။ သူ႔လက္တြင္းသို႔လည္း ေရာက္၊ အိမ္တြင္လည္း ေငြစုစာအုပ္ သို႔မဟုတ္ ေငြတန္ဘိုးရွိေသာ စာခ်ဳပ္စာတမ္းမ်ားကို ရွိသည့္သူကား ႏွစ္ထပ္ကြမ္းကံဆိုးေလေတာ့သည္။ ဤသို႔ေသာသူမ်ားကား အျမန္ဆံုးေသရမည္၊ အဘယ့္ေၾကာင့္ ဆုိ ေသာ္ ေငြစုစာအုပ္မ်ားႏွင့္ တန္ဘုိးရွိေသာ စာခ်ဳပ္စာတမ္းမ်ားက ဇန္ဒဲရ္တပ္မက္ေသာ အရားမ်ားျဖစ္ေသာေၾကာင့္တည္း။ သူ႔အား အရည္အ ခ်င္းအရွိဆံုးေသာ အရာရွိတေယာက္ဤသို႔ေသာ ကိစၥမ်ဳိး၌ အရည္အခ်င္းအရွိဆံုးေသာ အရာရွိတေယာက္ဟု ဟူဆၾကေလသည္။ (ဤေန ရာတြင္ သူ၏ကူေဖာ္ေလာင္ဖက္ စကားျပန္လုပ္သူ ခ်က္လူမ်ဳိး ဆေမာလာ ႏွင့္ကြာသည္။ ဆေမာလာကား လူႀကီးလူေကာင္းဓားျပ ျဖစ္၍၊ ေငြရလွ်င္ လူ႔အသက္ကို ေတာင္းဆုိေလ့မရွိေပ။)
ဖရီးဒရစ္ကား ပိန္ပိန္ရွည္ရွည္၊ အသားညိဳညိဳ၊ မ်က္လံုးမ်ားက ခပ္ဆိုးဆိုး၊ ျပံဳးလွ်င္လဲ ခပ္ဆိုးဆိုးျပံဳးတတ္သည္။ ၁၉၃၇ ခုေလာက္ ကတည္းက ခ်က္ကိုစလုိဗားကီးယားျပည္သုိ႔ ဂက္စတာပိုသလွ်ဳိအျဖစ္ ေရာက္လာကာ၊ တကၽြန္းတေျမသို႔ ထြက္ေျပးတိမ္းေရွာင္ လာၾကေသာ ဂ်ာမန္ရဲေဘာ္မ်ားကို လုပ္ၾကံသုတ္သင္ေရး၌ အကူအညီေပးခဲ့သည္။ ထိုသို႔လုပ္သည္မွာ အဆန္းမဟုတ္၊ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္ လူေသ မ်ားကား သူ၏မက္ေမာရာျဖစ္ေသာေၾကာင့္တည္း။ သူ႔အေနႏွင့္ဆုိလွ်င္ အျပစ္မရွိသူဟူ၍ မည္သူမွ်မရွိ။ သူ႔႐ံုးခန္း၏ ခါးပန္းကိုေက်ာ္လုိက္မိ သူတုိင္းကား အျပစ္ရွိသူမ်ားျဖစ္သြားၾကေလေတာ့သည္။ မိန္းမမ်ားအား ၎တုိ႔၏ခင္ပြန္းသည္မ်ားသည္ အက်ဥ္းစခန္း မ်ား၌ေသဆံုးသြားၾက ၿပီ၊ သို႔မဟုတ္ အသတ္ခံၾကရၿပီဟု ေျပာရမည္ဆိုလွ်င္ အထူးအရသာေတြ႔ေနတတ္သည္။ သူႏွစ္ၿခိဳက္စြာ လုပ္ေလ့ရွိေသာ ကိစၥတရပ္မွာလဲ အံဆြဲထဲမွ ျပာအုိးကေလး ခုႏွစ္အုိးကို ထုတ္၍အခ်ဳပ္ခံထားရသူမ်ားအား ျပသျခင္းပင္ျဖစ္ေလသည္။
- ေဟာဒီ ခုႏွစ္ေယာက္ဟာ ငါကိုယ္တိုင္ ငါ့လက္နဲ႔႐ိုက္သတ္ပစ္လုိက္တာကြ။ မင္း နံပါတ္ရွစ္ျဖစ္သြားလိမ့္မယ္။
(ယခုေသာ္ ယန္၊ စ်ိစ်ကာ ကို ႐ုိက္သတ္ခဲ့ၿပီျဖစ္၍ ျပာအုိးရွစ္လံုးျဖစ္ေနေလၿပီ။) သူသည္ အမႈတြဲေဟာင္းမ်ားကို လွန္ေလွာၾကည့္ ယင္း “လုပ္ၿပီးၿပီ၊ လုပ္ၿပီးၿပီ” ဟုဆုိကာ၊ လူေသစာရင္းမ်ားျဖင့္ ေက်နပ္၍ေနတတ္ေလသည္။ အထူးသျဖင့္ မိန္းမမ်ားကို ၿမိန္ၿမိန္ယွက္ယွက္ႀကီး ညႇဥ္းပန္းတတ္သည္။
သူသည္ စည္းစိမ္ကိုမက္သည္။ ထိုတပ္မက္မႈသည္ကား သူ၏ပုလိပ္လုပ္ငန္းကို ေဘးပန္းမွကူညီေပးေနေသာ စက္ကေလးတလံုး ကဲ့သို႔ပင္ ျဖစ္ေနေလသည္။ ခင္ဗ်ား၏အိမ္သည္ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ ျပင္ဆင္မြမ္းမံထားေသာ အိမ္ျဖစ္က၊ သုိ႔မဟုတ္ ခင္ဗ်ားသည္အထည္ ဆိုင္တဆုိင္ကိုပိုင္က - ခင္ဗ်ား ျမန္ျမန္ေသရမည္။ ဤသည္မွလြဲ၍ အျခားဘာမွ်မရွိ။
ခ်က္လူမ်ဳိး၊ ၎၏ ကူေဖာ္ေလာင္ဖက္ နဲရဂါ ဆုိသူမ်ာ သူ႔ထက္ေခါင္းတ၀က္သာမွ် နိမ့္သည္။ ဤကား အရပ္အေမာင္းႏွင့္ စပ္ဆုိင္ သည္။ ထုိမွတပါး သူတို႔ႏွစ္ဦးအၾကားတြင္ ကြဲျပားျခားနားမႈ ဟူ၍မရွိေခ်။
ဘဲမ္းဆိုေသာ က်ေနာ္တို႔၏အရာရွိကား ေငြကို အငန္းမရတပ္မက္လွသည္ မဟုတ္၊ လူေသမ်ားကိုလဲ မမက္ေမာလွ။ စာရင္းတြက္ ၍ၾကည့္လွ်င္မူ ဤေနရာမ်ားတြင္ အထက္ပါလူႏွစ္ေယာက္ထက္ မ်ားစြာညံ့ဖ်င္းလိမ့္မည္ - မဟုတ္ေပ။ သူကား လူႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္တ ေယာက္ ျဖစ္လာလိုေသာဆႏၵႏွင့္ စြန္႔စြန္႔စားစားက်ဲေနေသာ သူတေယာက္ျဖစ္ေလသည္။ သူလည္း ဂက္စတာပိုတြင္ လုပ္သက္ရွည္လွၿပီ ျဖစ္သည္။ နပိုလီယံရိပ္သာတြင္ ျပဳလုပ္ခဲ့ေသာ ဘဲရန္ ၏ လွ်ဳိ႕၀ွက္ေဆြးေႏြးပြဲမ်ားတြင္ စားပြဲထုိးအျဖစ္ အလုပ္လုပ္ခဲ့သည္။ ဟစ္တလာကို ဘဲရန္က မေျပာဘဲက်န္ေနေသာ အခ်က္ဟူသ၍ ဘဲမ္းက ျဖည့္စြက္ေျပာဆိုခဲ့ေလသည္။ သို႔ေသာ္ ဤကိစၥမ်ဳိးကား ေသးႏုပ္ေနေသးသည္။ သူတပါးကို အမဲလုိက္သလို လုိက္၍ဖမ္းရျခင္း၊ ၎တို႔၏ ေသေရးရွင္ေရးတည္းဟူေသာ ျပႆနာတြင္ သက္ဦးဆံပိုင္ျဖစ္ရျခင္း၊ အိမ္ေထာင္ မ်ား၏ကံၾကမၼာကို သူကသာ အဆံုးအျဖတ္ေပးရျခင္း၊ ဤသို႔ေသာ ကိစၥမ်ားသာလွ်င္ ေက်နပ္ဖြယ္ရာ ေကာင္းေလသည္။
ဘဲရန္ - ႐ူးေဒါလ္ဖ္၊ ဘဲရန္။ ေဖာက္ျပန္ေသာ ခ်က္ဓနရွင္မ်ား၏ကိုယ္စားလည္။ အမ်ဳိးသားသစၥာေဖာက္။ ဂ်ာမန္မ်ား၀င္ေရာက္အုပ္စုိးစက ႐ုပ္ေသးအစိုးရ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္အျဖစ္ တုိင္းျပည္အက်ဳိးယုတ္ေစခဲ့သည္။
သူ၏ စိတ္ေက်နပ္မႈရရန္အတြက္ ေနရာတကာတြင္ မခ်ိမဆန္႔ဇာတ္သိမ္းေနရန္မလိုေပ။ သို႔ေသာ္ သူ႔ဘက္က တနည္းႏွင့္မဟုတ္ တနည္းနည္းႏွင့္ လက္မေထာင္ႏိုင္လွ်င္၊ အေျခအေနမ်ားမွာ ထုိ႔ထက္ပင္ ပုိ၍ဆိုး၀ါးသြားႏိုင္သည္။ ဟဲေရာစတရာေတာစ္ လိုသာ နာမည္ႀကီး ရမည္ဆုိရင္၊ ဘာလဲဟဲ့ အလွ၊ ဘာလဲဟဲ့ အသက္။
ဟဲေရာစတရာေတာစ္ - ေရွးေဟာင္းဂရိျပည္တြင္၊ ဟဲေရာစတရာေတာစ္ဆုိသူသည္ နာမည္ေက်ာ္ၾကားလုိေသာေၾကာင့္ အလွပဆံုး၀တ္ေသာ ၀တ္ေက်ာင္းႀကီးတ ေက်ာင္းကို မီးတုိက္ဖ်က္ဆီးခဲ့ေလသည္။
သူအကြက္႐ုိက္၍ ျဖန္႔ခ်ထားေသာသူလွ်ဳိစနစ္မွာ အႀကီးက်ယ္ဆံုးျဖစ္ေကာင္းျဖစ္မည္။ သူကား အမဲလုိက္ေခြးတအုပ္ႀကီးကိုသံုး ေသာမုဆုိးျဖစ္ေလသည္။ တကယ္လဲ အမဲလုိက္ေလသည္။ မၾကာခဏလဲ အမဲလုိက္ရျခင္းအရာသာ သက္သက္ေၾကာင့္သာ လူမ်ားကိုလုိက္ လံဖမ္းဆီးသည္။ သူ႔အေနႏွင့္ဆိုလွ်င္ အမႈစစ္ျခင္းဟူသည္ကား အမ်ားအားျဖင့္ ၿငီးေငြ႔စရာေကာင္းေသာ အလုပ္ႀကီးတခုျဖစ္ေလသည္။ သူ႔အ တြက္ အေရးႀကီးသည္ကား လူမ်ားကိုဖမ္းခ်ဳပ္ျခင္းျဖစ္သည္။ ဤသို႔ျပဳလုပ္လွ်င္ သူ၏ ေရွ႕သို႔လူအေျမာက္အျမား ေရာက္လာၾကမည္၊ သူ၏ ဆံုးျဖတ္ခ်က္အား ေစာင့္ဆုိင္းေနၾကပံုကို ျမင္ရသည္။ တခါက သူသည္ပရာဟာၿမိဳ႕ရွိ ဓာတ္ရထား၊ ဘတ္စ္ကားႏွင့္ တေရာ္လီဘတ္စ္ကား မ်ားမွ ဒ႐ိုင္ဘာႏွင့္စပယ္ယာေပါင္းႏွစ္ရာခန္႔ကို ဖမ္းဆီးခဲ့သည္။ လိုင္းမ်ားတေလွ်ာက္လုိက္လံ ဖမ္းဆီးသျဖင့္၊ ယာဥ္မ်ားလဲရပ္တန္႔ကာ လူမ်ား လဲက်ီးလန္႔စာစား ျဖစ္ခဲ့သည္။ ထုိအခါတုန္းက၊ သူသည္အထူးေပ်ာ္ရႊင္၍ေနေလသည္။ ၎ေနာက္ဖမ္းထားေသာ လူမ်ားအနက္မွ လူတရာ့ ငါးဆယ္ကို လႊတ္ပစ္လုိက္ကာ၊ အိမ္ေထာင္ေပါင္း တရာ့ငါးဆယ္တြင္ သူ႔အား သူေတာ္ေကာင္းႀကီးအျဖစ္ ေျပာဆိုေနၾကေတာ့မည္ ဟူ၍လည္း ေက်နပ္ ေနျပန္သည္။
“ငါ့အမႈေတြထဲမွာ မင္းကိစၥဟာအႀကီးဆံုးပဲ” သူသည္က်ေနာ့္အား မၾကာခဏ၊ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းႀကီးေျပာေလ့ရွိသည္။ က်ေနာ့္ကိစၥ ကို အမႈရွိသမွ်အ နက္အႀကီးဆံုးဟူ၍ အထက္မွစာရင္းသြင္းလုိက္ၾကေသာအခါ သူ႔အေနႏွင့္ေသြးႂကြသြားခဲ့ေလသည္။ ဤအေၾကာင္းေၾကာင့္ ပင္ က်ေနာ့္အေနႏွင့္ သက္ဆုိးရွည္ေနရသည္ ျဖစ္ေကာင္း ျဖစ္ေပမည္။
သူႏွင့္က်ေနာ္သည္ တေယာက္ႏွင့္တေယာက္ ႀကိဳးစားပမ္းစား မနားမေနလိမ္ၾကသည္။ အသားလြတ္ေတာ့ မလုပ္ၾက။ သူလိမ္ သမွ်ကို က်ေနာ္အ ကုန္သိသည္။ က်ေနာ္လိမ္ေနသမွ်ကိုကား သူကတခါတေလမွ်သာ ရိပ္မိသည္။ သို႔ေသာ္လည္ဆယ္ေနေသာ အခ်က္ တခ်က္ထင္ရွား၍လာေသာအခါ၌လဲ က်ေနာ္တို႔သည္ တိုင္ပင္မထားေသာ သေဘာတူညီခ်က္အရ ကိစၥကိုေက်ာ္၍သာသြားၾကသည္။ က်ေနာ့္ အထင္ကို ေျပာရမည္ဆိုလွ်င္သူသည္ အမွန္ကိုေပၚလာေအာင္ စစ္ေဆးရမည္ထက္ “သူ၏အမႈႀကီး” ေပၚတြင္ အစြန္းအထင္းကေလး တ ေျပာက္မွ်တင္မသြားရန္ ပို၍စိတ္၀င္စားပံု ေပၚေလသည္။
ႀကိမ္လံုးႏွင့္ သံဒုတ္တို႔မွာ အမႈစစ္ေဆးရာ၌ အသံုးျပဳရမည့္တခုတည္းေသာ နည္းလမ္းမ်ားျဖစ္သည္ဟု သူကမယူဆေပ။ သူသည္ “မိမိ၏” လူတ ေယာက္အေပၚ မည္သို႔တန္ဘိုးျဖတ္သနည္း၊ တန္ဘိုးျဖတ္သည့္အတိုင္းလဲ ေျဖာင္းဖ်သည့္ေနရာတြင္ ေျဖာင္းဖ်သည္၊ ၿခိမ္းေျခာက္သည့္အခါ ၿခိမ္းေျခာက္သည္။ ဘယ္ေသာအခါကမွ် က်ေနာ့္ကိုႏွိပ္စက္ညႇဥ္းပမ္းျခင္းမျပဳခဲ့ - အဖမ္းခံရသည့္ ပထမညတုန္းကမူ သူပါေကာင္းပါမည္။ သို႔ေသာ္ လိုအပ္သည္ဟု ယူဆလာေသာအခါ၌မူ က်ေနာ့္အား အျခားတေယာက္ေယာက္ထံ ေခတၱထုတ္၍ ေခ်းငွား တတ္ေလသည္။
သူသည္ အျခားသူမ်ားထက္ပို၍ စိတ္၀င္စားဖြယ္ရာေကာင္းသည္။ ဤအခ်က္ကိုကား ယံုမွားသံသယရွိစရာ မလုိေပ။ အျခား သူမ်ားထက္လဲ ပို၍စိတ္ ကူးစိတ္သန္း ႂကြယ္၀သည္။ ႂကြယ္၀သလိုလဲ အသံုးခ်တတ္သည္။ တခါေသာ္ လူတေယာက္အား ေထာင္ဖမ္းရန္ဟု လုပ္ဇာတ္ခင္းကာ၊ သူႏွင့္က်ေနာ္ ဘရားညစ္ အရပ္သို႔သြားၾကသည္။ ေနာင္တြင္လဲ က်ေနာ္တို႔သည္ ထုိေနရာသို႔မၾကာခဏသြားၾက၍ ဘီယာ ဆိုင္တဆိုင္၏ ျခံ၀င္းထဲတြင္ထုိင္ကာ ေဘးပတ္လည္မွ အျမႇင္မ ျပတ္သြားလာေနၾကေသာ လူမ်ားကိုၾကည့္ေနတတ္ၾကသည္။
- မင္းကို ငါတို႔ကဖမ္းခ်ဳပ္လုိက္တယ္ - သူသည္ လူမ်ားကိုၾကည့္ယင္း ဤသို႔ဆန္းစစ္ျပေလသည္ - ဒါေပမဲ့ ၾကည့္စမ္း ဘာေတြမ်ား ေျပာင္းလဲသြားသ လဲ။ လူေတြဟာအရင္ကလိုပဲ သြားၾကလာၾက ရယ္ၾက ေမာၾက။ အယင္ကလိုပဲ ကိုယ့္သေဘာနဲ႔ကိုယ္လဲရွိရဲ႕။ ေလာကႀကီး ဟာ ဆက္ၿပီးေရြ႕လွ်ားေနလိုက္တာ၊ မင္းလိုလူမ်ဳိးတေယာက္ ကမၻာေပၚကိုမေရာက္ခဲ့ဘူးသလိုပဲ။ ဒီလူေတြၾကားထဲမွာ မင္းရဲ႕စာဖတ္ပရိတ္ သတ္တခ်ဳိ႕ေတာင္ ပါမွာပဲ - မင္းအတြက္ေၾကာင့္ ဒီလူေတြမွာ ပါးရည္ကေလးတခ်က္ပိုၿပီးတြန္႔သြားတယ္ ထင္သလား။
တခါတြင္လဲ တေန႔လံုးစစ္ေဆးေမးျမန္းေနခဲ့ၿပီးေနာက္၊ က်ေနာ့္အားကားတစင္းေပၚသို႔တင္ကာ ပရာဟာ၏ညေနခင္းကိုျဖတ္လ်က္ နဲ႐ုဒါလမ္း အ ထက္ ဟရဒ္ခ်န္နီ သုိ႔အေရာက္ေမာင္းႏွင္ေခၚေဆာင္သြားပါသည္။
- မင္း ပရာဟာကိုခ်စ္တယ္ဆိုတာ ငါသိပါတယ္။ ၾကည့္စမ္း ဒီၿမိဳ႕ထဲကို တခါတေလေတာ့ ျပန္မသြားခ်င္ဘူးလား၊ ဘယ့္ေလာက္ လွတဲ့ၿမိဳ႕လဲ။ လွတာမွ မင္းမရွိၿပီးတဲ့ေနာက္ေတာင္မွ ဒီၿမိဳ႕ဟာ လွၿမဲလွေနမွာ ...
သူသည္ အကုသုိလ္ဘက္သို႔ဆြဲေသာ နတ္မိစၦာ၏အခန္းကို ေကာင္းစြာကျပတတ္သည္။ ေႏြရာသီ၏ညေနခင္းသည္ ေဆာင္းဦး ရာသီ၏ ေရွ႕ေတာ္ေျပး အေငြ႔အသက္မ်ားျဖင့္ ၿမိဳ႕ေတာ္ကိုပက္ျဖန္းထားသည္။ ၿမိဳ႕ေတာ္မွာ မွည့္ေနေသာသပ်စ္ညိဳသီးကဲ့သို႔ ျပာလဲ့လဲ့အေရာင္ ျဖင့္ မႈိင္းေနသည္။ အရက္ကဲ့သို႔ ယစ္မူးေစသည္။ က်ေနာ္ကား ထုိအလွမ်ားကို ကမၻာဆံုးသည့္အထိ ေငးၾကည့္ေနလိုလွေသာ္လည္း ... သူက စကားကို ၾကားကျဖတ္၍ ေျပာလုိက္သည္။
- ခင္ဗ်ားတို႔မရွိေတာ့တဲ့ေနာက္ဆုိ၊ ဒီထက္ေတာင္ပိုၿပီးလွလာလိမ့္အံုးမယ္။
သူက တခ်က္မွ်ရယ္လုိက္ေလသည္။ အဆုိးသေဘာႏွင့္ရယ္သည္ကား မဟုတ္ စိတ္မခ်မ္းသာသည့္အေနႏွင့္ျဖစ္ေလသည္။ ထုိ႔ေနာက္
- မင္းက အပ်က္ကခ်ည္း လုိက္ၾကည့္ေနတဲ့အေကာင္ပဲ။
ဟု ေျပာေလသည္။
သူသည္ ထုိညေနခင္းသုိ႔ မၾကာမၾကာ ျပန္၍လွည့္လာတတ္သည္။
- ဒုိ႔ဒီမွာ မရွိေတာ့တဲ့ေနာက္ ... ဟုတ္လား ... ဒီလုိဆုိရင္ ဒို႔ႏိုင္မယ္ဆုိတာ မင္းမယံုဘူးေပါ့။
သူက ဤကဲ့သို႔ေမးသည္။ သူကိုယ္တုိင္လဲ မယံုေတာ့ေသာေၾကာင့္ ဤသို႔ေမးျခင္း ျဖစ္ေလသည္။ ေနာက္ က်ေနာ္က ဆိုဗီယက္ ယူနီယံ၏ အင္အား၊ ဆုိဗီယက္ယူနီယံကို မည္သူကမွ် မေခ်မႈန္းႏိုင္ပံု စသည္တို႔ကိုေျပာျပေသာအခါ သူသည္ အာ႐ံုစုိက္၍နားေထာင္ေနခဲ့ သည္။ စကားစပ္မိ၍ေျပာရဦးမည္။ ဤသည္ ကား က်ေနာ္၏ ေနာက္ဆံုး “အစစ္ခံခ်က္” တခ်ဳိ႕တ၀က္ပင္ ျဖစ္ေလသည္။
- ခ်က္ ကြန္ျမဴနစ္တေယာက္ကို သတ္တုိင္း သတ္တိုင္း၊ ခင္ဗ်ားတို႔ဟာ ဂ်ာမန္လူမ်ဳိးရဲ႕ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္တစိတ္တပိုင္းကုိ သုတ္သင္ ပစ္ေနၾကတာပဲ ဟု က်ေနာ္ကသူ႔အား ေျပာျပခဲ့ပါသည္ - ဂ်ာမန္လူမ်ဳိးရဲ႕ေရွ႕ေရးကို ကယ္တင္ႏိုင္တာ ကြန္ျမဴနစ္၀ါဒ တခုတည္းပဲရွိတယ္။
သူသည္ ျဖစ္ခ်င္ရာျဖစ္ပေစ ဟူေသာ အမူအရာျဖင့္ ေလကိုလက္ႏွင့္ ႐ိုက္ျပပါသည္။
- ဒို႔ ႐ႈံးမယ္ဆုိရင္ေတာ့ ဒို႔ကိုဒီ၀ါဒက ကယ္တင္ႏုိင္မွာ မဟုတ္ပါဘူးကြာ - ဟု ေျပာယင္း အိတ္ထဲမွ ပစၥတိုကိုထုတ္၍ ျပပါသည္ - ျမင္လား၊ ေနာက္ ဆံုး က်ည္ဆံသံုးေတာင့္ကုိ ကိုယ့္အတြက္ကိုယ္ခ်န္ထားတယ္။
... သို႔ေသာ္ ဤသည္ကား ႐ုပ္တုကေလးတခုကိုသာ ကိုယ္စားျပေနျခင္း မဟုတ္ေတာ့။ ဤသည္ကား အရြယ္ေႏွာင္း၍ ေဟာင္းေန ၿပီျဖစ္ေသာ ေခတ္တခုကို သ႐ုပ္ေဖာ္ျခင္း ျဖစ္ေလသည္။

(ပခံုးသုိင္းႀကိဳးတစံု - ၾကားျဖတ္တူရိယာသံ)
မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္ အက်ဥ္းခန္း၏ တံခါးေဘးတြင္ ပခုံးသုိင္းႀကိဳးတစံု ခ်ိတ္ဆြဲထားသည္။ ေယာက္်ားေဘာင္းဘီမ်ားကို ထိန္းသည့္ သာမန္ပခံုးသုိင္းႀကိဳး တစံုမွ်သာ ျဖစ္သည္။ က်ေနာ္ ဘယ္တုန္းကမွ်မႏွစ္သက္ခဲ့ဘူးသည့္ ပစၥည္းတခုျဖစ္သည္။ ယခုေသာ္ က်ေနာ္တုိ႔၏ အက်ဥ္းခန္းတံခါးကို ဖြင့္လိုက္ၾကတုိင္း အဆုိပါပစၥည္းကို ၀မ္းေျမာက္စြာ ၾကည့္မိသည္။ ထုိပခံုးသုိင္းႀကိဳးမ်ားတြင္ ေျမႇာ္လင့္ခ်က္ကေလး တပိုင္းတစမွ် ျမင္ေတြ႔ေနမိပါသည္။
ခင္ဗ်ားအား ဖမ္းဆီးသည့္အခါတြင္ သူတို႔သည္ ခင္ဗ်ားအားေသသည့္အထိ ႐ုိက္ေကာင္း႐ုိက္ၾကမည္။ သို႔ေသာ္ ခင္ဗ်ားဖာသာ ခင္ဗ်ား ႀကိဳးဆြဲခ်၍ မေသႏိုင္ ေရွးဦးပထမတြင္ခင္ဗ်ား၏ ေကာ္လာစည္း၊ ခါးပတ္၊ သို႔မဟုတ္ ပုခုံးသုိင္းႀကိဳးမ်ားကို ယူသြားၾကသည္။ (အိပ္ရာ ခင္းကို သံုးမည္ဆုိလွ်င္ကား လွလွႀကီး ႀကိဳးဆြဲခ်ေသႏိုင္သည္။) ၎ေနာက္ ဤမွ်အႏၱရာယ္ႀကီးလွေသာ ေသမင္း၏လက္သံုးကိရိယာမ်ားကို ေထာင္တြင္း႐ံုးခန္း၌ သိမ္းထားၾကသည္။ ေနာက္ ဂက္စတာပိုရွိ ခင္ဗ်ားမသိေသာ ကံၾကမၼာတခုက ခင္ဗ်ားအား အလုပ္ၾကမ္းလုပ္ရန္ျဖစ္ေစ၊ ေထာင္စခန္းတခုခုသို႔ျဖစ္ေစ၊ သို႔မဟုတ္ ႀကိဳးစင္ေပၚသို႔ျဖစ္ေစ၊ တေနေနရာသို႔ ပို႔ရမည္ဟု ဆံုးျဖတ္ေသာအခါက်မွ ခင္ဗ်ားအား ေခၚကာ ထုိပစၥည္းမ်ားကိုတခန္းတနားျပန္လည္ ေပးအပ္ၾကေလသည္။ သို႔ေသာ္ အက်ဥ္းခန္းအတြင္းသို႔ကား ျပန္လည္ယူသြားခြင့္မျပဳ။ အျပင္ဘက္ တံခါး၏ ေဘးတြင္ျဖစ္ေစ၊ တံခါး၏ေရွ႕မွ သံတန္းတြင္ျဖစ္ေစ ခ်ိတ္ထားရသည္။ အမိန္႔က်ေသာအခ်ိန္မွစ၍ တကယ္ပင္ ထြက္ခြာသြားရေသာ အခ်ိန္အထိ ထိုေနရာတြင္ တြဲလြဲခုိေနၾကရသည္။ ထုိသို႔ေသာ ပစၥည္းမ်ားကား အက်ဥ္းခန္းအတြင္းမွ တစံုတေယာက္ေသာသူသည္ မသြားလုိ ေသာလမ္းသို႔ ခရီးထြက္ရန္ အသင့္ျဖစ္ေနရၿပီဟူေသာ အထိမ္းအမွတ္ပင္ျဖစ္သတည္း။
ဂုစတီနာ၏ ကံၾကမၼအေၾကာင္းကို ၾကားရေသာေန႔၌ပင္ ပခုံးသုိင္းႀကိဳးတစံုသည္ က်ေနာ္တုိ႔ႏွင့္မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္ အက်ဥ္းခန္းေရွ႕ တြင္ ေပၚေပါက္လာသည္။ မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္အက်ဥ္းခန္းမွ မိတ္ေဆြတေယာက္သည္ သူမႏွင့္တသုတ္တည္း အလုပ္ၾကမ္းလုပ္ရာသို႔ ထြက္ခြာ သြားရမည္ျဖစ္သည္။ ထုိလူသိုက္ကား ယခုထက္ထိ ခရီးမထြက္ရေသး။ ျဗံဳးကနဲရက္ေရြ႕လုိက္ၾကသည္။ သူတို႔သြားရမည့္အလုပ္႐ံုမွာ ဗံုးႀကဲ ခံရသျဖင့္ ပ်က္စီးကုန္သည္ဟု ၾကားရသည္။ (ဤသည္ကား တြက္ကိန္းကိုက္ေသာ အျဖစ္အပ်က္တရပ္။) မည္သည့္အခ်ိန္တြင္ ခရီးထြက္ရ မည္ကို မည္သူမွ်မသိ။ ယေန႔ညေန သို႔မဟုတ္ မနက္ျဖန္၊ ေနာက္အပတ္ သို႔မဟုတ္ ဆယ့္ေလးရက္အၾကာတြင္ သြားေကာင္းသြားၾကရမည္။ ပခုံးသိုင္းႀကိဳးမ်ားကား တြဲေလာင္းခုိၿမဲခိုေနၾကေလသည္။ သို႔ႏွင့္က်ေနာ္လည္း သိေနရသည္။ ထုိပစၥည္းကို ျမင္ေနရသမွ်ကာလပတ္လံုး ဂုစတီနာတေယာက္ျဖင့္ ပရာဟာၿမိဳ႕တြင္ ရွိေနေပလိမ့္ဦးမည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ထုိပုခုံးသုိင္းႀကိဳးမ်ားသည္ သူ႔အားကူညီေနသာ ပုဂၢိဳလ္ တေယာက္ ျဖစ္ဘိသည့္အလား ၎တို႔အား ၀မ္းသာျမတ္ႏုိးစြာ ၾကည့္႐ႈေနခဲ့ပါသည္။ သူ႔အေနႏွင့္ တရက္မွ် အခ်ိန္ရလာမည္၊ ႏွစ္ရက္ ... သံုးရက္ ... ဒီအ ခ်ိန္ဟာ ဘယ္လုိအက်ဳိးသက္ေရာက္မယ္ဆိုတာ ဘယ္သူသိႏုိင္ပါ့မလဲ။ ဒီလုိရလုိက္တဲ့ ရက္ကေလးတရက္ကပဲ သူ႔အသက္ကိုကယ္ဆယ္ ေကာင္း ကယ္ဆယ္မိမွာ ...
က်ေနာ္တုိ႔အားလံုးသည္ ဤသို႔သာ ေနထုိင္ခဲ့ၾကသည္။ ယေန႔လဲ ဤသို႔ပင္ ေနၾကသည္။ ယခင္လ၊ ယခင္ႏွစ္ကလဲ ဤသို႔ပင္။ ေျမႇာ္လင့္ခ်က္တည္ရွိ ရာ မနက္ျဖန္သုိ႔ အၿမဲတန္းမ်က္ႏွာမူေနၾကသည္။ ခင္ဗ်ား၏ ကံၾကမၼာကိုကား ခ်ိတ္တံဆိပ္ခပ္ႏွိပ္လုိက္ၿပီ။ ခင္ဗ်ားအား သဘက္ခါတြင္ ေသနတ္ႏွင့္ပစ္သတ္ရန္ ဆံုးျဖတ္လုိက္ၾကၿပီ - အမယ္ ဒါေပမဲ့ မနက္ျဖန္ဘာျဖစ္မယ္ဆိုတာ ဘယ္သူေျပာႏိုင္ပါ့မလဲ။ နက္ျဖန္ ခါအထိသာ အသက္ရွင္ေနဦးမည္ဆိုလွ်င္ ... နက္ျဖန္က်လွ်င္ အစစအရာရာ ေျပာင္းလဲသြားႏုိင္သည္။ အစစအရာရာကား မခုိင္မက်ည္ရွိ လွစြာသည္။ မွန္သည္၊ နက္ျဖန္ဘာျဖစ္မည္ကို မည္သူသိသနည္း။ သို႔ႏွင့္ နက္ျဖန္ေပါင္း မ်ားစြာလဲ ေရြ႕လ်ားသြားသည္။ ေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာ ေသာ လူတို႔အတြက္ကား မနက္ျဖန္ဟူ၍မရွိေတာ့။ သို႔ရာတြင္ ဆက္လက္၍ ေနထိုင္ေနၾကသည္ - နက္ျဖန္ခါ၊ နက္ျဖန္ခါ ဘာျဖစ္ေတာ့မယ္ ဆိုတာ ဘယ္သူ သိႏိုင္ပါ့မလဲ။
ဤသို႔ေသာ တြက္ကိန္းမ်ဳိးမွ အေၾကာင္ဆံုးေသာ ေကာလာဟလသတင္းမ်ား ေပါက္ဖြားလာခဲ့သည္။ အပတ္တိုင္း အပတ္တုိင္း ဘယ္ေတာ့စစ္ၿပီး ေတာ့မည္ဟူေသာ ႏွင္းဆီေရာင္သတင္းမ်ားေပၚလာတတ္သည္။ ထုိသတင္းမ်ားကို လူတုိင္းသည္ပါးစပ္ကို နားႏွစ္ဘက္ ထိလုနီးနီးၿဖဲရင္း အငန္းမရနားေထာင္ေလ့ ရွိၾကသည္။ အပတ္တုိင္း အပတ္တုိင္း ပန္းကရာ့စ္ေထာင္သည္ ထူးျခားေသာ ၀မ္းသာစရာသတင္း တရပ္ကို တုိးတိုးကေလး ဖြင့္ေျပာတတ္သည္။ ထုိသတင္းမ်ဳိးကို လူတုိင္းကပင္ အားတက္သေရာလက္ခံလုိၾကသည္။ ခင္ဗ်ားက ဤကိစၥမ်ဳိးကို တြန္းလွန္တုိက္ခိုက္သည္။ လြဲမွားေသာ ေျမႇာ္လင့္ခ်က္မ်ားကို ခင္ဗ်ားကတုိက္ဖ်က္သည္။ ဤကိစၥမ်ဳိးကား လူ၏စ႐ုိက္ကို မၾကံ့ခုိင္ေစသည္ သာမက ေပ်ာ့ညံ့ေစသည္။ အဆံုးသတ္၌ အစစအရာရာသည္ ေခ်ာေခ်ာေမာေမာ ျဖစ္သြားလိမ့္မည္ဟူေသာ သေဘာထားကို လိမ္လည္ခ်က္ ျဖင့္ အစာခြန္႔ရန္ လိုလဲမလုိ၊ သင့္လဲမသင့္။ ထုိအေကာင္းေမွ်ာ္ စိတ္ဓာတ္သေဘာထားကို အမွန္စကားျဖင့္လည္းေကာင္း၊ ေျမႀကီး လက္ခတ္ မလြဲ ရရွိမည့္ေအာင္ပြဲကို ျပတ္ျပတ္သားသား ျမင္တတ္ျခင္းျဖင့္လည္းေကာင္း၊ ယင္းသို႔သာ အားျဖည့္ထားရေပမည္ - သို႔ေသာ္လည္း အေျခခံ သဘာ၀ကား ခင္ဗ်ား၏ ကိုယ္တြင္း၌လည္း ရွိေနသည္။ သည္ရက္ကေလး တရက္သည္ပင္ အဆံုးအျဖတ္ေပးမည့္ေန႔ ျဖစ္ႏိုင္သည္။ ခင္ဗ်ား အခ်ိန္ရလုိက္ေသာ ရက္ကေလးတရက္သည္ပင္ ခင္ဗ်ားအား ၿခိမ္းေခ်ာက္ေနေသာ ေသေဘး၏နယ္စပ္မွ ခင္ဗ်ားမစြန္႔လႊတ္လုိေသာ ဘ၀၏ နယ္တြင္းသို႔ ျဖတ္ကူးမိရန္ကူညီေကာင္း ကူညီႏုိင္လိမ့္မည္။
လူတို႔၏တသက္တာတြင္ ရက္ေပါင္းနည္းပါးလွစြာသည္။ သို႔စဥ္လ်က္ ခင္ဗ်ားသည္ထုိရက္မ်ားကို လ်င္ျမန္စြာေရြ႕လ်ားသြား ေစလုိ သည္။ ပို၍ျမန္ေလ၊ အတတ္ႏိုင္ဆံုးျမန္ေလေလ၊ ခင္ဗ်ားအေနႏွင့္ပို၍ႏွစ္သက္သည္။ အခ်ိန္ကား ဖမ္း၍မရ၊ ေျပး၍ေနသည္။ ခင္ဗ်ား၏ ေသြး ေၾကာမ်ားမွ မရပ္မဆိုင္းဘဲ တစိမ့္စိမ့္ယို ထြက္ေနေသာအခ်ိန္ကား ခင္ဗ်ား၏မိတ္ေဆြပင္ ျဖစ္ေလသည္။ အံ့ဘြယ္ေကာင္းေလစြ။
နက္ျဖန္သည္ ယမန္ေန႔ျဖစ္သြားသည္။ သဘက္ခါသည္ ယေန႔ျဖစ္လာသည္။ ဤသည္လည္း လြန္ခဲ့ျပန္ေလၿပီ။
မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္ အက်ဥ္းခန္းတံခါးေဘးမွ ပခုံးသိုင္းႀကိဳးမ်ားကား တြဲလြဲခိုၿမဲခုိေနၾကေလသည္။

အျပည့္အစံုသို႔...

ျပန္ေခါက္ထားပါ...

အျပည့္အစံုသို႔...

ျပန္ေခါက္ထားပါ...

- အားလံုးသို႔ (၁/၂၀၀၈) ထုတ္ျပန္ေၾကညာခ်က္၊ဗဟိုစည္း႐ံုးေရးေကာ္မတီ ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ။

အျပည့္အစံုသို႔...

ျပန္ေခါက္ထားပါ...

ပဒိုမန္းရွာ သို႔.... ေၾကကြဲအမွတ္တရ႐ုပ္ပံုလႊာ

၁၄ ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္
ကရင့္အမ်ဳိးသား လြတ္ေျမာက္မႈ
တိုက္ပြဲ၀င္ အိပ္မက္တခုဆံုး႐ႈံးျခင္း။

အျပည့္အစံုသို႔...

ျပန္ေခါက္ထားပါ...

• -ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ အေထြေထြအတြင္းေရးမွဴး အစီရင္ခံစာ ၂၀၀၈ခုႏွစ္ ေဖေဖာ္၀ါရီလ
• -အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ ၆၁ႀကိမ္ေျမာက္ ျပည္ေထာင္စုေန႔ေၾကညာခ်က္ ၂၀၀၈ခုႏွစ္ ေဖေဖာ္၀ါရီလ

အျပည့္အစံုသို႔...

ျပန္ေခါက္ထားပါ...