ဗဟိန္း သို႔မဟုတ္ ညီၫြတ္ေရးဗိသုကာ

အာဏာရွင္ျဖစ္ေစ၊ ရီပတ္ဗလစ္ကင္ ျဖစ္ပါေစ၊ အစုိးရမွန္သမွ်သည္ သူ႔အား မိမိတို႔နယ္ေျမမ်ားမွ ႏွင္ထုတ္ခဲ့ၾကသည္။ သမား႐ုိးက်ျဖစ္ေစ၊ အလြန္အကၽြံ ဒီမုိကရက္ျဖစ္ေစ ဓနရွင္မွန္သမွ်သည္ သူ႔အားအၿပိဳင္အဆုိင္ ပုတ္ခတ္ခဲ့ၾကသည္။ ......
သူ႔တြင္ ဆန္႔က်င္ဘက္မ်ားအေျမာက္အမ်ားရိွေကာင္းရွိမည္ ျဖစ္ေသာ္လည္း ပုဂၢိဳလ္ေရးရန္သူဟူ၍ တဦးတေလမွ်ပင္ရွိႏိုင္ခဲေၾကာင္း ရဲ၀ံ့စြာေျပာ လုိက္ရေပသည္။

ဖရစ္ဒရစ္အိန္ဂယ္
(ကားလ္မာ့က္စ္၏ဘ၀ႏွင့္ ပတ္သက္၍ေျပာၾကားခ်က္)

(၁)
လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ေပါင္း သံုးဆယ္ေက်ာ္ ...။
စစ္တပ္မွ ဒုတိယအႀကိမ္ အၿပီးအပိုင္ အာဏာမသိမ္းမီကာလ၊
ေႏြရာသီရဲ႕ ပူရွိန္ျပင္းျပင္း ... ေက်ာင္းဖြင့္ခ်ိန္ ... ဇြန္လဆန္း။
... ... ... ... ...
မႏၱေလးတကၠသိုလ္ပရ၀ဏ္တြင္ အေဆာက္အအံုေတြက ဤမွ်ေလာက္နီးနီးကပ္ကပ္ ပူးပူးက်ပ္က်ပ္ မရွိေသး -
ပူပင္ပူအုိက္ျငားေသာ္လည္း တမာတန္းႏွင့္စိန္ပန္းပင္ အုပ္အုပ္ေတြၾကားက တခ်က္တခ်က္ျဖတ္သန္းလာေသာ သန္႔သန္႔ရွင္းရွင္းေလကို ရွဴ႐ႈိက္ လုိက္ၾကရလွ်င္ ၿငီးစီစီျဖစ္ေနသည့္ ေက်ာင္းသူ ေက်ာင္းသားမ်ားလန္းလန္းဆန္းဆန္းျဖစ္သြားၾက၏။
ေက်ာင္းဆင္းေက်ာင္းတက္သြားၾက ျပန္ၾက၊ ဆုိင္မ်ားတြင္ စားၾက၊ ေသာက္ၾက၊ သစ္ပင္ရိပ္မ်ားတြင္ နားၾက၊ ခိုၾက။ အေရွ႕ရွမ္း႐ိုးမဆီေငးၾကေမာၾက။
နယ္မွ ၁၆ ႏွစ္ ၁၇ ႏွစ္ ရြယ္ ေက်ာင္းသား ၂ ေယာက္သည္ သင္တန္းတခ်ိန္အၿပီး မုန္႔သြားစားလုိက္၊ ပင္မအေဆာက္အအံုထဲ၀င္လုိက္၊ စာသင္ခန္း ေတြကိုေလ့လာၾကည့္လုိက္ ... ႏွင့္ ေနာက္ဆံုးျပတုိက္ရွိရာ ရာဇတ္အေဆာက္အအံုဘက္ေရာက္သြားၾကသည္။ ေအာက္ - အထက္ ... တက္ၾကည့္ျဖစ္ၾကသည္။ တေနရာတြင္ က်က္သေရရွိလွေသာ လူတေယာက္၏ ပံုတူပန္းခ်ီကားတခ်ပ္ကို ျမင္လုိက္ၾကရ၏။ မ်က္ႏွာထား ၾကည္ၾကည္လင္လင္ႏွင့္ ေျပျပစ္ေခ်ာေမာလွေသာ ထုိသူ၏ ပံုကိုၾကည့္ရင္း - “ဘယ္သူလဲ ?” ဟု တေယာက္က ေမးသည္။ က်န္တေယာက္က ေခါင္းယမ္းျပ၏။
အခန္းေထာင့္ စားပြဲတလံုးေပၚမွာ မ်က္ႏွာအပ္၍ေမွးေနေသာ ေက်ာင္းသားႀကီးတေယာက္ ထလာသည္။
“ကိုယ္တို႔ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ ကိုဗဟိန္းပံုေလ။ ဒီမႏၱေလးက အင္တာ ( - ) ေအာင္သြားတယ္။ ေနာက္ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ဆက္တက္တယ္။ ဗကသ ဥကၠ႒ ျဖစ္လာတယ္။ ၁၃၀၀ ျပည့္အေရးေတာ္ပံုႀကီးကို ေခါင္းေဆာင္ခဲ့တဲ့ သခင္ဗဟိန္းဆိုတာ သူပဲ ... ေပါ့၊ သူ႔ကို မႏၱေလးကတင္မဟုတ္ဘူး၊ တျပည္လံုးက ခ်စ္ၾကတယ္ေလ...”
ဖရက္ရွာေက်ာင္းသားႏွစ္ေယာက္ ေငးနားေထာင္ရင္းက ပန္းခ်ီကားႀကီးကုိ တခါထပ္ၾကည့္လုိက္ၾကျပန္သည္။
ခ်စ္ခင္မႈ၊ ေလးစားမႈသည္ သူတို႔၏ မ်က္ႏွာေပၚတြင္ အထင္းသားထင္ဟပ္လာခဲ့ၾကေခ်ၿပီ။

(၂)
“တေစၦႀကီးတေကာင္သည္ ဥပေရာပတိုက္တြင္ လွည့္လည္သြားလာေနေပသည္။ ဤတေစၦႀကီးကား ကြန္ျမဴနစ္၀ါဒပင္ ျဖစ္၏။ ပုပ္ရဟန္းမင္းႀကီးႏွင့္ ဇာဘုရင္၊ မက္တာနစ္ခ် ္ႏွင့္ ဂီေဇာ့၊ ျပင္သစ္ရယ္ဒီကယ္မ်ားႏွင့္ ဂ်ာမန္ပုလိပ္ သူလွ်ဳိမ်ား ...ဟူေသာ ေဟာင္းႏြမ္းသည့္ ဥေရာပတိုက္ရွိ အင္အားစုအားလံုးသည္ ဤတေစၦႀကီးအား ေမာင္းထုတ္ပစ္ေရးအတြက္ သူေတာ္စဥ္ မဟာမိတ္ကို ဖြဲ႔စည္းလိုက္ၾကေလၿပီ။”

- ကြန္ျမဴနစ္ေၾကျငာစာတမ္း (၁၈၄၈) -


ဤတေစၦႀကီးသည္ အႏွစ္ ၇၀ မွ်အၾကာတြင္ တကမၻာလံုးသို႔ ကိုယ္ထင္ျပလိုက္၏။ ဆိုဗီယက္ႏိုင္ငံေတာ္ႀကီး ေပၚေပါက္ခဲ့၏။ သို႔ေသာ္ ကိုလိုနီႏိုင္ငံ တႏိုင္ငံျဖစ္ေနေသာ ျမန္မာျပည္တြင္မူ အႏွစ္ ၉၀ ၾကာမွ အရိပ္ထင္ႏိုင္ခဲ့ေပသည္။ ၁၉၃၉ ခုႏွစ္တြင္ ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီကို လွ်ဳိ႕၀ွက္၍ တည္ေထာင္လိုက္ႏိုင္ခဲ့ၾကသည္။
.........................................................................................................

“ရုပ္၀ါဒ ဆိုသည္မွာ စိတ္၀ါဒမဟုတ္၊ စိတ္ကူးစိတ္သန္း မဟုတ္၊ အေကာင္အထည္က မာေက်ာၾကမ္းတမ္းႀကီး လက္ေတြ႔ကိုင္စမ္းမိေသာ ရုပ္၀ါဒ။ သည္လို ေယဘုယ် လူအမ်ားက မွတ္ထင္ၾကေပမည္။ ရုပ္၀ါဒကို ယံုၾကည္ကိုးကြယ္သူ၊ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ၏ ေခါင္းေဆာင္ ဗဟိန္းအား ....ကဗ်ာဟု ေရးလိုက္ျခင္းသည္ တကယ္ဆိုေတာ့ အႏုကဗ်ာႏွင့္ ရုပ္၀ါဒႏိုင္ငံေရးသမားဟာ မနီးစပ္ပါကလားဟု ထင္မွတ္ၾကေပလိမ့္မည္။ သည္လို မွတ္ထင္လွ်င္ ဗဟိန္းကို ႏိုင္ငံေရးသမား အျဖစ္ ေတြ႔ျမင္၍ လူအျဖစ္ မသိေသးေသာေၾကာင့္ ျဖစ္တန္ရာသည္။”
ဤကား 'လူ' ကိုဗဟိန္း ႏွင့္ ကြန္ျမဴနစ္ ကိုဗဟိန္း အေပၚ ယွဥ္တြဲ ေပါင္းစပ္ၾကည့္ေသာသူ တဦး၏ အျမင္ျဖစ္သည္။
သခင္သန္းထြန္းတေယာက္ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ေန၊ ေသေသသပ္သပ္ အလုပ္ လုပ္ တတ္သည္ကို ေတြ႔သိၾကေသာ သူမ်ားက “ကြန္ျမဴနစ္ေတြလည္း ဒီလိုေန၊ ဒီလို လုပ္တတ္ပါလား” ဟု ေျပာမိၾကသည္။ “ကြန္ျမဴနစ္ဆိုတာ ျဖစ္သလို ေန၊ ျဖစ္သလို စားၿပီး အလုပ္ အင္မတန္ လုပ္သူမ်ား” ဟူ၍သာ သူတို႔ သိထားၾကသည္။ နယ္ခ်ဲ႕ အရင္းရွင္မ်ား၊ ဖက္ဆစ္မ်ားနွင့္ သူတို႔၏ အလိုေတာ္ရိ လက္ေ၀ခံမ်ားက ပံုဖ်က္ထားေသာ အာေဘာ္မ်ားနွင့္သာ လက္ပြန္းတတီး ေနခဲ့ရေသာ ကိုလိုနီႏိုင္ငံရွိ ျပည္သူမ်ား-ဤသို႔ ေရာေထြး ထင္ၾက၊ေျပာၾကသည္မွာ သဘာ၀ေတာ့ က်ေခ်သည္။
အမွန္မွာမူ ေတာ္လွန္ေရး ကိုယ္၌မူက အႏုပညာ တရပ္ ျဖစ္သည္ .....ဟု ကြန္ျမဴနစ္မ်ား ခံယူထားသည္ကို သူတို႔ မသိၾက၍သာ ....။

(၃)

ကိုဗဟိန္းကို လူအျဖစ္ တခ်ဳိ႕ က ဤသို႔ ျမင္ၾကသည္။
သမဂၢ ေပ်ာ္ပြဲစားရံုတြင္ ဇြန္းသံ၊ ပန္းကန္သံ၊ စကားေျပာသံ တို႔ျဖင့္ ဆူပြက္ေနစဥ္ သည္အထဲမွ ေက်ာင္းသားတဦးသည္ ၀ိုင္းဖြဲ႔ စကားေျပာထဲတြင္ မပါဘဲ စီးကရက္ကို တြင္တြင္ဖြာလ်က္ စားပြဲစြန္းရွိ ဓါတ္စက္ကို ဓါတ္ျပား တခ်ပ္ၿပီးတခ်ပ္လဲကာ ဖြင့္လ်က္ရွိသည္။
သူသည္ အသားျဖဴျဖဴ၊ ဆံပင္ေကာက္ေကာက္၊ ဖ်င္အကၤ်ီ လက္ရွည္၊ ဘန္ေကာက္လံုခ်ည္ ျမင္းေခ်းေရာင္အစိမ္းကို ၀တ္ဆင္ထားသည္။ မ်က္ႏွာမွာ ပဒုမၼာၾကာပန္း ကဲ့သို႔ လန္းရႊင္သည္။ သူ၏ ခ်စ္ဖြယ္ေကာင္းေသာ အၿပံဳးကေလးမ်ားသည္ နီရဲေနေသာ ပါးျပင္ႏွင့္ နႈတ္ခမ္းေပၚတြင္ ထာ၀စဥ္ နားလ်က္ရွိသည္။ က်က္သေရျဖင့္ လွ်မ္းေသာအၿပံဳး၊ ေမတၱာ၏ အထိမ္းအမွတ္ အၿပံဳး -
( လူစိမ္း တဦးႏွင့္ မိတ္ဆက္ေပးလိုက္ေသာ အခါ ) သူ၏ ၾကာပြင့္ခ်ပ္ကေလး ထဲမွ ၀တ္ဆံကို ဖြင့္လွပ္လိုက္ေသာ ကဗ်ာဆန္သည့္ အၿပံဳးျဖင့္ တံု႔ျပန္ကာ -
“ က်ေနာ္ေတာ့ ေမရွင္ကို အေတာ္ ႀကိဳက္တယ္။ ခင္ဗ်ားေကာ ဘယ့္ႏွယ့္လဲ ....” ဟု ေမးတတ္သည္။ ေနာက္ေတာ့ ....
“ခ်စ္၍ ေခၚရာ၊ ခ်စ္၍ ေခၚသည္”....သီခ်င္းကို ဖြင့္၊ “ေသာ္တာ ေငြမင္း” .... ကို ဖြင့္သည္။ (ေနာက္ေတာ့ ဂီတႏွင့္ ပတ္သက္၍ သူ႔ ခံယူခ်က္ ကို ဤသို႔ ေျပာျပပါလိ္မ့္မည္။)
“ တခ်ဳိ႕ ကအဂၤလိပ္ တီးလံုးသြားသီခ်င္းေတြကို မၾကားႏိုင္ၾကဘူး၊ နားပိတ္ထားခ်င္သတဲ့ဗ်။ သာယာတဲ့ေတးသံကို ဘာျပဳလို႔ လက္မခံႏုိင္ရသလဲ။ ဂီတဆိုတာ လူတမ်ဳိးထဲ ကန္႔သတ္ထားတာမဟုတ္ဘူး...”
သူသည္သီခ်င္း ဓာတ္ျပားေတြကို တျပားၿပီးတျပား ဖြင့္ရင္း ဤအဘိဓမၼာကို ရင့္က်ဴးေဖာ္ထုတ္ေနတက္၏။
“ က်ေနာ့္အဖို႔ေတာ့ သာယာလွပတဲ့ ေတးဂီတဆိုရင္ ႏိုင္ငံျခားဂ်ပန္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ကၠဳတာလ်ံပဲျဖစ္ျဖစ္ နားေထာင္တာပဲ။ တခ်ဳိ႕ က အဂၤလိပ္သံဆိုရင္ အသံေသးအသံေၾကာင္ ဆိုၿပီးနားမေထာင္ႏိုင္ၾကတာ အံ့ၾသစရာပဲဲ...”
ဤသို႔ေျပာသံၾကားေသာအခါ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္လည္းျဖစ္၊ ၁၃၀၀ ျပည့္ အေရးေတာ္ပံုတြင္ ကိုဗဟိန္းႏွင့္ အတူတြဲ၍ ေခါင္းေဆာင္ပါဝင္ခဲ့ေသာ ကိုဗေဆြ(ေနာင္ ဖဆပလ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ေဟာင္း ဦးဗေဆြ)က...“ ဗဟိန္းကလည္း ဝတၳဳေရးခ်င္၊ ကဗ်ာစပ္ခ်င္၊ ဂီတ လိုက္စားခ်င္နဲ႔ေတာ့... မင္းတို႔ေတြစိတ္ကူးယဥ္ သမားေတြကိုး...” ဟု မွတ္ခ်က္ခ်သည္။
ဒီအခါ ကိုဗဟိန္းက ... “ လူဆိုတာ အလွအပကိုမက္တာပဲ၊ ကဗ်ာဂီတရဲ႕ အလွအပကို မၾကည္ႏူးပဲ မေနႏိုင္ဘူး။ လူဆုိတာမင္းေျပာတဲ့ စိတ္ကူး ယဥ္ပဲဆိုပါေတာ့ ကဗ်ာဂီတကို နားလည္ေမြ႕ ေလ်ာ္လာတာ ယဥ္ေက်းလာတာကြ”... ဟု ရယ္ရင္းေမာရင္း ေျပာတတ္၏။ သူသည္ အမွန္တကယ္လည္း ဂီတကို ခ်စ္ျမတ္ႏိုးသူျဖစ္သည္။ အခ်ိန္ရရင္ ရသလို ဂီတကို ဖက္ေပြ႕ တတ္သည္။
ဇမၺဴ႕ ကၽြန္းလံုးသီခ်င္းခ့ံကို ဂီတ၌ အေတာ္အတန္ ဝါရင့္သူမ်ားသာရေပသည္။ ကိုဗဟိန္းသည္ ဇမၺဴ႕ ကၽြန္းလံုးသီခ်င္းခံ့ကို အစအဆံုးပင္ ဆိုႏိုင္သည္ မွာ အံ့ၾသဖြယ္ ေကာင္းေပသည္။ ျပည္လွေဖ၏ “ နတ္သွ်င္ေနာင္”၊ ဒိုရာသန္းေအး၏ “ ေလွကေလး” ကိုလည္း အေတာ္သေဘာက်သည္။ (ခ်စ္ဒုကၡ ဦးဘညႊန္႔ ႏွင့္ ခင္မင္ေသာ ကိုဗဟိန္းသည္ “ ဆုထူးရြယ္” သီခ်င္းကို ဓါတ္ျပား မထြက္မီက ရႏွင့္ေနသည္။)
တခါတရံ ေမရွင္၏ “ ေက်ာင္းပိတ္ရက္” သီခ်င္းကို ဆိုေလ့ရွိ၏။
ကဗ်ာကိုေတြ႔လွ်င္ လူေတြခ်စ္သလို၊ ကိုဗဟိန္းကိုလည္း ေတြ႔လွ်င္ မခ်စ္ဘဲ မေနႏိုင္။ သူ၏အျပံဳးသည္ အင္မတန္ ခ်စ္ဖြယ္ေကာင္းသည္။ အျပံဳးမွာ ကဗ်ာေလးတပုဒ္ႏွင့္ တူေန၏။ အဂၤလိပ္စာ ပါေမာကၡ ရုတ္စ္ ကပင္ ကိုဗဟိန္းအား “ ႏွစ္လိုဖြယ္ ေကာင္းေသာ သူငယ္ပဲ” ဟုေျပာေၾကာင္း မွတ္တမ္းတခုရွိဖူး၏။
အကယ္၍ ကိုဗဟိန္းသည္ ႏိုင္ငံေရးသမား မျဖစ္လွ်င္ ဧကန္စာေရးဆရာ တေယာက္ျဖစ္မည္။... ဟု ထင္ၾကသည္။
သူသည္ စာေပကိုလည္း အင္မတန္ဝါသနာပါသည္။ ကားလ္မာ့က္စ္၏ ကြန္ျမဴနစ္ စာေပ ပရိယတၱိကိုသာမဟုတ္၊ အႏုစာေပ စသည္ကိုလည္း ဖတ္ သူျဖစ္၏။ ရုရွားစာေရးဆရာႀကီး ေဂၚကီကို သူအေတာ္ႀကိဳက္သည္။
(ေဂၚကီ၏ ဝတၳဳတိုတပုဒ္ကို “ ေလလြင့္သူ” အမည္ႏွင့္ ဗမာလိုဆီေလ်ာ္ေအာင္ ဘာသာျပန္၍ လက္ေရြးစဥ္မဂၢဇင္းတြင္ ထည့္ဖူးသည္။ ပစၥည္းမဲ့အ ခ်င္းခ်င္း ဆင္းရဲေသာ ဘဝအေကြ႕ ၌ ေတြ႔ကာရင္းႏွီးခင္မင္ပံု သဘာဝကို ျပထားေသာ ငတ္မြတ္ျခင္းဘြဲ႔ တပုဒ္ျဖစ္ေပသည္။)
ဒဂုဏ္မဂၢဇင္းတြင္ပါေသာ သူ၏ “ ဘဝခရီး” အမည္ရွိဝတၳဳတိုကား ဝတၳဳတိုဂုဏ္ႏွင့္ ႂကြယ္ဝျပည့္စံုလွသည္။ ကုလားဗမာအထိကရုဏ္းကို ေနာက္ခံကာ ဆင္းရဲမဲြေတေသာ ပန္းခ်ီဆရာ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္၏ ေမတၱာငတ္မြတ္ျခင္းအေၾကာင္းကို ေပါင္းစပ္ကာ ေရးသားထားသည္။ သည္အထဲတြင္ အရင္းရွင္စနစ္၏ စာရိတၱကိုလည္း သိမ္ေမြ႔စြာထည့္သြင္းထားေသးသည္။
ထြန္ေအး စာအုပ္ျဖန္႔ခ်ိေရးဌာနမွ ထုတ္ေဝေသာ “ ဓနရွင္ေလာက” ကား ဗမာစာနယ္ဇင္းေလာကတြင္ ထင္ရွားသည္။ “ ဓနရွင္ေလာက” သည္ ကြန္ျမဴနစ္ဝါဒကို မ်ဳိးေစ့ခ်ေပးေသာ သစ္ေစ့ေကာင္းတေစ့ျဖစ္သည္။ ရွင္းလင္းျပတ္သား၍ လွသည္။ ဤစာအုပ္တြင္ ကိုဗဟိန္းသည္ အေရးအသား၌ ႏိုင္နင္း ကၽြမ္းက်င္ေၾကာင္း ေဖာ္ႂကြားထားေပသည္။ သူသည္ စာေရးေကာင္းသူတေယာက္ ျဖစ္သည္။
အဂၤလိပ္ေျပးခါနီး သူေထာင္မက်ခင္ ခ်ားလ္စ္ဒစ္ကင္း ၏ နာမည္ေက်ာ္ “ ေမွ်ာ္တလင့္လင့္” ဝတၳဳႀကီးကို “လူ႔အလို” အမည္ျဖင့္ေရးဖူးသည္။ သို႔ေသာ္ တိုင္းျပည္ပ်က္ခုိက္ႏွင့္ ၾကံဳသျဖင့္ စာမ်က္ႏွာ (၆၀) ေက်ာ္သာရိုက္ႏွိပ္ ၿပီးစီးရေသးသည္။ အကယ္၍ သည္ဝတၳဳသာ ထြက္လာလွ်င္ ဗမာစာေပေလာကတြင္ ေက်ာ္ ေစာထင္ရွားဦးမည့္ ဝတၳဳေကာင္းတပုဒ္ ျဖစ္ေပမည္။ သူသည္ႏုိ္င္ငံေရးကိစၥမ်ားျဖင့္ အလုပ္႐ႈပ္ေနေလရာ တေဖာင္ရိုက္ေနစဥ္ ေနာက္တေဖာင္ ဆက္စီႏိုင္ရန္ ပန္းဆိုးတန္းရွိ ထြန္းေအးစာအုပ္ ျဖန္ခ်ီေရးဌာန အလုပ္ခန္းတြင္ ထိုင္ကာ ေရးေပးေသာဝတၳဳ ျဖစ္သည္။
သူ႔မွာဝတၳဳစာေရးဆရာႀကီးတေယာက္ ျဖစ္ႏိုင္ေသာ လကၡဏာအမ်ားႀကီးရွိသည္ဟု စာေရးဆရာ အခ်င္းခ်င္း အကဲျဖတ္ထားသည္။ သို႔ေသာ္ ျမန္မာ ျပည္ကို လြတ္လပ္ခ်င္ေသာစိတ္က ျပင္းထန္လြန္းလွသျဖင့္သာ ေက်ာင္းသားဘဝ ကတည္းကပင္ ေထာင္က် ဆင္းရဲအနစ္နာခံကာ ႏုိင္ငံေရးသမား ျဖစ္လာရျခင္း ျဖစ္ေပသည္။
ကိုဗဟိန္းသည္ လူအျဖစ္ကံုလံုျပည့္စံုသူ တစ္ေယာက္ျဖစ္သည္။
ကိုဗဟိန္းကို သူ႔မိဘမ်ားက ေၾကးမံုသဖြယ္ အရိပ္ရိပ္တၾကည့္ၾကည့္ ေနေအာင္ခ်စ္၏။ သူရန္ကုန္တကၠသိုလ္သို႔ လာေနေသာအခါ မိဘမ်ားက သူ၏ ေသတၱာကို ခ်ိပ္လံုခ်ည္၊ မႏၱေလးပိုးလံုခ်ည္၊ ပိုးအကၤ်ီမ်ားျဖင့္ က်ပ္ေနေအာင္ သိပ္ေပးခဲ့၏။ (သားအေပၚမည္မွ်ခ်စ္သည္ ဆိုရေသာ္၊ ထိုအခ်ိန္က သားျဖစ္သူအေပၚ စိတ္ဆိုးေနခ်ိန္ ျဖစ္ေသာ္လည္း) ဖခင္ျဖစ္သူဦးမွင္က ရွမ္းျပည္တက္မည့္ သူ႔သားအတြက္ အခ်မ္းလံုေအာင္ဆိုၿပီး ႐ွဴးဖိနပ္ကို ကိုယ္တိုင္ေဆးသုတ္ေပးရွာ၏။
(သခင္ေအာင္ဆန္း သူ႔အိမ္သို႔ေရာက္စဥ္က) “ သူ႔ကိုက်ဳပ္တို႔က ဘယ္ေလာက္ တၾကည့္ၾကည့္နဲ႔ ခ်စ္ခဲ့ရေပမဲ့ သူကမိဘကို ႏိုင္ငံေရးေလာက္ ခ်စ္တာမဟုတ္ဖူး”... ဟုဖြင့္ေျပာသည္။ တခါသခင္ေအာင္ဆန္း ျပန္သြားေသာအခ်ိန္၌ “ ကိုေအာင္ဆန္းနဲ႔ ဗဟိန္းဟာအတူတူဘဲ၊ သူတို႔ဟာ ႏိုင္ငံေရးကို မိဘထက္ အပံုႀကီးခ်စ္တယ္” ... ဟု ေျပာျပန္ေလသည္။
မိခင္ႏွင့္ အမမ်ားကလည္း သူ႔ကို “ ကိုဟိန္း... ကိုဟိန္း” ႏွင့္ ပါးစပ္ဖ်ားက မခ်။
မိဘမ်ားက သူ႔ကို ဘယ္ေလာက္ပင္ ခ်စ္ခ်စ္ သူသည္ႏိုင္ငံေရး အတြက္ အတြယ္အတာမ်ားကို စြန္႔ပယ္ကာ မိဘ၏ ေအးခ်မ္းရိပ္ၿငိမ္ေသာ အရပ္တြင္ မေနဘဲ၊ ၾကမ္းတမ္းခက္ထေရာ္၍ မာေက်ာလွေသာ အက်ဥ္းေထာင္ နံရံ ေလးဘက္အတြင္း၌သာ ဆင္းရဲျခင္းဒုကၡကို ေတြ႔ႀကံဳရေလသည္။

၁၃၀၀ ျပည့္အေရးေတာ္ပံု
၁၉၃၈ - အေထြေထြသပိတ္အေရးေတာ္ပံု၏ အမွတ္အသား
သခင္ဗဟိနး္၊ ေဒါက္တာလွေရႊ
တို႔ဗမာအစည္းအရံုးသည္ နယ္ခ်ဲ႕ ဆန္က်င္ေရး၊ အမ်ဳိးသားလြတ္ေျမာက္ေရး တိုက္ပဲြ ဒီေရျမင့္ႀကီးတြင္ ရဲရဲရင့္ရင့္ ေခါင္းေဆာင္ကာ ျပတ္ျပတ္သား သား ဆင္ႏႊဲခဲ့သည့္ အဖြဲ႔အစည္းႀကီး ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္လည္း အစပိုင္းတြင္ ေတာ္လွန္သည့္ လမ္းညႊန္သေဘာတရား ကင္းမဲ့ခဲ့ရံုမက၊ ေတာ္လွန္သည့္ သေဘာတရား ျဖင့္ဖြဲ႔စည္းထားသည့္ အဖဲြ႔အစည္းလည္း မဟုတ္ေလရာ ထိုအခ်ိန္က ဆင္ႏႊဲခဲ့ၾကသည့္ တိုက္ပြဲမ်ားသည္ ေနာက္ဆံုးေအာင္ပဲြ မရရွိၾကဘဲ ျဖစ္ေနၾကသည္။
ဤအရင္းခံ အေၾကာင္းသည္ ၁၃၀၀ ျပည့္ အေရးေတာ္ပံုတြင္လည္း ထင္ဟပ္ေနခဲ့၏။
ထိုစဥ္က ျဖစ္ေနသည္မွာ အျခားကိုလိုနီႏိုင္ငံမ်ား ခံစားေနရသည့္ နည္းတူ ျဖစ္သည္။ ၿဗိတိသွ်နယ္ခ်ဲ႕ ကုမၸဏီမ်ားက အက်ဳိးအျမတ္ မွန္သမွ် သိမ္းၾကံဳးယူ၊ ဌာေန အလုပ္သမားမ်ားက ငတ္တလွည့္ ျပတ္တလွည့္ မဝေရစာ စားေနရေသာကာလ၊ ထိုကာလသည္ အခ်ိန္အားျဖင့္လည္း ၾကာေညာင္းခဲ့ေလၿပီ။
ဤဘဝမွလြတ္ေျမာက္ေရးအတြက္ အလုပ္သမားမ်ားက ၁၉၃၈ခု၊ ဇန္နဝါရီလ(၈) ရက္ေန႔ (ျမန္မာသကၠရာဇ္ ၁၃၀၀ ျပည့္) တြင္ “ ေရနံေျမသပိတ္” ႀကီးျဖင့္ အံုႂကြ ဆႏၵျပၾကသည္။ တျပည္လံုးမွ အလုပ္သမား၊ လယ္သမား၊ ေက်ာင္းသား၊ ရဟန္းရွင္လူ မ်ားက တခဲနက္ ေထာက္ခံခဲ့ၾကသည္။ စိတ္ဓာတ္အရ၊ ႏိုင္ငံေရးအရ၊ ရုပ္ဝတၳဳ ပစၥည္းအရ အဖက္ဖက္မွ အားေပးခဲ့ၾကသည္။
ႏိုဝင္ဘာ (၃၀) ရက္ေန႔တြင္ ေခ်ာက္ေရနံေျမမွ စတင္၍ အလုပ္သမား ၂၀၀၀ ခန္႔က ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ အထိ ဆႏၵျပ ခ်ီတက္လာရာ ေရနံေခ်ာင္း၊ ေညာင္ေျခ ေထာက္၊ ေနာက္ မေကြးသို႔ ဆဌမေန႔တြင္ ေရာက္ၾကသည္။ မေကြးတြင္ သပိတ္ေခါင္းေဆာင္မ်ားကို နယ္ခ်ဲ႕ အလိုေတာ္ရိအစိုးရက ဖမ္းဆီးလိုက္ၾက၏။ မ်က္ႏွာျဖဴ အေရးပိုင္ကလည္း မေကြးၿမိဳ႕ အတြင္း ပုဒ္မ (၁၄၄) ကို ထုတ္ျပန္လိုက္ျပန္သည္။ ဤလုိႏွင့္ မေကြးတြင္ ရက္ ၂၀ ေလာက္ေသာင္တင္ေနၾက၏။ တဖက္တြင္ ၿခိမ္း ေျခာက္ တဖက္က ေခ်ာ့ျမွဴျခင္းလည္း ခံေနရ၏။ ေနာက္ဆံုးတြင္ ရိကၡာျပႆနာ တက္လာခဲ့၏။ ထို႔ေၾကာင့္ တဝက္ေလာက္က ေရနံေျမသို႔ ျပန္ၾကရ၏။ ေခါင္းေဆာင္မ်ား လႊတ္ေပးေရးအတြက္ က်န္အလုပ္သမားမ်ားက အစာငတ္ခံဆႏၵျပၾကသည္။သို႔ေသာ္ အစာငတ္ခံျခင္းထက္ ပုဒ္မ (၁၄၄) ကိုတြန္းလွန္ကာ အာဏာဖီဆန္ျခင္းက ပိုထိေရာက္မည္ဟု တို႔ဗမာအစည္းအရံုးက ယူဆ၏။
ဒီဇင္ဘာ (၁၁) ရက္ ညပိုင္းတြင္ ဗမာႏိုင္ငံလံုးဆိုင္ရာ ေက်ာင္းသားသမဂၢ ဥကၠ႒ ကိုဗဟိန္း၊ အတြင္းေရးမွဴး ကိုဗေဆြႏွင့္ အျခား ေက်ာင္းသားေခါင္း ေဆာင္ ႏွစ္ဦး ေရာက္လာကာ ေရနံသပိတ္တပ္ႀကီးအား ပုဒ္မ (၁၄၄) ဖီဆန္၍ တရားေဟာေျပာ ၾကေလသည္။ ကိုဗဟိန္း၏ ေက်ာ္ၾကားလွေသာ “ ျမင္းခြာတခ်က္ ေပါက္လွ်င္ မီးဟုန္းဟုန္း ေတာက္ေစရမည္” မိန္႔ခြန္းသည္ ဤေနရာတြင္ ေျပာၾကားျခင္း ျဖစ္သည္။ အသက္ေသေသာ အရိုးေၾကေၾက ရည္မွန္းခ်က္ပန္းတိုင္အ ေရာက္ မမွိတ္မသုန္ ခ်ီတက္ၾကရန္လည္း လႈံ႔ေဆာ္ခဲ့အၿပီး ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ (၄) ဦးစလံုး အဖမ္းခံလိုက္ရ၏။
သို႔ေသာ္ လမ္းညႊန္ခ်က္ ရလိုက္ၿပီျဖစ္ေသာ အလုပ္သမားတပ္ႀကီးက ေနာက္တရက္ နံနက္ (၆) နာရီတြင္ နံပါတ္တုတ္ကိုင္ ပုလိပ္တပ္၊ လံွစြပ္တပ္၊ ေသနတ္ကိုင္တပ္၊ ျမင္းစီးတပ္မ်ား အတြင္းသို႔ ထိုးဝင္ၿဖိဳခြဲ၍ ခ်ီတက္ၾကေတာ့သည္။
ၿမိဳ႕ သူၿမိဳ႕ သားမ်ားက ဝိုင္းဝန္းအားေပးၾကသည္။ က်ဆံုးသူ၊ ဒဏ္ရာရသူ၊ ဆြဲခ်ဳပ္ အဖမ္းခံလိုက္ရသူ အမ်ားအျပား ရွိေသာ္လည္း ေနာက္မတြန္႔ ၾကေတာ့ေပ။ ရိုက္ႏွက္ေသာ နံပါတ္တုတ္ကိုင္ ပုလိပ္မ်ား၊ ၿမိဳ႕သူၿမိဳ႕သားမ်ားႏွင့္ အလုပ္သမားမ်ား အေရာေရာ အေႏွာေႏွာ ျဖစ္ကုန္၍ လွံစြပ္ေသနတ္မ်ား သံုးမရ ျဖစ္ကုန္ေတာ့သည္။ ျမင္းစီးပုလိပ္မ်ားက ဝင္၍ ရိုက္ျပန္သည့္ အဆံုး မခံမရပ္ႏိုင္ ျဖစ္ေနေသာ ၿမိဳ႕သူၿမိဳ႕သားမ်ားက ျငာသံေပးကာ ရရာလက္နက္ႏွင့္ ဝင္ၿပီး ခုခံၾကေသာေၾကာင့္ တပ္လန္ကုန္ ၾကျပန္သည္။ ထိုသို႔ ျဖစ္ေနစဥ္ ခ်ိတ္ဆက္လုပ္ထားသည့္ အတိုင္း ကိုဗဟိန္းက ေထာင္အမိုးေပၚတက္၍ ေထာင္သားမ်ားအား လံႈ႔ေဆာ္တရားေဟာျပန္ေတာ့ရာ ေထာင္တြင္းတြင္လည္း ရုတ္ရုတ္သဲသဲ ျဖစ္ကုန္ေတာ့သည္။ ေထာင္ထၿပီအထင္ႏွင့္ ပုလိပ္မ်ား ေထာင္ဘက္သို႔ အကူအညီ ေပးရန္ ေျပးၾကစဥ္ သပိတ္တပ္ႀကီးက မေကြးၿမိဳ႕ အျပင္သို႔ အေရာက္ေဖာက္၍ ေအာင္ျမင္စြာ ထြက္ႏိုင္ခဲ့ၾကသည္။ က်န္လမ္းခရီးကား ေခ်ာေမာေျပျပစ္၍ သြားေတာ့သည္။ လမ္းခရီးမွ လယ္သမားမ်ားလည္း ပူးေပါင္း ခ်ီတက္လာၾကရာ လယ္သမားႏွစ္ေသာင္းေက်ာ္အထိ ပါဝင္ခဲ့သည္။ အလုပ္သမား အေရးအခင္းသက္သက္တိုက္ပြဲသဏၭာန္ မဟုတ္ေတာ့ဘဲ အမ်ဳိးသားေရး လကၡဏာ ေဆာင္ေနေခ်ၿပီ။
တျပည္လံုးရိွ ေက်ာင္းသားမ်ား ပိုမိုဆူပြက္ လာၾကသည္။ ရန္ကုန္ရွိအတြင္းဝန္ရံုးကို ေက်ာင္းသားမ်ား ဝိုင္းဝန္းဆႏၵျပရာ ၿဗိတိသွ်တို႔၏ ျမင္းစီးပုလိပ္ မ်ားလက္္ခ်က္ျဖင့္ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ ဗိုလ္ေအာင္ေက်ာ္ က်ဆံုးခဲ့ရ၏။ ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူ (၂၀၀) ဒဏ္ရာရၾက၏။
မႏၱေလးတြင္ ၁၃၀၀ ျပည့္ အေရးေတာ္ပံုႏွစ္ပတ္လည္ အျဖစ္ ၁၉၃၉ခု၊ ေဖေဖာ္ဝါရီ (၁၀)ရက္ေန႔၌ ရဟန္းရွင္လူ (၂) သိန္းေက်ာ္ ဆႏၵျပၾက၏။ ထိုဆႏၵျပပြဲကို အုပ္စိုးသူမ်ား ပစ္ခတ္ၿဖိဳခဲြ၍ ရဟန္းေတာ္ (၇) ပါး၊ (၁၂) ႏွစ္အရြယ္ ေက်ာင္းသားေလး အပါအဝင္ ျပည္သူ (၁၇) ဦး က်ဆံုးခဲ့ျပန္သည္။
အက်ဳိးဆက္အားျဖင့္ ေဒါက္တာဗေမာ္ အမွဴးျပဳေသာ ညႊန္႔ေပါင္း အစိုးရ ျပဳတ္က်သြား၏။ ဦးပု အစိုးရ တက္လာသည္။ သို႔ေသာ္ အလုပ္သမား၊ လယ္ သမားႏွင့္ ျပည္သူ အသိန္းအသန္း၏ ဘဝကား ထူးျခား မလာခဲ့ေပ။ တို႔ဗမာအစည္းအရံုး သည္လည္း ကဲြသြားခဲ့၏။ တိုးတက္ေသာ ဆရာႀကီး သခင္ကိုယ္ေတာ္ မိႈင္းဂိုဏ္းႏွင့္ သခင္ထြန္းအုပ္-သခင္ဗစိန္ဂိုဏ္း ဟူ၍ ကဲြ၏။
အျခား ေအာင္ပဲြမခံလိုက္ရေသာ ကိစၥမ်ားနည္းတူ ၁၃၀၀ ျပည့္အေရးေတာ္ပံု ေအာင္ပြဲမရျခင္းက - ေနာက္ဆံုး ေအာင္ပြဲခံရန္ မွန္ကန္ေသာ ပါတီတရပ္၏ ေခါင္းေဆာင္မႈ လိုအပ္သည္ဟူေသာ အျမင္ကို ေရွ႕တန္းေရာက္ နယ္ခ်ဲ႕ ဆန္႔က်င္ေရးသမားမ်ားအား ေပးအပ္လိုက္၏။ ေရွးမဆြကပင္ နယ္ခ်ဲ႕ ထမ္းပိုးေအာက္မွ ရုန္းထြက္ ႏိုင္ရန္အတြက္ မ်ဳိးခ်စ္ျပည္ခ်စ္ ပုဂၢိဳလ္မ်ား အေနႏွင့္ ႀကိဳးပမ္းခဲ့ၾကပါ၏။ အႏုနည္း အၾကမ္းနည္း၊ နည္းမ်ဳိးစံုျဖင့္ လြတ္လမ္းကို ရွာေဖြ ၾက၏။ စူးစမ္းၾက၏။ ေနာက္ဆံုးတြင္ ေတာ္လွန္ေသာ ပညာတက္လူငယ္မ်ားက ေတာ္လွန္ေရး သေဘာတရားမ်ားကို အငမ္းမရ ရွာေဖြၾကရာမွ သူတို႔သည္ မာ့က္စ္ ဝါဒ၊ လီနင္ဝါဒကို ရွာေဖြ ေတြ႔ရွိသြားၾကျခင္း ျဖစ္သည္။
မာ့က္စ္၊ လီနင္ဝါဒ ကို ၁၉၃၇ ခုႏွစ္၊ တို႔ဗမာအစည္းအရံုး ျမင္းျခံညီလာခံတြင္ ဥကၠ႒သခင္ေလးေမာင္က ထည့္သြင္းေဟာၾကားခဲ့၏။ ၁၉၃၉ ခုႏွစ္၊ ေမာ္လၿမိဳင္ ညီလာခံတြင္ “ နယ္ခ်ဲ႕ဆန္႔က်င္ေရး၊ အမ်ဳိးသားလြတ္ေျမာက္ေရးႏွင့္ ဆုိရွယ္လစ္ ဘံုႏိုင္ငံ ထူေထာင္ေရးလမ္းစဥ္” ကိုပင္ ခ်မွတ္ႏိုင္ခဲ့သည္။
ဤသို႔ခ်မွတ္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ပင္ ထိုစဥ္က တျပည္လံုးတြင္ လက္ဝဲစာေပ ေလ့လာေရးမ်ား အပ်ံ႕အႏွံ႔ ေပၚေပါက္ေန၏။ ရန္ကုန္တြင္ နဂါးနီစာအုပ္ တိုက္၊ နယ္မ်ားတြင္ ေရာင္နီစာဖတ္အသင္း၊ လက္ဝဲစာဖတ္အသင္း ... စသည္ျဖင့္ အႏွံ႔အျပား ျဖစ္ေန၏။ မာ့က္စ္ဝါဒ ေလ့လာေရးအဖဲြ႔မ်ား ... ရန္ကုန္၊ ပဲခူး၊ ေတာင္ငူ၊ ပ်ဥ္းမနား၊ မႏၱေလး၊ စစ္ကိုင္း၊ ျမင္းျခံ၊ ျမစ္ဝကၽြန္းေပၚ၊ ထားဝယ္၊ ၿမိတ္ႏွင့္ အျခားခရိုင္မ်ားတြင္ ဖဲြ႔စည္းၿပီး ျဖစ္ေနၾကေလၿပီ။ ဤသို႔ျဖင့္ မာ့က္စ္ဝါဒ၊ လီနင္ဝါဒ သည္ ဗမာျပည္ႏုိင္ငံေရး သမိုင္းသစ္ကို ဖန္တီးလိုက္ေလရာ ၁၉၃၉ ခုႏွစ္တြင္ ဤေလ့လာေရး အစုမ်ားကို စုစည္း၍ ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ ေပၚထြက္ လာခဲ့ျခင္း ျဖစ္ေပသည္။ ပါတီစတင္ တည္ေထာင္သူမ်ားတြင္ ကိုဗဟိန္းသည္ ေက်ာင္းသားစည္းရံုးေရး အတြက္ တာဝန္ယူၿပီး ပါတီ၏ အေထြေထြ အတြင္းေရး မွဴးမွာ သခင္ေအာင္ဆန္း ျဖစ္သည္။
သခင္ေအာင္ဆန္းကား ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီကို တည္ေထာင္သူ တဦးလည္းျဖစ္၊ ပါတီ၏ ပထမဆံုးေသာ အေထြေထြ အတြင္းေရးမွဴး တာဝန္ ကိုယူခဲ့ ရသူလည္း ျဖစ္သည္။ ၄င္းအျပင္ သူ႔ကို ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ ပထမဆံုး လက္နက္ကိုင္ေခတ္မီ အမ်ဳိးသားတပ္မေတာ္ကို ထူေထာင္သူ တဦးအျဖစ္လည္း အသိအမွတ္ ျပဳဖို႔လည္း လိုေပသည္။
ကိုဗဟိန္းသည္ ၁၉၃၈ ခုႏွစ္၊ သူ ေက်ာင္းသားဥကၠ႒ ျဖစ္စဥ္ကပင္ ဗကသ ေႂကြးေၾကာ္သံ “ မ်ဳိးညႊန္႔မဂၢဇင္း” အယ္ဒီတာခ်ဳပ္ လုပ္၍ ေက်ာင္း သားမ်ားကို ႏိုင္ငံေရး ပညာေပး ခဲ့သူျဖစ္၏။ ယခုပါတီ၏ ေက်ာင္းသားစည္းရံုးေရး တာဝန္ခံ ျဖစ္လာေသာအခါ တဆင့္တိုး၍ လုပ္ခဲ့၏။ ဗကသညီလာခံ တက္ ရန္ေရာက္ရွိလာေသာ အနယ္နယ္ အရပ္ရပ္မွ ေက်ာင္းသားမ်ားကို မာ့က္စ္ဝါဒ သင္တန္းမ်ားေပးခဲ့၏။ ပါတီေခါင္းေဆာင္မ်ား ျဖစ္ၾကေသာ ကိုဗဟိန္းႏွင့္ ရဲေဘာ္ ဂိုရွယ္တို႔က “ ဓနရွင္ခရီးစဥ္သေဘာတရား” ႏွင့္ “ မာ့က္စ္ေဘာဂေဗဒ” ... တို႔ကိုပို႔ခ်ခဲ့၏။


ဖက္ဆစ္ဂ်ပန္ ေတာ္လွန္ေရးကာလ

ဗမာျပည္တြင္ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီတရပ္ ထူေထာင္လိုက္ႏိုင္ျခင္းသည္ နယ္ခ်ဲ႕လက္ေအာက္မွ လြတ္ေျမာက္လိုေသာ ျပည္သူမ်ား အခြင့္အခါ ေကာင္းယူ ႏိုင္ရန္ လက္မတင္ အခ်ိန္မီရံုေလး ျဖစ္ေနသည္။
ထိုအခ်ိန္တြင္ ဒုတိယကမၻာစစ္၏ ေရွ႕ေျပးေျခလွမ္းမ်ား အျဖစ္ နာဇီ ဂ်ာမဏီက ဥေရာပတြင္ ေမႊေနၿပီ ျဖစ္သည္။
“ အဂၤလိပ္အခက္-ဗမာ့အခ်က္” ကာလကား ေရာက္ခဲ့ေခ်ၿပီ။ သို႔ေသာ္ မည္သည့္အခ်က္ ယူရမည္နည္း ဟူေသာေနရာ၌ မတူဘဲ ျဖစ္လာၾကသည္။ ျမန္မာျပည္ရွိ ႏိုင္ငံေရးသမားမ်ားၾကားတြင္ လမ္းစဥ္-၃-ခု ခဲြထြက္လာသည္။ ပထမလမ္းစဥ္ကို ကိုယ္စားျပဳသူအစုက ဗမာျပည္ လြတ္လပ္ေရးရဖို႔ မည္သူႏွင့္ မဆို ေပါင္းမည္ဟု ေျပာၾက၏။ (ေနာက္ေတာ့ ဂ်ပန္ႏွင့္ ေပါင္းျဖစ္သြားၾကသည္။) ဒုတိယ လမ္းစဥ္သမားမ်ားက လြတ္လပ္ေရးရဖို႔ မည္သူ႔မွ မယံုစားရ။ ဂ်ပန္ေရာ၊အဂၤလိပ္ ပါ စစ္မ်က္ႏွာ ႏွစ္ဖက္ဖြင့္ရမည္ ... ဆို၏။ တတိယအုပ္စုကမူ ဆိုဗီယက္ ျပည္ေထာင္စုကို ဂ်ာမန္ဖက္ဆစ္မ်ား ဝင္ေရာက္ တိုက္ခိုက္သည့္ အခ်ိန္မွစ၍ ကမၻာ စစ္ရဲ႕လကၡဏာ ေျပာင္းသြားၿပီး၊ အဂၤလိပ္ နယ္ခ်ဲ႕သမားကို ဖက္ဆစ္တိုက္ဖ်က္ေရးအတြက္ မဟာမိတ္အျဖစ္ ထားႏိုင္သည္ ... ဟု ယူဆၾက၏။ ထိုအစုတြင္ သခင္ စိုး၊ သခင္သန္းထြန္း၊ သခင္ဗိုလ္၊ သခင္ေက်ာ္စိန္ႏွင့္ သခင္တင္ေမာင္ႀကီး တို႔ပါဝင္၏။
ကိုဗဟိန္းသည္ ဒုတိယလမ္းစဥ္သမား ျဖစ္၏။ သူတို႔က ... “ ဆိုဗီယက္ယူနီယံ လုပ္တာမွန္တယ္။ ဒါေပမဲ့ ဗမာျပည္မွာက်ေတာ့ အဂၤလိပ္တို႔က က်ဳပ္တို႔ကို မဟာမိတ္ျပဳခြင့္ မေပးဘူး။ လြတ္လပ္ေရးေပးရင္ ခင္ဗ်ားတို႔နဲ႔ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္မယ္ေျပာတာ လက္မခံဘူး။ သခင္ေတြကို သိမ္းၾကံဳးဖမ္းၿပီး ေထာင္ ခ်ထားတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူတို႔ကို မေထာက္ခံရံုမက ျပည္တြင္းစစ္ လုပ္ရမယ္။ စစ္မ်က္ႏွာ ႏွစ္ဖက္ဖြင့္ၾကစို႔ ...” ဟူ၍ တင္ျပၾကသည္။ သို႔ေသာ္ စစ္မ်က္ႏွာ ႏွစ္ ဖက္ဖြင့္ရန္ မိမိတို႔တြင္ လံုေလာက္ေသာ အင္အားမရွိသည္ကို သူတုိ႔ သတိမထားၾက ... သူတို႔ ေျပာၾကသည့္ အခ်က္အခ်ဳိ႕ မွာ မွန္ပါ၏။ ထုိအခ်ိန္က သခင္ေတာ္ ေတာ္မ်ားမ်ားသည္ ေထာင္ခ်ခံေနရ၏။ ကိုဗဟိန္းဆို စစ္မျဖစ္ခင္က မေကြးေထာင္၊ အင္းစိန္ေထာင္ တို႔တြင္ ေနခဲ့ရ၏။ ဖက္ဆစ္ဂ်ပန္ပါ စစ္ထဲဝင္လာ၍ အဂၤလိပ္ အစိုးရမင္းမ်ား ေျပးခါနီးတြင္ အဖမ္းခံရျပန္ကာ ေထာင္အမ်ဳိးမ်ဳိးေျပာင္းၿပီး ဒုကၡခံေနရသူ ျဖစ္၏။
ဂ်ပန္မ်ား ျမန္မာျပည္ အတြင္းဝင္လာ၍ မၾကာမီ ပထမလမ္းစဥ္သမားမ်ား ေက်ာခ်မွ ဓားျပမွန္း သိကုန္ၾက၏။
ကိုဗဟိန္းတို႔ ဒုတိယလမ္းစဥ္ သမားမ်ားမွာမူ - လုပ္ရင္းကိုင္ရင္းမွ တတိယလမ္းစဥ္ မွန္ကန္ေၾကာင္း လက္ခံလာၾက၏။ ဤသို႔ျဖင့္ ေပါင္းစည္းမိ ၾကေတာ့၏။
ဗမာျပည္ကြန္ျမဳနစ္ပါတီသည္ တည္ေထာင္စဥ္ကတည္းက လ်ိဳ႕ ဝွက္ေျမေအာက္ပါတီ ျဖစ္၏။ လမ္းစဥ္ (၃)ခု ကဲြၾကေသာအခါ ပါတီထဲတြင္ အေတြး အေခၚအရ၊ ႏိုင္ငံေရးအရ၊ စည္းရံုးေရးအရ၊ ဖရိုဖရဲ ျဖစ္ကုန္ရာ တဖက္တြင္ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီကို ျပန္လည္စုစည္းဖို႔ လိုေန၏။ ၁၉၄၂ ခုႏွစ္တြင္ ထုိလုပ္ငန္းကို သခင္ စိုး၊ သခင္သန္းထြန္း၊ သခင္ဗဟိန္း တို႔ပင္ ေအာင္ျမင္စြာ တာဝန္ယူလုပ္ေဆာင္ခဲ့၏။
ဂ်ပန္ေတာ္လွန္ေရး လက္နက္ကိုင္တိုက္ပြဲအတြက္ ျပင္ဆင္မႈမ်ား အႏွံ႔အျပား လုပ္ခဲ့ၾကရာတြင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းက သူ၏ ဘီဒီေအ ထဲတြင္ ကြန္ ျမဴနစ္မ်ားကို စည္းရံုးလုပ္ေဆာင္ခြင့္ ေပးထား၏။ သခင္စိုးႏွင့္ လွဴိ႕ ဝွက္ေတြ႔ဆံု ေဆြးေႏြးညႇိႏႈိင္းမႈမ်ား လုပ္ခဲ့၏။ သခင္သန္းထြန္းက ဂ်ပန္ဝန္ႀကီး ဘဝႏွင့္ ရန္ကုန္ တြင္ ဗဟိုဌာနခ်ဳပ္ ျပဳလုပ္၍ တျပည္လံုးဆက္သြယ္ ေရွ႕ေဆာင္သည္။ အိႏိၵယရွိ မဟာမိတ္ စစ္ဌာနခ်ဳပ္ႏွင့္ လွဴိ႕ ဝွက္စြာဆက္သြယ္၍ ႏိုင္ငံျခား ဆက္သြယ္ေရး လုပ္ငန္းမ်ားကို ခ်ဳပ္ကိုင္ေဆာင္ရြက္သည္။ သခင္စိုးက ျမစ္ဝကၽြန္းေပၚမွ ရန္ကုန္သို႔ လိုအပ္သလိုတက္လာ၍ လုပ္ငန္းမ်ားကို စစ္ေဆးေရွ႕ေဆာင္သည္။
ကိုဗဟိန္းကမူ ခပ္ေစာေစာကတည္းက အင္းယားကန္စြန္းရွိ ႏိုင္ငံျခားေရးဌာန “ အိမ္ျဖဴ” တြင္၊ စည္းစိမ္ရိွရွိ “ ႏွပ္” မေနအားဘဲ၊ ေျမလွ်ဳိးသြားခဲ့ၿပီ ျဖစ္သည္။ အႏုအလွေတြၾကား ၿငိမ့္၍ မေနႏိုင္ေတာ့ေပ။
အဝတ္အစားကို သပ္သပ္ရပ္ရပ္ ဝတ္တက္သူ...
သန္႔ရွင္းစြာ ေနတက္သူ...
ဘန္ေကာက္လံုခ်ည္ အျပာေရာင္ကိုႀကိဳက္၍ ဂီတကိုခ်စ္သူ...
စာေပ၌ ေမြ႔ေလ်ာ္သူ...
ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ႔သူ...
တဖက္ႏွင့္ တဖက္ အျပန္အလွန္ ပုတ္ခတ္၍ျပင္းျပင္းထန္ထန္ အႀကိတ္အနယ္ ေျပာဆို စြပ္စဲြေနေသာ အစည္းအေဝး မ်ား
၌ပင္ ျပံဳးျပံဳးကေလးနားေထာင္ေနတတ္သူ...။
ထို“သူ”ကိုဗဟိန္းသည္ ယခုေတာ့ ေတာင္ငူခရိုင္တြင္ ဌာနခ်ဳပ္ဖြင့္ၿပီး ပဲခူး-ေတာင္ငူေဒသမ်ားအတြင္း ဂ်ပန္ကို လက္နက္ကိုင္ၿပီး တိုက္ေရးအတြက္ ျပင္ဆင္မႈ လုပ္ငန္းမ်ားကို ဦးစီးလုပ္ကိုင္ ေနေပၿပီ။
ဤသို႔ျဖင့္ ၁၉၄၅ ခု၊ မတ္လထဲတြင္ ပဲခူးရိုးမစခန္းႀကီးသည္ ေတာ္လွန္ေရးအတြက္ အသင့္ ျဖစ္ခဲ့ေလၿပီ။ ထိုစခန္းႀကိီးကို အုပ္ခ်ဳပ္ ေရွ႕ေဆာင္ေနသူ မွာ သခင္သန္းထြန္း ျဖစ္သည္။ သူသည္ တျပည္လံုး ဂ်ပန္ကိုေတာ္လွန္ရာတြင္ ႏိုင္ငံျခား ဆက္သြယ္ေရး တာဝန္ခံလည္း ျဖစ္သည္။
ပဲခူးရိုးမ ေအာက္စခန္းကား ျခင္မ်ားေပါမ်ားလွ၏။ ညညျခင္ေထာင္ မရွိလွ်င္ အိပ္၍မရ၊ ထိုင္ေနၾကရ၏။ ျခင္ေတြျမည္ရာ ေအာက္စခန္းသည္ ေတာင္ငူ တနယ္လံုး ေျပာက္က်ားတပ္မ်ားကို ဦးစီး၍ ဂ်ပန္ကို တိုက္ခိုက္ေနေသာ ကိုဗဟိန္း၏ စခန္း ျဖစ္ေပသည္။ ထိုစခန္းသို႔ အိႏိၵယမွ မဟာမိတ္ေလယာဥ္ကို စီးကာ ေလထီးျဖင့္ ဆင္း၍ေရာက္လာေသာ ဗိုလ္မွဴးခ်စ္ေကာင္းက သူ၏ “ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္” စာအုပ္တြင္ ဤသို႔ေဖာ္ျပထား၏။
“ ကိုဗဟိန္း၏ ဤအခါက အလုပ္ႏွင့္ သူ၏ရုပ္ရည္သည္ လံုးဝဟပ္၍မရ။ သူ၏အလုပ္က တိုက္ေရးခိုက္ေရး၊ ပစ္ေရးခတ္ေရး၊ သတ္ေရးျဖတ္ေရး၊ ခ်ေရးေဆာ္ေရး၊ သူ႔ရုပ္ရည္က ပိန္ပိန္ပါးပါး၊ ျဖဴျဖဴေဖြးေဖြး၊ သိမ္ေမြ႔ႏူးည့ံေသာရုပ္ရည္၊ ယင္းသို႔ေသာ မင္းသားရုပ္ျဖင့္ သူပုန္ အလုပ္ကို ပင္ပန္းစြာ လုပ္ေနသည္ကို ေတြ႔ရသည္...”
ဖက္ဆစ္ေတာ္လွန္ေရးတိုက္ပဲြမ်ားတြင္ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ၏ ေခါင္းေဆာင္မႈျဖင့္ ကိုဗဟိန္း၊ သခင္သန္းေဖတို႔ဦးစီးေသာ “ ရဲေခါင္ေျပာက္က်ားမ်ား” သည္ ဂ်ပန္မ်ားကို လက္သံေျပာင္ေျပာင္ႏွင့္ အႀကီးအက်ယ္ ေခ်မႈန္း ႏိုင္ခဲ့၏။ ထြန္းေျပာင္ေသာေအာင္ပြဲမ်ားကို ရရွိခဲ့ၾက၏။
၁၉၄၅ ခု၊ မတ္လ(၂၇)ရက္ေန႔မွ စတင္ေသာ ဖက္ဆစ္ေတာ္လွန္ေရး အင္အားမ်ားကို ၾကည့္လွ်င္ ဗမာ့ကာကြယ္ေရးတပ္မေတာ္ (B.D.A) သည္ အင္အား ၃၀၀၀ မွ သံုး-ေလးလ အတြင္း အင္အား ၂၀,၀၀၀ ေက်ာ္ျဖစ္လာ၏။ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီမွ တိုက္ရိုက္ကိုင္တိုက္ေသာ ေျပာက္က်ားတပ္အင္အားမွာ ၁၀,၀၀၀ ေက်ာ္၏။ ေမာင့္ဘက္တန္ အစီရင္ခံစာအရ “ ဗမာျပည္တြင္ ဂ်ပန္ဖက္ဆစ္မ်ား ေသေၾကခဲ့ရသည့္ အေရအတြက္ ၆၀ ရာခိုင္ႏႈန္းသည္ “ ဗမာမ်ဳိးခ်စ္ေျပာက္က်ား” မ်ား၏ လက္ခ်က္ေၾကာင့္ ျဖစ္သည္...” ဟု ေဖာ္ျပထားသည္။
“ ဗမာမ်ဳိးခ်စ္ေျပာက္က်ား” မ်ားဟု ဆိုရာတြင္ ကိုဗဟိန္းတို႔၏ “ ရဲေခါင္ေျပာက္က်ား” မ်ားသည္ အဓိကျဖစ္၏။ သူကားေပ်ာ႔လွ်င္ဖေယာင္း၊ မာလွ်င္သံေခ်ာင္း ဆိုေသာလူစားတည္း။


ေနသူရိန္ေခတ္(သို႔မဟုတ္)ဆန္းႏွင့္သန္း ေခတ္

ဂ်ပန္ေတာ္လွန္ေရးေအာင္ပဲြခံၿပီးေနာက္ သခင္သန္းထြန္းက ရန္ကုန္သို႔ေစာ၍ ျပန္ေရာက္ရာ ဂ်ပန္ေခတ္ ဝန္ႀကီးလုပ္စဥ္က ေနခဲ့ေသာ အိမ္မွာပင္ ေန၏။ သခင္သန္းထြန္းႏွင့္ အတူ ကိုဗဟိန္း၊ ဗိုလ္မွဴးခ်စ္ေကာင္းႏွင့္ အျခားရဲေဘာ္မ်ား လည္းရွိၾက၏။ မၾကာမီ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ျပန္ေရာက္လာရာ သခင္သန္း ထြန္းႏွင့္ အတူလာေန၏။ ေနာက္ေဒၚခင္ၾကည္ ေရာက္လာမွ အိမ္ေျပာင္း၍သြားခဲ့၏။
လြတ္လပ္ေရးအႀကိဳေခတ္ (သို႔မဟုတ္) ေနသူရိန္ေခတ္ကို “ ဆန္းႏွင့္သန္း” ေခတ္ဟူ၍ ေခၚ ၾက၏။ အေနာက္ႏိုင္ငံ သတင္းစာႀကီးမ်ားက ဗမာျပည္တြင္ “ဆန္းႏွင့္သန္း” ဟု ေရးၾက၏။
၁၉၄၅ ခု၊ စက္တင္ဘာလတြင္ ခ်ဳပ္ဆိုခဲ့ေသာ ကႏီၵစာခ်ဳပ္အရ ဗမာ့တပ္မေတာ္ကို ဗမာစစ္တပ္(ဘားမားရိုင္ဖယ္) အျဖစ္ ေျပာင္း၍ ဖဲြ႔စည္း လုိက္ေသာအခါ တပ္ထဲမွ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီဝင္ တပ္မွဴးတပ္သားအခ်ဳိ႕ တပ္ထဲတြင္ ဆက္လက္အမႈ မထမ္းၾကေတာ့ဘဲ ပါတီလုပ္ငန္းမ်ားတြင္ အခ်ိန္ျပည့္ ဝင္လုပ္ ၾကသည္။
ထိုစဥ္က ကိုဗဟိန္းႏွင့္ ဗုိလ္မွဴးခ်စ္ေကာင္းတို႔သည္ ေျမႏုလမ္းမွာေနခဲ့၏။ ပထမဆံုး ‘ျပည္သူ႔အာဏာဂ်ယ္နယ္’ ထုတ္ႏုိင္ေရးအတြက္ သူတို႔သည္ေငြရွာၾက၏။ ေဆာင္းပါးမ်ားကို သူတို႔ပင္ ေရးၾက၏။ စာပံုႏွိပ္ၿပီး စာရြက္မ်ားကို သူတို႔ပင္ေခါက္၏။ ထို႔ေနာက္ ဂ်ာနယ္မ်ားကို လက္တြင္ပုိက္္ၿပီး ေဂၚႏွင့္ေအာ္ကာ တအိမ္တက္ဆင္း သူတို႔ပင္ ေလွ်ာက္၍ေရာင္းၾကေလသည္။ ကိုဗဟိန္းသည္ “ျပည္သူ႔အာဏာ” ဂ်ာနယ္၏ အယ္ဒီတာခ်ဳပ္ျဖစ္လာသည္။ သူတို႔၏ ႀကိဳးပမ္းခ်က္မ်ားျဖင့္ ၁၉၄၅ ခု၊ စက္တင္ဘာ (၂၉) ရက္ေန႔တြင္ ‘ျပည္သူ႔အာဏာ’ စ၍ ထြက္ခဲ့၏။
'ဆန္းႏွင့္သန္း' ေခတ္ကား ေပ်ာ္စရာႀကီးပင္ျဖစ္၏ ။ အျပည္လံုး တက္ညီလက္ညီ လုပ္ၾကကိုင္ၾကသည္မွာ အားရစရာႀကီးျဖစ္၏ ။ လူတိုင္းလူတိုင္း ကိုယ္ေရးကိုယ္တာေတြကို ေဘးဖယ္ထားၾကၿပီး လြတ္လပ္ေရး အတြက္သာ အားသြန္၍ ႀကီဳးပမ္းၾက၏ ။ ကိုယ္က်ဳိးစြန္႔ၾက၏ ။ အနာခံၾက၏။ ဒါေတြကိုပင္ အရသာျဖစ္ၾက ပီတိျဖစ္ၾက၏။
ထို႔ေၾကာင့္ပင္ ၁၉၄၅ ခုႏွစ္ အကုန္၊ အလယ္ပစၥယံတြင္ ဖဆပလ၊ ညီလာခံႀကီး ျပဳလုပ္ေသာအခါ၌ တခဲနက္ေသာ လူထုႀကီးမွာ သိန္းခ်ီ၍ တက္လာၾကၿပီး အမ်ဳိးသမီးမ်ားသည္ လြတ္လပ္ေရး ရန္ပံုေငြအတြက္ မိမိတို႔ကိုယ္တြင္ အျမတ္တႏိုး၀တ္ဆင္ထားေသာ ေရႊ၊ ေငြ၊ ရတနာမ်ားကို ခၽြတ္၍ ရက္ရက္ေရာေရာလွဴခဲ့ၾကသည္။
ဤသို႔ တျပည္လံုး ညီညီညြတ္ညြတ္ စုစုစီးစီးနွင့္ ႏွစ္ေထာင္းအားရစရာ ေကာင္းေလာက္ေအာင္ လြတ္လပ္ေရးအတြက္ ႀကိဳးပမ္းေနၾကစဥ္ ကိုဗဟိန္း၏ ႏွလံုးေရာဂါမွာ စိုးရိမ္စရာေကာင္းေသာ အေျခအေနသို႔ ေရာက္ေနခဲ့ၿပီျဖစ္ေသာ္လည္း စိတ္ေဆာင္ေနသျဖင့္ အလုပ္ကို တက္တက္ၾကြၾကြ လုပ္ကိုင္ဆဲပင္ ရွိေသး၏။
သူသည္ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ သဘာပတိျဖစ္၍ လက္၀ဲညီညြတ္ေရးႏွင့္ အမ်ဳိးသားညီညြတ္ေရးတို႔ကို အစဥ္တစိုက္ ႀကိဳးပမ္းခဲ့ေလသည္။ သူ႔က္ို ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ၀င္မ်ား ကသာမက အျခားလက္၀ဲအင္အားစုမ်ားႏွင့္ အမ်ိဳးသားအင္အားစုမ်ားကပင္ ခ်စ္ခင္ေလးစားၾက၏။
ပုဂၢိဳလ္ေရးအရ သခင္သန္းထြန္းက သူ႔ကို အေတာ္ခင္မင္၏။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းက ယံုၾကည္အားထား၏။ သူ တပ္မွထြက္ၿပီး ႏိုင္ငံေရးေလာကသို႔ ေျခစံုပစ္၀င္မည္ ပိုင္းျဖတ္ေသာအခါ တပ္ထဲတြင္ စိတ္မခ်ရသူတခ်ဳို႕ ရွိ၍ တပ္ကိုကိုင္ရန္ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီမွ ကိုဗဟိန္းကို ေတာင္း၏။ ပါတီက ပါတီလုပ္ငန္းမ်ားအတြက္ မေပးႏိုင္ခဲ့ေခ်။
ဂ်ပန္ကို ေတာ္လွန္ကာနီးအခ်ိန္က ကြန္ျမဴနစ္ပါတီနွင့္ ျပည္သူ႔အေရးေတာ္ပံုပါတီ (ဆိုရွယ္လစ္) တို႔သည္ ေတာ္လွန္ေရးတပ္ဦးအမည္ႏွင့္ တဖြဲ႔တည္း ေပါင္း၍ ဖြဲ႔စည္းခဲ့ၾက၏။ ထို႔ေနာက္ ႏွစ္ဖြဲ႔ျပန္၍ ျဖစ္သြားၾကျပန္ရာ ၎တို႔ တဖြဲ႔တည္း ျပန္လည္ျဖစ္ေျမာက္ေရး အတြက္ ကိုဗဟိန္းသည္ အတတ္ႏိုင္ဆံုး ႀကိဳးစားေလသည္။ ကိုဗဟိန္း၏ ေျမနုလမ္းအိမ္မွာ ကြန္ျမဴနစ္နွင့္ ဆိုရွယ္လစ္ ေခါင္းေဆာင္မ်ား ေစ့စပ္ရာ ေဂဟာျဖစ္ေန၏။ ေအာင္ျမင္မႈကား မရ ---
ဤအထဲ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီတြင္း ကြဲအက္မႈက ျဖစ္လာျပန္၏။ ရဲေဘာ္မ်ားအေနႏွင့္ သူတို႔ အယံုၾကည္ဆံုး၊ အားအထားဆံုး၊ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးဆံုး ပါတီကြဲမည္ကို မလိုလားၾကေပ။ ပါတီကြဲမႈေၾကာင့္ ေနာင္အခါတြင္ တိုင္းျပည္၌ ဆက္၍ ဆက္၍ ျဖစ္လာမည့္ အႏၱရာယ္မ်ားကိုလည္း စိုးရိမ္မိၾကသည္။ ကိုဗဟိန္းကိုပင္ အားကိုးၾက၏။ ကြဲရန္ ဆံုးျဖတ္ၿပီးသည့္ အခ်ိန္္အထိ အားမေလွ်ာ့ၾက။ သခင္စိုးႀကီးကို ကိုဗဟိန္း၏ အိမ္သို႔ မရမက ေခၚလာ၏။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ စကားေျပာလိုက္သည္မွာ ညသန္းေကာင္ တိုင္သည္အထိျဖစ္၏။ ကိုဗဟိန္းက မ်ားမ်ားေျပာ၏။ ေနာက္ဆံုးတြင္ အေတာ္ ေျပေျပလည္လည္ ျဖစ္လာၾက၏။ ေခၚလာသူမ်ား အားတက္ၾကရ၏။ ရယ္ႏိုင္ ေမာႏိုင္ ျဖစ္လာၾက၏။ သခင္စိုးကို ျပန္ပို႔သည္အထိ အဆင္ေျပေန၏။
သို႔ေသာ္ သိၾကသည့္အတိုင္းပင္ ခုတမ်ဳိး ခုတမ်ဳိး ျဖစ္တတ္သည့္ သခင္စိုးတို႔က ခြဲထြက္ၾက၏။ ကိုဗဟိန္းလည္း မတတ္ႏိုင္ေတာ့ေပ။ အက်ိဳးဆက္ကေတာ့ သူ႔ေရာဂါမွာ ပို၍ ဆိုးလာခဲ့၏။ သူ႔ကို ပါတီမွလည္းေကာင္း၊ သူ ဥကၠ႒ လုပ္ေနေသာ အလုပ္သမား သမဂၢမွလည္းေကာင္း၊ အနားယူခြင့္ ေပးထားရေတာ့၏။ သူသည္ အနားယူရင္းကေန ဂိုဏ္းဂဏ ၀ါဒကို တိုက္ဖ်က္ေသာ စာတမ္းမ်ားကို ေရးေသး၏။ သူ႔ေရာဂါမွာ ပို ပိုဆိုးလာ၍ သူ႔မိဘရပ္ထံ မႏၱေလးသို႔ျပန္ၿပီး အနားယူ ေဆးကုေနရ၏။ မႏၱေလးတြင္မူ ေရာဂါ သက္သာလာေသး၏။
ထိုအခ်ိန္က သူစိတ္လႈပ္ရွားမည္စိုး၍ သူ႔ကိုဘာသတင္းစာမွ ေပးမမဖတ္၊ သို႔ေသာ္ တေန႔တြင္ ပစၥည္း ထုပ္လာေသာ သတင္းစာစကၠဴစ ကေလးကို သူကိုင္ၾကည့္မိရာက ဖဆပလ ထဲမွ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီကို ထုတ္ပစ္ေၾကာင္း သတင္းကို သြားေတြ႔၏။ ထိုအခါမွ စ၍ သူ၏ ေရာဂါမွာ အတက္ဖက္သို႔သာ သြားေနခဲ့ရာ ေနာက္ဆံုး ကြယ္လြန္သည္အထိ ျဖစ္ေတာ့၏။
သူသည္ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ထိပင္ စည္းလံုးညီညြတ္ေရး အတြက္ စဥ္းစား ေတြးေခၚေနေပလိမ့္မည္။ ႀကိဳးလည္းႀကိဳးစားခဲ့သည္။ လံုးလည္း လံုးပမ္းခဲ့သည္။ သူ႔ ရည္္မွန္းခ်က္အတိုင္း ျဖစ္မလာသည္ကေတာ့ သူ႔အတြက္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ တိုင္းျပည္ အတြက္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ေၾကကြဲရင္နင့္စရာမ်ား ျဖစ္ဖို႔ ဖန္လာသည္ဟုသာ ေျပာရပါေတာ့မည္။
၁၉၄၆ခု၊ ႏို၀င္ဘာ(၂၀) ရက္ေန႔တြင္ သူ ကြယ္လြန္ခဲ့ၿပီ။ “သူကား တကယ့္ညီညြတ္ေရး ဗိသူကာပင္ ျဖစ္ေလသည္ ”....ဟု ဗိုလ္မွဴးခ်စ္ေကာင္းက မွတ္ခ်က္ျပဳခဲ့သည္။


“နိဂံုး”

သမိုင္းတြင္ “ႏိုင္လွ်င္ အာဇာနည္၊ ရႈံးလွ်င္ သစၥာေဖါက္” အျဖစ္ မွတ္တမ္းတင္ျခင္း ခံရေလ့ရွိ၏။ ဖဆပလ တြင္ ဆိုရွယ္လစ္မ်ား အာဏာရလာခ်ိန္မွ စ၍ ဤသေဘာမ်ဳိးေတြ႔ရ၏။ ေတာ္လွန္ေရးေကာင္စီေခတ္၊ မဆလ ေခတ္တြင္ ပို၍ ထင္ရွား၏။ န၀တ/နအဖ ေခတ္တြင္မူ “တပ္မေတာ္ႏွင့္ အမ်ဳိးသားႏိုင္ငံေရး ဦးေဆာင္မႈ အခန္းက႑ ...” ဆိုၿပီး မိမိကိုယ္ကို အထြတ္အထိပ္ ေနရာသို႔ တြန္းတင္လိုက္၏။ သို႔ေသာ္ သမိုင္းတင္သည္၊ သမိုင္းေရးသည္ ဆိုရာမွာ မိမိအာဏာ ရခ်ိန္တြင္ မိမိပိုင္ စာနယ္ဇင္း၊ ေရဒီယို၊ ရုပ္ျမင္သံၾကားတုိ႔ကို အသံုးခ်ၿပီး အာေဘာ္လႊင့္ထုတ္လိုက္ရံုနွင့္ ၿပီးသည့္ကိစၥ မဟုတ္ေခ်။ ယာယီ အခ်င္းအရာသာ ျဖစ္သည္ကို သူတို႔ မသိ။
ေခတ္သစ္ ျမန္မာသမိုင္းတြင္ ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ၏ အခန္းက႑သည္ ေဖ်ာက္ဖ်က္၍ မရေသာ ကိစၥျဖစ္၏။ ထိုအခါ အုပ္စိုးသူမ်ားက ေယာင္၀ါးကုန္ေအာင္ လုပ္ၾက၏။ တခါတရံ ေျပာင္းျပန္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္၏။ အျဖဴေရာင္ကို အနက္ဆိုးျခင္း၊ ေဖ်ာက္ဖ်က္ျခင္း၊ ေငြမင္သုတ္ျခင္း ...စသည့္ လုပ္ေဆာင္ခ်က္မ်ားကား အမွန္တရားကို ရင္မဆိုင္ရဲေသာေၾကာင့္ မဟုတ္ပါေလာ။
ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ၏ ေခါင္းေဆာင္မ်ားကိုလည္း ရစရာမရွိေအာင္ ပံုဖ်က္ၾက၏။ တဦးစီ ေကာင္းမႈမွန္သမွ်ကို အသိအမွတ္ ျပဳဖို႔ဆိုသည္ ...ေ၀းစြ။ အတၳဳပၸတၱိ အေၾကာင္းခ်င္းရာ တခုထဲ နာမည္ပါသြားလွ်င္ပင္ အလြတ္မခံ။ ေငြမင္သုတ္ျခင္း၊ ေဆးနက္ဆိုးျခင္းမ်ား လုပ္ေနၾကရ၏။ ဤမွ်အထိ ေၾကာက္လန္႔တၾကား ျဖစ္ေနၾကေခ်သည္။ သို႔ေသာ္ ပါတီႏွင့္ေခါင္းေဆာင္မ်ားကို တိုက္ခိုက္ပံုဖ်က္ေသာ စာအုပ္စာတမ္းမ်ားထဲတြင္ကား ...ဤနာမည္မ်ားကို ေဖါေဖါသီသီ သံုးခြင့္ျပဳထား၏။
ကိုဗဟိန္းကိုမူကား ရွိခဲ့ဖူးသည္ဆိုေသာအခ်က္ပင္ ျပည္သူေတြကို သိေစခ်င္ပံုမေပၚ။ အဓိကအားျဖင့္ လ်စ္လ်ဴရႈသည့္နည္းနာႏွင့္ ေဖ်ာက္ဖ်က္ထား ၏။ မတတ္သာသည့္အခါ ေသာေကာေရာေကာထဲ ထည့္လိုက္၏။
သို႔ေသာ္ 'ဗဟိန္း' ဆိုေသာ နာမည္သည္ ျပည္သူတို႔ၾကားတြင္ အေတာ္ 'ဟိန္း' ၏။ ပညာတတ္လူငယ္၊ ေက်ာင္းသားမ်ား၊ တိုးတက္သူ လူငယ္မ်ားၾကားတြင္ အတုယူစရာ 'သေကၤတ' အျဖစ္ က်န္ရစ္၏။ သူ႔ကို အားက်ျခင္း၊ သူ႔လို ျပည္သူတို႔၏ 'မ်က္ရႈ' 'ရင္ႏွစ္သည္းျခာ' ျဖစ္လိုၾက၏။ 'ဟိန္း' ပါေသာ နာမည္ မွည့္ေခၚ ျခင္းသည္ လူငယ္မ်ားၾကား ေခတ္စား၏။
သူသည္ စစ္ကိုင္းေက်ာင္းသားမ်ား နယ္ခ်ဲ႕ ဆန္႔က်င္ေရး သပိတ္ေမွာက္ရာတြင္ ပါ၀င္ရန္ မႏၱေလးမွ ဆင္း၍ စည္းရုံးသျဖင့္ ေက်ာင္းအုပ္ႀကီး အီးစီေဒါင္းက ဘြိဳင္းေကာက္ေက်ာင္းသားမ်ားအား အရိုက္ခိုင္းခဲ့၏။ ေနာင္ ျမဴမင္းႀကီး ျဖစ္လာမည့္ ဗိုလ္မွဴးႀကီးထြန္းစိန္ အပါအ၀င္ စေကာက္ေက်ာင္းသားမ်ားက စေကာက္တုတ္မ်ားႏွင့္ ၀ိုင္းရိုက္ၾကရာ ေမ့ေမ်ာသြားခဲ့ဖူး၏။
ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီကို ထူေထာင္သူတဦး ျဖစ္သကဲ့သို႔ ႏိုင္ငံေရးဦးေဆာင္အဖြဲ႔၀င္ တဦးအျဖစ္ ေတာ္လွန္ေရးတာ၀န္မ်ားကို ထက္ျမက္ထူးခၽြန္စြာ ထမ္းေဆာင္သြားခဲ့၏။
ပင္ကိုယ္ သဘာ၀အရ အႏုအလွကို သေဘာက်ၿပီး ေမတၱာဓါတ္ ႀကီးမားသူ၊ ကေလးငယ္မ်ားကို ခ်စ္တတ္သူ၊ ထို 'သူ' ကို မ်ဳိးခ်စ္ ျပည္ခ်စ္စိတ္က ေတာ္လွန္ေရးသမား ျဖစ္ေစ၏။ တိုင္းျပည္လူဦးေရ၏ အမ်ားစုႀကီးျဖစ္ေသာ ဆင္းရဲသားျပည္သူတို႔ကို ခ်စ္တတ္ေသာသူမို႔ ကြန္ျမဴနစ္ျဖစ္ေစ၏။ ေသနတ္ကိုင္ေစခဲ့၏။ သမိုင္းတြင္ ေခတ္စနစ္တို႔က ဤသို႔ေသာ လူမ်ားကို လမ္းေၾကာင္း ေျပာင္းေပးၾကသည္မွာ ဓမၼတာပင္ ျဖစ္ေခ်သည္။
လေရာင္ရႊမ္းျမ၍ လွခ်င္တိုင္းလွေနေသာ လားရႈိးၿမိဳ႕ ၏ ညတညတြင္ ေတာေတာင္ သဘာ၀ရႈခင္းေတြကို ၾကည့္ရင္း သူသည္ အေဖၚတေယာက္ႏွင့္ လမ္းေလွ်ာက္ေန၏။ ပံုမွန္အတိုင္းဆိုလွ်င္ သူသည္ စာေပအေၾကာင္း၊ ဂီတအေၾကာင္း ဒါမွမဟုတ္ က်န္ရစ္ခဲ့ေသာ သူ႔ခ်စ္သူ (ေဒၚ )ခင္ႀကီး အေၾကာင္း ကရားေရလႊတ္ တတြတ္တြတ္ ေျပာျပေပလိမ့္မည္။ ခုေတာ့ သူက “ ဒီလို ေငြလေရာင္ျမဴးခိုက္မွာ ...စိတ္ဟာ ၾကည္လင္ရႊင္လန္းလာၿပီး xxxx လီနင္ေရးတဲ့ ႏိုင္ငံေတာ္၊ အစိုးရႏွင့္ ေတာ္လွန္ေရး အေၾကာင္းကို ေဆြးေႏြးရေအာင္ ...” ဟူ၍ ေျပာခဲ့ေလသည္။
အမွန္ပင္ ထိုအခ်ိန္က သူသြားမည့္ ခရီးမွာ ဒုတိယ ကမၻာစစ္ ဥေရာပတြင္ စတင္ေနခ်ိန္ ...ညီေနာင္ပါတီႏွင့္ အဆက္အသြယ္ယူရန္ ထြက္လာသည့္ ခရီး .....။
ဤအခ်ိန္တြင္ သူသည္ ေတာ္လွန္ေရးဘာသာရပ္ကို ေကာက္ကိုင္လိုက္သည္မွာ သဘာ၀က်သည္။ တကယ္က သူသည္ မ်ိဳးခ်စ္ျပည္ခ်စ္ ပုဂၢိဳလ္ ျဖစ္ရံုသာမက ႏိုင္ငံတကာ့၀ါဒီ တဦးလည္း ျဖစ္ေပသည္။
ေတာ္လွန္ေရးဆိုသည္မွာ အသက္ေသြးေခၽြးမ်က္ရည္တို႔ ရင္းႏွီးရေသာ လုပ္ငန္းျဖစ္၏။ ဤစကား မွန္ကန္ေၾကာင္း အဂၤလိပ္နယ္ခ်ဲ႕ ဆန္႔က်င္ေရး၊ ဖက္ဆစ္္ဂ်ပန္ ေတာ္လွန္ေရးမွသည္ ဖဆပလ ေခတ္၊ ေတာ္လွန္ေရးေကာင္စီေခတ္၊ ေနာက္မဆလ ေခတ္၊ န၀တ (ယၡဳ နအဖ) ေခတ္ထိ မွန္ေနေၾကာင္း ျပည္သူမ်ား သေဘာေပါက္ၾကသည္။ အမ်ဳိးသား ဂုဏ္သိကၡာ အတြက္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ တရားမွ်တျခင္း၊ လြတ္လပ္ျခင္း၊ ညီမွ်ျခင္း အတြက္ေသာ္လည္းေကာင္း ... ေန႔တၾကာင့္ၾကၾက၊ ညတေၾကာင့္ၾကၾက ျဖစ္ေနရေသာ ယေန႔ျပည္သူမ်ား က ပိုသေဘာေပါက္ၾက ေပလိမ့္မည္။ တခါေသဖူး၍ ပ်ဥ္ဖိုးနားလည္ၾကၿပီ ... အေရးအခင္း အဆက္္္္္္္္္္္္္္္္္္္ဆက္ အထူးသျဖင့္ ၈-၄လံုး အေရးအခင္းတြင္ မိမိ၏ မိသားစုမ်ား၊ ေဆြမ်ဳိးရင္းျခာမ်ား၊ မိတ္ေဆြမ်ား၊ အေပါင္းအသင္း ေရာင္ရင္းမ်ား၊ အသိအကၽြမ္းမ်ား .... အသက္ေပးသြားခဲ့ၾကၿပီ။ အခ်ဳိ႕ ေထာင္တန္း က်ခံေနရသည္။ အခ်ဳိ႕ ေတာထဲ၊ ေတာင္ထဲ၊ တခ်ဳိ႕ နယ္စပ္၊ တခ်ဳိ႕ ႏိုင္ငံရပ္ျခားသို႔ လြင့္စင္ကုန္ၾကၿပီ။
ျပည္သူမ်ားဘက္မွ ဆံုးရႈံးမႈမ်ား ရွိသကဲ့သို႔ ရရွိလိုက္ေသာေအာင္ပြဲ၏ အသီးအပြင့္မ်ားလည္း မနည္းလွေပ။ မဆလ အစိုးရ ျပဳတ္သြားၿပီး ႏိုင္ငံေရး ပါတီမ်ား ထူေထာင္ခြင့္ ေပးလိုက္ရျခင္း၊ ျပည္သူမ်ား ေတာင္းဆိုခဲ့ၾကေသာ ေရြးေကာက္ပြဲ လုပ္ေပးခဲ့ရျခင္း၊ စစ္တပ္ပါတီ ရႈံးၿပီး အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ အႀကီးအက်ယ္ အႏိုင္ရျခင္း ...စသည္တို႔ကား ေခ်ဖ်က္၍ မရႏိုင္ေသာ ေအာင္သီးေအာင္ႏွံမ်ားပင္ ....။
ယေန႔ ျပည္သူတို႔၏ ရင္ထဲမ်က္စိထဲတြင္ ျပန္စဥ္းစားတိုင္း ၾကည့္ေမွ်ာ္ေလတိုင္း ...အေလာင္းမ်ား၊ ေသြးမ်ား၊ ျဖဴဖတ္ျဖဴေရာ္မ်က္ႏွာမ်ား၊ မီးခိုးမ်ား၊ ယမ္းခိုးမ်ား၊ ၀န္ထုပ္၀န္ပိုးမ်ား၊ ေထာင္နံရံမ်ား၊ အက်ဥ္းစခန္းမ်ား၊ ၾကာပြတ္မ်ား၊ စီးကရက္ မီးရဲရဲမ်ား၊ အက္ဆစ္ငရဲမီးမ်ား၊က်င္စက္မ်ား၊ လက္သီးမ်ား၊ စစ္ဖိနပ္မ်ား၊ စစ္ယူနီေဖါင္းမ်ား၊ စစ္ကားမ်ား၊ ေသနတ္ေျပာင္း၀မ်ား၊ လွံစြပ္မ်ားသာ ...ျမင္ၾကရ၊ ခံစားေနၾကရသည္။
န၀တ (နအဖ) စစ္ဗိုလ္ စစ္သားအခ်ဳိ႕ ၊ဂုဏ္ယူလက္မေထာင္၊ လက္ၫွိဳးထိုးျပေနေသာ ျပည္သူ႔ရင္ျပင္၊ ဂံုးေက်ာ္တံတား၊ ကားလမ္း၊ ရထားလမ္း၊ ဆည္ေျမာင္း၊ တာတမံ၊ ျမစ္ကူးတံတားတို႔ကိုလည္း နရသူ ၏ မိႈင္းညိဳ႕ ညိဳ႕ ဓမၼရံႀကီး ဘုရားပမာ ျမင္ေနၾကရသည္။ ဤပစၥည္း၊ အေဆာက္အအံုတို႔ေပၚတြင္ ျပည္သူတို႔၏ ေသြးေတြ၊ ေခၽြးေတြ၊ မ်က္ရည္ေတြ ဖံုးလႊမ္းစြတ္စိုခဲ့သည္ မဟုတ္ပါလား။ မသမာမႈေတြ၊ လာဘ္စားမႈေတြ၊ ႏွင့္ ျပည့္ႏွက္ေနသည္ မဟုတ္ပါလား ...။
ျပည္သူ႔သားေကာင္းမ်ားကား .... ျပည္သူကို အလုပ္အေကၽြးျပဳရင္း ကြယ္လြန္ၾက-က်ဆံုးခဲ့ၾကေခ်ၿပီ။ သို႔ေသာ္ စစ္အာဏာကို အေခ်ာင္ရထားသူမ်ား၊ ရလိုက္သူမ်ားကေတာ့ -ေခတ္အဆက္ဆက္တြင္ ကားတ၀ီ၀ီစီး၊ ဟယ္လီေကာ့ပတာ တၿငိမ့္ၿငိမ့္၀ဲကာ စည္းစိမ္တက္၊ ဇိမ္ယစ္ေနခဲ့ၾကသည္။ ယေန႔ စစ္(၃)စစ္ (စစ္အုပ္စု၊ စစ္အစိုးရ၊ စစ္ဗ်ဴရိုကေရစီ ယႏၱရား) သည္ က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ ေနရာယူထားၾကေလၿပီ။ နယ္ခ်ဲ႕ သမားမ်ား၊ လက္ေ၀ခံဖယ္ေပးလိုက္ရေသာ ျပည္သူ႔ဂုတ္ေပၚ ခြစီးကာ လက္ၫိွဳးတညႊန္ညြန္ လုပ္ေနၾကသည္။
ျမန္မာျပည္သူမ်ားကား ေတာ္လွန္ပံုကန္ရဲသူမ်ား ျဖစ္ၾက၏။ နယ္ခ်ဲ႕ ဆန္႔က်င္ေရး၊ အမ်ဳိးသားလြတ္ေျမာက္ေရး၊ တိုက္ပြဲအလီလီ၏ ေအာင္ပြဲမ်ားက ဤအခ်က္ကို သက္ေသထူခဲ့ၿပီ ျဖစ္သည္။ နယ္ခ်ဲ႕ ၿဗိတိလွ်ေခတ္၊ ဖက္ဆစ္ဂ်ပန္ေခတ္မွသည္ မဆလ ေခတ္အထိ၊ ေဖါက္ျပန္ေရး အုပ္စိုးသူ အဆက္္္ဆက္ ရာဇပလႅင္ ဖင္မၿမဲေအာင္ ကိုင္လႈပ္ခဲ့ၾက၏။ သမိုင္းအျမင္ႏွင့္ ၾကည့္လွ်င္ ျပည္သူႏွင့္ ကင္းကြာ၍ မည္သည့္ အစိုးရမ်ား ေရရွည္ၿမဲခဲ့ဖူးပါသနည္း။
စစ္သား စစ္ဗိုလ္ အခ်ဳိ႕ အ၀က္ႏွင့္ သူတို႔၏ လက္ေ၀ခံ တခ်ဳိ႕ မွလြဲ၍ ေထာက္ခံမႈ မရွိေသာ န၀တ(နအဖ) ေကာ မည္မွ်ၾကာၾကာ ရာဇပလႅင္ကို တြယ္ကပ္ေနႏိုင္ ပါမည္နည္း။
ကိုလိုနီေခတ္၊ ဖက္ဆစ္ေခတ္မ်ားတြင္ ျပည္သူမ်ားထဲမွ 'သခင္ ဗဟိန္း' ကဲ့သို႔ေသာ 'သူ' မ်ား ေမြးထုတ္ေပးခဲ့၏။ 'ဗဟိန္း' သည္ တိုက္ပြဲမ်ားၾကားတြင္ လူလားေျမာက္ခဲ့၏။ အလားတူ ဖဆပလ ေခတ္၊ ေတာ္လွန္ေရးေကာင္စီ ေခတ္မ်ားတြင္လည္း 'ဗဟိန္း' အမ်ားအျပား ေမြးထုတ္ေပးခဲ့၏။ ေတာ္လွန္ေရးသမားမ်ား ျဖစ္လာၾက၏။ မဆလ ေခတ္၊ န၀တ၊ နအဖ ေခတ္တြင္လည္း အလားတူ 'ဗဟိန္းကေလး' မ်ား ေမြးထုတ္ေပးေန၏။
ေတာ္လွန္ေရး မ်ဳိးဆက္ဟူသည္ ကုန္ဆံုးသြားသည္ မရွိ။
( ၂ ၊ ၃ ၊ ၁၉၉၄ )
မွတ္ခ်က္ ။ ။ ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ
ဗဟိုပညာေရးႏွင့္၀ါဒျဖန္႔ခ်ိေရးဌာနမွထုတ္ေ၀ခဲ့သည့္ စာအုပ္ျဖစ္ပါသည္။

အျပည့္အစံုသို႔...

ျပန္ေခါက္ထားပါ...

ဓားလိုတယ္

ဒီကၽြန္းေပၚမွာ ဆက္ေနရင္
ငတ္ေသမွာပဲ
ငတ္မေသ ဖ်ားေသမွာပဲ
ေျမြ ကုေ႗ ကု႗ာ
ယိမ္းထိုးေခါင္းခါ ပါးပ်ဥ္းတလႈပ္လႈပ္
က်ားခုန္အုပ္ ေရလႈိင္း
ငါးမန္း ၀ုိင္းေနတဲ့
ေလ႐ိုင္းထပင္လယ္
ျဖတ္ရမယ္ ကိုနႏၵာ
က်ဳပ္တို႔ လိုတာေတာ့
ဓားပါ ခင္ဗ်ာ့ ဓား
ဓားတေခ်ာင္းပဲဗ်ဳိ႕
ေဖာင္ေကာင္းေကာင္းဖြဲ႔ဖို႔တဲ့
သံေခ်ာင္းရဲ႕ေတာင္းဆိုသံ ။
(ဓားေတာင္နဲ႔မီးပင္လယ္ျဖတ္သူ ဆရာျမသန္းတင့္ သို႔)

အံ့ေမာင္
(၂၀၀၀ျပည့္ႏွစ္ ေဖေဖာ္၀ါရီလ ယေန႔မႏၱေလးစာအုပ္တုိက္)

အျပည့္အစံုသို႔...

ျပန္ေခါက္ထားပါ...

ေနာက္ဆံုးပင္လယ္

ပန္းတုိင္ကိုသြားရတယ္ဆိုတာ
လေရာင္ေအာက္မွာ လမ္းေလွ်ာက္တာမဟုတ္ဘူး
(ဓားေတာင္ ၀တၳဳမွ)
ကၽြန္းရဲ႕ထိပ္မ်ားမွာ တလူလူအက်ႌေဟာင္းတထည္
ေအာ္သံကြဲကြဲ ပင္လယ္တဖ်ပ္ဖ်ပ္ မီးစုန္းေတာက္စား
ဒါပဲ အသားကုန္ထိုင္ေငးၾကည့္ေနရတဲ့ ျဖစ္စဥ္မွာ
ေက်ာက္ေဆာင္မ်ား ႀကိမ္ဆူးမ်ား
ငါးကင္လိပ္ဥနဲ႔ အုန္းရည္ခ်ဳိခ်ဳိညစာမ်ား
အလို ဘုတ္ျမည္သံဖြဲ႔ႏြဲ႔မႈနဲ႔ ဒီတက္ၿပီလား
တေန႔ ေက်ာက္တံုးတတံုးက် ေန႔စြဲေတြ ႐ိုက္ႏွင္ရတာ
မုန္တုိင္းနဲ႔ ငါးမန္းစြယ္ေရာင္ေဖြးေဖြးေပါ့
၀ါး႐ံုျပာဆားနဲ႔ ဘ၀ကို ယပ္ခတ္ရင္း
ပင္လယ္ကိုေက်ာ္ျဖတ္ဖို႔ ေကာင္းကင္အျပာနဲ႔ လြဲေခ်ာ္ရ
သေဘၤာမလာမီ ထြက္ခြာသြားသူႀကီး။ ။
(၁၈-၂-၉၈ မွာ ကြယ္လြန္သြားခဲ့တဲ့ ဆရာျမသန္းတင့္ သို႔ ...)

ေမာင္ေဆး႐ိုး
(၂၀၀၀ျပည့္ႏွစ္ ေဖေဖာ္၀ါရီ၊ ယေန႔မႏၱေလးစာအုပ္တုိက္)

အျပည့္အစံုသို႔...

ျပန္ေခါက္ထားပါ...

ဆရာျမသန္းတင့္(၁၉၂၉ - ၁၉၉၈)ကြယ္လြန္ျခင္း(၁၀)ႏွစ္ျပည့္ အမွတ္တရ

စာေရးဆရာအလုပ္ဟာ ဂုဏ္အရွိဆံုးအလုပ္ တခုလို႔ ငယ္ငယ္ကတည္းကထင္ခဲ့တာ။ ဂုဏ္ဆိုတာ ပကာသနကို ေျပာတာမဟုတ္ဘူး။ ႐ိုးသားမွန္ကန္တဲ့ ဂုဏ္သိကၡာကိုေျပာတာ။ စာေရးဆရာဆိုတဲ့ဘ၀ကို ဘာနဲ႔မွမလဲႏုိင္ဘူး။ ခုလည္းမလဲႏုိင္ဘူး။ ေနာင္လည္း မလဲႏုိ္င္ဘူး။ စာေရးျခင္းအလုပ္ကို ယံုၾကည္မႈ တခု၊ ယံုၾကည္းျခင္းတရားတခု အေနနဲ႔ က်ေနာ္ယံုတာ။ သေဘာထားတာ။ ဒါ့ေၾကာင့္ ငါႀကီးရင္ စာေရးဆရာလုပ္မယ္လို႔ပဲ ဆံုးျဖတ္ခဲ့တယ္။ စာေရးဆရာအလုပ္ကလြဲလို႔ ဘယ္အလုပ္ကိုမွ မလုပ္ခဲ့ဖူးေသးဘူး။
စာေရးျခင္းအလုပ္ဆိုတာ ခဏတျဖဳတ္လမ္းၾကံဳလို႔ ၀င္လုပ္ရမယ့္ အလုပ္မ်ဳိးမဟုတ္ဘူး။ အပ်င္းေျပ ၀င္လုပ္ရမယ့္ အလုပ္မ်ဳိးမဟုတ္ဘူး။ အားအားယားယားရွိလို႔ ၀င္လုပ္ရမယ့္ အလုပ္မ်ဳိးမဟုတ္ဘူး။ တကယ့္ကို စြဲစြဲ ျမဲျမဲ လုပ္ရမယ့္ အလုပ္။ အခ်ိမ္မေရြး လုပ္ေနရမယ့္ အလုပ္။ တသက္လံုးလုပ္ေနရမယ့္ အလုပ္လို႔ ျမင္တယ္။
ျမသန္းတင့္
(ေပဖူးလႊာ မဂၢဇင္း အင္တာဗ်ဴးမွ)

ဆရာျမသန္းတင့္ ကိုယ္တိုင္ေရးအထၳဳပၸတၱိအက်ဥ္း
၁၉၂၉။ ဦးေပါတင့္၊ ေဒၚလိႈင္တို႔မွ ပခုကၠဴခ႐ိုင္၊ ၿမိဳင္ၿမိဳ႕တြင္ ၁၉၂၉၊ ေမ၊ ၂၃ ၾကာသပေတးေန႔၌ ေမြးဖြားခဲ့သည္။ ေမြးခ်င္း ခုႏွစ္ေယာက္တြင္ အႀကီးဆံုး ျဖစ္သည္။
၁၉၄၁။ ပဥၥမတန္းတြင္ ပညာသင္သည္။
၁၉၄၂။ ဂ်ပန္ေခတ္တြင္ ေက်ာင္းျပန္တက္သည္။
၁၉၄၃။ အာရွလူငယ္မ်ားအစည္းအ႐ံုး၌ တက္တက္ႂကြႂကြ ပါဝင္သည္။
၁၉၄၄။ ဂ်ပန္ေတာ္လွန္ေရး ေျမေအာက္ကလပ္စည္းမ်ား ႏွင့္ဆက္သြယ္၍ ဖက္ဆစ္ေတာ္လွန္ေရးႀကီးတြင္ ပါဝင္သည္။
၁၉၄၅။ ဂ်ပန္ေတာ္လွန္ေရးကာလတြင္ စစ္ကိုင္း႐ွိ ဗိုလ္သိန္းဦး(ေတာ္လွန္ေရးတြင္ က်ဆံုး)၊သခင္ေမာ္တင္(ျပည္တြင္းစစ္တြင္ က်ဆံုး)ႏွင့္ ၿမိဳင္ၿမိဳ႕ ဘုန္းေတာ္ႀကီးဦးစရိယ(ၿမိဳင္ဖဆပလ အမတ္ေဟာင္းဦးသက္႐ွည္) တို႔၏ ဦးေဆာင္မႈေအာက္တြင္ ပါဝင္လႈပ္႐ွားသည္။
၁၉၄၅-၄၇။ ဒုတိယကမၻာစစ္ႀကီးအၿပီး ျမင္းျခံခ႐ိုင္တြင္ တာဝန္က်သည္။မႏၱေလးခ႐ိုင္ အထက္ဗမာျပည္ ဖဆပလအဖဲြ႔ခ်ဳပ္၊ မႏၱေလးခ႐ိုင္ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီတို႔တြင္ အခ်ိန္ျပည့္ တာဝန္ထမ္းေဆာင္သည္။ျမင္းျခံခ႐ိုင္ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီကို စတင္တည္ေထာင္၍ ခ႐ိုင္ေကာ္မတီဝင္အျဖစ္ ေဆာင္ရြက္သည္။ ေက်ာက္ပန္းေတာင္းတြင္ အက္တူး-သခင္အုန္းေဖ (ျပည္တြင္းစစ္တြင္က်ဆံုး)ႏွင့္အတူ ’ လယ္သမားမ်ားသီးစားခမေပးေရး တိုက္ပဲြ၊ လက္ငုတ္ လယ္ ျပန္ထြန္ေရး တိုက္ပဲြ၊ ေျမ႐ွင္ႀကီးမ်ား၏ လယ္မ်ားကို အတင္းဝင္ထြန္ေရး’ တိုက္ပဲြ မ်ားကိုဦးေဆာင္သည္။ သီးစားခ မေပးေရးတိုက္ပဲြတြင္ အဂၤလိပ္အစိုးရ သိမ္းယူထားေသာ လယ္သမားမ်ား၏ ပစၥည္းမ်ားကို ျပန္လည္လုယူသည့္အတြက္ (႐ံုးမင္းတစ္ထိုင္) ျပစ္ဒဏ္က်ျခင္းခံရသည္။ျမင္းျခံခ႐ိုင္တြင္ အျခားေသာ ေခါင္းေဆာင္မ်ား ႏွင့္အတူ သူ႔ေခါင္းကိုျဖတ္ႏိုင္လွ်င္ ဆုေငြေပးမည္ဟု အဂၤလိပ္အလိုေတာ္ရိ ႏွင့္ ေျမ႐ွင္မ်ားက တိတ္တဆိတ္ဆုေငြထုတ္သည္။ အေထြေထြ သပိတ္ႀကီးတြင္ ျမင္းျခံ၊ မႏၱေလး၊ ဒလသေဘၤာက်င္း အေထြေထြ အလုပ္သမားထုႀကီး ပါဝင္ေရးအတြက္တာဝန္ယူသည္။ ျမင္းျခံခ႐ိုင္ အလုပ္သမားသမဂၢႏွင့္ လယ္သမားသမဂၢတို႔တြင္ အလုပ္ အမႈေဆာင္အျဖစ္ ေဆာင္ရြက္ရင္း ျဖဴးၿမိဳ႕တြင္က်င္းပသည့္ ျမန္မာႏိုင္ငံလံုးဆိုင္ရာ ျဖဴးလယ္သမား ကြန္ဂရက္ႀကီးသို႔ ျမင္းျခံခ႐ိုင္ကိုယ္စား လွယ္’ အျဖစ္တက္ေရာက္သည္။
၁၉၄၇။ မက်န္းမာသျဖင့္ တာဝန္မွ အနားယူကာ တကၠသိုလ္ဝင္စားေမးပဲြ ေျဖဆိုသည္။ ပခုကၠဴခ႐ိုင္ ေက်ာင္းသားမ်ားဥကၠ႒ အျဖစ္ေဆာင္ ရြက္သည္။
၁၉၄၈။ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္သို႔ တက္ေရာက္သည္။
၁၉၄၉။ ပထမဦးဆံုးေရးသည့္ ‘ဒုကၡသည္’ ဝတၳဳတိုကို တာရာမဂၢဇင္း (တြဲ-၃၊ မွတ္-၂၁၊ ၁၉၄၉) တြင္ပံုႏိွပ္ေဖာ္ျပသည္။
၁၉၅၀။ ‘စာေပသည္ျပည္သူ႔အတြက္’ ဟူေသာ ေႂကြးေၾကာ္ျဖင့္ ‘စာေပသစ္မဂၢဇင္း’ ကို ကိုသန္းတင္၊ ဒဂံုတာရာ၊ ေမာင္ၾကည္လင္း၊ ေအာင္လင္းတို႔ႏွင့္ အတူဦးေဆာင္ထုတ္ေဝသည္။
၁၉၅၁။ ပထမဦးဆံုး ဘာသာျပန္လက္ရာအျဖစ္ ေဂၚကီ၏ ‘မာလ္ဗာႏွင့္ အျခားဝတၳဳမ်ား’ ကို ေရးသားထုတ္ေဝသည္။
၁၉၅၂။ ကမၻာ့ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ကြန္ဂရက္(ျမန္မာႏိုင္ငံ) ႏွင့္ ျမန္မာႏိုင္ငံစာေရးဆရာအသင္း အလုပ္အမႈေဆာင္ အျဖစ္ေဆာင္ရြက္သည္။ စာေရးဆရာအသင္းမွ ထုတ္ေဝေသာ ‘စာေပမဂၢဇင္း’ တြင္ တာဝန္ခံအယ္ဒီတာအျဖစ္ လည္းေကာင္း၊ ‘ျပည္ေတာ္သစ္ဂ်ာနယ္’ တြင္ အယ္ဒီတာခ်ဳပ္အျဖစ္ လည္းေကာင္း၊ ‘တိုးတက္ေရးသတင္းစာ’ တြင္ ႏိုင္ငံျခားေရး အယ္ဒီတာအျဖစ္ လည္းေကာင္း၊ ဒုတိယေျမာက္ ဘာသာ ျပန္အျဖစ္ ေဂၚကီ၏ အတၳဳပၸတၱိ ‘မကၠဇင္ေဂၚကီ’ ကို ဗန္းေမာ္စာအုပ္တိုက္မွ ထုတ္ေဝသည္။
၁၉၅၃။ ပထမဆံုး ပင္ကိုယ္ေရး လံုးခ်င္းဝတၳဳ ‘ေမတၱာအေသေခ်ၤ’ ကို ေရးသည္။
၁၉၅၄။ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္မွ ဝိဇၨာဘြဲ႔ရသည္။
၁၉၅၅။ သခင္ကိုယ္ေတာ္မႈိင္း ဦးေဆာင္ေသာ ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရး ဗဟိုေကာ္မတီတြင္ အတြင္းေရးမွဴး တစ္ဦးအျဖစ္ေဆာင္ရြက္သည္။
၁၉၅၆။ ဥပေဒဘဲြ႔ရ႐ိွသည္။
၁၉၅၇။ ‘ျပည္သူ႔တိုးတက္ေရးပါတီ’ ေပၚလစ္ဗ်ဴ႐ိုတြင္ပါဝင္သည္။ ကမၻာ့ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ကြန္ဂရက္ (ျမန္မာႏိုင္ငံ) အတြင္းေရးမွဴးခ်ဳပ္ႏွင့္ ၾသစႀတီးယားႏိုင္ငံ ဗီယင္နာၿမိဳ႕တြင္ ဌာနခ်ဳပ္လုပ္ထားေသာ ကမၻာ့ၿငိမ္းခ်မ္းေရးေကာင္စီ၏ ဗ်ဴ႐ိုကရက္ အဖဲြ႔ ဝင္လူႀကီးျဖစ္ခဲ့သည္။
၁၉၅၈။ ပေဒသရာဇ္ ဆန္႔က်င္ေရးဝတၳဳ ‘လိုက္ခဲ့ေတာ့ျမနႏၵာ’ ကို ျမဝတီမဂၢဇင္း(အယ္ဒီတာ ခ်ဳပ္ ဇဝနလက္ထက္) တြင္ေရးသားသည္။ အထိန္းသိမ္းခံဘဝျဖင့္ ကိုကိုးကၽြန္းသို႔ေရာက္ သည္။
၁၉၆၀။ အထိန္းသိမ္းခံ ဘဝမွ လြတ္ေျမာက္ခဲ့သည္။ စာေရးဆရာကလပ္ တြင္ အမႈေဆာင္ျဖစ္သည္။ အေမွာင္ရိပ္ဝယ္ ဝတၳဳကိုေရး သည္။ ဗိုလ္တေထာင္ သတင္းစာတြင္ ေန႔စဥ္အခန္းဆက္အျဖစ္ ‘ႏံြထဲကၾကာ’ (ႏွစ္ႏွစ္နီးပါး)ကို သိန္းေဖျမင့္ႏွင့္ ပူးတဲြေရးသည္။
ႏြံထဲကၾကာ ဝတၳဳစာအုပ္မွ အစျပဳ၍ မူလကေလာင္နာမည္ ျမသန္း မွ ျမသန္းတင့္ သို႔ ေျပာင္းခဲ့သည္။
၁၉၆၁။ ဆြီဒင္ႏိုင္ငံ စေတာ့ဟုမ္းၿမိဳ႕တြင္ က်င္းပေသာ‘ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးေကာင္စီ’ အစည္းအေဝးသို႔ ကမၻာ့ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကြန္ဂရက္ (ျမန္မာႏိုင္ငံ) ကိုယ္စားလွယ္ အျဖစ္တက္ေရာက္သည္။
ညီလာခံမွအျပန္ ဆိုဗီယက္ယူနီယံႏွင့္ တ႐ုတ္ျပည္သူ႔သမၼတႏိုင္ငံ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ေကာ္မတီမ်ား၏ ဖိတ္ၾကားခ်က္အရ ဒဂုန္တာရာ၊ ပါေမာကၡ ဦးေအာင္လွတို႔ႏွင့္ အတူ သြားေရာက္သည္။
၁၉၆၃။ ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရး အဖဲြ႔ဝင္ ႏွင့္ ျပည္သူ႔ေကာ္မတီတစ္ဦး အျဖစ္ တာဝန္ ယူခဲ့သည္။ ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရး ေတြ႔ဆံုေဆြး ေႏြးပဲြ ပ်က္ေသာအခါ အထိန္းသိမ္းခံခဲ့ရၿပီး ဒုတိယအႀကိမ္ေျမာက္ ကိုကိုးကၽြန္း ေရာက္ခဲ့သည္။
၁၉၇၂။ အထိန္းသိမ္းခံဘဝမွ လြတ္ေျမာက္ခဲ့သည္။ ေတာ္စတြိဳင္း၏ ‘စစ္ႏွင့္ၿငိမ္းခ်မ္းေရး’ ဝတၳဳဘာသာျပန္(၁၉၇၂) ခုႏွစ္အတြက္ ’ အမ်ဳိးသားစာေပဘာသာျပန္ဆု’ ရခဲ့သည္။
၁၉၇၈။ အေမရိကန္ စာေရးဆရာမ မာဂရက္မစ္ခ်ယ္၏ ‘ ေလ႐ူးသုန္သုန္’ ဝတၳဳဘာသာ ျပန္ျဖင့္ ’ အမ်ဳိးသားစာေပ ဘာသာျပန္ဆု’ ကိုရခဲ့ သည္။
၁၉၈၈။ တ႐ုတ္စာေရးဆရာႀကီး ေဆာင္ဇူခ်င္းႏွင့္ ေကာက္ငိုတို႔၏ ‘ခန္းေဆာင္နီအိပ္မက္’ ဝတၳဳျဖင့္ ’ အမ်ဳိးသားစာေပ ဘာသာျပန္ (ရသ)ဆု’ ကို ရ႐ွိခဲ့သည္။
၁၉၉၂။ ျပင္သစ္စာေရးဆရာ ဒိုမိနိလာပီယဲ၏ ‘သုခၿမိဳ႕ေတာ္’ ဝတၳဳဘာသာျပန္(ရသ) ျဖင့္ ’အမ်ဳိးသားစာေပ ဘာသာျပန္ဆု’ ကိုရသည္။
၁၉၉၅။ စာေရးဆရာ ဒိုမိနိလာပီယဲ၏ ‘အခ်စ္မိုးေကာင္းကင္’ ဝတၳဳဘာသာျပန္ျဖင့္ ‘အမ်ဳိးသားစာေပ ဘာသာျပန္ဆု(ရသ)ဆု ’ ကို ရခဲ့ သည္။
၁၉၉၈။ ေဖေဖာ္ဝါရီ ၁၈ရက္၊ ည ၉၊၁၅ တြင္ ကြယ္လြန္သည္။

အျပည့္အစံုသို႔...

ျပန္ေခါက္ထားပါ...

စစ္တပ္ႏွင့္ႏုိင္ငံေရး(ေနာက္ဆက္တြဲ ျဖည့္စြက္ခ်က္ႏွင့္ပတ္သက္၍)

ဒီဗြီဘီမွာပဲ ရဲေဘာ္ဖိုးသံေခ်ာင္းက စစ္အုပ္စု၊ စစ္အစိုးရ၊ စစ္အာဏာရွင္စနစ္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး အခန္းဆက္တင္ျပမႈတခု ထပ္လုပ္ခဲ့ပါေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ အေၾကာင္းအခ်ဳိ႕ေၾကာင့္ အျပည့္အစံုအသံလႊင့္ခြင့္မရဘဲ တပိုင္းတစနဲ႔ ရပ္တန္႔ခဲ့ရပါတယ္။
အျပည့္အစံုကို ဒီစာအုပ္ထဲမွာပဲ ေနာက္ဆက္တြဲအျဖစ္ ျဖည့္စြက္ပံုႏွိပ္လိုက္ပါတယ္။ ။
Study Desk Publication

သန္းေရႊစစ္အုပ္စုကုိ ဘယ္သူေတြက ျဖဳတ္ခ်မလဲ၊ ဘယ္ပံုစံနဲ႔ျဖဳတ္ခ်မလဲ

ဒီကိစၥကို စဥ္းစားခဲ့တာၾကပါၿပီ။ ဒီမုိကေရစီအင္အားစုတုိင္း စဥ္းစားၾကတာပါ။ က်ေနာ္တုိ႔လဲ စဥ္းစားပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္တုိ႔က ထိန္းထိန္းခ်ဳပ္ ခ်ဳပ္ပဲ ေျပာပါတယ္။
အက်ယ္မေျပာလို႔ တခါတရံ မရွင္းမလင္းျဖစ္တာ ရွိႏိုင္ပါတယ္။ တခါတရံေတာ့လဲ မျဖစ္ႏိုင္တာကို လြန္လြန္ကၽြံကၽြံေလွ်ာက္ေျပာေနတာပဲလို႔ အထင္ ခံရတာလဲ ရွိပါတယ္။
ဒီတခါေတာ့ ႀကိဳးစားၿပီးရွင္းေအာင္ေျပာပါမယ္။ အက်ယ္တ၀င့္လဲ ေျပာပါမယ္။ အေၾကာင္းကေတာ့ ေျပာဖို႔လုိၿပီ ထင္လုိ႔ပါ။
DVB မွာက်ေနာ္အရင္က ေျပာခဲ့တာေတြဟာ အတိတ္ကိစၥေတြပဲေျပာတာ မ်ားခဲ့ပါတယ္။ အခု အတိတ္ကိစၥေျပာမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ပစၥဳပၸန္နဲ႔ အနာဂတ္ ကိစၥေျပာပါမယ္။ အားလံုးသို႔ တင္ျပတဲ့သေဘာပါ။ အဆုိျပဳခ်က္လို႔ သေဘာထားေစခ်င္ပါတယ္။

သန္းေရႊစစ္အုပ္စု ဘာေၾကာင့္ေခါင္းမာေနသလဲ
ဗိုလ္ေန၀င္းခ်န္ခဲ့တဲ့ အေမြပံုမွာထုိင္ၿပီး မုိက္ေနတာပါ။ ဗိုလ္ေန၀င္းခ်န္ခဲ့တဲ့ အေမြဆိုတာ အာဏာအေမြပါ။ ဒီအာဏာဟာ ဗိုလ္သန္းေရႊ သူ႔အစြမ္းနဲ႔သူ လုယူႏိုင္ခဲ့တာမဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ သူကကာလတခု ထိန္းထားႏိုင္တာေတာ့အမွန္ပါ။ သူ႔အရင္က ဗိုလ္ေစာေမာင္ျပဳတ္သြားတာဟာ အာဏာအေမြကိုေကာင္း ေကာင္းမထိန္းႏိုင္လို႔ပါ။ ေန၀င္းက အေမြထိန္းေကာင္းတဲ့ သန္းေရႊနဲ႔လူစားထုိးလိုက္တာပါ။ အဲဒီအခ်ိန္အထိ ဗိုလ္ေန၀င္းကဗိုလ္သန္းေရႊကို စိတ္ခ်ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေနာက္ေတာ့ စိတ္မခ်ေတာ့ပါဘူး။ စိတ္မခ်တာက အေမြထိန္းတဲ့ကိစၥမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဗိုလ္ေန၀င္းက သူေရႊးေပးတဲ့သူကို ဗိုလ္သန္းေရႊက လက္ခံေစခ်င္ပါတယ္။ ဗုိလ္သန္းေရႊကလဲ သူပဲစိတ္ႀကိဳက္ေရြးခ်င္တယ္။ အဲဒီကေန ပဋိပကၡေပါက္ကြဲေတာ့တာပဲ။ သန္းေရႊ - ဗုိလ္ေမာင္ေအးပဋိပကၡက ႀကိတ္၀ိုင္းျဖစ္ဆဲပါ။ ေနာက္ၿပီး တပ္မေတာ္ထဲက ဒီအေနအထားေတြကို အားမရမေက်နပ္တဲ့ ႐ိုးသားတဲ့တပ္မွဴး တပ္သားေတြ၊ အရင္က မဆလ - န၀တ - နအဖ ေခါင္းေဆာင္ျဖစ္ဖူးသူေတြ စတဲ့ လူေတြဟာလဲ ဘယ္လုိလုပ္ရင္ေကာင္းမလဲလို႔ စဥ္းစားေနၾကတယ္လို႔ က်ေနာ္တို႔နားလည္မိပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ က်ေနာ္တို႔လုတ္တတ္ရင္၊ ဒီပဋိပကၡကို အသံုးခ် တတ္ရင္ ဗိုလ္သန္းေရႊနဲ႔ နအဖ စစ္အုပ္စုကို ျဖဳတ္ခ်ႏုိင္မွာပဲ။
ဒီေနရာမွာ ရွင္းေအာင္ေျပာဖုိ႔လုိတာတခုကလဲ ေျပာသင့္လို႔ေျပာခ်င္ပါတယ္။ အဲဒါက အေျခအေနေတြကို ထုိင္ေစာင့္ေနလို႔ကေတာ့ ဘာမွျဖစ္လာမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ အာဏာအေမြဆိုတာက မက္စရာႀကီးပါ။ အာဏာအေမြပံုေပၚ ထိုင္မိရင္ထိုင္မိသူက ပိုသာမိုက္ျပပါလိမ့္မယ္။ ေနာင္တရတယ္ရယ္လုိ႔ မရွိသေလာက္ ပါပဲ။
စပ္မိလုိ႔အတိတ္အေၾကာင္း ျပန္မေျပာဘူးဆိုေပမယ့္ တခ်က္ေတာ့ေျပာရပါဦးမယ္။ ၁၉၆၂ တုန္းက ‘ေန၀င္း - ေအာင္ႀကီးစစ္အုပ္စု’ လုိ႔တခါမွ က်ေနာ္ တို႔မသံုးဘူး။ အေၾကာင္းက ဗိုလ္ေအာင္ႀကီးက ယာယီပဲဆုိတာသိလို႔ပါ။ ‘ေန၀င္း - စန္းယုစစ္အုပ္စု’ လို႔သံုးမိခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္က်ေတာ့ ဗုိလ္စန္းယု နံပါတ္၀မ္း ျဖစ္မွာမဟုတ္ဘူးလုိ႔ တြက္မိလို႔ ‘ေန၀င္းစစ္အုပ္စု’ လုိ႔ပဲ တေလွ်ာက္လံုး သံုးခဲ့ပါတယ္။
‘ဒီပဲယင္း’ မတုိင္မီက ‘သန္း - ေအး - ၫြန္႔ ႀတိဂံစစ္အုပ္စု’ လုိ႔သံုးခဲ့ေသးတယ္။ ‘ဒီပဲယင္း’ ၿပီးေတာ့ မသံုးပါဘူး။ ဗုိလ္ခင္ၫြန္႔နံပါတ္၀မ္း မျဖစ္ႏိုင္ဘူးလို႔ ပဲ က်ေနာ္တို႔၀က္ဘ္ဆုိက္မွာ ေဖာ္ျပခဲ့ပါတယ္။ ေထာက္လွမ္းေရးထိပ္သီးက ႏိုင္ငံ့အႀကီးအကဲ ျဖစ္ေလ့မရွိဘူးလုိ႔ က်ေနာ္တို႔က ေထာက္ျပခဲ့ပါတယ္။
သန္းေရႊ - ေမာင္ေအး နံပါတ္၀မ္းဗိုလ္လုပဲြ မျပတ္ေသးပါဘူ။ ေစာင့္ၾကည့္ရမွာပါ။ နံပါတ္၀မ္း စစ္စစ္ကို ၾကည့္ခ်င္ရင္ ေန၀င္းကို ၾကည့္ပါ။ သူ႔ေခတ္က
နအဖေခတ္မွာလို ေကာလာဟလေတြ မရွိပါဘူး။ အခုေတာ့ ေကာလာဟလေတြ မ်ားလိုက္တာ။ နားမဆံ့ေအာင္ပါပဲ။ ' ၿငိမ္းအဖြဲ႕ ' ေတြလည္းရတယ္။ ကမၻာအႏံွ႔ အတိုက္အခံေတြလည္း ရတယ္။ ႏိုင္ငံျခားသားေတြလည္း ရတယ္။ (သန္းေရႊ အဆက္အသြယ္ေတြက လႊင့္တဲ့ ေကာလာဟလ၊ ဗိုလ္ေမာင္ေအးဘက္က လႊင့္တဲ့ ေကာလာဟလ၊ ဗိုလ္ခင္ညြန္႔ကေတာ့ တဆင့္တက္ၿပီး ဗကပနဲ႔ေတာင္မွ ' ၿငိမ္းအဖြဲ႕ ' ဇာတ္လမ္းတခု က,ခ်င္သလိုလို လုပ္လာခဲ့တယ္။
အခုေတာ့အဲဒီ ဗိုလ္ခင္ညြန္႔႔ရဲ႕ ' ၿငိမ္းခ်မ္းေရး အက်ဳိးေဆာင္' ေတြလည္း ေထာင္ထဲေရာက္ေနၿပီ ထင္ပါတယ္။ သူတို႔က ဗကပ ဗိုလ္က်င္ေမာင္နဲ႔ ေဆြး ေႏြးခ်င္ပါတယ္လို႔ လာဆက္ပါတယ္။ သူတို႔ကိုယ္သူတို႔ ထလရကပါ၊ ဗိုလ္မွဴးအဆင့္ပါလို႔ ၾကားလူကတဆင့္ ေျပာပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ကလည္း တာ၀န္ရွိတဲ့ေကဒါ ႏွစ္ဦးနဲ႔ေတြ႔ေစပါတယ္။ သူတို႔က ဘာႏိုင္ငံေရးစကားမွမေျပာဘဲ ဒီဘက္ကဘာေျပာမလဲဆိုတာကိုပဲ နားေထာင္တဲ့သေဘာရွိပါတယ္။ သူတို႔က က်ေနာ္တို႔ကုိအရင္ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ အေျခခံေဒသျဖစ္ဖူးတဲ့ နမ့္ခမ္းနဲ႔မ်က္ႏွာျခင္းဆိုင္၊ ေရႊလီျမစ္အေရွ႕ဖက္က ရြာေတြကိုက်ေနာ္တို႔ကို အခုၿငိမ္းအဖြဲ႔ေတြကိုေပးထားတာမ်ဳိး ေပးမယ္ဆို တာမ်ဳိးလည္း တဖက္လွည့္ကေျပာပါတယ္။ ေဆြးေႏြးရာမွာေျပာတာ မဟုတ္ပါဘူး။ သူတို႔က ၾကား၀င္ခိုင္းတဲ့မူဆယ္မွာေနသူ က်ေနာ္တို႔ တပ္ထြက္တေယာက္က တဆင့္ တရားမ၀င္ေျပာခိုင္းတာပါ။ က်ေနာ္တို႔ကေတာ့ တိုင္းျပည္နဲ႔ျပည္သူအတြက္ ေရးႀကီးတဲ့ကိစၥေတြေဆြးေႏြးဖို႔ အၿမဲအသင့္ရွိတယ္လို႔ပဲ ျပန္ေျပာလိုက္ပါတယ္။
ႏွစ္ခါလာေဆြးေႏြးတာပါ။ ႏွစ္ခါစလံုးအထက္ကို အစီရင္ခံပါ့မယ္ဆိုၿပီး ျပန္သြားတာ။ ေနာက္ေတာ့ ျပန္ေပၚမလာေတာ့ပါဘူး။ ဗိုလ္ခင္ၫြန္႔ရဲ႕ ဉာဏ္ ကစားနည္းတမ်ဳိးပါ။
အထက္မွာေျပာခဲ့တဲ့ ေကာလာဟလေတြ၊ သတင္းေတြကို အေျခခံၿပီးေဟာစာတမ္းေတြလည္း ထုတ္ေလ့ရွိၾကပါတယ္။ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္တို႔ကေတာ့ ေဟာစာတမ္း မထုတ္၀ံ့လို႔ မထုတ္ခဲ့ပါဘူး။
ဗိုလ္ခင္ၫြန္႔ 'နံပါတ္၀မ္း' မျဖစ္ႏိုင္ဘူးဆိုတဲ့ ေဟာစာတမ္း ထုတ္ခဲ့တာကေတာ့ 'ၿငိမ္းအဖြဲ႔' ေတြကို သတိေပးခ်င္လို႔ပါ။ ဗိုလ္ခင္ၫြန္႔ကို မ်က္မွန္ (လန္ ဘား) တင္ဦးနဲ႔တူတယ္လို႔ က်ေနာ္တို႔ဘယ္တုန္းကမွ မသံုးသပ္ပါဘူး။ တင္ဦးမွာလုပ္ပိုင္ခြင့္ ဘာမွမရွိခဲ့ပါဘူး။ နံပါတ္၀မ္းေန၀င္းအရိပ္က မိုးေနတာပါ။ ဗိုလ္ခင္ၫြန္႔ ကေတာ့ န၀တ-နအဖ သမစဥ္္မွာလည္း နံပါတ္သံုးလို႔ သတ္မွတ္ခဲ့ရသူပါ။ လန္ဘားတင္ဦးကေတာ့ ဒါမ်ဳိးေတြ မရခဲ့ပါဘူး။ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္လည္း မျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။
ဗိုလ္ခင္ၫြန္႔ န၀တ တြင္း (၁) ျဖစ္စကတည္းက လုပ္ပိုင္ခြင့္ေတြ အမ်ားႀကီးရခဲ့ပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ၁၉၈၉ ဗကပခြဲထြက္ေတြကိစၥမွာ ရတာပါ။ ေရြးေကာက္ပြဲေတာင္ မလုပ္ရေသးတဲ့အခ်ိန္ကပါ။
အဲဒီကိစၥ ေနာက္တခန္းမွာ ေျပာပါမယ္။

“ဗိုလ္ခင္ၫြန္႔ နံပါတ္၀မ္းနီးနီးျဖစ္ခဲ့တဲ့ ကာလ”

၁၉၈၉ ႏွစ္ပိုင္းက 'ဗကပ' က 'န၀တ' ရဲ႕ ဦးတည္ရန္သူပါ။ ရန္သူပါ။ ၿပိဳင္ဘက္ မဟုတ္ပါဘူး။ လက္နက္ကိုင္ တိုက္ေနတဲ့ ရန္သူပါ။
'ဗကပ' ဗဟိုက ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္ကို လက္နက္တေသာင္းကူညီဖို႔ဆံုးျဖတ္တာကို မေက်နပ္တဲ့ဗဟိုေကာ္မတီအနည္းစုက ပါတီကေန ခြဲထြက္ ၾကပါတယ္။ သူတို႔က လူမ်ဳိးစုေခါင္းေဆာင္ေတြျဖစ္လို႔၊ ဗကပ (ဗဟို) ကလည္း 'မွီခိုသူ႔ဒုကၡ' ၾကံဳေနလို႔ခြဲထြက္တဲ့အထဲမွာ တပ္အမ်ားစုႀကီးကပါသြားပါတယ္။ ေသြး ထြက္သံယို မျဖစ္ေစဖို႔ ဗကပ (ဗဟို) က ေျမေအာက္ဆင္းၿပီး ယူ/ဂ်ီ ပါတတီအျဖစ္ ေျပာင္းလိုက္ပါတယ္။
ဒီေနာက္ေတာ့ ဗိုလ္ခင္ၫြန္႔က ဗကပခြဲထြက္ေတြရဲ႕ 'ေဂါ့ဖားသားႀကီး' ျဖစ္သြားပါတယ္။ သူ႔ဇာတာ အတက္ဆံုးအခ်ိန္လို႔ေျပာရမွာပါ။ ဒီလိုနဲ႔ 'ၿငိမ္းအဖြဲ႔' ဆိုတဲ့ ဇာတ္လမ္းေတြ တခုၿပီးတခု ေပၚပါတယ္။ 'ၿငိမ္းအဖြဲ႔ တေခတ္ထတဲ့' ကာလတခုေရာက္လာပါတယ္။ ၿငိမ္းအဖြဲ႔အမ်ဳိးမ်ဳိး အလွ်ဳိလွ်ဳိေပၚလာတာကို ေျပာတာပါ။ KNU ေခါင္းေဆာင္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ျမ ရန္ကုန္ေရာက္တဲ့အထိကာလဟာ 'ၿငိမ္းအဖြဲ႔ ေခတ္ထခ်ိန္' ပါပဲ။ ၁၀ ႏွစ္ေက်ာ္တဲ့ကာလပါ။ အဲဒီ ၁၀ ႏွစ္အတြင္းမွာ အရင္ေထာက္ လွမ္းေရးေခါင္းေဆာင္ မ်က္မွန္လန္ဘားတင္ဦး မရတဲ့အခြင့္အာဏာေတြ ဗိုလ္ခင္ၫြန္႔ရတာပါပဲ။ ျပည္တြင္းသာမက ျပည္ပမွာပါ ရပါတယ္။ သူ႔ကို 'နံပါတ္၀မ္းနီးနီး' သတ္မွတ္ၾကပါတယ္။ ဗိုလ္သန္းေရႊနဲ႔ၿပိဳင္ဖက္လို႔ေတာင္ ျမႇင့္ေပး၊ ေျမႇာက္ေပးတာေတြလည္း ေတြ႔ၾကခဲ့ရပါတယ္။ မ်က္မွန္ လန္ဘားတင္ဦးရဲ႕ 'တစ္ႏွွစ္ပိုင္းတပိုင္း' ဆိုတာက ဗိုလ္ေန၀င္းရဲ႕အိမ္ေတာ္ပါ (ေဒါက္တာေမာင္ေမာင္ေျပာတဲ့ coterie) ေတြက မနာလိုလို႔ေပးတဲ့နာမည္ပါ။ အဲဒီလူေတြကဒီ MI တြင္က်ယ္တာကို နည္းနည္း မွမေက်နပ္ပါဘူး။ တကယ္က ေန၀င္းရဲ႕အတြင္းစည္းေနရာကို သူတို႔ခ်င္းလုေနၾကတာပါ။ သူတို႔က လန္ဘားတင္ဦးေရွ႕မွာပဲ 'ဘယ္ေခြးမွ လူမထင္ဘူး' လို႔ မူးမူးနဲ႔ စိန္ေခၚေလ့ရွိပါတယ္။
ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ မီးဖိုေခ်ာင္ကက္ဘိနက္ ေဒၚခင္ေမသန္း ပင္းတဲ့ဘက္က အႏိုင္ရၿပီး ဗိုလ္တင္ဦး အရာက်သြားတာပါ။
ဗိုလ္ခင္ၫြန္႔ေခတ္ေကာင္္းစဥ္က ဘယ္သူမွစိန္ေခၚတာ မခံရပါဘူး။ 'ဒီပဲယင္း' မတိုင္မီထိေပါ့။ စိန္ေခၚတာလည္း 'နံပါတ္၀မ္း' ေနရာ အတင္းတက္ယူ ေနတဲ့ သန္းေရႊကစိန္ေခၚတာပါ။ ဒါေၾကာင့္ ပြဲကၾကမ္းပါတယ္။ ဗိုလ္ခင္ၫြန္႔အေရးယူခံရပံုဟာ စစ္အုပ္စုသမိုင္းမွာအျပင္းထန္ဆံုး အေရးယူနည္းမ်ဳိး အေရးယူခံရ တာလို႔ေျပာရင္ ရပါတယ္။ ဗိုလ္ေန၀င္းလက္ထက္မွာ ဆိုရွယ္လစ္ပါတီ၀င္ စစ္ေခါင္းေဆာင္ေတြကို ျဖဳတ္ထုတ္ခဲ့တာကလြဲစလို႔ အထုတ္ေတြ၊ အျဖဳတ္ေတြ၊ အဖမ္း ေတြ အဆီးေတြ အမ်ားႀကီးရွိခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဗိုလ္ခင္ၫြန္႔တို႔အေပၚ အေရးယူသလို ရက္ရက္စက္စက္ ျပတ္ျပတ္သားသား အေရးယူတာမ်ဳိးေတာ့ တခါမွမရွိခဲ့ ဖူးဘူးလို႔ ဆိုႏိုင္ပါတယ္။
ႏိုင္ငံေရးသံသရာက ရယ္စရာေတာ့ အေကာင္းသား၊ ဗကပကို အလဲထုိးလိုက္ႏိုင္သူအျဖစ္ လက္မေထာင္ေနတဲ့ ဗိုလ္ခင္ၫြန္႔ကို အခုေတာ့ နာလန္ထ ‘ဗကပ’ က သူ႔အတြက္ ေရွ႕ေနလုိက္ေပးေနသူ ျဖစ္ေနပါတယ္။ ဗုိလ္ခင္ၫြန္႔ကို တရား႐ံုးမွာေျဗာင္စစ္ေဆးၿပီး သူ႔ဘက္ကလဲေခ်ပခြင့္ျပဳရမယ္လို႔ ဗကပက အေစာဆံုးေျပာခဲ့ပါတယ္။ ရွစ္ေလးလံုးၿပီးကာနီးမွာ တပ္မေတာ္ထဲက အင္အားေတြ စၿပိဳလာတာနဲ႔ပါတ္သက္လို႔ (ဗိုလ္ခင္ၫြန္႔က ထင္ပါရဲ႕) ေနာက္ပိုင္းမွာ ေျပာတာတခုရွိ တယ္။ အဲဒါက ဗကပဟာ တပ္မေတာ္ကိုေခါင္းျဖတ္ၿပီး ကိုယ္လံုးကိုယူခ်င္တယ္တဲ့။ တကယ္က တပ္မေတာ္ကိုေခါင္းျဖတ္ၿပီးကိုယ္လံုးခ်ည္း ယူသြားတာက ဗကပ မဟုတ္ပါဘူး၊ သူတို႔ စစ္အုပ္စုအဆက္ဆက္ပါ။ သူတုိ႔အခ်င္းခ်င္းေခါင္းပုိင္းေတြ ျဖဳတ္ခ်ၿပီးတပ္မေတာ္ကို ခါးပုိက္ထဲထည့္ခဲ့ၾကတာ ဒီေန႔ဗိုလ္သန္းေရႊအထိပါပဲ။ က်ေနာ္တို႔ကေတာ့ ဒီေန႔အခါမွာ ဗိုလ္ထြန္းၾကည္၊ ဗုိလ္ေက်ာ္ဘ၊ ဗုိလ္မ်ဳိးၫြန္႔တို႔ရဲ႕ န၀တဂုိဏ္းေဟာင္းနဲ႔လဲ နအဖဆန္႔က်င္ေရးအတြက္ နားလည္မႈရခ်င္ပါတယ္။
ႏိုင္ငံေရးသံသရာရဲ႕ ေလွာင္ေျပာင္ခ်က္ဆိုတဲ့အထဲမွာ ထည့္ေျပာသင့္တာတခုက ဗုိလ္ခင္ၫြန္႔အမွတ္သယ္ခဲ့တဲ့ ၿငိမ္းအဖြဲ႔ေတြကိစၥပါ။ ဗုိလ္ခင္ၫြန္႔ဟာ သူ႔ရဲ႕တီထြင္ခ်က္ဆိုၿပီး လက္မတေထာင္ေထာင္လုပ္၊ က်န္တဲ့ န၀တ - နအဖ ခဆေတြအေပၚ အသာစီးေနခဲ့ပါတယ္။ အခုသူ႔ကို အေရးယူၿပီဆုိေတာ့ ဒါကို ပုဒ္မတ ခုျဖစ္လာပါတယ္။ ေထာက္လွမ္းေရးဟာ က်ေနာ္တို႔ထဲက ခြဲထြက္တဲ့ ၀အဖြဲ႔နဲ႔စစ္အစိုးရလက္ကိုင္ ကာကြယ္ေရး၀အဖြဲ႔တို႔ကို ေပါင္းေပးၿပီး UWSA လို႔ ဖြဲ႔ေပးခဲ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ အခုေထာက္လွမ္းေရးေတြ အဖမ္းခံရေတာ့ မူးယစ္ေဆး၀ါးမႈ၊ ေရႊေခ်ာင္းမႈေတြနဲ႔ တရာစြဲခံေနၾကရပါတယ္။ အခုေနာက္ဆံုး အျဖစ္အပ်က္လို႔ဆုိရမယ့္ ရွမ္း အဖြဲ႔ေတြထဲက တခ်ဳိ႕ကိုလုပ္ၾကံဖန္တီးေပးထားတဲ့ လက္နက္ခ်ပြဲတခုနဲ႔ ပြဲထုတ္ေနပါတယ္။ ဒီအထဲကေန ဗိုလ္ခင္ၫြန္႔တို႔ကို ပုဒ္မတပ္စရာေတြ ေပၚလာႏိုင္စရာေတြ ရွိႏိုင္ပါေသးတယ္။
ဗိုလ္ခင္ၫြန္႔နဲ႔ သူ႔ေထာက္လွမ္းေရးေတြ အရာက်ေတာ့ ဗကပထဲက BIA, BDA, PBF တပ္မေတာ္သားေဟာင္းႀကီးမ်ားက ‘အတိတ္ကို အတိတ္မွာထား ခဲ့မည္’ ဗိုလ္ခင္ၫြန္႔နဲ႔ရွိတဲ့အတိတ္ကိုလဲ ထားခဲ့မယ္လို႔ေၾကညာပါတယ္။ ဗိုလ္ခင္ၫြန္႔သာ နအဖ စစ္အုပ္စုကိုဆန္႔က်င္ဖို႔အတြက္ ဘက္ေျပာင္းရပ္ရင္ ေနရာေပး သင့္တယ္ ဆိုတဲ့သေဘာမ်ဳိးလဲ က်ေနာ္တို႔ကပဲစၿပီး အတိအလင္းေျပာခဲ့တာပါ။
က်ေနာ္တို႔မ်ဳိးဆက္သစ္ ဗကပကေတာ့ အတိတ္ကိုအတိတ္မွာပဲထားခဲ့ ‘ခ်င္’ သည္လုိ႔ ေျပာပါတယ္။ မ်ဳိးဆက္ေဟာင္းလိုဘ၀မ်ဳိး က်ေနာ္တို႔မွာ မရွိလို႔ ပါ။ မ်ဳိးဆက္ေဟာင္းက တတပ္ထဲမွာအတူေနၿပီး အဂၤလိပ္နဲ႔ဂ်ပန္ကို တိုက္ခဲ့ၾကတာပါ။ ခဏလဲ မဟုတ္ပါဘူး။ ၾကာပါတယ္။ မ်ဳိးဆက္သစ္ကေတာ့ ဘက္တဘက္စီ ေနၿပီး သူေသကိုယ္ေသ တိုက္ၾကတာပါ။ ဒါေၾကာင့္ ‘ခ်င္’ ဆိုတာ ထည့္ထားပါတယ္။
အတိတ္ဆိုတာ ေမ့ပစ္လို႔မရပါဘူး။ သူကလဲ မေမ့ႏိုင္၊ ကိုယ္ကလဲ မေမ့ႏုိင္ပါဘူး။ ေမ့ခ်င္ဟန္ေဆာင္ေနလို႔လဲ ရတာမွ မဟုတ္တာ။ အတိတ္ကို မေျပာ တမ္း လုပ္ထားဖို႔ပါ။
ဒါကလဲ ပစၥဳပၸန္နဲ႔အနာဂတ္ကို ခ်ီတက္ရာမွာ အတိတ္ကိုေက်ာပိုးၿပီး ခ်ီတက္ရင္ခရီးမတြင္မွာစိုးလို႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။
ဒီေန႔လို ႐ႈပ္ေထြးလွတဲ့ ႏိုင္ငံတကာအေျခအေနအၾကားမွာ မင္းတုန္းမင္းေခတ္ကလို နန္းလုပြဲေၾကာင့္ ကၽြန္ျဖစ္ရတဲ့ကိန္းမဆိုက္ေအာင္ က်ေနာ္တို႔ သတိေပးေန၊ အၾကံျပဳေနတာပါ။ က်ဆံုးသြားတဲ့သူေတြကို က်ေနာ္တို႔ သစၥာေဖာက္တာ မဟုတ္ပါဘူး။
ေနာက္ ေထာက္ျပခ်င္တာတခုက က်ေနာ္တို႔ ဗကပအထိနာၿပီး ယူ/ဂ်ီပါတီ ျဖစ္တဲ့အခ်ိန္မွာ NLD ေရြးေကာက္ပြဲႏိုင္တာပါ။ ဒါေပမယ့္ ဒီခ်ဳပ္ဟာ ေရြး ေကာက္ပြဲသာႏိုင္တာ တေလွ်ာက္လံုး အမ်ဳိးမ်ဳိးအႏိုင္က်င့္ခံေနရၿပီး တေလွ်ာက္လံုးေအာက္စည္းက ေနေနရပါတယ္။ တကယ္လို႔သာ ဗကပရဲ႕ လက္နက္ကိုင္ တုိက္ပြဲ ရွိေနရင္ ေရြးေကာက္ပြဲႏိုင္ NLD ဒီလုိ အႏိုင္က်င့္ခံရမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ အာဏာရစရာ အေၾကာင္းေတာင္ရွိပါတယ္။ အနည္းဆံုးေတာ့ အခုလို အႏိုင္က်င့္မခံ ရမွာ ေသခ်ာပါတယ္။
ေနာက္တခန္းမွာ ဘယ္သူေတြက ျဖဳတ္ခ်မလဲဆိုတာ တင္ျပပါမယ္။

ဘယ္သူေတြက ျဖဳတ္ခ်မလဲ
ပထမ NLD/ CRPP၊ ဒုတိယ လူထု၊ တတိယ အေျမာ္အျမင္ရွိတဲ့တပ္မေတာ္သားမ်ား။ အဲဒီအစီအစဥ္အတုိင္းပဲ ျဖစ္မယ္လို႔ ျမင္ပါတယ္။ လူထုထဲမွာ က်ေနာ္တို႔ပါတီက တတပ္တအားပါေနပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ ပ၊ ဒု၊ တ ခြဲေနရေပမယ့္ တကယ္ျဖဳတ္ခ်တဲ့ပြဲမွာ တေပါင္းတစည္းတည္း ျဖစ္သြားမွာပါ။
ပထမျဖစ္တဲ့ NLD/ CRPP ကို က်ေနာ္တုိ႔ ဒီလုိသံုးသပ္ပါတယ္။ NLD ကိုပဲ သံုးမွာပါ။ NLD ဟာ အခြင့္ေကာင္းႀကီးတခုကုိ လက္လြတ္သြားတယ္။ အဲဒါက ေရြးေကာက္ပြဲကို တြန္းတင္လိုက္ဖို႔ မ၀ံ့မရဲျဖစ္ေနလို႔ လက္လြတ္တာျဖစ္တယ္။ ေန၀င္းေရာ နအတပါ မွင္သက္မိသြားတုန္းကသာ တြန္းတင္ႏိုင္ရင္ အနာအက်င္အနည္းဆံုး အၾကမ္းမဖက္ဘဲ လူထုအားနဲ႔ စစ္အစုိးကို ျဖဳတ္ခ်ႏိုင္ခဲ့မယ္လုိ႔ က်ေနာ္တုိ႔ ထင္ပါတယ္။
အခုတေလာမွာ အဲဒီလိုေရြးေကာက္ပြဲေအာင္ျမင္မႈကေန တြန္းတင္လို႔အေျပာင္းအလဲျဖစ္သြားတဲ့ ႏုိင္ငံေတြအေၾကာင္းၾကားရေလေလ က်ေနာ္တို႔စိတ္ ထဲမွာမခ်င့္မရဲျဖစ္ရေလေလပါပဲ။ ဒီလုိအခြင့္အေရးႀကီးကုိ လက္လြတ္ခံလိုက္တာဘာေၾကာင့္လဲ။ က်ေနာ္တို႔အျမင္က ျပင္သစ္ေတာ္လွန္ေရး ၁၇၈၉ အတုိင္းျဖစ္ေစ ခ်င္တာပါ။ တုိးတိုးတိတ္တိတ္လည္း တခ်ဳိ႕ေခါင္းေဆာင္ေတြကို အၾကံေပးခဲ့တယ္။ ဗကပမွာအနာဂတ္မရွိေတာ့ဘူး။ တခန္းရပ္သြားၿပီထင္လို႔လား၊ ဗိုလ္ေစာေမာင္ ကတိေတြကိုပဲယံုလို႔လား၊ ၁၉၄၈ မ်ဳိးဆက္ေတြလုိတို႔က ကမူးရွဴးထိုးမႏိုင္ဘူး၊ တည္ၿငိမ္တယ္၊ တို႔လုပ္ျပမယ္လို႔မ်ား အေတြးအေခၚရွိေနလို႔လား။ ႏုိင္ငံတကာ့အ သုိင္းအ၀ိုင္းကုိ အားကိုးလို႔လား။ အေသအခ်ာမေျပာႏိုင္ပါဘူး။ ဗကပ ေပးတဲ့အၾကံကုိ လက္မခံပါဘူး။
NLD ကေရြးမယ့္လမ္း ၃ သြယ္ကို အဖြဲ႔ေလးေတြဖြဲ႔ေပးၿပီး တင္ျပေစပါတယ္။ ဗိုလ္ခင္ညြန္႔ေထာက္လွမ္းေရးေရွ႕မွာ တန္းစီျပလိုက္သလို ျဖစ္သြားတယ္။ ဗိုလ္ခင္ညြန္႔က ဘယ္သူ႔စည္း႐ံုးရမယ္၊ ဘယ္သူ႔ၾကားထားရမယ္၊ ဘယ္သူ႔ဖိႏိွပ္ရမယ္တိုတဲ့ စာရင္းရသြားတယ္။ ဒီလိုနဲ႔လက္ဦးမႈက ဗိုလ္ခင္ညြန္႔လက္ထဲ ေရာက္ သြားတာပဲ။ ေရြးေကာက္ပြဲအၿပီးမွာ ေဂ်ာ္ဂ်ီယာက ႏွင္းဆီေတာ္လွန္ေရးမ်ဳိး၊ ယူကရိန္းက လိေမၼာ္ေရာင္ေတာ္လွန္ေရးမ်ိဳး ဗမာျပည္မွာခေမာက္ေတာ္လွန္ေရးလို႔သာ ဆင္ႏြဲလိုက္ရရင္ သမိုင္းဟာေျပာင္းသြား ႏိုင္ပါတယ္။ ဗမာျပည္က ေတာ္လွန္ေရးဟာ စံနမူနာတခုေတာင္ ျဖစ္သြားႏိုင္ပါတယ္။
စစ္အုပ္စုရဲ႕ ေထာက္လွမ္းေရးက လက္ေတြ႔အလုပ္ျဖစ္ေရးဝါဒသမားေတြပါ။ သတင္းစာရွင္းလင္းပဲြမွာ၊ သတင္းစာထဲမွာ ဗကပဆန္႔က်င္ေရးေတြ ေျပာ တယ္၊ ေရးတယ္၊ ဗကပရဲ႕ ထိပ္တိုက္ေတြ႔ေရးလမ္းစဥ္၊ ေတာင္းပဲြတိုက္ပြဲလမ္းစဥ္ဆိုတာေတြ ေျပာတယ္၊ ေရးတယ္။ ဗကပနဲ႕အေမရိကန္ ထမိန္လုပဲြအထိ ခပ္ၾကမ္း ၾကမ္းေရးတယ္။ အဲဒီလိုနဲ႔ ဗကပဆန္႔က်င္ေရးေလ႐ူးကို ၿမိဳ႕ေရာေတာပါျဖစ္ေစတာပဲ။ ကမၻာမွာလည္း ကြန္ျမဴနစ္ဝါဒဆန္႔က်င္ေရး ေလ႐ူးတိုက္ေနခ်ိန္ျဖစ္လို႔ 'ဗကပ' က မနည္းလြတ္ေအာင္ ေရွာင္ေနခဲ့ရပါတယ္။ အဲဒီကတည္းက ဗကပက 'ပြဲက သူတို႔ပဲြပဲ'၊ 'ကာယကံရွင္ေတြၿပီးရင္ၿပီးတယ္' လို႔ေၾကညာတာျဖစ္တယ္။ အရင္ ဘယ္ တုန္းကမွ ဒီလိုစကားမ်ဳိး က်ေနာ္တို႔ မေျပာခဲ့ဘူးပါဘူး။ ေစ့စပ္ေဆြးေႏြးေရး ျဖစ္ေစခ်င္လြန္းလို႔ အေပ်ာ့ေပ်ာင္းဆံုးကို ေရြးၿပီးေျပာျပလိုက္ တာျဖစ္တယ္။ 'ပဲြဖ်က္ တယ္'၊ 'ေဆး႐ိုးသည္က ကန္႔လန္႔လုပ္တယ္' အေျပာမခံရေအာင္ ေနျပခဲ့ရပါတယ္။
တဖက္မွာလည္း 'မရရင္ခ်မယ္' ဆိုတဲ့ အေတြးအေခၚကိုေတာ့ အားေပးခဲ့ပါတယ္။ ဒါကို (ပင္မ NLD ကို မထိခိုက္ေစဘဲ) NLD (LA) အပါအ၀င္ ABSDF စတာေတြနဲ႔ ေဆြးေႏြးပါတယ္။ လက္နက္ေတာ့ အင္တိုက္အားတိုက္ ကူညီႏိုင္တဲ့အေျခအေန မရိွေတာ့ပါဘူး။ အနည္းအက်ဥ္း ရာဂဏန္းနီးနီး ကူညီခဲ့ပါတယ္။ သူ တို႔လက္ထဲ ေရာက္မေရာက္ မစစ္ေဆးႏိုင္ပါဘူး။ NLD ပင္မရဲ႕ အၾကမ္းမဖက္ေရးလမ္းစဥ္နဲ႔ ထိပ္တိုက္မေတြ႔ေအာင္ ေရွင္ပါတယ္။ NLD က ဘာလုပ္ပါ၊ ညာလုပ္ပါ မေျပာမိေအာင္ေရွာင္ပါတယ္။ ကုန္ကုန္ေျပာရရင္ ေစ့စပ္ေဆြးေႏြးပြဲလုပ္ရင္ ဘာေတြရေအာင္ ေစ့စပ္ေဆြးေႏြးပါလုိ႔ေတာင္ မေျပာမိေအာင္ သတိထားခဲ့ပါတယ္။ ပါတီယူဂ်ီေတြကိုလည္း NLD လုပ္ငန္းထဲ မေရာမိေအာင္ စည္းတားေပးပါတယ္။
၁၉၆၂ ကေန၁၉၈၈ အထိၿမိဳ႕ေပၚမွာ မဆလ၊ ေတာထဲမွာ ဗကပပဲရွိတုန္းက မဆလဆန္႔က်င္ခ်င္ရင္ ဗကပနဲ႔ဆက္မိတာဟာ မဆန္းပါဘူး။ NLD ေပၚ လာေတာ့ 'ႀကိဳက္ရာေရြး၊ တခုခုကိုပဲ' လုပ္ဖို႔ ၫႊန္ၾကားပါတယ္။ ယူဂ်ီမွာ ႏွစ္ခုခြၿပီးေနရင္ ႐ႈပ္တတ္လို႔ပါ။
NLD နဲ႔ကင္းေအာင္ ေနေပမယ့္ NLD သာလွ်င္ လူထုကေရြးခ်ယ္တဲ့ တရား၀င္ 'အခြင့္အာဏာပိုင္' ျဖစ္တယ္ဆိုတာကို က်ေနာ္တို႔မေမ့ပါ။ ဒါေၾကာင့္ ပထမ NLD လို႔ေျပာတာပါပဲ။
အခုေနာက္ဆံုး NLD ရဲ႕ အေျခအေနကိုေတာ့ က်ေနာ္တို႔အားမရပါ။ အထူးသျဖင့္ မ်ဳိးဆက္သစ္သို႔ လက္ဆင့္မကမ္းႏိုင္ေသးတာေၾကာင့္ အေျခအေန မေကာင္းတာပဲလို႔ယူဆပါတယ္။ မ်ဳိးဆက္ေဟာင္းေတြကမၾကာခင္ (၁၀ႏွစ္အတြင္းမွာ) သဘာ၀မိခင္ေခၚတာခံရမွာပါ။ အိမ္ခ်ဳပ္ခ်ခံေနရတဲ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ပဲ က်န္ေနရင္ ခက္ပါလိမ့္မယ္။
ဗိုလ္သန္းေရႊတို႔က အသက္ ၄၀ ေက်ာ္ ၅၀ တန္းေတြကို အာဏာအေမြ ေပးခဲ့ဖို႔ လႈပ္ရွားေနပါၿပီ။ NLD ဘာမွ ျပင္ဆင္တာမလုပ္ရေသးပါဘူး။ ျပင္ရ ပါမယ္။ တရား၀င္ပါတီအျဖစ္ေနရေရးဟာ ရည္ရြယ္ခ်က္မျဖစ္သင့္ပါဘူး။ ဒီမုိကေရစီေအာင္ျမင္ေရး စစ္အာဏာရွင္စနစ္ အျမစ္ျပတ္ေရးကရည္ရြယ္ခ်က္ပါ၊ NLD က တရား၀င္ပါတီျဖစ္ျဖစ္၊ မတရားသင္းျဖစ္ျဖစ္ ဒါကအေရးႀကီးတာ မဟုတ္ပါဘူး။
“မရရင္ခ် အင္အားစု” ေတြကိုလည္း တင္ျပခ်င္ပါတယ္။ လက္နက္ကုိင္တုိက္ပြဲကုိထိန္းႏိုင္သမွ် ထိန္းသင့္ေပမယ့္ အေျခအေနအရပ္ရပ္ေၾကာင့္ ထိန္း မရရင္ ကိုယ္ဘယ္မွာေနေန အေရးမႀကီးပါဘူး။ ေတာ္လွန္ေရးသမား တေယာက္ဟာ ဘယ္မွာေရာက္ေနတယ္ဆုိတာထက္ အေတြးအေခၚသာ အရွဳံးမေပးရင္ လုပ္စရာ ေတာ္လွန္ေရးလုပ္ငန္းေတြကို ဘယ္ေနရာပဲေရာက္ေရာက္ လုပ္လုိ႔ရပါတယ္။
ဒုတိယ ျဖစ္တဲ့လူထုကို သံုးသပ္တာ ေနာက္တပါတ္ တင္ျပပါမယ္။

လူထုအေျခအေန
အမွန္ပါပဲ၊ လူထုႀကီးဟာ ၿငိမ္ေနတာၾကာပါၿပီ။ က်ေနာ္တုိ႔ ဗကပဟာ “ဒီမို၂၀၀၆” ထီးရိပ္ေအာက္မွာေနၿပီး တတပ္တအားပါ၀င္လုပ္ကုိင္ေနပါတယ္။ အေတြ႔အၾကံဳအရေျပာရရင္ လုိခ်င္တဲ့အဆင့္ေရာက္ဖုိ ့လိုေနပါေသးတယ္။ ဟုိတုန္းက ၁၉၈၇ ခုႏွစ္ကတည္းက အေျခခံျပင္ၿပီးပါၿပီ။ (RIT မွာျဖစ္တဲ့) တစက္က (တျပည္လုံး) တမ်က္ႏွာျဖစ္ေအာင္ လုပ္ႏိုင္ခဲ့တာဟာ ျပင္ထားလုိ႔ပါ။ အခုအေတာ္ေလး ျပင္ရဦးမွာပါ။
ႏိုင္ငံေရးလႈပ္ရွားမႈတရပ္ဆုိတာ အလိုအေလွ်ာက္ျဖစ္ေပၚမႈ spon- taneous movement ကိုျပင္ဆင္ထားတာနဲ႔ ေပါင္းစပ္ေပးႏုိင္မွ ျဖစ္တာပါ။ ေပါင္း မေပးႏိုင္ရင္ အလုိအေလွ်ာက္ျဖစ္ေပၚမႈမွာတင္ ရပ္သြားမွာပါ။ ေရွ႕မတက္ႏုိင္ပါဘူး။ တဆင့္တက္မယ္ဆုိရင္လဲ အဓိက႐ုဏ္းအဆင့္ကို တက္တာပဲျဖစ္တတ္ပါတယ္။
လူထုအေျခအေနနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီးပုဒ္မ ၁၄၄ ေၾကာင့္မထႂကြတာ လို႕ေျပာရင္မွားပါတယ္။ ၁၃၀၀ ျပည့္က ၁၃၅၀ ျပည့္အထိ လူထုလႈပ္ရွားမႈတုိင္းဟာ ပုဒ္မ ၁၄၄ ကို အံတုၾကရင္း ျဖစ္လာတာခ်ည္းပါ။
NLD အၾကမ္းမဖက္ေရးမွာ အစက အာဏာဖီဆန္ေရးပါပါတယ္။ “မတရားတဲ့ အမိန္႔အာဏာမွန္သမွ် တာ၀န္အရဖီဆန္ၾက” ဆုိသလုိပါပဲ။
ေနာက္ေတာ့ လူထုနဲ႔ခ်ီတဲ့ အာဏာဖီဆန္ေရးအႏွစ္သာရ ေပ်ာက္သြားပါတယ္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္တကိုယ္ေတာ္ရဲ့ အာဏာဖီဆန္ေရးဆန္ဆန္ လုပ္ပါတယ္။ အဲဒါကလည္း တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ “ဒီပဲယင္း” အၿပီးမွာ ေပ်ာက္သြားပါတယ္။ အခုေတာ့ရပ္တည္ေရးအတြက္ ရပ္တည္ေနရသလုိျဖစ္ေနလုိ႔ လူထုကို ႏုိင္ငံေရးအသိ ႏိုးၾကားေအာင္လုပ္တာေတာင္ မရွိေတာ့ပါဘူး။
ႏိုင္ငံေရးအသိစိတ္ဓာတ္အရ ၀န္းရံထားတာမပါတဲ့အုံႂကြမႈဟာ အလုိအေလွ်ာက္အုံႂကြမႈပါ။ အဲဒီလုိ အလိုအေလွ်ာက္အုံႂကြမႈေပၚမဲ့ အေျခအေနက ေတာ့ ရွိၿမဲရွိေနမွာပါ။ အလုိအေလွ်ာက္အုံႂကြမႈမွာ ဘယ္သူကႏိုင္ငံေရးအသိစိတ္ဓာတ္ သြင္းေပးႏိုင္သလဲဆုိတာက အေရးႀကီးပါတယ္။ လႈပ္ရွားမႈတရပ္ဟာ လူ မ်ဳိးေရး၊ ဘာသာေရး စိတ္ဓာတ္၀င္သြားရင္ အဓိက႐ုဏ္းျဖစ္တာနဲ႔ ဇာတ္သိမ္းပါတယ္။
ႏိုင္ငံေရးအသိစိတ္ဓာတ္ကုိ အရင္တုန္းက ပုိစတာကပ္၊ လက္ကမ္းစာေစာင္ေ၀တဲ႔နည္း လုပ္ရပါတယ္။ အရင္းအႏွီးေပးစြန္႔စားရပါတယ္။ အခုအဲ့ဒီလုိ လုပ္စရာမလုိပါဘူး။ အသံလႊင့္႐ံုကို သတင္းေပးလိုက္ရင္ တမဟုတ္ခ်င္း တျပည္လံုးျပန္႔ပါတယ္။ ဒါက ေကာင္းတဲ့ဘက္ပါ။
အသံလႊင့္႐ုံကို အကူအညီေတာင္းရာမွာ မေကာင္းတဲ့ဘက္ကေတာ့ အသံလႊင့္႐ုံေပၚလစီကို ကိုယ္ကကုိင္ရတာမဟုတ္ပဲ ပုိင္ရွင္ကသူ႔သေဘာနဲ႔သူ ကိုင္တာျဖစ္ပါတယ္။
တေလာက NLD ေျပာေရးဆုိခြင့္ရွိသူနဲ႔ “ဗ်ဴး” သမား ကေတာက္ကဆ ျဖစ္တာၾကားလုိက္ရလုိ႔ စိတ္မခ်မ္းသာပါဘူး။
ဗိုလ္ခင္ၫြန္႔နဲ႔ေတြ႔ၿပီးျပန္လာတဲ့ KNU ဗိုလ္ျမကို “ဗ်ဴး” ၾကေတာ့ လူ႐ုိးႀကီးဗိုလ္ျမကစိတ္ထဲရွိတာ ေျပာထြက္လာပါတယ္။ ဒစ္ပလုိေမစီမသုံးဘဲေျပာ တာပါ။ မေနႏိုင္လုိ႔ ႏွစ္ ၅၀ မိတ္ေဟာင္းေဆြေဟာင္းေတြအေနနဲ႔ “KNU မွာ တရား၀င္ေျပာေရးဆုိခြင့္ရွိသူ သတ္သတ္မွတ္မွတ္ရွိသင့္ေၾကာင္း” အၾကံေပးလုိက္ပါ တယ္။ မတတ္ႏိုင္လုိ႔လုပ္ရတာပါ။ အလြန္အကဲဆတ္တဲ့ အေျခအေနမွာျဖစ္လုိ႔ ရင္းလဲရင္းႏွီးလုိ႔အၾကံေပး၀့ံတာပါ။ NLD ကိုေတာ့ အၾကံေပးလုိ႔မျဖစ္ပါဘူး။ သူတုိ႔လဲ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေရြးခ်ယ္ႏုိင္ၾကတာ မွမဟုတ္တာ။ တခါက ဗိုလ္မွဴးခ်ဳပ္ေဟာင္းေက်ာ္ေဇာဆီကို “ဗ်ဴး” တဲ့စာရြက္ တရြက္ေရာက္လာပါတယ္။ အသက္ ၈၆ ႏွစ္ရွိသူက ဦးေႏွာက္လႈပ္ရွားမႈ မျမန္ပါဘူး။ လက္တန္း ‘ဗ်ဴး’ တာကိုလက္မခံႏိုင္ပါဘူး။ အဲဒီေတာ့ ‘ဗ်ဴး’ တဲ့သူကိုစာနဲ႔ေမးခုိင္းပါတယ္။ စာမ်က္ႏွာ ၂ မ်က္ႏွာ ေလာက္ (ထင္ပါရဲ႕) အဂၤလိပ္လိုေမးခြန္းေတြ ေရာက္လာပါတယ္။ ျမန္မာျပည္သားခ်င္းဆိုရင္ ဘယ္လိုမွမသံုးႏႈန္းတဲ့ ေျမးအဖုိးအရြယ္ကို မသံုးတဲ့ေ၀ါဟာရေတြ ပါ လာပါတယ္။ ခ်က္ခ်င္းသိလုိက္ပါတယ္။ ‘ပိုင္ရွင္’ ရဲ႕အေမးပဲဆုိတာ။ သူတို႔ရဲ႕အေမးသက္သက္ပါ။ အေျဖပါတခါတည္း ပါေနတဲ့ေမးခြန္းပါ။ မေနႏိုင္လို႔အမည္ခံေနတဲ့ ျမန္မာျပည္သားကို ဒီလုိေမးရေကာင္းလားလို႔ ေ၀ဖန္လိုက္ေတာ့သူက အျဖစ္မွန္ေျပာေတာင္းပန္ပါတယ္။ ေဗြယူစရာမွမဟုတ္တာ က်ေနာ္တို႔ေဗြမယူပါဘူး။ ခြင့္ လႊတ္ပါတယ္။
တေလာကေတာ့ ၾကားလုိက္ရတာ မသက္သာပါ။ ဖုန္းေမာ္သိသလား၊ တံတားနီသိသလား၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ၾကားဖူးသလား ထင္ပါရဲ႕ ေမးခြန္း ေတြ၊ ေထာင္ထဲတန္း၀င္ခ်င္တဲ့ ကေလးမွပဲ သူ႔စိတ္ထဲရွိတာ ေျဖမွာပါ။ ေထာင္တန္တဲ့စကား မေျပာ၀ံ့ပါဘူး။
လူထုေဒၚအမာ (က်ေနာ့္အေမ) ေတာင္ တခါက “ဒါမ်ဳိး အေမတို႔ကို မေမးပါနဲ႔သားတုိ႔ရယ္၊ အေမတို႔ေနရတဲ့ဘ၀ က်ဥ္းၾကပ္ပါတယ္” ဆုိလားေျပာတာ ၾကားလုိက္ရတယ္။ အဖိုးႀကီးတေယာက္က သူလဲ ‘ဗ်ဴး’ ဒုကၡေတြ႔ေနထင္ပါရဲ႕ လူထုေဒၚအမာကို ခ်ီးက်ဴးဂုဏ္ျပဳတဲ့ ေဆာင္းပါးေရးတာဖတ္လိုက္ရတယ္။
အုပ္စုိးသူေတြမွာ မင္းနားတေထာင္ျဖစ္ဖို႔ လူထုအေျခအေနစနည္းနာဖို႔ မင္းႀကီးသက္ေတာ္ရွည္ထားၿမဲျဖစ္တယ္။ ဦးေက်ာ္ၿငိမ္း တန္ခိုးထက္တုန္းက သူ႔သူငယ္ခ်င္း ဦးသိန္းေဖျမင့္ကို (မင္းႀကီးသက္ေတာ္ရွည္အျဖစ္ ထားတယ္) ကေလာ္ေစ၊ ေဆာ္ေစ ေဗြမယူဘူး။ တခါပဲ ေထာင္ထဲထည့္တယ္။ ဦးသိန္းေဖက ဦးႏုဆီအသနားခံေတာ့ ဦးႏုကဦးေက်ာ္ၿငိမ္းကို လႊတ္ေပးလုိက္ဖုိ႔ ေျပာတယ္။ ဦးေက်ာ္ၿငိမ္းက “ဒီလူ႔အေၾကာင္း သိပါတယ္။ ေထာင္ထဲ ခဏထည့္တာပါ” လို႔ ေျပာတယ္။ က်ေနာ္တို႔ပါတီဗဟုိက ‘သိန္းေဖ၀ါဒ ေတြ႔ရာသခ်ဳႋင္း’ ၫႊန္ၾကားထားလို႔ ေထာင္ထဲခဏထည့္ၿပီး ကာကြယ္ဟန္လဲ ရွိပါတယ္။
ယူဂ်ီႏုိင္ငံေရးပါတီက လူထုဆီ တုိက္႐ိုက္သြားလုိ႔ မရပါဘူ။ ၾကားခံတံတားထိုးၿပီး သြားရပါတယ္။ ၁၉၈၈ မတိုင္မီကတည္းက ဗကပက ၁၃၀၀ ျပည့္အေရးေတာ္ပံုႏွစ္ ၅၀ ျပည့္ အထိမ္းအမွတ္ ပို႔စစ္ကဒ္ေတြကို တုိက္ေဖာ္တုိက္ဖက္အားလံုးဆီ စာတိုက္ကေရာ လူၾကံဳနဲ႔ပါပို႔ပါတယ္။ တျပည္လံုးအႏွံ႕ပို႔တာပါ။ ဗိုလ္ေန၀င္း၊ ဗိုလ္ေအာင္ႀကီးပါမက်န္ ဗိုလ္ေတြအားလံုး၊ သခင္ေတြအားလံုး၊ စာေရးဆရာေတြအားလံုး၊ ရဟန္းပ်ဳိအဖြဲ႔၀င္ေဟာင္း၊ သံဃာေတြအားလံုးဆီ ပို႔ပါတယ္။ တပါတီအာဏာရွင္စနစ္ဖ်က္သိမ္း၊ ပါတီစံုဒီမိုကေရစီထူေထာင္ႏိုင္ဖို႔ မေသမီလုပ္သြားၾကရေအာင္ပဲ ေရးတာပါ။
အဲဒီလို တံတားထိုးလိုက္ေတာ့ သူတို႔ကတဆင့္ ေက်ာင္းသားထု၊ လူငယ္ထု၊ လူထုဆီတဆင့္ တဆင့္ေရာက္သြားပါတယ္။ ၃ ႏွစ္ေနေတာ့ ၁၉၈၈ အံု ႂကြမႈေပၚတာပါပဲ။
အဲဒီပို႔စ္ကဒ္ကို ေန၀င္းရတယ္ဆိုေတာ့ ဗိုလ္ခင္ၫြန္႔သိတာ မဆန္းပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ပဲ ဗိုလ္ခင္ၫြန္႔က ဗကပလုပ္တာလို႔ေျပာတာပါပဲ။ ဗကပက ငါလုပ္တာလို႔ ဘယ္ေတာ့မွ မေျပာပါဘူး။ လူထုအံုႂကြမႈဆိုတာ လူထုကိုယ္တိုင္က လုပ္တာပါ။
အခု အဆင္္သင့္ မျဖစ္ေသးပါဘူး။
'ဒီမို၂၀၀၆' ပထမဆံုး ထုတ္ျပန္ခ်က္မွာ ဒီတခါမႏိုင္လည္း လက္မေလွ်ာ့ဘူး၊ထပ္ၿပီးတိုက္ပြဲ၀င္မယ္ဆိုတာ ပါေနပါတယ္။ ဒါဟာ ေရးရိုးေရးစဥ္ မဟုတ္ ပါဘူး။ မုခ်ႏိုင္ရမယ္လို႔ ေရးၿမဲပါ။ ဒီတခါ မႏိုင္လည္း ေနာက္တခါႀကိဳးစားတာေပါ့လို႔ ဘယ္ေတာ့မွမေရးပါဘူး။ ဘာေၾကာင့္လဲ။ NLD ကိုေထာက္ထာားရလို႔ပါ။
NLD ကလူထူကို ရဲရဲလံႈ႔ေဆာ္မွာမဟုတ္လို႔ ခပ္ေလွ်ာ့ေလွ်ာ့ေရးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ မၾကာခင္ကေတာ့ အေျခအေနအရပ္ရပ္ၾကည့္ၿပီး တဆင့္တက္ လိုက္ပါတယ္။ NLD ကို BBC ကေန က်ေနာ္ေ၀ဖန္လိုက္ပါတယ္။ 'အာဏာဖီဆန္တာမပါတဲ့ အၾကမ္းမဖက္ေရး' ေတာင္မဟုတ္ေတာ့ဘဲ ဘုရားအေလာင္းရဲ႕ ပါရမီ ေတာ္ ၁၀ ပါးက်င့္စဥ္က်င့္ေနသလား ေအာက္ေမ့ရတယ္ (အဲဒီလိုဟုတ္ရဲ႕လား) လို႔ ေ၀ဖန္လိုက္ပါတယ္။
NLD ကိုအားကိုးလုိ႔ပဲ စစ္အစိုးရျပဳတ္က်ေရးမွာ ပထမေနရာေပးေနတာပါ။
ေရွ႕ဆံုးမွာလည္းေျပာခဲ့ၿပီးပါၿပီ။ ဗကပက လူထုထဲမွာတတပ္တအားအျဖစ္ ပါ၀င္မွာပါ။ ဒါကလည္း မေျပာမၿပီးလို႔ေျပာရတာပါ။ ေနာက္တပါတ္မွာ အ ေျမာ္အျမင္ရွိတဲ့ တပ္မေတာ္သားမ်ားအခန္း တင္ျပပါမယ္။


အတိတ္ကိုအတိတ္မွာထားခဲ့ၿပီး
ပစၥဳပၸန္နဲ႔ အနာဂတ္အတြက္ပဲ လုပ္ၾကပါစို႔

အတိတ္အေၾကာင္းေတြ ေျပာခဲ့တာမ်ားပါၿပီ။ အခုေတာ့ ပစၥဳပၸန္အေၾကာင္း အနာဂတ္အေၾကာင္းပဲေျပာပါမယ္။ ျပည္တြင္းျပည္ပကအေျခအေနေတြက တင္းမာလြန္းပါတယ္။ အတိတ္အေၾကာင္းခ်ည္း ေျပာေနရမယ့္အခ်ိန္ မဟုတ္ပါဘူး။
ျပည္ပက အင္အားႀကီးေတြရဲ႕ကလပ္မွာ ဘာလုပ္ၾကမလဲ၊ ဘာျဖစ္ၾကမလဲဆိုတာက ႀကီးမားက်ယ္ျပန္႔လြန္းပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ လက္လွမ္းမမီလို႔ မေျပာ ေတာ့ပါဘူး။ အေတြ႔အၾကံဳအရေျပာရရင္ေတာ့ ကိုယ္စီအက်ဳိးစီးပြားကို အဓိကထားၾကမွာပါ။ အက်ဳိးစီးပြားတထပ္တည္းက်ေနတဲ့ ၂ ႏုိင္ငံရယ္လို႔ ကမၻာမွာမရွိဖူးပါ ဘူး။ သူ႔ဒုကၡငါက မွ်ေ၀ခံမယ္ဆိုတာ မရွိပါဘူး။ ဒုတိယကမၻာစစ္တုန္းက ဖက္ဆစ္စပိန္နဲ႔ ဖက္ဆစ္ေပၚတူဂီတို႔ဟာ ဖက္ဆစ္ဂိုဏ္းဘက္က ၀င္မတုိက္ပါဘူး။ ၾကား ေနပါတယ္။ ASEAN ဘာလုပ္မလဲ၊ ထုိင္းဘာလုပ္မလဲ၊ အခ်ိန္ကုန္ခံ စဥ္းစားမေနပါဘူး။ သူတို႔ရဲ႕ အက်ဳိးစီးပြားကိုပဲ ဦးထိပ္ထားၾကမွာ ေသခ်ာပါတယ္။
ဒါေၾကာင့္ ျပည္တြင္းေရးသက္သက္ပဲ ေျပာမွာပါ။ အားလံုးကို တင္ျပတဲ့သေဘာပါ။
က်ေနာ္တုိ႔ပါတီရဲ႕ မ်ဳိးဆက္ေဟာင္း (အခုသံုးေနတဲ့ေ၀ါဟာရအရ ဆိုေတာ့ ‘၀ါရင့္’ ေပါ့)။ သူတို႔က ဗုိလ္ခင္ၫြန္႔အရာက်သြားေတာ့ ပန္ၾကားခ်က္တခု ထုတ္ပါတယ္။ ‘အတိတ္ကို အတိတ္မွာထားခဲ့မည္’ လို႔ေျပာပါတယ္။
က်ေနာ္တုိ႔မ်ဳိးဆက္သစ္ကေတာ့ ‘အတိတ္ကို အတိတ္မွာပဲ ထားခဲ့ခ်င္သည္’ လုိ႔ပဲ ထုတ္ျပန္ပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ နည္းနည္းကြန္႔ထားရတာက ‘၀ါရင့္’ ေတြဘ၀နဲ႔ က်ေနာ္တို႔ဘ၀ မတူလို႔ပါ။ သူတို႔က BIA, BDA, PBF နဲ႔ တစည္းတလံုးတည္းရွိတဲ့ ဖဆပလကို ျဖတ္သန္းခဲ့ဖူးပါတယ္။ အဲဒီဘ၀မ်ဳိး က်ေနာ္တုိ႔မ်ဳိးဆက္ သစ္မွာ မရွိခဲ့ဖူးပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ပါ။
က်ေနာ္တို႔နဲ႔သူတို႔က ဗမာျပည္သားအခ်င္းခ်င္းျဖစ္တာေလာက္ပဲ တူတာရွိလို႔ အခ်င္းခ်င္းလို႔ သံုးႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ သံုးရမွာ ၀န္ေလးပါတယ္။
က်ေနာ္တုိ႔ေျပာတဲ့ အတိတ္ဆိုတာ ၁၉၃၉ ကစၿပီး အခုအထိ ျဖစ္ပ်က္ခဲ့တာေတြကို ေျပာတာပါ။ ကမၻာစစ္ႀကီး မျဖစ္ခင္အတိတ္၊ စစ္ႀကီးအတြင္းက အတိတ္၊ ျပည္တြင္းစစ္ကအတိတ္၊ ကုန္ကုန္ေျပာရင္ ဗုိလ္ထြန္းၾကည္၊ ဗုိလ္ေက်ာ္ဘ၊ ဗိုလ္မ်ဳိးၫြန္႔တို႔ (န၀တ) နဲ႔အတိတ္၊ ဗိုလ္ခင္ၫြန္႔ေထာက္လွမ္းေရးဂိုဏ္းနဲ႔ အတိတ္ အဲဒီအတိတ္ေတြကိုေျပာတာပါ။
ဘာေၾကာင့္အတိတ္ကို ထားခဲ့ခ်င္တာလဲ၊ ဖစ္ဆစ္တပိုင္း အေျခခံဥပေဒမေပၚေအာင္ စုစုစည္းစည္းတိုက္ပြဲ၀င္ခ်င္လို႔ပါ။ အတိတ္ကို ေမ့လုိက္ဖို႔မေျပာ ပါဘူး။ ထားခဲ့ပါလို႔ေျပာပါတယ္။
ဗိုလ္သန္းေရႊစစ္အုပ္စုဟာ အေလွ်ာ့ေပးမယ့္ပံု မျပပါဘူး။ လမ္းျပေျမပံု (RM) ကို အဆံုးအထိလုပ္ဖို႔ စိတ္ပိုင္းျဖတ္ထားပါတယ္။
ဒါေပမဲ့ က်ေနာ္တို႔ အတိုက္အခံေတြဘက္ကေတာ့ တခ်ဳိ႕က အေလွ်ာ့ေပးဖို႔ေျပာတာေတြ ၾကားရပါတယ္။ ဘာေတြ ေလွ်ာ့မွာလဲ၊ က်ေနာ္တို႔ စဥ္းစား ၾကည့္ပါတယ္။ ျပည္ပအစုိးရေတြကို စည္း႐ံုးတဲ့လမ္းစဥ္ (ေလာ္ဘီလိုင္း) လုပ္သူေတြက ေလွ်ာ့ရမွာဆုိရင္ တမ်ဳိးျဖစ္မယ္။ ျပည္တြင္း NLD က ေလွ်ာ့ရမွာဆိုရင္ တ မ်ဳိးျဖစ္မယ္။ SNLD စတဲ့ တိုင္းရင္းသားေတြက ေလွ်ာ့ရင္တမ်ဳိးျဖစ္မယ္။ ‘ၿငိမ္းအဖြဲ႔’ ေတြက ေလွ်ာ့ရင္ တမ်ဳိးျဖစ္မယ္။ ဘာေတြေလွ်ာ့ၾကမွာလဲ။
ေလာ္ဘီလုိင္းသမားေတြကေလွ်ာ့ရင္ ဆႏၵျပတာေလွ်ာ့တာ၊ ဒဏ္ခတ္ပိတ္ဆို႔ေရးေလွ်ာ့တာပဲ ျဖစ္မယ္။ ဒါကလဲ ၁၉၉၀ ေရြးေကာက္ပြဲနဲ႔ မပတ္သက္ သူေတြပဲ လုပ္ႏိုင္တာျဖစ္တယ္။
ျပည္ပေရာက္ NLD ထီးရိပ္ေအာက္ေတြက လုိက္လုပ္လို႔မရပါဘူး။ NLD နဲ႔နအဖၾကားက ျပႆနာဟာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ျပႆနာပဲ။ သူ႔ကို NLD က ထုတ္ပစ္ရင္ ၿပီးတယ္လို႔ေျပာသံ ၾကားဖူးပါတယ္။ မဟုတ္ပါဘူး။ ၁၉၉၀ ေရြးေကာက္ပြဲရလဒ္ျပႆနာေၾကာင့္ ျဖစ္ေနတာပါ။ အဲဒီေအာင္ပြဲကို NLD ကေလွ်ာ့ေပး လုိက္ရင္ ၿပီးသြားမွာပါ။ ဒါဆို NLD တည္ရွိေနတာလဲ အဓိပၸာယ္ရွိေတာ့မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ေျမေပၚအဖြဲ႔အစည္း အဆင့္ေနရာကိုထိန္းဖို႔ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို ထုတ္ပစ္တာ၊ အနားေပးတာ တခုခုလုပ္ရင္လဲ ေပးရတဲ့တန္ဖိုးက ႀကီးမားလွပါတယ္။ တစညပါတီရဲ႕အဆင့္အထိ မိမိကိုယ္ကိုေလွ်ာ့ခ်တာျဖစ္မွာပါ။ NLD ေခါင္း ေဆာင္ေတြ လုပ္မွာမဟုတ္ပါဘူး။ ၾကံ့ခိုင္မယ္လို႔ ယံုပါတယ္။
‘ေညာင္ႏွစ္ပင္’ ကိုေလွ်ာ့ေစ်းနဲ႔တက္တာလဲလုပ္လို႔မျဖစ္ပါဘူး။ တက္ရင္ ‘ၿငိမ္းအဖြဲ႔’ ေတြရဲ႕အဆင့္ထိ NLD ကိုေလွ်ာ့ခ်လိုက္တာပဲျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ‘ၿငိမ္း အဖြဲ႔’ ေတြက O/G တပိုင္း U/G တပိုင္းပါ။ သူ႔နယ္မွာသူ ဗိုလ္လုပ္ေနတာပါ။ NLD နဲ႔မတူပါဘူ။ NLD ေခါင္းေဆာင္ေတြကလဲ လုပ္မွာမဟုတ္ပါဘူး။ ျပတ္သားပါတယ္။
က်ေနာ္တို႔စုိးရိမ္တာက NLD ေခါင္းေဆာင္ေတြ ၾကံ့ခုိင္ျပတ္သားေနရင္ ျပည္ပကဆရာႀကီးေတြနဲ႔ သူတို႔ကိုမွီခိုေနရသူေတြက NLD ဆန္႔က်င္ေရးအာ ေဘာ္ သံၿပိဳင္လႊင့္လာမွာကို စုိးရိမ္တာပါ။ နအဖ သန္းေရႊစစ္အုပ္စု တအားတက္သြားမွာကို စုိးရိမ္တာပါ။ ဒီလုိအလားအလာဟာ မရွိဘူးမေျပာႏိုင္ပါဘူး။ တခ်ဳိ႕က ေစာင္းပါးရိပ္ျခည္ေတာင္ ေျပာေနၾကပါၿပီ။
‘ၿငိမ္းအဖြဲ႔’ ေတြက ၁၉၉၀ ေရြးေကာက္ပြဲရလဒ္နဲ႔လဲ ဘာမွမပတ္သက္သူေတြပါ။ သူတို႔ရဲ႕ အက်ဳိးစီးပြားက ၁၉၉၀ ေရြးေကာက္ပြဲရလဒ္ထိန္းေရး မဟုတ္ပါဘူး။ ‘ေရြးေကာက္ပြဲသစ္’ လုပ္ေရးပါ။ လမ္းျပေျမပံု (RM) ကို ဒါေၾကာင့္ သူတို႔ကေထာက္ခံေနတာပါ။ ေရြးေကာက္ပြဲသစ္လုပ္ရင္ သူတို႔ဗိုလ္လုပ္တဲ့နယ္မွာ သူ႔တို႔အမတ္ေတြပဲႏိုင္မွာ ေသခ်ာပါတယ္။
NLD ဟာ ၁၉၈၈ အံုႂကြမႈေနာက္ပုိင္း တည္ေထာင္တဲ့ပါတီျဖစ္ေပမယ့္ သူက တျခားမ်ဳိးဆက္သစ္ေတြနဲ႔ မတူပါဘူး။ ေန၀င္းစစ္အုပ္စုကို ဆန္႔က်င္တဲ့ မ်ဳိးခ်စ္ျပည္ခ်စ္တပ္မွဴးႀကီးေဟာင္းမ်ား ပါတီပါ။ သူတို႔လဲ ၀ါရင့္ေတြပါ။ မ်ဳိးဆက္သစ္ေခါင္းေဆာင္ထဲကဆိုရင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ တေယာက္ပဲအခုေတာ့ NLD ထဲမွာ က်န္ေနတာပါ။ နအဖက ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကုိ လႊတ္မေပး၀ံ့တာဟာ မ်ဳိးဆက္သစ္ေခါင္းေဆာင္ကို သူကေမြးျမဴေပးေနမွာ စိုးလို႔ပါ။
မ်ဳိးဆက္သစ္သို႔ လက္ဆင့္ကမ္းတဲ့အလုပ္ ဗကပ လုပ္ၿပီးပါၿပီ။ နအဖ လုပ္ေနပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒီခ်ဳပ္က မလုပ္ရေသးပါဘူး။ က်ေနာ္တို႔ စုိရိမ္ပါတယ္။
မ်ဳိးဆက္ေဟာင္း (၀ါရင့္) ေတြဟာ ေနာက္ ၁၀ ႏွစ္ဆိုရင္ သဘာ၀မိခင္ေခၚလို႔ သိပ္က်န္မွာမဟုတ္ပါဘူး။ အသက္ ၉၀ ေက်ာ္ ၁၀၀ တန္း၊ က်န္ေကာင္းက်န္ရာ ရိွရင္လည္း သစ္ပင္တပင္ရဲ႕ အသက္ရွင္မႈမ်ဳိး အိုမင္းမစြမ္းျဖစ္ေနမွာပါ။
မ်ဳိးဆက္သစ္ေခါင္းေဆာင္မႈအဖြဲ႔ ေပၚေရးဟာ အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ရဲ႕ ေသာ့ခ်က္အလုပ္တခုလို႔ ထင္ပါတယ္။
ျပည္တြင္းျပည္ပအေျခအေနေတြကို ၾကည့္ၿပီး တင္ျပတာပါ။ အေရးႀကီးကာလျဖစ္လို႔ သူမ်ားတကာအတြင္းေရး ၀င္စြက္သလို ေျပာေနရတာပါ။ ဒီခ်ဳပ္ဟာ မ်က္ေမွာက္အခါမွာ ဒီမိုကေရစီအလံကိုင္ပါတီ ျဖစ္လို႔ပါ။ ႏို႔မို႔ရွိရင္ က်ေနာ္တို႔ ဘာမွမေျပာဘဲ ေနမွာပါ။
ေနာက္တပါတ္မွာ အေလွ်ာ့ေပးေရးဟာ အရႈံးေပးေရးပဲဆိုတာကို ေျပာပါမယ္။

အေလွ်ာ့ေပးေရးဟာ အရႈံးေပးေရးပဲ

ေန၀င္း အရာက်သြားေတာ့ သူနဲ႔အတူ သူ႔ကၽြန္ယံုေတာ္ေတြ ေခၚဆင္းသြားပါတယ္။ သူ႔အေမြကို ဆက္ခံဖို႔ ၂ ပိုင္းခြဲလိုက္ပါတယ္။ လူထုအံုႂကြမႈ ရွိေနတုန္း အေမြခြဲရလို႔ ၂ ပိုင္းခြဲတာပါ။
အေမြ ၂ ပိုင္းက အာဏာအေမြနဲ႔ ႏိုင္ငံေရးအေမြပါ။
စစ္တပ္ကိုကိုင္ထားသူကမွ အာဏာအေမြကို ထိန္းႏိုင္မွာျဖစ္လို႔ ဗိုလ္ေစာေမာင္ကို န၀တ ဖြဲ႔ေပးၿပီးအာဏာအေမြ ေပးပါတယ္။
စစ္တပ္က အၿငိမ္းစားယူထားတဲ့ သူေတြကိုေတာ့ ႏိုင္ငံေရးအေမြ ေပးပါတယ္။ ႏိုင္ငံေရးအေမြ ရလိုက္သူေတြကလည္း ထင္တလံုးနဲ႔ အေမြကို လိုလိုခ်င္ခ်င္ လက္ခံပါတယ္။ တစည ဖြဲ႔ပါတယ္။ ဗိုလ္ေစာေမာင္လုပ္ေပးတဲ့ ေရြးေကာက္ပြဲၿပီးရင္ သူတို႔ဟာ အာဏာအေမြကိုပါ ရမွာပဲလို႔ ထင္ေနခဲ့ပါတယ္။
ဗိုလ္ေစာေမာင္ကလည္း စကားေတြ အလြန္အကၽြံေျပာေနတာ ဒီလိုပဲျဖစ္မယ္ထင္လို႔ပါ။ တစည ႏိုင္မယ္ထင္ေနတာပါ။ ေန၀င္းကလည္း အဲဒီလိုပဲထင္လို႔ ဗိုလ္ေစာေမာင္ စကားကၽြံေနတာေတြကို လႊတ္ေပးထားပါတယ္။
ဒါေပမယ့္ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ထင္သလို ျဖစ္မလာပါဘူး။ ႏွမ္းထြက္မကိုက္ ျဖစ္လာေတာ့ ဖြဲ႔စည္းအုပ္ခ်ဳပ္ပံုဆိုတာကို ကိုင္လာရတယ္။ ဗိုလ္ေစာေမာင္ကို အရူးဆိုၿပီး အပုပ္ခ် စေတးပစ္ရတယ္။ တစညသာ ႏိုင္ၾကည့္ပါလား။ ဘာျဖစ္မလဲ။ လႊတ္ေတာ္အျမန္ေခၚေပးမယ္။ ဆိုင္းေနမွာမဟုတ္ဘူး။ လႊတ္ေတာ္က ၁၉၇၄ အေျခခံဥပေဒကို နည္းနည္းပါးပါး ျပင္မယ္။ ဗိုလ္ေစာေမာင္ကလည္း စစ္တန္းလ်ားျပန္မယ္။
ထင္သလို ျဖစ္မလာေတာ့ နဝတ စစ္အုပ္စုက အၾကံထုတ္တယ္။ NLD ကေတာ့ ေအာင္ျမင္မႈနဲ႔ ယစ္မူးေနတယ္။ ေ႐ွ႕ က လူႀကီးေတြ ( ' ဝါရင့္' ေတြ) မလုပ္ခဲ့တဲ့လမ္း၊ ' ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ ျဖစ္ေပၚေရးလမ္း ' ငါတို႔ လုပ္ျပလိုက္ၿပီဆိုၿပီး ေအာင္ျမင္မႈနဲ႔ ယစ္မူးတယ္။ ျပည္ပကလည္း အစြမ္းကုန္ခ်ီးျမႇင့္တယ္။ ေျမႇာက္စားတယ္။
အဲဒီလိုနဲ႔ ၁၅ ႏွစ္ ရွိလာသည္အထိ အာဏာက တဖဝါးမွ မခြာဘူးဆိုတဲ့ ျပတ္သားတဲ့လူက အသာစီးရသြားတာပဲ။ က်ေနာ္တို႔က ဒီပြဲဟာ NLD ရဲ႕ ပဲြပဲ ဆိုၿပီး ေနလာခဲ့တာပါ။ ေျပာခ်င္တာရွိလည္း ပဲြဖ်က္တယ္ ထင္မွာစိုးလို႔ မေျပာဘဲ ေနပါတယ္။ အခု ေျပာဖို႔ျဖစ္လာတာလည္း NLD ကို တင္းခံမေနနဲ႔၊ ေလွ်ာ့ေပးလိုက္လို႔ ေဘးက လွည္းေမာင္းသမားေတြက ေျပာလာတာေတြ မ်ားလာလို႔ပဲ။ စေျပာတာက ႏိုင္ငံျခားသား ဆရာႀကီးေတြပါ။ တခ်ဳိ႕ ကဗမာျပည္ေရးရာ ပါရဂူလို႔ အမည္ခံထားပါတယ္။ သူ႔တို႔က ' လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၅ ႏွစ္က ေရြးေကာက္ပဲြကိစၥမ်ဳိးကို ကမၻာမွာ ဘယ္သူမွ ေျပာေလ့မရွိဘူး ' ဆိုတဲ့အဓပၸါယ္မ်ဳိး ေျပာပါတယ္။
ဆရာႀကီးေတြရဲ႕ ေလကို နင္းလိုက္သူတခ်ဳိ႕ ကေတာ့ ' လက္ေတြ႔က်ရမယ္ ' လို႔ ေျပာတယ္။ တခ်ဳိ႕ က ကေလးေတြ အရုပ္လုတာလို႔ သေဘာထားၿပီး တေယာက္တလွည့္စီ ကစားၾကတာေပါ့ဆိုတာမ်ဳိးနဲ႔ နအဖကို အာဏာ (ေရြးေကာက္ပဲြတပါတ္စာ) ေတာ့ ေပးလိုက္ပါလို႔ ေျပာတယ္။ အဓိပၸါယ္က ၁၀၄ ခ်က္ကို ႁခြင္းခ်က္နဲ႔ အတည္ျပဳေပးဖို႔ပါပဲ။
ဗိုလ္ေနဝင္း ဆိုရွယ္လစ္စစ္အုပ္စုကို ၁၉၈၅ တုန္းက ' အာဏာ ' ခဏေပးကိုင္လိုက္တဲ့အျဖစ္ကုိ သင္ခန္းစာယူႏိုင္ၾကေသးဟန္ မတူပါဘူး။ ႏိုင္ငံေရး အာဏာဟာ အငိုတိတ္ေအာင္ ခဏေပးကိုင္ရမယ့္ ကေလးကစားတဲ့အရုပ္ မဟုတ္ဘူး။ တိုင္းျပည္ရဲ႕ ေသေရးရွင္ေရးကို အပ္ထားရတာျဖစ္တယ္။ ကမၻာႀကီးက တည္ၿငိမ္ေနတာမဟုတ္ဘူး။ အႏၱရာယ္မ်ားပါတယ္။ စစ္အာဏာရူးေတြေၾကာင့္ စစ္ျဖစ္မွာ မေၾကာက္ဘူးလား။ စစ္ြႀကီးထဲ ညႇပ္ပါသြားမွာ မေၾကာက္ဘူးလား။ ခဏ ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ေရရွည္ပဲျဖစ္ျဖစ္ မအပ္သင့္သူရဲ႕ လက္ကိုေတာ့ အပ္လို႔မျဖစ္ပါဘူး။
ကိုယ္က မအပ္လည္း သူတို႔ (စစ္အပ္စု)က လုထားတာပဲဆိုတဲ့ စဥ္းစားခ်က္နဲ႔ ေျပာတာဆိုရင္ေတာ့ အညြန္႔တံုးတယ္လို႔ပဲ ေျပာပါရေစ။
ကိုယ့္အခက္ပဲျမင္ၿပီး သူ႔အခက္ကို မျမင္ရင္ အေလွ်ာ့ေပးေရး ျဖစ္တက္ပါတယ္။ ႏိုင္ငံျခားဆရာႀကီးေတြ လက္ေတြ႔က်တာကိုလိုက္ၿပီး ကိုယ္က 'လက္ေတြ႔က်' မိရင္ ကိုယ္က သူတို႔လို မဟုတ္ေတာ့ အ႐ႈံးေပးေရးဝါဒီပဲ ျဖစ္သြားမွာပါ။ သူတို႔က မွားလည္း သူမ်ားႏိုင္ငံသားေတြ ခံရတာပဲ၊ ကိုယ္ခံရတာမဟုတ္ ဘူးလို႔ သေဘာထားတာပါ။ ကိုယ္ကေတာ့ ကိုယ့္ႏိုင္ငံနဲ႔ ကိုယ့္မိဘျပည္သူေတြရဲ႕ အေရး ျဖစ္ေနပါတယ္။ မတတ္ပဲနဲ႔ သူမ်ား ေရဒီယိုျပင္သူလို မွားလည္း သင္ခန္း စာရတာေပါ့လို႔ သေဘာထားလို႔ မျဖစ္ပါ။
ေနာက္အပါတ္မွာေတာ့ ဗိုလ္သန္းေရႊစစ္အုပ္စုရဲ႕ အခက္ကို တင္ျပပါမယ္။


အေျမာ္အျမင္ရွိတဲ့ တပ္မေတာ္သားမ်ားသို႔

လက္ရွိအေျခအေနမွာ တိုင္းျပည္ရဲ႕ ကံၾကမၼာဟာ တပ္မေတာ္သားမ်ားရဲ႕ လက္ထဲမွာရွိေနသလို ျဖစ္ေနပါၿပီ။ ဒါေၾကာင့္ စဥ္းစားၾကဖို႔ အခ်က္ ၂ ခ်က္ ကို က်ေနာ္တို႔ တင္ျပခ်င္ပါတယ္။
ပထမအခ်က္က ႏိုင္ငံေရးအလုပ္ကို ႏိုင္ငံေရးသမားေတြရဲ႕ လက္ထဲထားလို႔ မျဖစ္ဘူး။ စစ္တပ္ကဝင္လုပ္မွ ျဖစ္မယ္။ မလုပ္ရင္ တိုင္းျပည္ၿပိဳကြဲမယ္ ဆိုၿပီး စစ္တပ္က ႏိုင္ငံေရးဝင္လုပ္ခဲ့တာ ၾကာပါၿပီ။ ႏွစ္ေပါင္း ၄၀ ေတာင္ေက်ာ္ခဲ့ပါၿပီ။ အဲဒီလိုလုပ္ေတာ့ တိုင္းျပည္ ဘာျဖစ္သြားလဲ။ ပိုေကာင္းသြားသလား၊ ပိုဆိုး သြားသလား။
ဒုတိယအခ်က္က ဒီလို စစ္တပ္က ႏိုင္ငံေရးလုပ္ခဲ့လို႔ တပ္မေတာ္ စည္းလံုးညီညြတ္ေရး ပိုေကာင္းလာသလား။ ပ်က္သြားသလား။ ကမၻာမွာ ဗမာျပည္
လို စစ္တပ္တြင္း အုပ္စုလိုက္ဖယ္ရွားရ၊ အေရးယူရတာေတြမ်ဳိး မရွိဘူးမဟုတ္၊ ရွိပါတယ္။ အဲဒါဟာ တခ်ိန္က အာဂ်င္တီးနားလို စစ္တပ္က အာဏာသိမ္းထားတဲ့ ႏိုင္ငံမ်ဳိးေတြမွာပါ။ အင္ဒိုနီးရွားမွာ ဆူဟာတို အာဏာသိမ္းေတာ့လည္း မ်ဳိးခ်စ္ျပည္ခ်စ္ တပ္မွဴးေတြကို အံုလိုက္က်င္းလိုက္ ဖမ္းခဲ့၊ ျဖဳတ္ခဲ့ပါတယ္။
ဒါေၾကာင့္ ဒီႏွစ္ခ်က္ကို ေလးေလးနက္နက္ စဥ္းစားၾကေစခ်င္ပါတယ္။
က်ေနာ္တို႔ အျမင္ကို ေျပာပါမယ္။
ႏိုင္ငံေရးအလုပ္ ႏိုင္ငံေရးသမားေတြလက္ထဲ မထားခ်င္တဲ့အေတြးအေခၚဟာ ၁၉၆၂ ခုႏွစ္ကမွစခဲ့တာ မဟုတ္ပါဘူး။ အေစာႀကီးကတည္းက စစ္ ေခါင္းေဆာင္ေတြထဲရွိတဲ့ အေတြးအေခၚပါ။ အဲဒီအေတြးအေခၚနဲ႔ပဲ အာဏာရႏိုင္ငံေရးပါတီ (ဖဆပလ) ကို စစ္ဗိုလ္ေတြက ေဘးကေနႀကိဳးကိုင္ခဲ့ပါတယ္။ ဘာလုပ္ ပါ၊ ဘာမလုပ္ပါနဲ႔လို႔ ေဘးကေနအမိန္႔ေပးေနခဲ့တာပါ။ အဲဒီလို ႏိုင္ငံေရးထဲဝင္႐ႈပ္လို႔ အာဏာရပါတီျဖစ္တဲ့ ဖဆပလကြဲသြားတာပါ။ ႏိုင္ငံေရးပါတီ ကဲြေတာ့ 'အိမ္ ေစာင့္ေပးမယ္၊ တို႔ အစိုးရ၀င္လုပ္မယ္' ျဖစ္လာပါတယ္။ အဲဒီ အိမ္ေစာင့္ေပးခဲ့တဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြ၊ ဗိုလ္မွဴးႀကီးေတြ အခုဘယ္ေရာက္ေနၿပီလဲ။ အတိုက္အခံ ႏိုင္ငံေရး သမား ျဖစ္ေနပါၿပီ။
၁၉၆၀ ေရြးေကာက္ပြဲႏိုင္ အာဏာရပါတီ (ပထစ)ကိုက်ေတာ့ ၁၉၆၂ ခုႏွစ္မွာ 'မင္းဖယ္ေပး၊ ငါလုပ္မယ္' ဆိုၿပီး အစိုးရတက္လုပ္ပါတယ္။ အိမ္ေစာင့္ တာ မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။ အိမ္ကိုသိမ္းလိုက္တာပါ။ အဲဒီလို ဗိုလ္မွဴးႀကီးေတြေကာ အခုဘယ္ေရာက္ေနၿပီလဲ။ အတိုက္အခံႏိုင္ငံေရးသမားေတြ ျဖစ္ေနပါၿပီ။
န၀တ ဆိုၿပီးအာဏာလႊဲယူခဲ့ၾကတဲ့ ဒု-ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေတြေကာ အခုဘယ္ေရာက္ကုန္ၿပီလဲ။ သူတို႔ဟာ အတိုက္အခံႏိုင္ငံေရးကို ေျဗာင္လုပ္ခြင့္မရလို႔ တိုးတိုးတိတ္တိတ္ အတိုက္အခံႏိုင္ငံေရး လုပ္ေနၾကပါၿပီ။ ဗိုလ္သန္းေရႊအေၾကာင္း က်ေနာ္တို႔ တစြန္္းတစသိရတာေတြဟာ သူတို႔ဆီကရတာပါ။
အခု ဗိုလ္ခင္ၫြန္႔အစုကို ေထာင္ထဲထည့္လိုက္ၿပီ။ သူတို႔ဆီက ဗိုလ္သန္းေရႊနဲ႔ သူ႔မီးဖိုေခ်ာင္ကက္ဘိနက္အေၾကာင္း က်ေနာ္တို႔ ပိုၿပီးသိလာရဦးမွာပါ။
ဦးေန၀င္းလက္ထက္တုန္းက တိုင္းခန္လွည့္တဲ့အခါ ေဒၚခင္ေမသန္း ပါေလ့မရွိပါဘူူး။ သတင္းစာထဲမွာ ဦးေန၀င္းနဲ႔တြဲလ်က္ဓါတ္ပံု ပါဖို႔ေတာ့ ေ၀းေရာ။
ေဒၚခင္ေမသန္းက မီးဖိုေခ်ာင္ကက္ဘိနက္အလုပ္ကို အိမ္တြင္းမွာပဲပိပိရိရိလုပ္ပါတယ္။ အခု ဗိုလ္သန္းေရႊကေတာ့ တအိမ္ေထာင္လံုး တိုင္းခန္းလွည့္ရာပါတယ္။ သတင္းစာက မ်က္ႏွာဖံုးမွာေဖာ္ျပတယ္။ သူတို႔ မရွက္ၾကဘူးလား။ သတင္းစာဖတ္ပရိသတ္က ဘယ္လိုသေဘာထားၾကမလဲဆိုတာ သူတို႔ မစဥ္းစားမိဘူးလားမ သိဘူး။
ဗိုလ္သန္းေရႊ ဘာေၾကာင့္အဲဒီလို ေအာက္္ေျခလြတ္သြားတာလဲ။ ဗိုလ္သန္းေရႊရဲ႕အရင္သမိုင္းမွာ ဒီလိုမၾကားရဖူးပါဘူး။ ရွင္းရွင္းေျပာရရင္ အခုသူ႔ကို အာဏာက ဖ်က္ဆီးလိုက္တာပါပဲ။
ဒီေန႔ အတိုက္အခံႏိုင္ငံေရးသမားေတြ စာရင္းခ်ၾကည့္ပါ။ ဘယ္သူေတြလဲ။ အဓိက အတိုက္အခံႏိုင္ငံေရးပါတီ NLD မွာ စစ္ဗိုလ္ႀကီးေတြခ်ည္း ေလာက္ပဲ။ မၾကာခင္မွာ အတိုက္အခံႏိုင္ငံေရးပါတီ ျဖစ္လာမယ့္ 'တစည' ပါတီထဲမွာလည္း စစ္ဗိုလ္ႀကီးေတြခ်ည္းပါပဲ။ အတိုက္အခံ စစ္ဗိုလ္ေတြတိုးလာဦးမွာပါ။ ဒီ တခါ တိုးမွာက သက္ႀကီးရြယ္အိုေတြ မဟုတ္ဘူး။ အရြယ္ေကာင္း အားေကာင္းေမာင္းသန္ ဗိုလ္မွဴးေအာင္လင္းထြဋ္ (ၿငိမ္း) လုိ စစ္ဗိုလ္ေတြ ျဖစ္လာပါလိမ့္မယ္။ က်ေနာ္တို႔သေဘာထားက 'မိမိကိုယ္ကို လူထူထံပံုအပ္ရင္၊ သန္းေရႊစစ္အုပ္စုအေၾကာင္း သိသမွ်ဖြင့္ေျပာရင္' ဘယ္သူ႔ကိုမဆိုႀကိဳဆိုမွာပဲ။ တိုင္းခ်စ္ျပည္ခ်စ္ စာ ရင္း၀င္မွာပဲ။ မ်က္ေမွာက္အေျခအေနအရ တိုင္းျပည္အတြက္ အေရးႀကီးေနလို႔ ဂိုဏ္းဂဏမထားဘဲ စည္းလံုးၾကရမွာပါ။ ဒီေန႔ကာလဟာ ျပည္သူလူထုအေပၚ ျပစ္ ဒဏ္က်ဴးလြန္ဖူးသူေတြ ခ၀ါခ်ဖို႔ အခ်ိန္ေကာင္းတခုျဖစ္ပါတယ္။
စစ္ဗိုလ္ေတြ အာဏာကိုင္ထားရင္ အတိုက္အခံထဲမွာ စစ္ဗိုလ္ေဟာင္းေတြ မ်ားလာမွာပဲဆိုတာလည္း တရားတခုပါ။
ဒီတရားႏွစ္ခုကို ဗိုလ္သန္းေရႊစစ္အုပ္စု မလြန္ဆန္ႏိုင္ပါဘူး။
ႏိုင္ငံေရးလုပ္ငန္းမွာ ႏိုင္ငံေရးသမားေတြ လုပ္ခြင့္ရတာ လြန္ေရာကၽြံေရာ ၁၀ ႏွစ္သာသာပါ။ အဲဒီ ၁၀ ႏွစ္မွာ အာဏာရပါတီကို အတိုက္အခံပါတီက ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေ၀ဖန္ပါတယ္။ ထိုးႏွက္ပါတယ္။ အာဏာရွိေနတာပဲဆိုၿပီး ထင္ရာစိုင္းလို႔မရပါဘူး။ ေရြးေကာက္ပြဲ၀င္ၿပီး လူထုအဆံုးအျဖတ္ခံရပါတယ္။ ဖဆပလ ကြဲတာဟာ မေကာင္းတဲ့ကိစၥမဟုတ္ပါဘူး။ ေရြးေကာက္ပြဲမွာမဲရႈံးလို႔ ဖဆပလအတြင္း ေ၀ဖန္ေရးလုပ္ရင္းက ကိုယ့္ကုိယ္ကို စစ္ေဆးရင္းကကြဲတာပါ။ စစ္အုပ္စုက ၀င္မရႈပ္ရင္ ဗမာျပည္ရဲ႕ ႏိုင္ငံေရးက ဒီမုကေရစီစနစ္နဲ႔ အသားက်သြားမွာပါ။
ဖဆပလ အာဏာရပါတီက အာဏာမဲ့အတိုက္အခံကို ဖိႏွိပ္တာရိွပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ စစ္အာဏာသိမ္းအစိုးရက ဖိႏွိပ္တာေလာက္ မျပင္းထန္ပါဘူး။ စစ္အာဏာသိမ္းအစိုးရကေတာ့ ၾကာေလၾကမ္းေလပါ။ မဆလေခတ္နဲ႔ န၀တေခတ္ေတာင္မတူပါဘူး။ န၀တေခတ္နဲ႔ သန္းေရႊနအဖေခတ္လဲမတူပါဘူး။ ၾကာေလ ၾကမ္းေလပါ။
ႏိုင္ငံေရးပါတီမွာ ပါတီတြင္းဒီမိုကေရစီရွိပါတယ္။ အထိန္းအခ်ဳပ္ရွိပါတယ္။ စစ္တပ္မွာ ဒီမိုကေရစီမရွိပါဘူး။ ဗ်ဴရိုကေရစီပဲ ရွိပါတယ္။ စစ္တပ္တိုင္း ဒီ အတိုင္းျဖစ္ရမွာ ဓမၼတာပါ။ ဒါေပမယ့္ သူ႔ရဲ႕ အထက္မွာ အာဏာရပါတီအစိုးရတခု ရွိေနၿပီး ထိန္းကြပ္ေပးေနတာ ရွိရပါတယ္။
စစ္အာဏာသိမ္းအစိုးရမွာေတာ့ အထိန္းအကြပ္ မရွိပါဘူး။ သူပဲအစိုးရအႀကီးအကဲ၊ သူပဲကာကြယ္ေရး၀န္ႀကီး။ သူပဲစစ္တပ္ဦးစီးခ်ဳပ္ လုပ္လုပ္ေနတာ ပါ။ အဲဒီေတာ့ ကေမာက္ကမေတြျဖစ္၊ ၾကမ္းၾကမ္းတမ္းတမ္းကိုင္ ျဖစ္ရတာပါပဲ။
ဗိုလ္သန္းေရႊကို ၾကည့္ပါ။ ႏိုင္ငံေတာ္ အႀကီးအကဲလုပ္တယ္။ စစ္ဦးစီးခ်ဳပ္လုပ္တယ္။ ကာကြယ္ေရးဝန္ႀကီးလုပ္တယ္။ အဲဒီေတာ့ ကေမာက္ကမ ျဖစ္ တာ ပါပဲ။ နအဖအစိုးရ တန္းစီဇယားမွာ ကာကြယ္ေရးဝန္ႀကီးကို ေရွ႕ ဆံုးမွာထားရတာျဖစ္လာၿပီး ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္က ေနာက္ကေနတာ ျဖစ္ရေရာမဟုတ္လား။
ကာကြယ္ေရးဝန္ႀကီးေနရာ သူမ်ားေပးလို႔လည္း မျဖစ္ဘူးေလ။ ကာကြယ္ေရးဝန္ႀကီးလက္ေအာက္က စစ္ဦးစီးခ်ဳပ္ေနရာကိုယူထားမွ စစ္တပ္တခုလံုး ကိုကိုင္ႏိုင္ အမိန္႔ေပးႏိုင္ မဟုတ္လား။
အဲဒီကေမာက္ကမက ဒီမွာတင္ ရပ္ေနတာမဟုတ္ပါဘူး။ ေရးဆြဲေနတဲ့ အေျခခံဥပေဒမွာ ပါလာေနၿပီ။ အလိုေတာ္ရိ ဥပေဒပညာရွင္ေတြလည္း အေျခခံဥပေဒကို ေျပျပစ္ေအာင္ေရးဖို႔ အေတာ္ေခါင္းခဲေနတယ္လို႔ ၾကားရတယ္။ သမၼတျဖစ္သြားမယ့္ စစ္ဦးစီးခ်ဳပ္ (အေဟာင္း) နဲ႔ ေနာက္တက္လာမယ့္ စစ္ ဦးစီးခ်ဳပ္ (အသစ္) ကို အာဏာခြဲေဝေပးတာမွာ ရွင္းရွင္းလင္းလင္းျဖစ္ေအာင္ အေရးရခက္ေနတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။
ေညာင္ႏွစ္ပင္က ေပၚထြက္လာမယ့္ 'အေျခခံဥပေဒ' ဆိုတာႀကီးဘယ္လိုပံုစံနဲ႔ ထြက္လာမလဲဆိုတာ က်ေနာ္တို႔ေမွ်ာ္လင့္ေနပါတယ္။ ကေမာက္ကမ လူရယ္စရာႀကီးျဖစ္မွာ ေသခ်ာသေလာက္ပါပဲ။ ကမၻာ့ဗိုလ္ပံုအလယ္မွာ အရွက္ကဲြေတာ့မွာပါ။ ႏွစ္ေတြဆယ္စုႏွစ္ခ်ီၿပီး ဖီးလိမ္းျပင္ဆင္လိုက္တာ ထြက္လာေတာ့လဲ 'ၾကက္ေတာင္စီး' နဲ႔ ဆိုသလို ျဖစ္မွာပါပဲ။
စစ္တပ္က စစ္တပ္အလုပ္ကိုမလုပ္ဘဲ ႏိုင္ငံေရးအလုပ္လုပ္ေနလို႔ ခက္ေနတာပါ။ ႏိုင္ငံေရးသမားကဲြလို႔က တိုင္းျပည္မနာပါဘူး။ သူတို႔အတြင္းေရး သိရလို႔ ေျပာစရာႀကီးေတာင္ျဖစ္ပါတယ္။ ဖဆပလအကဲြ မီလိုက္သူေတြသိၾကပါတယ္။
အာဏာရ ႏိုင္ငံေရးပါတီကဲြရင္ လူထုကပညာရပါတယ္။ အာဏာရစစ္တပ္ကြဲရင္ ျပည္တြင္းစစ္ပဲရမွာပါ။ ဗိုလ္သန္းေရႊစစ္အုပ္စုက ႏိုင္ငံေရးသမား ေတြရဲ႕ဂိုဏ္းဂဏေၾကာင့္ တိုင္းျပည္နစ္နာရတယ္လို႔ ေျပာေလ့ရွိပါတယ္။ တကယ္က ႏိုင္ငံေရးသမားေတြက ျပည္တြင္းစစ္ရပ္စဲၿပီး ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရး တည္ ေဆာက္ဖို႔လုပ္လိုက္တိုင္း စစ္တပ္ကၾကားက ဝင္ဖ်က္တာခ်ည့္ပါ။ ဖဆပလကြဲတာဟာ SAMB ရဲ႕ဆန္ကိစၥမွာ အေျခခံတာျဖစ္ပါတယ္။ အခုလဲ ေထာက္လွမ္းေရးနဲ႔ ကိစၥမွာ ေဖာက္ခြဲတဲ့ကိစၥက ဂ်ီအက္စ္အမ္တယ္လီဖံုးကိစၥလို႔ ေျပာႏိုင္ပါတယ္။ ဒီလက္ကိုင္ဖံုးလုပ္ငန္းဟာ ဗမာျပည္မွာအာဏာရစစ္ဗိုလ္ အသိုင္းအဝိုင္းနဲ႔ တိုက္ ႐ိုက္ပတ္သတ္ေနတာပါ။ စႏၵာဝင္းလက္ထက္တုန္းက ရဲလႈိင္ဝင္းတို႔ရဲ႕စားေပါက္၊ အခု ဗိုလ္သန္းေရႊလက္ထက္က်ေတာ့ ထူးထေရဒင္က ေတဇရဲ႕ စားကြက္ျဖစ္ သြားပါၿပီ။ ဒီလိုပဲစားခြက္လုပဲြဟာ အာဏာလုပဲြေတြသဏၭာန္နဲ႔ ဆက္ျဖစ္ေနဦးမွာပါ။ ဒါေပမယ့္ စစ္အုပ္စုတြင္းပ႗ိပကၡဟာျပည္တြင္းစစ္ဆီကို ေရာက္သြားႏုိင္တယ္ ဆိုတဲ့အေၾကာင္း က်ေနာ္အထက္မွာ ေျပာခဲ့ပါၿပီ။
ဒါေၾကာင့္ ျပည္တြင္းစစ္မျဖစ္ေအာင္ တိုင္းခ်စ္ျပည္ခ်စ္ တပ္မေတာ္သားမ်ား တားဆီးၾကေစခ်င္ပါတယ္။ ျပည္သူ႔လက္ထဲ အာဏာျပန္ေရာက္ေရးဟာ ဒီေန႔အတြက္ အေရးအႀကီးဆံုးပါ။ ဒါကိုေနာက္တပါတ္ တင္ျပပါမယ္။


ဘယ္လိုလုပ္မလဲ

ဗိုလ္သန္းေရႊ ေတာ္လွန္ေရးေန႔မွာ (တပ္မေတာ္ေန႔ဆိုတာမွာ) ေျပာတဲ့အထဲမွာ အထူးအဆန္းတခု သြားေတြ႔ပါတယ္။ အရင္က မပါဖူးဘူးထင္တာပါ ပဲ။ အဲဒါကေတာ့ 'ႏိုင္ငံေရးအရ စည္းကမ္းျပည့္ဝေသာဒီမိုကေရစီ' ဆိုတာပါ။ အဲဒါရွိမွ ျပည္သူ႔လက္အာဏာျပန္အပ္မယ္လို႔ ဗိုလ္သန္းေရႊကေျပာပါတယ္။ ခါတိုင္း ေျပာေနက်က 'ႏိုင္ငံေရးအရ' ဆိုတာပါေလ့မရွိပါဘူး။ 'စည္းကမ္းျပည့္ဝေသာ ဒီမိုကေရစီ' လို႔ပဲေတြ႔ဘူးပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ နဝတ စတက္ကတည္းကၾကားရတဲ့ စကားပါ။
သူတို႔က ၁၉၈၈ ခုႏွစ္လူထုအံုႂကြမႈကို မင္းမဲ့စ႐ိုက္ေသာင္းက်န္းမႈလို႔ ေျပာေနက်ပါ။ ဒါေၾကာင့္ လူထုကိုစည္းကမ္းရွိဖို႔ပဲ ေျပာပါတယ္။ လူထုကိုပဲ ဦး တည္ဖိႏွိပ္ပါတယ္။ က်ဳိးႏြံသြားေအာင္ နည္းမ်ဳိးစံုသံုးပါတယ္။ အတင္းအဓမၼလုပ္အားေပးခိုင္းတာ၊ ေပၚတာဆြဲတာ၊ ထစ္ခနဲရွိရင္ေထာင္ခ်တာလုပ္ပါတယ္။ ဝန္ထမ္း ေတြကိုေတာ့ စာေမးပြဲေျဖခိုင္းပါတယ္။ တပ္ၾကပ္ႀကီးကို အေလးျပဳတက္ေအာင္ သင္ေပးပါတယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြကို လက္အုပ္ခ်ီရတဲ့အထိျဖစ္ေအာင္ပံုသြင္းပါတယ္။ စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြကို ေဆြစဥ္မ်ဳိးဆက္ ျပန္မလွန္ဝ့ံေအာင္ လုပ္တာပါ။
လူထုကိုက်ဳိးႏြံေအာင္လုပ္ၿပီးလို႔ အခုေတာ့ႏိုင္ငံေရးပါတီေတြဘက္ လွည့္လာတာပါ။ NLD ဦးလြင္ရဲ႕ေျပာစကားအရဆိုရင္ NLD ရဲ႕ပါတီစည္းကမ္း ထိန္း သိမ္းေရးကို နအဖလုပ္ေနတာလားလို႔ စဥ္းစားစရာျဖစ္လာပါတယ္။ ေဒၚေအာင္ဆန္စုၾကည္ကိုထုတ္ခိုင္းတာက နအဖ။ အခု NLD ပါတီဝင္ေတြကိုထုတ္ခိုင္းတာက လဲ နအဖ။ ႏုိင္ငံေရးပါတီေတြကို ဦးခ်ဳိးေနပါၿပီ။ ၿငိမ္းအဖြဲ႔ေတြကို ဦးခ်ဳိးတာကေတာ့ အားလံုးအထင္အရွားေတြ႔ေနရပါတယ္။ ဒါေတြေၾကာင့္သန္းေရႊက 'ႏိုင္ငံေရး အရ' ကိုအထူးျပဳ ေျပာလာတာျဖစ္မွာပါ။
က်ေနာ္တို႔အျမင္ ျပတ္ျပတ္ေျပာရေစ။ ႏိုင္ငံ့အေရးကိုဦးထိပ္ထားတဲ့ ျပည္ခ်စ္မ်ားအေနနဲ႔ကြန္ျမဴနစ္မ်ားဟာ NLD ဦးခ်ဳိးမခံရေအာင္အစြမ္းကုန္ဝိုင္းဝန္း ပါမယ္။ ေစ့စပ္ေဆြးေႏြးေရးတံခါး ပြင့္ေအာင္ႀကိဳးစားပါ့မယ္။ အခုတင္ျပေနတာေတြက ပုန္ကန္ဖို႔ေျပာေနတာမဟုတ္ပါဘူး။ NLD ေခါင္းေဆာင္မႈ၊ ျပည္သူလူထုပါဝင္ မႈနဲ႔ တပ္မေတာ္ထဲကအေျမာ္အျမင္ရွိသူေတြ ေပါင္းစည္းၿပီးေစ့စပ္ေရးတံခါးကို တြန္းဖြင့္ဖို႔ပါ။
ေစ့စပ္ေဆြးေႏြးပြဲလုပ္ရင္ NLD မ်ဳိးဆက္ေဟာင္းေတြ ေခါင္းေဆာင္ၿပီးေဆြးေႏြးတာအေကာင္းဆံုးပါ။ အမွန္ေျပာရရင္ဦးေအာင္ေရႊ ေျမာက္ပိုင္းတိုင္းမွဴး လုပ္တံုးက ဗိုလ္သန္းေရႊကဗို္လ္ႀကီးျဖစ္ကာစပါ။ ဦးတင္ဦး ဦးစီးခ်ဳပ္လုပ္ေတာ့ ဗိုလ္သန္းေရႊဟာ အလယ္အလတ္စစ္ဗိုလ္ပါ။ ဦးလြင္ဒုု-ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္လုပ္ေတာ့ သူက ခ႐ိုင္အဆင့္ ေလာက္ပဲရွိမွာပါ။
ဗိုလ္ခင္ၫြန္႔အာဏာရွိတုန္းက သူ႔ကိုသြားၿပီးဂါရဝျပဳရတဲ့ ပံုမ်ဳိးျဖစ္ေအာင္လုပ္ေလ့ရွိပါတယ္။ နံႏွိမ္တာပါ။ သန္းေရႊ၊ ေမာင္ေအး၊ ခင္ၫြန္႔ ပုဆိုးဂြင္း သိုင္းနဲ႔ေဂြလိွမ့္ေနတုန္းက ဝါရင့္ေတြက ဂ်ပန္ေတာ္လွန္ေရးလုပ္ေနတာပါ။ အာဏာမာန္တက္ၿပီး သူတို႔ျပဳသမွ် ခံရမယ္ဆိုတာကို က်ေနာ္တို႔ လက္မခံပါဘူး။
၁၉၆၃ ေစ့စပ္ေဆြးေႏြးတုန္းက ဗကပက အဲဒီလိုနံႏွိမ္တာမခံခဲ့ပါဘူး။ အစည္းအေဝးမွာထိုင္ဖို႔ ေနရာခ်တာ၊ အစည္းအေဝးခန္းဝင္တာကအစ တန္းတူ ျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳတင္ညႇိထားပါတယ္။ 'အာဏာ' ကို ႐ိုက်ဳိးျပလို႔မျဖစ္ပါဘူး။ ဗိုလ္ခင္ၫြန္႔ျဗဟၼာ့ျပည္တဝင္းဝင္း ဘဝတုန္းကထြင္ခဲ့တဲ့ဟာကို အစဥ္အလာအျဖစ္မခံ သင့္ပါဘူး။ ကိုယ့္ေနာက္မွာ ျပည္သူလူထုရွိတဲ့ဘက္က လက္မေထာင္ရမွာပါ။
အဲေတာ့ အထက္မွာေျပာခဲ့တာကို ခ်ဳပ္ေျပာရရင္ .....
နအဖအစိုးရနဲ႔ ေစ့စပ္ေဆြးေႏြးတယ္ဆိုရင္ NLD မ်ဳိးဆက္ေဟာင္း ေခါင္းေဆာင္စုနဲ႔ေဆြေႏြးတာဟာ အေကာင္းဆံုးပါ။ ဘာေၾကာင့္လဲ ဆိုတာ အထူးမေျပာေတာ့ပါဘူး။
ေစ့စပ္ေဆြးေႏြးပဲြ ဘယ္လိုမွမျဖစ္ေတာ့တာေသခ်ာရင္ NLD မ်ဳိးဆက္သစ္ေခါင္းေဆာင္စုကသာ ဒီမိုကေရစီအလံကို သယ္ေဆာင္ဖို႔သင့္ပါတယ္။ အဖိုးႀကီးေတြနဲ႔ မျဖစ္ပါဘူး။
က်ေနာ္တို႔အေနနဲ႔ အစဥ္အလာလုပ္နည္းေတြကို ေဘးခ်ိတ္ၿပီးအခုလို ေရဒီယိုကတဆင့္ေျပာတယ္ဆိုတာဟာ အင္မတန္အေလးထားလို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ အဖက္ဖက္စဥ္းစားၿပီးမွ အေကာင္းဆံုးနည္းလမ္းအေနနဲ႔ အၾကံျပဳတာျဖစ္ပါတယ္။
ဗကပက NLD ကိုဝိုင္းဝန္းပါမယ္။ မိမိရဲ႕သီးျခားလမ္းစဥ္အရလုပ္ငန္းကို မိမိဖာသာသီးျခားလုပ္ပါမယ္။ NLD ကိုဝန္းဝိုင္းတာနဲ႔ မေရာေထြးေစရပါဘူး။ ဗကပက U/G ပါတီပါ။ မသကာလို႔ လက္နက္ကိုင္တိုက္ပဲြ (A/S) ျပန္လုပ္ရလည္း ဒီမိုကေရစီေရးအတြက္ တိုက္ဝံ့ပါတယ္။ တိုက္ႏိုင္ပါတယ္။ တိုက္တက္ပါတယ္။ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာကူးေျပာင္းေရးကို လိုခ်င္လြန္းလို႔၊ ေစ့စပ္ေရးတံခါးတြန္းဖြင့္ဖို႔တင္ျပေနတာပါ။ တြန္းဖြင့္ႏိုင္သူေတြက ေရွ႕မွာေျပာခဲ့သလို NLD၊ လူထုနဲ႔ အေျမာ္အျမင္ရွိတဲ့ တပ္မေတာ္သားေတြသာ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီလူထုဆိုတဲ့အထဲမွာ က်ေနာ္တို႔ကြန္ျမဴနစ္ေတြကို ေတြ႔ရပါေစ့မယ္။ ေရွ႕ တန္းက ေတြ႔ရပါေစ့မယ္။

၊ရဲေဘာ္ဖိုးသံေခ်ာင္း၊

SYUDY DESK PUBLICATION မွ မွာယူရရွိႏိုင္ေသာ ေလ့လာရန္စာအုပ္စာတန္းမ်ား

၁။ ဗုိလ္မွဴးခ်ဳပ္ေဟာင္း ေက်ာ္ေဇာႏွင့္မီဒီယာေလာက အင္တာဗ်ဴးမ်ား
၂။ ေတာ္လွန္ေရးႏွင့္ဦးေဆာင္မႈျပႆနာ
၃။ အစုိးရလက္၀ါးႀကီးအုပ္ ေျမရွင္ႀကီးစနစ္ (ေျမယာျပႆနာ)
၄။ ျပည္တြင္းစစ္ျပႆနာ၊ ျပည္ေထာင္စုျပႆနာ (၂၀ ရာစုမွ ၂၁ ရာသို႔ ယူေဆာင္လာခဲ့ရသည့္ မၿပီးျပတ္ေသးသည့္ ျပႆနာမ်ား)
၅။ ေက်ာင္းသား - ေထာင္ - ေတာ္လွန္ေရးသမား (ရဲေဘာ္ဖုိးသံေခ်ာင္း)
၆။ ျပည္သူ႔သူရဲေကာင္းမ်ားေန႔ အထိမ္းအမွတ္ကဗ်ာမ်ား
၇။ ဧရာ - ျမစ္၀ါ - ဂဂၤါ (ႏိုင္ငံတကာစာေပမဂၢဇင္း)

STUDY DESK PUBLICATION
F - 15, Vikas Puri
New Delhi. 110018 India
sdpublication@yahoo.co.in
maungpauk@yahoo.com

အျပည့္အစံုသို႔...

ျပန္ေခါက္ထားပါ...

“အေကာင္းဆံုးကိုေမွ်ာ္လင့္ပါ ၊ အဆိုးဆံုး အတြက္ျပင္ဆင္ပါ”

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္၏ “အေကာင္းဆံုးကိုေမွ်ာ္လင့္ပါ ၊ အဆိုးဆံုး အတြက္ျပင္ဆင္ပါ” ဟူသည့္မွာၾကားခ်က္အေပၚ ရဲေဘာ္ဖိုးသံေခ်ာင္း၏ သေဘာထားရႈျမင္သံုးသပ္ခ်က္။

ရဲေဘာ္ဖိုးသံေခ်ာင္း (ေျပာခြင့္ရပုဂၢိဳလ္၊ ဗမာျပည္ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ)
“ေဒၚစုေျပာတဲ့ ဒီစကားကို အေလးအနက္ ထားသင့္တယ္လို႔ က်ေနာ္ထင္ပါတယ္။ ဘာလို႔ လဲဆိုေတာ့ သူဟာ အေျခအေနတခု၊ အထူးသျဖင့္ သူစကားေျပာေနရတဲ့ အေျခအေနတခု အေပၚကေန ေျပာတဲ့စကားပါ။ သူအရင္က မေျပာဖူးပါဘူး။ ဒါဟာသူစကားေျပာတဲ့ စကားဝိုင္း က တိုးတက္ျဖစ္ထြန္းမႈတခုလို႔ ထင္ပါတယ္။
က်ေနာ္တို႔က ျပင္ဆင္သင့္တာကေတာ့၊ အဆိုး ဆံုးအတြက္ဆိုတာက တတိုင္းတျပည္လံုး နအဖရဲ့ အမ်ဳိးမ်ဳိးေသာ ဖိႏွိပ္မႈေတြ ရင္ဆိုင္ႏုိင္ဖို႔ ျပင္ရမွာပါ။ အဲဒီအတြက္ ဖြဲ႔စည္းမႈသ႑န္မ်ိဳးစံုကို တည္ေဆာက္ရမယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး အခ်င္းခ်င္းညီညြတ္မႈကို ေရွ႕တန္းတင္ လုပ္သင့္တယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ အခုျပည္ပ မွာ အခ်င္းခ်င္းညီညြတ္ေရး လံုးလံုးမရွိဘူး။ အထဲကနည္းနည္းၿငိမ္သြားရင္ အျပင္ကပြက္ ေလာညံတာ စိတ္မေကာင္းစရာပဲ။ အဲဒါေတြကို ထိန္းခ်ဳပ္ၿပီးေတာ့ အခ်င္းခ်င္း အျငင္းပြားမယ့္ ျပႆနာေတြကို ေဘးခ်ၿပီးေတာ့ အထဲမွာက အခ်ိန္ သိပ္မရွိေတာ့ဘူး၊ က်ေနာ္တို႔ ဖိၿပီးလုပ္ ၾကရမွာ။ ႏို႔မဟုတ္လို႔ရွိရင္ နအဖက ႀကိဳက္သလို လုပ္ခြင့္ရသြားရင္ က်ေနာ္တို႔ ေနာက္ထပ္ႏွစ္ ေပါင္းမ်ားစြာ တေကြ႔တပတ္ႀကီး ျပန္ေလွ်ာက္ေနရအံုးမွာ။
နအဖ အေနနဲ႔ကေတာ့ ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးေရးကို လံုးဝ လုပ္မွာမဟုတ္ဘူး။ ဒါကို ေဒၚစုကလည္း သိေနတယ္။ ဒါက ႏုိင္ငံေရးစကားနဲ႔ ေျပာရင္ ေဒၚစုေျပာတာက ဝါဒျဖန္႔ခ်ိေရး ေႂကြးေၾကာ္သံလို႔ ေခၚပါတယ္။ ဆိုလိုတာက စစ္အစိုးရရဲ့ သ႑ာန္ကို ဖြင့္ခ်တဲ့ တင္ျပခ်က္ျဖစ္တယ္။ တကယ့္ တကယ္ လုပ္မရဘူးဆိုတာ သူမသိလို႔ မဟုတ္ဘူး။ သိတယ္။ ဒါကို သူဖြင့္ျပျခင္းအားျဖင့္ တျခားဟာေတြမွာ ပိုအားရွိေအာင္ တင္တဲ့ဟာ ျဖစ္တယ္။ က်ေနာ္တို႔က ၿငိမ္ေနလို႔ရွိရင္ သူတို႔ က စည္း႐ံုးေရးေတြလုပ္၊ လမ္းျပေျမပံုကို အစအဆံုး အေကာင္အထည္ ေဖာ္ၿပီးေတာ့ သူတို႔ရဲ့ ဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံဥပေဒကို အတည္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္မွာပဲ။
က်ေနာ္တို႔ လုပ္မယ့္ဟာေတြကို သူတို႔က ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ႏွိပ္ကြပ္ေနမွာပဲ။ ျပည္သူလူထုထဲ က တက္ႂကြတဲ့ အင္အားစုေတြ အေနနဲ႔ သ႑ာန္မ်ဳိးစံုေသာ တိုက္ပြဲမ်ဳိးေတြကို ရင္ဆိုင္ဖို႔အ တြက္ စနစ္က်တဲ့ အဖြဲ႔အစည္းေတြကို ေျမေပၚသ႑န္ျဖစ္ျဖစ္၊ ေျမေအာက္သ႑န္ပဲျဖစ္ျဖစ္ စနစ္က်က်နဲ႔ တည္ေဆာက္ထားၿပီး အခ်င္းခ်င္း ဆက္သြယ္မႈ ရွိၾကၿပီး တျပည္လံုး လက္ခံတဲ့ အေဆာက္အဦမ်ဳိး လုပ္ဖို႔လိုၿပီလို႔ ထင္တယ္။ ျပည္သူလူထုကေတာ့ စားဝတ္ေနေရးနဲ႔ ေခါင္းမ ေဖာ္ႏုိင္ဘူး။ အဲဒီေတာ့ တက္ႂကြတဲ့ အင္အားစုက ဆြဲေခၚရင္ ပါလာမွာပဲ။ တက္ႂကြတဲ့ အင္ အားစုေတြအေနနဲ႔ အဆိုးဆံုးကို ရင္ဆိုင္ၿပီး ပိုမိုအရွိန္အဟုန္ျမင့္တဲ့ တိုက္ပြဲေတြျဖစ္ဖို႔ ျပင္ဆင္ဖို႔ လိုၿပီလို႔ ထင္ပါတယ္”။

မဇၥ်ိမ internet သတင္းဌာနမွ ကူးယူသည္။
31,january, 2008
interview တင္ဆက္သူ- ကိုထိန္လင္း (မဇၥ်ိမ)

အျပည့္အစံုသို႔...

ျပန္ေခါက္ထားပါ...

ဗမာျပည္က စစ္အာဏာရွင္မ်ားႏွင့္ လူထုသတင္းစာ

က်ေနာ္တခါတခါ ကိုယ့္ငယ္ငယ္တုန္းက အျဖစ္အပ်က္ေတြကို ျပန္စဥ္းစားၾကည့္တ့ဲအခါ၊ အထူးသျဖင့္ အဖမ္းခံေနရတဲ့ ကာလအတြင္း၊ တိုက္ထဲမွာ တေယာက္တည္းေနရတုန္းမွာ
ကိုယ့္အေၾကာင္းေတြကိုယ္ ျပန္စဥ္းစားၾကည့္တဲ့အခါ ငါ့ဘ၀ရဲ႕အေစာဆံုး ဘယ္အပိုင္းကိုမွတ္မိသလဲလုိ႔ ျပန္စဥ္းစားၾကည့္တဲ့အခါမွာ က်ေနာ့္ေခါင္းထဲမွာ မွတ္မွတ္ရရေပၚလာတာတခုက မႏၱေလးၿမိဳ႕ကို သူပုန္ေတြကသိမ္းတဲ့အခ်ိန္၊ က်ေနာ္တို႔မိသားစုကို သတ္ဖုိ႔စီစဥ္ၾကတဲ့ကိစၥ၊ က်ေနာ္တို႔အိမ္က ပံုႏွိပ္တိုက္ႀကီးကို မိုင္းဗံုးနဲ႔ခြဲတဲ့ကိစၥ၊ အဲဒါ က်ေနာ္အေစာဆံုးမွတ္မိတာပဲ။
က်ေနာ္တို႔မိသားစုကို သတ္ဖုိ႔ျပင္တယ္ဆိုတဲ့ကိစၥဟာ အခုအခါမွာၾကားဖူးသူ အေတာ္ရွား မယ္ထင္တယ္။ သိတဲ့သူလည္း နည္းမယ္ထင္တယ္။ စာေတြဘာေတြထဲမွာ သိပ္ၿပီးမပါဖူးဘူး။ အဲဒီတုန္းက သတ္မယ္လုပ္သူဟာ အဲဒီတုန္းက မႏၱေလးၿမိဳ႕ထဲကို၀င္ ၾကတဲ့ သူပုန္ေတြမဟုတ္ပါဘူး။ မႏၱေလးၿမိဳ႕ကို၀င္တဲ့ သူပုန္ေတြကမ်ဳိးစံုပါ။ က်ေနာ္ သိသေလာက္ဆိုရင္ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီလည္း၀င္တယ္။ ကရင္လည္း၀င္တယ္။ ရဲ ေဘာ္ျဖဴလည္း၀င္တယ္ (ရဲေဘာ္ျဖဴဆိုတာက ျပည္သူ႔ရဲေဘာ္ကိုေျပာတာပါ) ဒါေပမဲ့ သူတို႔ကသတ္ဖုိ႔လုပ္တာ မဟုတ္ပါဘူး။ က်ေနာ္တို႔မိသားစုကို သတ္ဖုိ႔လုပ္တာ က အစိုးရတပ္ပါ။
က်ေနာ့္မ်က္ေစ့ထဲက မထြက္ႏိုင္တဲ့ အဲဒီတုန္းကအျဖစ္အပ်က္ေတြကို က်ေနာ္ျပန္ေျပာျပပါ့မယ္။ အဲဒီတုန္းက က်ေနာ္တို႔ေနၾကတာဟာ အခု ၈၄ လမ္းနဲ႔ ၃၃ လမ္းေထာင့္က လူထုတိုက္ေနရာမဟုတ္ပါဘူး။ လက္ရွိေနရာမွာက အဲဒီတုန္းက ဒုတိယမၻာစစ္တုန္းက ဗံုးက်ထားတဲ့တိုက္ပ်က္အုတ္ခဲပံုႀကီး။ အဲလို အုတ္ခဲပံုႀကီး ေပၚမွာတဲေလးတလံုးထိုးၿပီး ဘေလာက္လုပ္ငန္းလုပ္ေနတဲ့ ျမသီတာ ဘေလာက္တိုက္ဆိုတာပဲ ငုတ္တုတ္ရွိပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔က အခု၀င္းလိုက္ ႐ုပ္ရွင္႐ံုရဲ႕ေတာင္ဘက္က တအိမ္ျခား၊ ေနာင္မွာ ဦးခ်မ္းစားေသာက္ဆိုင္ ဆိုတာျဖစ္လာတဲ့ ေရႊကုန္သည္ ဦးသိန္းေမာင္တို႔ရဲ႕တုိက္ကို ေအာက္ထပ္မွာငွားၿပီး ေနၾက တာပါ။ သူတို႔အိမ္ရွင္မ်ားက အေပၚထပ္မွာ ေနၾကပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ တိုက္မ်က္ႏွာစာမွာေတာ့ အေမတို႔အေဖတို႔က စာအုပ္ဆိုင္ေလးလို လုပ္ထားပါတယ္။ ကိုယ့္ တိုက္က ထုတ္တဲ့စာအုပ္ေတြေရာ အျခားစာအုပ္ေတြပါေရာင္းပါတယ္။ ပံုႏွိပ္စက္က က်ေနာ္တို႔ေနာက္ေဖးက က်ေနာ့္အဖိုးအဖြားမ်ားရဲ႕ ဂုႏၱန္၀င္းထဲမွာပါ။ ၀ါးကပ္ တဲ အရွည္ႀကီးတခုထဲမွာ ျဖစ္ပါတယ္။
၁၉၄၉ ခုႏွစ္တုန္း ကပါ၊ က်ေနာ္ထင္တယ္ (၄၉) ခုႏွစ္ အေစာပိုင္းျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ဘာေၾကာင့္လည္းဆိုေတာ့ အဲဒီအခ်ိန္မွာေႏြေခါင္ေခါင္ႀကီး မဟုတ္ ေသးပါဘူး။ ေႏြဦးေပါက္စ ဆိုတာမ်ဳိးျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ က်ေနာ္ အသက္သံုးႏွစ္ေက်ာ္ေပါ့၊ ဒါေပမဲ့ မႏၱေလးဆိုေတာ့ရာသီဥတုက ေန႔လည္မွာပူပါတယ္။ အဲဒီရက္က က်ေနာ့္မိဘေတြက ဘယ္ကေနဘာသတင္းရထားတယ္ က်ေနာ္မသိပါဘူး။ က်ေနာ္ကသိပ္ငယ္ပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔မိသားစုတစုလံုး တထိတ္ထိတ္ တလန္႔လန္႔နဲ႔ ေနၾကတာကိုပဲ က်ေနာ္မွတ္မိေနတယ္။ အဲဒီေန႔မွာက်ေတာ့၊ က်ေနာ္တို႔အိမ္ထဲကို အစိုးရစစ္သားေတြ ခဏခဏ၀င္ ၀င္လာတာလဲ က်ေနာ္မွတ္မိေနတယ္။ ေနာက္ တခါ က်ေနာ္တို႔တေတြ အေဖနဲ႔အေမအိပ္တဲ့ မဂၤလာေဆာင္ခန္း၀င္ကုတင္ႀကီးရဲ႕ ေနာက္မွာအားလံုးထုိင္ၿပီး ပုန္းေနၾကတယ္။ အေဖနဲ႔အေမတို႔က မဂၤလာေဆာင္ တာ မႏၱေလးမွာေဆာင္တာ၊ ဒါေပမယ့္ အေဖက ခန္း၀င္ပစၥည္းေတြကို ရန္ကုန္ဘံုေဘဘားမားကုမၸဏီကေန ၀ယ္လာတာ။ ခုနကေျပာတဲ့ ကုတင္ႀကီးက ဧရာမ ကၽြန္းကုတင္ႀကီး။ ေခါင္းရင္းပိုင္းကအကာဟာ ငါးေပေလာက္ျမင့္မယ္ထင္တယ္။ အဲဒီအကာႀကီးနဲ႔ အုတ္နံရံအၾကားမွာ က်ေနာ္တို႔မိသားစုေျခာက္ေယာက္။ အဲဒီ တုန္းက က်ေနာ္ညီအငယ္ဆံုး မေမြးေသးပါဘူး။
က်ေနာ္တို႔အားလံုးထုိင္ၿပီးပုန္းေနၾကတာ။ အေတာ္ၾကာပါတယ္။ ဘယ္ႏွနာရီရွိမလဲေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ ဒီလိုနဲ႔အစိုးရစစ္သားေတြ အိမ္ထဲကို ၀င္ လာတာ ထပ္ၾကားတယ္။ က်ေနာ္တို႔တေတြ မ်က္ရိပ္ျပၿပီး တိတ္တိတ္ကေလး ထိုင္ေနၾကတယ္။ က်ေနာ္တို႔အခန္းက ခပ္ေမွာင္ေမွာင္ရယ္၊ ဒါေပမဲ့ အခန္းသံုးခန္း ထဲသာရွိတဲ့အဲဒီေနရာမွာ က်ေနာ္တို႔ကိုအဲဒီစစ္သားေတြက ခဏနဲ႔ပဲရွာေတြ႔သြားတယ္။ သူတို႔လက္ထဲမွာ ေသနတ္ေတြနဲ႔ စစ္ေျမျပင္ဆင္းတဲ့ပံုစံအျပည့္ပဲ။ ဗိုလ္လုပ္ တဲ့သူက က်ေနာ္တို႔ အားလံုးထြက္ခဲ့ေပါ့။ သူတို႔နဲ႔ လုိက္ခဲ့ဖုိ႔ေျပာတယ္။ အဲ့ေတာ့ ပုန္းေနတဲ့ကုတင္နဲ႔နံရံၾကားက က်ဥ္းက်ဥ္းေလးမို႔ အေဖတို႔အေမတို႔ တေယာက္ ခ်င္းထြက္ၾကရတယ္။ ဒီအခါမွာ က်ေနာ္နဲ႔ က်ေနာ့္အကိုဟာ တူတူပုန္းတဲ့အခါ ကစားေလ့ရွိတဲ့အတိုင္း တေယာက္ကိုတေယာက္ လွမ္းၾကည့္ၿပီး အဲဒီကုတင္ႀကီးရဲ႕ ေအာက္ထဲကို အသာလွည့္၀င္ၿပီး ပုန္းေနလိုက္ၾကတယ္။ အခန္းက ခပ္ေမွာင္ေမွာင္ဆိုေတာ့ စစ္သားေတြလည္း သတိမထားမိလိုက္ၾကဘူး။ အေဖနဲ႔အေမနဲ႔၊ အမနဲ႔ ႏွမေပါ့ေလ သူတို႔ကိုပဲေခၚသြားၿပီးေတာ့ က်ေနာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္တည္းက်န္ေနခဲ့ၾကတယ္။ က်ေနာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ ကုတင္ေအာက္မွာ တေယာက္မ်က္ႏွာတေယာက္ ၾကည့္ၿပီးျပံဳးေနခဲ့ၾကတယ္။ ဘာရယ္မဟုတ္ဘူး၊ ကေလးျပံဳးျပံဳး ၾကတာပဲ။
ေနာင္မွာ က်ေနာ္တို႔ႀကီးလာၾကေတာ့လည္း ဒီကိစၥဘာမွ ျပန္မေမးျဖစ္ဘူး။ တေယာက္နဲ႔တေယာက္ ဒီအေၾကာင္း စကားမစပ္ၾကေတာ့ဘူး။ က်ေနာ္ တို႔ မိဘေတြနဲ႔ေတာင္ ျပန္မေျပာမိၾကေတာ့ဘူး။ ျပန္မစဥ္းစားခ်င္ေတာ့တဲ့ တခုကိစၥလိုျဖစ္သြားတယ္။ ဒီလိုနဲ႔အေတာ္ေလးေနေတာ့မွ “ႏွစ္ေယာက္ လုိေသးတယ္၊ ႏွစ္ေယာက္လိုေသးတယ္” ဆိုၿပီး စစ္သားေတြျပန္၀င္လာတယ္။ အဲဒီက်ေတာ့ က်ေနာ္တို႔ပုန္းလုိ႔မရေတာ့ဘူး။ ေတြ႔သြားေတာ့ က်ေနာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ကို ကုတင့္ ေအာက္ကထြက္လာခိုင္းတယ္။ ေနာက္အျပင္ကို ထုတ္လာေတာ့ အျပင္မွာက်ေနာ့္အေဖ၊ က်ေနာ့္အေမ၊ က်ေနာ့္အမနဲ႔က်ေနာ့္ ႏွမတို႔ကိုေတြ႔ရတယ္။ ၀င္းလိုက္ ႐ုပ္ရွင္႐ံုနဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ က်ေနာ့္အဖိုးနဲ႔ အဖြားပိုင္တဲ့ ေအာင္ျမန္မာစကၠဴဆိုင္ ဆိုတာရွိတယ္။ တထပ္တိုက္တန္းႀကီး တခုပါ။ အဲဒီ တထပ္တိုက္တန္းဟာ အုတ္ခံု အျမင့္ခံၿပီး ေဆာက္ထားတာပါ။ အဲဒီအေရွ႕မွာပဲ အားလံုးကိုတန္းစီၿပီး ရပ္ခိုင္းထားတာေတြ႔ရတယ္။ က်ေနာ္တို႔ညီအစ္ကိုလည္း က်န္တဲ့မိသားစုေတြနဲ႔၀င္ၿပီး တန္း စီရတာေပါ့။ ကေလးဆိုေတာ့ က်ေနာ္တို႔ကိုပစ္သတ္ဖုိ႔ ျပင္ေနတယ္ဆိုတာ သိပ္ၿပီးရွင္းရွင္းလင္းလင္း သိတာမဟုတ္ဘူး။ သဲသဲကြဲကြဲ သိတာမဟုတ္ဘူး။ သေဘာ ေတာ့ေပါက္တဲ့ပံုရွိတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေၾကာက္ရမွန္းမသိတာ အမွန္ပဲ။
အစိုးရစစ္သားေတြက ေသနတ္ကိုက်ည္ထိုးၿပီး ပစ္မိန္႔ကိုေစာင့္ေနၾကၿပီ။ အဲဒီတုန္းက က်ေနာ္တို႔ပတ္၀န္းက်င္မွာ ဒီအျဖစ္ေတြကို ၀ိုင္းၿပီးၾကည့္ေနၾက တဲ့လူ (၃၀-၄၀) ေလာက္ရွိမယ္ထင္တယ္။ ခဏေနေတာ့ အဲဒီေဘးကၾကည့္ေနတဲ့သူေတြ၊ အထူးသျဖင့္သံဃာေတြက စစ္သားေတြကိုဒီလိုမလုပ္ဖုိ႔၀ိုင္းၿပီး ေမတၱာ ရပ္ခံၾကတယ္။ သူတို႔အခ်ိန္အေတာ္ ေလးေျပာရတယ္။ ဘယ္ေလာက္ၾကာလဲေတာ့ အတိအက်မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ အဓိကေျဖာင္းျဖတဲ့အထဲမွာက ဘုရားႀကီးအ ေနာက္ဖက္ကေပပင္ေက်ာင္းက ဆရာေတာ္ဦးေကာ၀ိဒပါတယ္၊ အဲဒီတုန္းကေတာ့ဦးဇင္းေပါ့။ ေနာက္ဆံုးက်ေတာ့အဲဒီစစ္ဗိုလ္က လက္ခံသြားၿပီးက်ေနာ္တို႔ကို ျပန္ လႊတ္လိုက္တယ္။ က်ေနာ္တို႔မိသားစုဟာ အဲဒီဆရာေတာ္ကို တသက္လံုးေက်းဇူးရွင္လိုသေဘာထားၿပီး က်ေနာ္တို႔အိမ္က သူ႔ဆီကိုအပတ္တိုင္း ဆြမ္းပို႔ေပးပါ တယ္။ စစ္သားက က်ေနာ္တို႔ကိုျပန္လႊတ္ေပးတဲ့ ေနာက္မွာသံဃာေတာ္ေတြကို ကန္ေတာ့ၾက၊ ၀ိုင္းေျပာေပးၾကတဲ့ ရပ္ကြက္ထဲကလူေတြကို ေက်းဇူးတင္စကား ေျပာၾက၊ အဲဒါေတြေတာ့ က်ေနာ္မွတ္မိေနတယ္။ အဲဒီတုန္းက က်ေနာ္တို႔က ဘာမွေျပာတတ္တာ၊ သိတတ္တာမဟုတ္တဲ့အခါက်ေတာ့ အေမအေဖတို႔ရဲ႕ လႈပ္ရွားမႈ မွန္သမွ်ကို မ်က္ေစ့အ၀ိုင္းသားနဲ႔ ၾကည့္ေနၾကတာ။
က်ေနာ္တို႔အိမ္မွာ က်ေနာ္တို႔ေတြရဲ႕ ဓာတ္ပံုေတြကိုထည့္ထားတဲ့ ဓာတ္ပံုအယ္လ္ဘမ္ အညိဳေရာင္ေလး တအုပ္ရွိတယ္။ အေတာ့္ကို ေဟာင္းေနၿပီ။ အထဲက ဓာတ္ပံုေတြကလည္း ၀ါတာ၀ါေနၿပီ။ က်ေနာ္တို႔နည္းနည္းႀကီးလာတဲ့ အခါက်ေတာ့ အဲဒီအယ္လဘမ္ေလးကို မၾကာခဏလွန္ၾကည့္တတ္ၾကတယ္။ ဒါ ဘယ္သူပဲ ဒါဘယ္သူပဲဆိုၿပီး ကိုယ့္ပံုကိုယ္လည္းၾကည့္ အင္မတန္စိတ္ခ်မ္းသာၾကတာေပါ့။ အဲဒီ လူ႐ုပ္ပံုအမ်ဳိးစံုပါတဲ့ အဲ့ဒီအယ္လ္ဘမ္ထဲမွာ လက္ေရးမူ စာတ ေစာင္ကိုလည္း ဓာတ္ပံုရိုက္ၿပီးေတာ့ညႇပ္ထားတာ ထူးထူးျခားျခားေတြ႔ရပါတယ္။ က်ေနာ္မွတ္မိသေလာက္ဆိုရင္ အဲဒီစာပါအေၾကာင္းအရာက ဦးလွနဲ႔ေဒၚအမာတို႔ ကို ဒုကၡမေပးဖုိ႔တပ္ေတြကို ၫႊန္ၾကားထားတဲ့ဟာပါ။ လက္မွတ္ထိုးထားတာက အဲဒီတုန္းက မႏၱေလးၿမိဳ႕သိမ္းတပ္မွဴး ဗိုလ္မွဴးၾကင္ပါ။ ဗိုလ္မွဴးၾကင္ဆိုတာက ဆိုရွယ္လစ္ပါတီနဲ႔ ဘာမွမပတ္သက္ဘူး။ လူ႐ိုးလူေကာင္းဆိုၿပီး တပ္ထဲမွာနာမည္ႀကီးတဲ့ပုဂိၢဳလ္။ ေနာက္က်ေတာ့ ျပည္တြင္းစစ္မွာပဲ သူက်ဆံုးသြားတယ္။ ဗိုလ္မွဴး ၾကင္လက္မွတ္နဲ႔ အဲဒီစာေလးရွိပါတယ္။ ဒီစာကို က်ေနာ္တို႔အိမ္ထဲ အေစာပိုင္း၀င္သြားတဲ့ စစ္သားေတြက ေပးသြားတာပါ။ ဒီစာရွိလ်က္နဲ႔ ေနာင္မွာဘာျဖစ္လုိ႔ ထုတ္သတ္ဖုိ႔ ျဖစ္လာလဲဆိုတာေတာ့ က်ေနာ္လည္း က်ေနာ့္အေဖ အေမကို မေမးမိလုိ႔ မသိေတာ့ဘူး။
အဲဒီေနာက္မွာေတာ့ က်ေနာ္တို႔ လူထုသတင္းစာတိုက္ရဲ႕ စာပုံႏွိပ္စက္ကို မိုင္းဗံုးနဲ႔ခြဲတဲ့ကိစၥျဖစ္တာပဲ။ က်ေနာ္ထင္တာေတာ့ အထက္ကအျဖစ္အပ်က္ ေတြၿပီး ေနာက္တေန႔ေလာက္လုိ႔ထင္တယ္။ ဆက္တိုက္ပဲ။ က်ေနာ္တို႔စာပံုႏွိပ္စက္ကို အစိုးရတပ္က မိုင္းဗံုးနဲ႔ခြဲေတာ့မယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္း အိမ္ကိုႀကိဳတင္အ ေၾကာင္းၾကားထားတဲ့ သေဘာရွိတယ္။ က်ေနာ္တို႔အိမ္က လူေတြအားလံုး ႀကိဳသိေနၾကတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ေန႔လယ္ပိုင္းမွာ က်ေနာ္တို႔ နားစြင့္ေနတုန္းမွာပဲ ‘၀ုန္း’ ဆိုတဲ့ အသံႀကီးတသံၾကားလိုက္ရတယ္။ အေဖနဲ႔အေမတို႔ မ်က္ႏွာတည္သြားတာက်ေနာ္ အခုထိမွတ္မိေနတယ္။ ညေနပိုင္းက်ေတာ့ က်ေနာ္ အဲဒီကိုသြားၾကည့္တယ္။ ပံုႏွိပ္စက္က က်ေနာ္တို႔ေနာက္ေဖးက ဂုႏၱန္၀င္းထဲမွာ။ အဲဒီတုန္းက ပံုႏွိပ္စက္အေဆာက္အဦထဲမွာ ကပ္တဲႀကီးထဲမွာက သတင္းစာ႐ိုက္တဲ့ အဂၤလန္ႏိုင္ငံလုပ္ ‘ပိန္း’ စက္ႀကီးရွိတယ္၊ ေနာက္ ‘ခ်န္’လာ’ ဆိုတဲ့ ပံုႏွိပ္စက္အငယ္ေလးေတြရွိတယ္။ ေနာက္ စကၠဴျဖတ္စက္ရွိတယ္။ ေနာက္ စာစီခံုေတြအမ်ားႀကီးရွိတယ္။ က်ေနာ္ေရာက္ သြားတဲ့အခါ က်ေတာ့ကပ္တဲႀကီးလဲ ၿပိဳေနၿပီ။ သတင္းစာ႐ိုက္တဲ့စက္ႀကီးလဲ ပ်က္လုိ႔။ စာစီခံုေတြနဲ႔ ခဲစာလံုးေတြကလဲဖ႐ိုဖရဲနဲ႔ အင္မတန္ကို ၀မ္းနည္းေၾကကြဲစရာ ေကာင္းတဲ့ ေဒါသျဖစ္စရာေကာင္းတဲ့ ျမင္ကြင္းပဲ။
က်ေနာ့္အသက္က ခုနကေျပာခဲ့သလိုပဲ (၃) ႏွစ္ေက်ာ္ေလးပဲ၊ ငယ္ငယ္ေလးပဲ။ ဒါေပမဲ့ ဒီလိုလုပ္တာကို အႏိုင္က်င့္တာပဲလုိ႔ေတာ့ ခံစားမိတယ္။ ၀မ္း လည္းနည္း ေဒါသလည္း အင္မတန္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ အခုေရးခဲ့တာဟာ ၃ - ၄ ႏွစ္သားတဦးက ဒီအျဖစ္အပ်က္ေတြနဲ႔ပတ္သက္လုိ႔ ဒါက်ေနာ္ မွတ္မိသေလာက္ေလးပဲ ျဖစ္တယ္။ လပ္ေနတဲ့ကြက္လပ္ေတြကို က်န္တဲ့သူေတြ၊ ခုနက က်ေနာ့္မိသားစုေတြ ျဖည့္ႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။ အဲဒီလပ္ေနတာဟာ က်ေနာ္ေျပာတာရဲ႕ (၁၀) ဆ ေလာက္ရွိမယ္လုိ႔ ထင္ပါတယ္။

ရဲေဘာ္ ဖုိးသံေခ်ာင္း

အျပည့္အစံုသို႔...

ျပန္ေခါက္ထားပါ...

ေဂၚကီရဲ႕အေမ။ အႏွစ္တရာျပည့္ၿပီ

ေရး။ရဲေဘာ္ ဖိုးသံေခ်ာင္း

မာ့က္စင္ေဂၚကီဆိုသူက အေမဆိုေသာ၀တၳဳရွည္ႀကီးတပုဒ္ကို ၁၉၀၇ခုႏွစ္ထဲတြင္ ေရး ထုတ္လိုက္သည္။ထိုအခ်ိန္တြင္ သူ႔အသက္မွာ ၃၉ႏွစ္ရွိေနၿပီ။ယခုအႏွစ္တရာတိတိၾကာ ေသာ အခါ ဤစာအုပ္ကိုဂုဏ္ျပဳေနၾကသည္။ဂလိုဘယ္လိုက္ေဇးရွင္း ေခတ္ႏွင့္လည္းအံ၀င္ ေၾကာင္း ေျပာေနၾကသည္။
ဤစာအုပ္ႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး မိမိဘ၀တြင္ မွတ္ေလာက္သားေလာက္မ်ား က်န္ရစ္ေန သည္ကိုျပန္စဥ္းစားမိပါသည္။
ထိုစာအုပ္ကို ကၽြန္္ေတာ္က ၁၉၆၃ခုႏွစ္တြင္မွဖတ္ရသည္။အသက္၁၈ႏွစ္ အရြယ္ပါ။ ေက်ာင္းသားလႈပ္ရွားမႈမ်ားတြင္ပါ၀င္မႈေၾကာင့္ ကၽြန္္ေတာ္ေျပးလႊား၊ ပုန္းေအာင္းေနစဥ္ အိမ္ကို လွမ္းမွာယူၿပီး ဖတ္ခဲ့ျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ယင္းမွာ အဂၤလိပ္၀တၳဳ ရွည္ႀကီးတအုပ္ကို တသက္တြင္ ပထမဆံုးဖတ္ဖူးျခင္းျဖစ္သည္။ လူကလည္း ေျပးလႊားပုန္းေအာင္းေနတုန္း၊အားေနတုန္းမို႔ စာ မ်က္ႏွာ ၃၀၀ေက်ာ္ေလာက္ရွိေသာ စာအုပ္ထူႀကီးကို ႏွစ္ရက္၊သံုးရက္ႏွင့္အၿပီးဖတ္လိုက္ႏိုင္ ျခင္းေၾကာင့္ အဂၤလိပ္လိုေရးထားသည့္ စာအုပ္ထူႀကီးမ်ားကိုဖတ္ရန္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယံု ၾကည္ မႈရသြားေစခဲ့သည္ကို ေကာင္းေကာင္းမွတ္မိေနသည္။ ထို႔ထက္ပိုအေရးႀကီး သည္က ဤစာ အုပ္ကိုဖတ္ၿပီးေနာက္ သရုပ္မွန္စာေပ၏ အစြမ္းႏွင့္အင္အားကို ေကာင္းေကာင္း သေဘာ ေပါက္ယံုၾကည္ သြားျခင္းပင္ျဖစ္ပါသည္။ ေနာက္ၿပီး ကိုယ့္ႏိုင္ငံေရးယံုၾကည္ခ်က္ကိုလည္း အားျဖည့္ေလာင္းသည့္အလား ခံစားခဲ့ရသည္။
ဤစာအုပ္မတိုင္မီက ျပည္တြင္းက၀တၳဳေပါင္းမ်ားစြာကိုေရာ ႏိုင္ငံျခား၀တၳဳဘာသာ ေပါင္းမ်ားစြာကိုပါ ကၽြန္္ေတာ္ဖတ္ဖူးပါသည္။ အဂၤလိပ္လိုဆိုလ်င္လည္း အတိုခ်ဳပ္ထားေသာ စာအုပ္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဖတ္ဖူးပါသည္။ သို႔ေသာ္ဤ၀တၳဳကိုဖတ္ၿပီး ေနာက္ခံစားရသည့္ ေက်နပ္မႈ။အားတက္မႈမ်ိဳး သည့္အယင္ဘယ္တုန္းကမွ မရရွိခဲ့ဖူးသည္မွာ အမွန္ပင္ျဖစ္သည္။ ဤ၀တၳဳကိုဖတ္ရန္ ကၽြန္္ေတာ္တိုက္တြန္းမိေသာ လူအေရအတြက္ဆိုလ်င္လည္း မ်ားလြန္း၍ မွတ္ပင္မမွတ္မိေတာ့။
‘အေမ’ကို ဗမာျပည္တြင္ စာေရးဆရာဂုဏ္္ေရာင္ႏွင့္ ေတာင္တြင္းဦးကိုကိုႀကီးတို႔ ဘာ သာျပန္ဖူးသည္။ ႏွစ္ဦးေပါင္းလ်င္ ေစာင္ေရေသာင္းဂဏန္းရွိေလာက္သည္။ ယခုျပန္ထုတ္ခြင့္ ရလ်င္လည္း ေရာင္းရမည္ဟုယံုၾကည္သည္။ နအဖေျပာေနေသာ “အေမ”ဆိုေသာ စံႏွင့္ တိုင္း တာၾကည့္သင့္သည္။
ေဂၚကီ၏အေမသည္ ဖိႏွိပ္မႈႏွစ္မ်ိဳးကို ရင္ဆိုင္တြန္းလွန္ကာ လူသံုးမ်ိဳးကို ကိုယ္စားျပဳ သည္ဟုဆိုႏိုင္သည္။သူသည္ (၁) မိန္းမ။ (၂) မိခင္။ (၃) အလုပ္သမားဆိုေသာ လူသံုးမ်ိဳး ကိုကိုယ္စားျပဳကာ ေယာက္်ားတို႔၏စိုးမိုးမႈဆိုေသာ အိမ္တြင္းေက်းကၽြန္္ျပဳမႈႏွွင့္ လုပ္ခ၏ ေက်းကၽြန္ျပဳမႈဆိုေသာ စနစ္ဆိုးႏွစ္ခုကို ရင္ဆိုင္တြန္းလွန္သူျဖစ္ေပသည္။‘အေမ’သည္ ႏိုင္ငံ ေရးစကားေတြ ေဖာင္ေအာင္ ေျပာေနေသာ သာလိကာဇာတ္ေကာင္မ်ိဳး မဟုတ္ေခ်။ သူသည္ မူလက ႏိုင္ငံေရးဟူ၍ နကန္းတလံုးမွမသိရွာေသာ။ သူ႔သား ေပဗယ္လ္ႏွင့္ သူ႔ရဲေဘာ္ေတြ လုပ္သမွ်ကို ေမွာင္ရိပ္ထဲမွစိုးရိမ္တႀကီးေစာင့္ၾကည့္ကာ သက္ျပင္းတဖိုဖိုျဖင့္ ဘုရားတ’ ေနရွာ ေသာ မိန္းမႀကီးတဦးသာလ်င္ ျဖစ္ေပသည္။ သည့္ေနာက္တြင္မွ သူသည္သူ႔သားရဲ႕ ရဲေဘာ္ ေတြအေပၚ သူ႔သားလိုပဲခ်စ္ခင္လာကာ။ သံေယာဇဥ္ေမြးမိေသာ မိခင္တဦးျဖစ္လာသည္။ ေနာက္တဆင့္တက္ေတာ့ သူသည္သူ႔သားႏွင့္ရဲေဘာ္မ်ားအတိုင္း သေဘာေပါက္ယံုၾကည္ လာသည္။ ထိုမွထပ္တဆင့္တက္ေတာ့ သူကသူ႔သားတို႔တေတြ အဖမ္းခံရခ်ိန္တြင္ က်န္ရစ္ ေသာတာ၀န္မ်ားကို သူက ဆက္လုပ္ျခင္းပင္ျဖစ္ေလသည္။
ဤျဖစ္ေပၚတိုးတက္မႈမွာ အလြယ္တကူျဖစ္ေပၚလာသည္မဟုတ္။ အေတြးအေခၚပဋိ ပကၡေပါင္းမ်ားစြာကို ျဖတ္သန္းၿပီးမွ တျဖည္းျဖည္းျမင့္တက္လာျခင္းျဖစ္သည္။ လူတန္းစား တိုက္ပြဲေတြ ပိုမိုျပင္းထန္လာေလေလ။ သူ၏အသိပိုတိိုးတက္လာေလေလျဖစ္ခဲ့သည္မွ သတိ ျပဳစရာျဖစ္သည္။တခ်ိန္က သူ႔အဖို႔နားစိမ္းရံုမက တုန္လႈပ္စရာျဖစ္ေသာ “ႏို္င္ငံေရး။ အေတြး အေခၚ။ အံုႂကြမႈ။ တိုက္ပြဲ။ ဆိုရွယ္လစ္”စသည့္ စကားမ်ားကို ေမွာင္ရိပ္ထဲမွနားေထာင္ရင္း သူယဥ္ပါးခဲ့ရသည္။ေနာက္ေတာ့ သူကိုယ္တိုင္ အေကာင္အထည္ေဖာ္သူျဖစ္လာေတာ့သည္။ သူ႔မွာသူယံုၾကည္ေသာ ဘာသာေရးအတြက္ သားျဖစ္သူႏွင့္ျငင္းခံုသည္ကိုလည္း ဤစာအုပ္ တြင္ဖတ္ၾကရသည္။ထို႔ေၾကာင့္ေဂၚကီ၏ ‘အေမ’မွာ တေခတ္ထြန္းတေယာက္ေပၚ။ လူထူး လူခၽြန္မဟုတ္။ အင္မတန္သာမာန္က်ေသာ သဘာ၀မိခင္တဦးသာလ်င္ျဖစ္ေနသည္ကိုက ဤ စာအုပ္၏ အစြမ္းျဖစ္ေနေပသည္။
‘အေမ့’အဖို႔ သူ႔သားႏွင့္အေပါင္းပါေတြလုပ္ေန။ေျပာေနသမ်မွာ အဆန္းခ်ည္းျဖစ္ေနခဲ့ သည္။၀တၳဳတေနရာတြင္ သူက သူ႔သား၏ေရာင္းရင္း ယူကရိန္းသားကို ဤသို႔ေျပာသည္။
“မင္းတို႔ကလည္းထူးဆန္းလိုက္တာ။ မင္းတို႔အားလံုးရဲေဘာ္ေတြလား။ အာေမးနီးယန္း ေတြ။ ဂ်ဴးေတြ၊ ၾသစထရီးယန္းေတြ၊မင္းတို႔တေတြစကားေျပာေနလိုက္ၾကတာဟာ တကယ့္ မိတ္ရင္းကၽြမ္းေဟာင္းေတြလိုပဲ။ မင္းတို႔ဟာ၀မ္းနည္းစရာရွိလည္း အားလံုးအတြက္၀မ္းနည္း တယ္။ ၀မ္းသာစရာရွိလည္း အားလံုးအတြက္၀မ္းသာတယ္၊ ”ဤသည္ကိုယူကရိန္းသားႀကီး ရိုင္ဘင္က ယခုကဲ့သို႔ ျပန္ေျပာသည္-
“ဟုတ္တယ္။ အားလံုးအတြက္ပဲအေမ။ အားလံုးအတြက္ပဲ။ ကမၻာႀကီးဟာ ကၽြန္္ေတာ္ တို႔အတြက္။ကမၻာႀကီးဟာအလုပ္ သမားေတြအတြက္ပဲ။ကၽြန္္ေတာ္တို႔မွာ ႏိုင္ငံမရွိ။ လူမ်ိဳးမရွိ ဘူး။ရဲေဘာ္နဲ႔ရန္သူပဲရွိတယ္။
‘အေမ’ကို ေဂၚကီေရးေတာ့ သူ႔အသက္မွာ ၃၉ႏွစ္ရွိေနၿပီ။ထိုအခါတြင္ သူသည္နာမည္ ရစာေရးဆရာဘ၀ ေရာက္ေနၿပီ ျဖစ္ယံုမက ႏိုင္ငံေရးလုပ္သက္လည္း အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ရွိ ေနေပၿပီ။သူသည္ဆင္စြယ္နန္းေပၚမွာ ငွက္ကေလးေတြပ်ံေန။ ပန္းကေလးေတြ ပြင့္ေနသည္ကို ၾကည့္ကာစာဖြဲ႔ေနသူမဟုတ္။ေပေရစုတ္ျပတ္ေနသည့္ အလုပ္သမားမ်ားအၾကား ေနထိုင္ကာ ကမၻာေက်ာ္စာမ်ားကို ထုတ္လုပ္ေနသူျဖစ္သည္။တကယ္တြင္ ေဂၚကီ၏ဘ၀သည္ပင္ ဂႏၱ၀င္ ၀တၳဳႀကီးတပုဒ္ျဖစ္သည္။
သူငါးႏွစ္သားကတည္းက အေဖေသသည္။ ထို႔ေၾကာင့္သူ႔ကိုအေမ့ဘက္က အဖိုးအ ဖြားမ်ားကေခၚထားခဲ့သည္။ သူ႔ကိုခိုင္းစားလို႔ရတဲ့အရြယ္ျဖစ္တဲ့ ၈ႏွစ္သားမွာပဲ သူ႔အဖိုးကသူ႔ကို ခိုင္းစားသည္။ ဖိနပ္ခ်ဳပ္ဆိုင္၊ ဘုရားကားေရာင္းသည့္ဆိုင္၊ ပန္းကန္ေဆး၊ ေဆးသုတ္၊ အစံုပင္။ သို႔ေသာ္သူသည္ေက်ာင္းမတက္ဖူးေခ်။ သူ၁၂ႏွစ္သားအရြယ္ေရာက္ေတာ့ အဖိုးအိမ္က ထြက္ ေျပးေတာ့သည္။ထိုအခါမွစႈသူသည္ ေျခသလံုးအိမ္တိုင္ျပဳကာ တေနရာမွတေနရာသို႔ သြားလာ ရွာေဖြစားေသာက္ရေတာ့သည္။ ထိုအေတြ႔အၾကံဳမ်ားကို သူ၏ “ကၽြန္္ေတာ္၏ တကၠသိုလ္မ်ား” စာအုပ္တြင္ ဖတ္ရႈၾကရသည္။ သူမလုပ္ဖူးေသာ အလုပ္ဟူ၍မရွိ သေလာက္ပင္။ သူသည္ သူခိုး၊ ျပည့္တန္ဆာစသည့္ လူ႔ေအာက္လႊာ၀င္မ်ားႏွင့္လည္း ေပါင္းသင္းခဲ့ရသည္။ သူမ်ားအိမ္ တြင္ လုပ္ရေသာအခါမ်ား႔ ႏွိပ္စက္မႈဆိုသည္မွာ သူ႔အဖို႔မဆန္းေသာအရာ သာျဖစ္ခဲ့သည္။ ငတ္တလွည့္ျပတ္တလွည့္ႏွင့္ အသက္ရွင္ရင္း တေန႔၊ သူအသက္ ၂၁ႏွစ္ အရြယ္တြင္ သူ႔ကိုယ္ သူ ေသနတ္ႏွင့္ပစ္ေသရန္ ႀကိဳးစားခဲ့ဖူးသည္။ေသေတာ့မေသ။ သို႔ေသာ္ အဆုပ္ကို ေဖာက္ ထြက္သြားသျဖင့္ တီဘီေရာဂါျဖစ္ကာ ထိုေရာဂါက သူ႔ကိုေသသည္အထိ ဒုကၡေပးသြားသည္။
သူသေဘၤာေပၚ၌ အလုပ္ၾကမ္းလုပ္ေနစဥ္ စာနာတတ္ေသာ ထမင္းခ်က္တဦးက သူ႔ကို စာသင္ေပးခဲ့သည္။ ထိုပညာႏွင့္ပင္ သူသည္ေတာ္စတိြဳင္း၊ ခ်က္ေကာ့ဗ္တို႔ႏွင့္ အေပါင္းအ သင္းျဖစ္ကာ ဆိုဗီယက္စာေပထုတ္ေ၀ေရးဌာန၏ တာ၀န္ခံျဖစ္လာခဲ့သည္။
သူသည္ ေလးႀကိမ္မွ်အဖမ္းခံရကာ တရပ္တေက်းသို႔ နယ္ႏွင္ဒဏ္လည္းခံရဖူးသည္။ သူသည္ ၁၉၀၅ခုႏွစ္ေတာ္လွန္ေရးတြင္ တက္တက္ႂကြႂကြပါ၀င္ခဲ့သည္။သူ႔ဘ၀တသက္တာမွာ ရုရွားႏိုင္ငံတြင္ ေပၚေပါက္ေသာႏိုင္ငံေရးလႈပ္ရွားမႈတိုင္းတြင္ တက္တက္ႂကြႂကြပါ၀င္ခဲ့သည္။ သူသည္လန္ဒန္႔ က်င္းပေသာ ပထမအႀကိမ္ေျမာက္ ေဘာ္လ္ရွီဗစ္ပါတီကြန္ဂရက္ကိုတက္ ေရာက္ကာ အေမရိကန္သို႔တကူးတကန္႔သြား၍ အလုပ္သမားမ်ားအတြက္ ရံပံုေငြေကာက္ခံ ဖူးသည္။သူ႔ခရီးစဥ္ကိုစီစဥ္သူမ်ားတြင္ အေမရိကန္စာေရးဆရာမ်ားျဖစ္ေသာ မာခ္တြိန္း၊ ဂ်က္လန္ဒန္၊အာ့ပ္တန္ဆင္ကလဲယား စသူတို႔ပါ၀င္သည္။
‘အေမ’စာအုပ္ကို အေမရိကန္ႏိုင္ငံမွာ ပထမဆံုးအႀကိိမ္ထုတ္လိုက္ေတာ့ နယူး ေယာက္တိုင္းသတင္းစာက ဤသို႔ေ၀ဖန္ သံုးသပ္သည္ကိုေတြ႔ရသည္။“စာဖတ္သူကို ထိုေတာ္ လွန္ေရးသမား အစုေလးႏွင့္တရင္းတႏွီး ေပါင္းမိသြားေစသည္။ ထို႔ေနာက္တြင္ အေမႏွင့္ အတူသူစာရြက္စာတန္းေတြျဖန္႔ရာေနာက္က ေကာက္ေကာက္လိုက္ပါေနမိေတာ့သည္။ သူက မွတဆင့္ သူ႔လူေတြကို နားလည္ယူရသည္။”
ပါလာေဂြရာဗလာေဆာ္ဗာ ဆိုေသာ ဤမိခင္မ်ိဳးကမၻာမွာ မည္မ်ရွိသနည္။ တကယ္ ေကာရွိရဲ႕လား။ ေဂၚကီက စိတ္ကူးယဥ္ၿပီး ဖန္တီးလိုက္လို႔သာေပၚေပါက္လာတာလား။ မၾကံဳဖူး သူမ်ားအဖို႔ေတြးေတာစရာရွိသည္။သို႔ေသာ္ ဗမာျပည္ကဲ့သို႔ အစိုးရဖိႏွိပ္မႈကို ရာစုႏွစ္တ၀က္ ေက်ာ္ ျဖတ္သန္းခဲ့သည့္ႏိုင္ငံတြင္မူ ဤ‘အေမ’မ်ိဳးေပါင္း မ်ားစြာကိုေတြ႔ဖူးခဲ့ၾကေပၿပီ။ ရွစ္ေလး လံုးအေရးအခင္းကို ျဖတ္သန္းခဲ့သူမ်ားတြင္လည္းဤလိုအေမမ်ိဳးေတြရွိၾကသည္။ ေဒါက္တာ ေမာင္ေမာင္က မီးဖိုေခ်ာင္ထဲကလူေတြမပါေသးဘူးလို႔ စိမ္ေခၚလိုက္ေတာ့ ဤအေမမ်ိဳးေတြ ေထာင္ႏွင့္ေသာင္းႏွင့္ လမ္းေပၚကိုတက္လာၾကသည္။
ေဂၚကီ၏အေမသည္ ရုရွားႏိုင္ငံကအေမမဟုတ္။ တကမၻာလံုးမွအေမျဖစ္သည္။

မွတ္ခ်က္။ ။ဆရာရဲေဘာ္ဖိုးသံေခ်ာင္း (၂၀၀၇) ခုႏွစ္ တြင္ေရးခဲ့ေသာေဆာင္းပါးအားျပန္လည္ ေဖာ္ျပျခင္းျဖစ္ပါသည္၊

အျပည့္အစံုသို႔...

ျပန္ေခါက္ထားပါ...